Вирджиния және Мэрилендтегі ағылшын пионері Уильям Клейборн

Кіріспе

Вирджиния және Мэрилендтегі ағылшын қоныс салушы, 17 ғасырдағы ағылшын пионері, геодезист, саудагер және отарлық саясаткер Уильям Клейборн (кейде Cleyburne деп те жазылады) (шамамен 1600 – шамамен 1677) – ағылшын пионері, геодезист және Вирджиния мен Мэриленд колонияларында/провинцияларында, сондай-ақ Чесапик шығанағы төңірегіндегі алғашқы қоныс салушы. Клейборн бай саудагер және плантатор, сонымен қатар Атлантика орталық колонияларындағы маңызды саяси тұлға болды. Ол Вирджиния отаршылары мен Мэрилендтің кейінірек қоныстануы арасындағы дауларға қатысты, себебі ол Чесапик шығанағының ортасында орналасқан Кент аралындағы бұрынғы сауда бекетіне ие болған, бұл Солтүстік Америка суларындағы алғашқы теңіз шайқастарын тудырды. Клейборн 1632 жылғы Корольдік жарғы бойынша Калверт отбасына берілген жерлер құрамына енгеннен кейін Кент аралын Мэриленд Калверттерінен қайтаруға бірнеше рет әрекеттенді, кейде күш қолданып. Кент аралы, Англия королі Чарльз I (1600–1649; 1625 жылдан өліміне дейін билеген) Сэр Джордж Кальвертке (1579–1632), бірінші барон және Лорд Балтиморға айналасындағы жерлерді бергеннен кейін Мэриленд аумағына айналды. Клейборн англикан, пуритандық көзқарастарды ұстанушы және Калверттердің католицизміне қарсы болды. Ол Вирджиния губернаторы Джон Потт, Сэмюэл Мэтьюс және Роджер Смитпен бірге 30 қараша 1629 жылғы корольдің Жеке кеңесіне жолданған хатқа қол қойды, онда Лорд Балтимор Англия шіркеуіне адалдық және жоғарылық серт беруден бас тартқанына шағымданылды. Ол 1642–1651 жылдардағы ағылшыл азамат соғысы кезінде Парламентті қолдады және Вирджиния және Мэриленд провинцияларын бағындыру және басқару үшін тағайындалған комиссияға мүше болды, бұл уақытта екеуі де британдық колониялар болды. Ол осы кезеңде Вирджинияның парламенттік үкімге бағынуына көмектесті. 1660 жылы ағылшыл монархиясы қайта орнатылғаннан кейін Вирджиния колониясының саясатына қатысуын тоқтатты. Ол шамамен 1677 жылы Вирджиниядағы Памунки өзеніндегі Романкок плантациясында қайтыс болды. Тарихшы Роберт Бреннердің айтуынша, "Уильям Клейборн Реставрация кезеңінің барлық уақытында Вирджиниядағы ең ықпалды саясаткер болған болуы мүмкін".

English settler in Virginia and Maryland
the 17th century English pioneer, surveyor, merchant and colonial politician

William Claiborne also, spelled Cleyburne (c. 1600 – c. 1677) was an English pioneer, surveyor, and an early settler in the colonies/provinces of Virginia and Maryland and around the Chesapeake Bay. Claiborne became a wealthy merchant and planter, as well as a major political figure in the mid Atlantic colonies. He featured in disputes between the colonists of Virginia and the later settling of Maryland, partly because of his earlier trading post on Kent Island in the mid way of the Chesapeake Bay, which provoked the first naval military battles in North American waters. Claiborne repeatedly attempted and failed to regain Kent Island from the Maryland Calverts, sometimes by force of arms, after its inclusion in the lands that were granted by a 1632 Royal Charter to the Calvert family. Kent Island had become Maryland territory after the surrounding lands were granted to Sir George Calvert, first Baron and Lord Baltimore (1579–1632) by the reigning King of England, Charles I (1600–1649; reigned from 1625 until his execution in 1649). Claiborne was an Anglican, a Puritan sympathizer, and deeply resentful of the Calverts' Catholicism. He was one of the signers, along with Virginia Governor John Pott, Samuel Matthews, and Roger Smyth, of a letter to the King's Privy Council, dated 30 November 1629, complaining that Lord Baltimore refused to take the Oath of Allegiance and Supremacy to the Church of England. He sided with Parliament during the English Civil War of 1642–1651 and was appointed to a commission charged with subduing and managing the Province of Virginia and Province of Maryland, both British colonies at the time. He played a role in the submission of Virginia to parliamentary rule in this period. Following the restoration of the English monarchy in 1660, he retired from involvement in the politics of the Virginia colony. He died around 1677 at his plantation, Romancoke, on Virginia's Pamunkey River. According to historian Robert Brenner, "William Claiborne may have been the most consistently influential politician in Virginia throughout the whole of the pre Restoration period".

Ерте өмір және Америкаға көшіп кету

Клейборн Англияның Кент графтығындағы Крейфорд приходында Лондон пивосырының жесір қызы Сара Смит Джеймстің отбасында дүниеге келді және 1600 жылдың 10 тамызында крещениеден өтті. Оның әкесі Томас Клейборн Норфолк графтығындағы Кингс-Линн қаласының альдерманы және лорд-мэрі болды, ол тұз және балық саудасы сияқты түрлі салалардағы шағын бизнесмен ретінде өмір сүрді. Оның үлкен жартылай бауыры, мүмкін, Вирджиния компаниясының Лондон бөлімшесінің акционері болған Сер Роджер Джеймс еді. Отбасының аты сол кездегідей, Клеберн, Клейборн немесе Клейборн (соңғысы кейін қабылдаған) сияқты әртүрліше жазылған. Уильям Клейборн екі ұлдың кішісі еді. Отбасының бизнесі оларды байытуға жеткіліксіз болды, сондықтан Клейборнның үлкен ағасы Лондонда шәкірт болып, шұлық саудасымен айналысты, соңынан темекі саудасына қатысты. Төрт жылдан кейін Клейборнға Вирджинияның жаңа колониясында жер өлшеуші лауазымы ұсынылды және ол 1621 жылдың қазан айында Джеймс өзенінің солтүстік жағалауындағы Джеймстаунға, колонияның жаңа губернаторы Сер Фрэнсис Уайаттың сүйемелдемесінде келді. Лауазымға 200 акр (80 гектар) жер, жылына 30 фунт стерлинг жалақы, үй және жерлерін өлшеуге мұқтаж қоныс аударушылар төлейтін төлемдердің уәдесі қоса берілді. Оның саяси білімі оны Вирджиниядағы ең табысты отарлаушылардың біріне айналдырды және келгеннен кейін төрт жыл ішінде Вирджиния колониясының кеңесінен 1100 акр (445 гектар) жер және жылына 60 фунт стерлинг жалақы алды. Осы уақытта, жергілікті Поухатан халқы иммигранттардың көптеуінен, әсіресе дәстүрлі егіншілік жерлерінде құрылған жаңа ауылдардан, олардан азық-түлік сатып алу қажеттілігінен және үнді балаларын "колледждерге" мәжбүрлеп орналастырудан алаңдады. Клейборн келгеннен кейін бірнеше ай өткен соң, 1622 жылдың наурыз айында олар Джеймстаунға және басқа да плантацияларға шабуыл жасап, "Поухатан көтерілісі" деп белгілі болған оқиғада жүздеген адамды өлтірді. Қоныс аударушылар жауап ретінде шабуыл жасап, жүздеген тайпа мүшелерін және олардың отбасыларын өлтірді, егістіктерді өртеп, шешек ауруын таратуға себеп болды. Клейборн шабуылдардан аман қалды, бірақ корольге колонияны басқаруды жүктеуді ұсынды. Клейборн саяси табысын пайдаланып қаржылық жетістікке жетті. 1624 жылы Губернатор кеңесіне тағайындалған ол 1626 жылы колонияның мемлекеттік хатшысы болып тағайындалды. Шамамен 1627 жылы ол Чесапик шығанағының жағалауында солтүстікке қарай тұратын Сусквеханнок халқымен тері саудасын бастады, және оның ең ірі салалары – Сусквеханна және Потомак өзендері арқылы оңтүстікке сауда жасады немесе сапарлады. Клейборн Чесапик шығанағының ортасындағы Кент аралында сауда бекетін құруды қалаған, оны Атлант жағалауындағы сауда операцияларының орталығына айналдыруды жоспарлаған.

Claiborne was born in Crayford parish in the county of Kent in England to Sarah Smith James, the widowed daughter of a London brewer, and was baptised on August 10, 1600. His father, Thomas Clayborn, was an alderman and lord mayor from King's Lynn, Norfolk, who made his living as a small scale businessman involved in a variety of industries, including the salt and fish trades. His elder half brother may have been Sir Roger James, a shareholder in the Virginia Company of London. The family name have various alternate spellings, as was common in the day, including Cleburn, Cleyborne, or Claiborne (the last of which he later adopted). William Claiborne was the younger of two sons. The family's business was not profitable enough to make it rich, and so Claiborne's older brother was apprenticed in London, becoming a merchant involved in hosiery and, eventually, the tobacco trade. Four years later, Claiborne was offered a position as a land surveyor in the new colony of Virginia, and arrived at Jamestown, on the north shore of the James River in October 1621, in the retinue of the colony's new governor, Sir Francis Wyatt. The position carried a 200 acre (80 hectare) land grant, a salary of £30 per year, a house and the promise of fees paid by settlers who needed to have their land grants surveyed. His political acumen quickly made him one of the most successful Virginia colonists, and within four years of his arrival he had secured grants for 1,100 acres (445 hectares) of land and a retroactive salary of £60 a year from the Virginia Colony's council. Meanwhile, the native Powhatan people had been disturbed by the influx of immigrants, particularly new villages established on traditional farming lands, the subsequent need to purchase food from the settlers, and the enforced placement of Indian youth in "colleges." Months after Claiborne's arrival, in March 1622, they attacked Jamestown and other plantations, killing hundreds in what became known as the "Powhatan Uprising". The settlers retaliated, killing hundreds of tribesmen and their families, burning fields, and spreading smallpox. Claiborne survive the attacks, but recommended that the king take over the colony's management. Claiborne achieved financial success using his political success. Appointed to the Governor's Council in 1624, he was named the colony's Secretary of State in 1626. Around 1627, he began to trade for furs with the Susquehannock people who lived further north on the shores of the Chesapeake Bay, traveling or trading southward on two of its largest tributaries, the Susquehanna and Potomac rivers. Claiborne wanted to establish a trading post on Kent Island in the mid way of the Chesapeake Bay, which he planned to make the center of his mercantile operations along the Atlantic Coast.

Кент аралы және Мэрилендпен алғашқы дау

1629 жылы Джордж Калверт, 1-ші Балтимор бароны, Авалоннан, Ньюфаундлендтегі сәтсіз колониясынан оңтүстіске қарай Вирджинияға келді. Вирджиниялықтар Калвертті құшақтап алмады, себебі оның католицизмі протестанттар ретінде оларды ренжітті, сондай-ақ Калверттің вирджиниялықтар өздерінікі деп санайтын жердің бір бөлігіне патент алуға тырысқаны жасырын емес еді. Ұзақ уақыт өтпей Калверт Англияға оралып, дәл осындай патент алуға ұмтылды, ал Клейборн Вирджиния колониясының мемлекеттік хатшысы ретінде вирджиниялықтардың мәселесін шешу үшін Англияға жіберілді. Бұл Клейборн үшін жеке пайдалы болды, өйткені ол Кент аралындағы сауда бекеті үшін келісімдерді аяқтауға да мүдделі болды. Калверт, король Джеймс I үкіметінде бұрынғы жоғары лауазымды шенеунік, қазіргі Солтүстік Каролина, Оңтүстік Каролина және Джорджия аймақтарында орналасқан Вирджиния қоныстарының оңтүстігіндегі жерге «Каролина» деп аталатын колония құруға рұқсат сұрады. Содан кейін Клейборн келді және Вирджинияның аумақтық тұтастығына қауіп төнгенін мәлімдеді. Оған сол аймақта қант плантациясын салуды жоспарлаған лондондық саудагерлер тобы да қосылды. 1631 жылы Клейборн лондондық қолдаушыларының бірі арқылы корольдік сауда комиссиясын алды, ол оған Атлантиканың орталық бөлігіндегі, бұрын патент болмаған жерлердегі жергілікті тұрғындармен сауда жасау құқығын берді. Клейборн 1631 жылдың 28 мамырында Лондоннан жалдаған келісімшарт бойынша қызметшілермен және сауда бекеті үшін ақшамен Кент аралына аттанды, Калверттің үмітіне соққы бергенін сезінді. Ол жобасына Вирджиния кеңесінің қолдауын алды және лондондық саудагер Морис Томсонның қаржылық қолдауы үшін сыйақы ретінде Томсон мен екі серігіне Вирджиниядан темекіге монополияны кепілдендіретін келісімшарт алуға көмектесті. Клейборнның Кент аралындағы қоныстанушылары аралда шағын плантация құрып, дін қызметкерін тағайындады. Кент аралындағы қоныс дамып келе жатқанда, Тайлық кеңес корольдің бұрынғы мемлекеттік хатшысы сэр Джордж Калвертке Вирджиния колониясының солтүстігіндегі жерлерге патент беруді ұсынды. Бұл оның Ньюфаундлендтегі (қазіргі Канаданың шығыс жағында) Авалонның бұрынғы колониясының сәтсіз қоныстануын алмастыру және Делавэр мен Гудзон өзендері бойындағы солтүстікке қарай голландтық қоныстануларға қысым жасау үшін жасалды (қазіргі Делавэр, Нью-Джерси және Нью-Йорк штаттары). Калверт келісті, бірақ ол 1632 жылы король Чарльз I патентке ресми түрде қол қоюдан бұрын қайтыс болды, ал Мэрилендтің жаңа колониясы үшін корольдік грант пен патент оның ұлы Сесилиус Калвертке 1632 жылдың 20 маусымында берілді. Бұл оқиғалар Клейборн үшін өкінішті болды, өйткені Мэриленд патентіне Чесапик шығанағының екі жағындағы барлық жерлер кірді, Потомак өзенінің сағасынан солтүстікке қарай, Клейборнның Кент аралында сауда бекетін құруды жоспарлаған аймақ кірді. Вирджиния Ассамблеясы, әлі де Клейборнды қолдап, қазір Кент аралының қоныстанушыларының өкілдерін қоса алғанда, Мэриленд патентінің берілуі туралы хабар мұхит арқылы жеткенге дейін және одан кейін де бірқатар жарияланымдар мен наразылық білдірді. Олар Вирджиния үшін жерлерді талап етіп, патенттің заңдылығына наразылық білдірді. Клейборнның даудағы корольдік билікке бірінші шағымдануы, ол Мэриленд патентіндегі жерлер шын мәнінде патентте айтылғандай бос емес екенін және патент Калвертке осыншама күш бергенін, ол қоныстанушылардың құқықтарын бұзады деп мәлімдеді, 1633 жылдың шілдесінде Шетелдік плантациялар иелері тарапынан қабылданбады. Келесі жылы Калверттің негізгі қоныстанушылары Чесапикке келіп, Сент-Мэри қаласында Яокомико жерлерінде тұрақты қоныс тапты. Вирджинияның құрылтайшыларының қолдауымен Клейборн Калвертке өзінің адалдығын Вирджинияға және корольдік билікке емес, Мэрилендтегі меншік билікке емес екенін түсіндірді. Кейбір тарихи деректерде Клейборн Мэриленд колонияларына қарсы жергілікті тұрғындарды Мэриленд колонияларының іс жүзінде испандықтар және ағылшындардың жаулары екенін айтып, оларды қоздырғандығы айтылады, бірақ бұл мәлімдеме ешқашан дәлелденген жоқ. 1635 жылы Мэриленд комиссары Томас Корнуоллис заңсыз саудагерлерді іздеу үшін Чесапикке барды және Покомок саундтағы Клейборнның бір кемесін басып алды. Клейборн оны күшпен қайтаруға тырысты, бірақ жеңілді; ол Кент аралындағы қонысын сақтап қалды. Бұл Солтүстік Америка суларында 23 сәуір мен 10 мамыр 1635 ж. болған алғашқы теңіз шайқастары болды. Үш вирджиниялық қаза тапты. Осы оқиғалар кезінде Вирджинияның губернаторы Джон Харви, вирджиниялықтардың көп ұнамаған адамы, Мэриленд қонысын қолдау үшін корольдік бұйрықтарды орындады және теңіз шайқастарына дейін Клейборнды мемлекеттік хатшы лауазымынан шеттетуге ұйғарды. Жауап ретінде Клейборнның Вирджиния Ассамблеясындағы қолдаушылары Харвиді колониядан қуды. Екі жылдан кейін, Клоберри және компаниясының адвокаты, олардың жүйрік саудасынан алған кірістер бастапқы инвестицияларын өтемегеніне алаңдаған, Кент аралына келді. Адвокат аралды иеленді және Клейборнға Англияға оралуды бұйырды, онда Клоберри және компаниясы оған қарсы сотқа жүгінді. Адвокат содан кейін Мэрилендті күшпен аралды иеленуге шақырды, ол 1637 жылдың желтоқсанында орындалды. 1638 жылдың наурыз айына қарай Мэриленд Ассамблеясы Клейборнның колониядағы барлық мүлігі енді меншік иесіне тиесілі деп жариялады. Мэриленд Кент аралы үшін заңдық шайқасты уақытша жеңіп алды және Клейборнның соңғы шағымы 1638 жылдың сәуір айында Тайлық кеңес тарапынан қабылданбаған кезде қайта жеңіске жетті.

In 1629, George Calvert, 1st Baron Baltimore, arrived in Virginia, having traveled south from Avalon, his failed colony on Newfoundland. Calvert was not welcomed by the Virginians, both because his Catholicism offended them as Protestants, and because it was no secret that Calvert desired a charter for a portion of the land that the Virginians considered their own. After a brief stay, Calvert returned to England to press for just such a charter, and Claiborne, in his capacity as Secretary of State of Virginia colony, was sent to England to argue the Virginians' case. This happened to be to Claiborne's private advantage, as he was also trying to complete the arrangements for the trading post on Kent Island. Calvert, a former high official in the government of King James I, asked the Privy Council for permission to build a colony, to be called Carolina, on land south of the Virginia settlements in area of the modern day North Carolina, South Carolina, and Georgia. Claiborne arrived soon afterwards and expressed the concerns of Virginia that its territorial integrity was being threatened. He was joined in his protests by a group of London merchants who planned to build a sugar colony in the same area. Claiborne, still intent on his own project, received a royal trading commission through one of his London supporters in 1631, one which granted him the right to trade with the natives on all lands in the mid Atlantic where there was not already a patent in effect. Claiborne sailed for Kent Island on 28 May 1631 with indentured servants recruited in London and money for his trading post, likely believing Calvert's hopes defeated. He was able to gain the support of the Virginia Council for his project and, as a reward for London merchant Maurice Thomson's financial support, helped Thomson and two associates get a contract from Virginia guaranteeing a monopoly on tobacco. Claiborne's Kent Island settlers established a small plantation on the island and appointed a clergyman. While the settlement on Kent Island was progressing, the Privy Council had proposed to Sir George Calvert, former Secretary of State for the King that he be granted a charter for lands north of the Virginia colony, in replacement for the unsuccessful settlements of his earlier colony of Avalon in Newfoundland (eastern modern Canada), in order to create pressure on the Dutch settlements further north along the Delaware and Hudson Rivers (modern states of Delaware, New Jersey and New York). Calvert accepted, though he died in 1632 before the charter could be formally signed by King Charles I, and the Royal Grant and Charter for the new colony of Maryland was instead granted to his son, Cecilius Calvert, on 20 June 1632. This turn of events was unfortunate for Claiborne, since the Maryland charter included all lands on either side of the Chesapeake Bay north of the mouth of the Potomac River, a region which included Claiborne's proposed trading post on Kent Island, mid way on the Bay. The Virginia Assembly, still in support of Claiborne and now including representatives of the Kent Island settlers, issued a series of proclamations and protests both before and after when the news of the granting of the Maryland charter reached across the ocean, claiming the lands for Virginia and protesting the charter's legality. Claiborne's first appeal to royal authority in the dispute, which complained both that the lands in the Maryland charter were not really unsettled, as the charter claimed, and that the charter gave so much power to Calvert that it undermined the rights of the settlers, was rejected by the Lords of Foreign Plantations in July 1633. The following year, the main body of Calvert's settlers arrived in the Chesapeake and established a permanent settlement on Yaocomico lands at St. Mary's City. With the support of the Virginia establishment, Claiborne made clear to Calvert that his allegiance was to Virginia and royal authority, and not to the proprietary authority in Maryland. Some historical reports claim that Claiborne tried to incite the natives against the Maryland colonists by telling them that the settlers at St. Mary's were actually Spanish and enemies of the English, although this claim has never been proven. In 1635, a Maryland commissioner named Thomas Cornwallis swept the Chesapeake for illegal traders and captured one of Claiborne's pinnaces in the Pocomoke Sound. Claiborne tried to recover it by force, but was defeated; although he retained his settlement on Kent Island. These were the first naval battles in North American waters, on 23 April and 10 May 1635; three Virginians were killed. During these events, Governor John Harvey of Virginia, who had never been well liked by the Virginian colonists, had followed royal orders to support the Maryland settlement and, just before the naval battles in the Chesapeake, removed Claiborne from office as Secretary of State. In response, Claiborne's supporters in the Virginia Assembly expelled Harvey from the colony. Two years later, an attorney for Cloberry and Company, who were concerned that the revenues they were receiving from fur trading had not recouped their original investment, arrived on Kent Island. The attorney took possession of the island and bade Claiborne return to England, where Cloberry and Company filed suit against him. The attorney then invited Maryland to take over the island by force, which it did in December 1637. By March 1638 the Maryland Assembly had declared that all of Claiborne's property within the colony now belonged to the proprietor. Maryland temporarily won the legal battle for Kent Island and won again when Claiborne's final appeal was rejected by the Privy Council in April 1638.

Парламент комиссары, Романкокка көшу және Мэрилендпен екінші дау

1638 жылдың мамыр айында Кент аралындағы жеңілістен кейін Клейборн, өзінің ескі досы Морис Томсонның кеңесімен, Кариб теңізіндегі Гондурас жағалауындағы Руатан аралында жаңа колония құру жөніндегі Провиденс Лэнд Компаниясынан тапсырма алды. Ол кезде Гондурас Испанияның Гватемала патшалығының құрамына кіретін, ал Орталық Американың құрлықтарында испандық қоныстар басым болды. Клейборн өзінің жаңа колониясын «Бойықты арал» деп атап, үміттенді, бірақ аймақтағы испандық билік тым күшті болды және колония 1642 жылы жойылды. 1640 жылға дейін Клейборн Элизабет-Сити округінде тұрды. 1640 жылдан кейін ол Романкок плантациясында, Маттапони және Памунки өзендерінің қосылған жеріне жақын, бастапқыда Йорк округіне кіретін, бірақ 1654 жылғы бөліністерден кейін Жаңа Кент округіне, ал 1701 жылы (оның қайтысынан кейін) Король Уильям округіне айналды.

Көп ұзамай, Англия азаматтық соғысының қақтығысы Клейборнға Кент аралын қайтаруға тағы бір мүмкіндік берді. Патшадан үнемі қолдау алған Кальверттер, өз кезегінде, парламенттік дағдарыстың алғашқы кезеңдерінде монархияны қолдады. Клейборн жаңа одақтас тапты – Ричард Ингл, католик билігіндегі Мэрилендтегі кемелері парламентке қарсы патша жарлығына жауап ретінде тартып алынған пуритан саудагері. Клейборн мен Ингл парламенттік дауды саяси жамылғы ретінде пайдаланып, кек алу мүмкіндігін көрді және 1644 жылы Клейборн Кент аралын, ал Ингл Сент-Мэриді басып алды. Екеуі де халықтың қолдауын алу үшін дінді құрал ретінде пайдаланды, католик Кальверттерге сенуге болмайтынын айтты. Алайда, 1646 жылы губернатор Леонард Кальверт Вирджиния губернаторы Берклидің қолдауымен Сент-Мэри мен Кент аралдарын қайтарып алды, ал Леонард Кальверт 1648 жылы қайтыс болғаннан кейін Сесил Кальверт парламенттік протестантты губернатор етіп тағайындады. 1649 жылы Мэрилендте католиктер мен протестанттарға діни төзімділікті жариялаған Мэрилендтің төзімділік туралы заңын қабылдауға осы бүлік пен оның діни мәні әкелді. 1648 жылы Лондондағы саудагерлер тобы Мэриленд штатының Кальверттерден алған жарғысын қайтаруды Парламенттен сұрады. Бұл өтініш қабылданбады, бірақ Клейборн Кент аралын қайтарудың соңғы мүмкіндігін алды, оны пуритандық бақылаудағы Парламент Вирджиниядағы англикандық алаңдаушылықты басу жөніндегі комиссияға тағайындады; Вирджиния бұл жағдайда «Чесапик шығанағындағы барлық плантациялар» деп анықталды. Клейборн және комиссар Ричард Беннетт Вирджинияның Парламенттік билікке бейбіт түрде бағынуын қамтамасыз етті, ал жаңа Вирджиния Ассамблеясы Клейборнды колонияның хатшысы етіп тағайындады. Губернатор Стоун қысқа уақытқа бас тартты, бірақ Клейборн мен комиссияға мойынсұнып, Мэрилендті Парламенттік билікке тапсырды. Клейборн Мэрилендтегі комиссия билігі кезінде Кент аралын қайтадан бақылауға алу үшін ашық заңдық әрекеттер жасамады, бірақ сол кезде Сюсквенноктармен жасалған келісімде Клейборнның Кент және Палмер аралдарына ие екені айтылды. Клейборнның Мэрилендтегі заңдық жоспарлары 1653 жылы Оливер Кромвель Кальвертті билікке қайтарғаннан кейін, Рамп Парламенті аяқталғаннан кейін тағы да сәтсіз аяқталды. 1654 жылы Мэриленд губернаторы Стоун иесінің билігін қайтаруға тырысты және Клейборнның мүлкі мен өмірі губернатордың қалауынша алынуы мүмкін деп мәлімдеді. Стоунның мәлімдемесі ескерілмеді, Клейборн мен Беннетт оны тағы да құлатты, католиктерге қызмет етуге рұқсат етілмеген жаңа ассамблея құрды. Кальверт, қазір Стоунға ашуланып, оның әлсіздігі деп санаған нәрсесіне наразылық білдірді және Стоунға бірдеңе жасауды талап етті, ал 1655 жылы Стоун Сент-Мэридегі бақылауды қайтарып алды және солдаттар тобын Провиденске (қазіргі Аннаполис) бастап барды. Стоун тұтқындалды және оның күшін жергілікті пуритан қоныстанушылары жеңіп, колонияны өздеріне қаратуға мәжбүр етті. Жаңа жағдайды ескере отырып, Клейборн мен Беннетт Кромвельді өз ойын өзгертуге көндіру үмітімен Англияға барды, бірақ олардың үрейленуіне орай, ешқандай шешім қабылданбады және патшалық өкілеттігі болмағандықтан пуритандар билікті Кальверт тағайындаған жаңа губернаторға берді. Клейборнның артынан Беннетт және басқа комиссар Кальвертпен келісімге келді, бұл оның Мэрилендтегі қалған протекторат кезеңінде бақылауын жалғастыра беретініне кепілдік берді. Мэрилендте билігі болмағандықтан, Клейборн Вирджиниядағы саяси лауазымдарына жүгінді. Алайда, оның Мэриленд пен Вирджиниядағы билік пен үкіметке қарсы үздіксіз қақтығыстары мен бұзушылықтары, сондай-ақ осы іс-әрекеттері кезінде Парламенттік фракциямен болған одағы салдарынан, 1660 жылы британдық монархия қайта жаңғырғаннан кейін үкіметте оның аз ғана достары қалды. Сондықтан Клейборн 1660 жылы саяси істерден шығып, өмірінің соңына дейін Вест-Пойнтке жақын Памунки өзеніндегі 5000 акр (2023 гектар) жерді басқарды, ол шамамен 1677 жылы сол жерде қайтыс болды.

Soon after, the chaos of the English Civil War gave Claiborne another opportunity to reclaim Kent Island. The Calverts, who had received such constant support from the King, in turn supported the monarchy during the early stages of the parliamentary crisis. Claiborne found a new ally in Richard Ingle, a pro Parliament Puritan merchant whose ships had been seized by the Catholic authorities in Maryland in response to a royal decree against Parliament. Claiborne and Ingle saw an opportunity for revenge using the Parliamentary dispute as political cover, and in 1644 Claiborne seized Kent Island while Ingle took over St. Mary's. Both used religion as a tool to gain popular support, arguing that the Catholic Calverts could not be trusted. By 1646, however, Governor Leonard Calvert had retaken both St. Mary's and Kent Island with support from Governor Berkeley of Virginia, and, after Leonard Calvert died in 1648, Cecil Calvert appointed a pro Parliament Protestant to take over as governor. The rebellion and its religious overtones was one of the factors that led to passage of the landmark Maryland Toleration Act of 1649, which declared religious tolerance for Catholics and Protestants in Maryland. In 1648 a group of merchants in London applied to Parliament for revocation of the Maryland charter from the Calverts. This was rejected, but Claiborne received a final opportunity to reclaim Kent Island when he was appointed by the Puritan controlled Parliament to a commission which was charged with suppressing Anglican disquiet in Virginia; Virginia in this case defined as "all the plantations in the Bay of the Chesapeake." Claiborne and fellow commissioner Richard Bennett secured the peaceful submission of Virginia to Parliamentary rule, and the new Virginia Assembly appointed Claiborne as Secretary of the colony. Governor Stone briefly refused but gave in to Claiborne and the commission, and submitted Maryland to Parliamentary rule. Claiborne made no overt legal attempts to re assert control over Kent Island during the commission's rule of Maryland, although a treaty concluded during that time with the Susquehannocks claimed that Claiborne owned both Kent and Palmer Islands. Claiborne's legal designs on Maryland were once again defeated when Oliver Cromwell returned Calvert to power in 1653, after the Rump Parliament ended. In 1654, Governor Stone of Maryland tried to reclaim authority for the proprietor and declared that Claiborne's property and his life could be taken at the Governor's pleasure. Stone's declaration was ignored and Claiborne and Bennett again overthrew him, creating a new assembly in which Catholics were not allowed to serve. Calvert, now angry at Stone for what he perceived as weakness, demanded that Stone do something, and in 1655 Stone reclaimed control in St. Mary's and led a group of soldiers to Providence (modern Annapolis). Stone was captured and his force defeated by local Puritan settlers, who took control of the colony. Given the new situation, Claiborne and Bennett went to England in hopes of convincing Cromwell to change his mind but, to their dismay, no decision was made and, lacking royal authority, the Puritans gave power over to a new governor appointed by Calvert. Going behind Claiborne's back, Bennett and another commissioner reached an agreement with Calvert that virtually guaranteed his continued control over Maryland through the remainder of the Protectorate. With no authority left in Maryland, Claiborne turned to his political offices in Virginia. However, as a consequence of his continuous conflict and disruption, over several years, of authority and government in both Maryland and Virginia in pursuit of his commercial interests, as well as his alliance with the Parliament faction during these activities, upon the restoration of the British monarchy in 1660 he had few friends left in government. Claiborne therefore retired from political affairs in 1660 and spent the remainder of his life managing his 5,000 acre (2,023 hectare) estate, "Romancoke", near West Point on the Pamunkey River, dying there in about 1677.

Отбасылық өмірі және ұрпақтары

Кент аралы үшін болған қақтығыстың саяси дау-дамазылының ортасында Клейборн Эссекстің Элизабет Батлер (немесе Ботеллер) атты әйелге үйленді, оның ағасы Джон Клейборнның Кент аралы жобасындағы серіктестерінің бірі болды. Олардың төрт ұлы (Уильям Клейборн кіші, Джон, Томас және Леонард) және екі қызы болды (Нортумберленд округының тұрғыны Томас Бреретонға үйленген Джейн және 1668 жылы сол кездегі Король және Королева округында 1000 акр жерге патент алған, кейіннен Жаңа Кент округына айналған Элизабет). Алғашқыда Уильям Клейборн кіші (шамамен 1636 – 1678 жылға дейін), 1650 жылдары Англияда әкесінің сауда өкілі болған, әкесінің Романок плантациясы мен басқа да жерлерін мұраға алды, сондай-ақ 1660–1678 жылдары Жаңа Кент округының мүшесі болып қызмет етті және Бэкон көтерілісіне қатысқандарды соттаған сот құрамында болды, бірақ 1678 жылға дейін қайтыс болды. Оның кіші інісі және сауда серіктесі Томас Клейборн (1647–1683) 1670 жылғы 25 тамыздағы келісімде көрсетілгендей, ортақ орындаушы болған болуы мүмкін. Джон Англиядан оралғаннан кейін үйленді және 1787 жылы немересі Уильям Клейборн III-тің қамқоршысы болды. Леонард Клейборн (1649–1694) әкесінен Вирджиния жерін алды және болашақта Король Уильям округына айналған 3000 акр жерге патент алды, ол Ямайкада қоныстанды және 1693 жылы осы аралдың құрамында қызмет етті. Американдық Клейборн әулетінің көптеген тармақтары эмигрант Уильямды өздерінің бабалары деп санайды. Ұрпақтарында Уильям К.К. Клейборн (Теннесси конгрессмені және Луизиананың бірінші губернаторы), сән дизайнері Лиз Клейборн, қайтыс болған пастор Джерри Фалвелл, фолк музыканты / ғылым және тіл білімі жазушысы Роберт Клейборн және Теннесси мен Вирджинияның көптеген саяси қайраткерлері бар. Ұрпақтары Клейборн әулетінің генеалогиялық зерттеулерін дамыту үшін қоғам құрды.