Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жаңа әлемдегі бақалар тұқымдасына жататын, жерде қоныстанайтын кішкентай құс. Калифорниялық бақа (Callipepla californica), сондай-ақ Калифорниялық аңғар бақасы немесе Аңғар бақасы деп те аталады, Жаңа әлем бақасы тұқымдасына жататын жерде қоныстанайтын кішкентай құс. Бұл құстардың алты қауырсыннан тұратын, алдыға қарай иілген, шоғырлы қауырсын тобы бар: аталарында қара, аналарында қоңыр; бүйірлері ақ жолақтармен қоңыр. Аталықтарының қара қоңыр басы, қара беті, қоңыр арқасы, сұр көк кеудесі және ашық қоңыр құрсағы болады. Аналықтары мен жас құстар негізінен сұрғылт қоңыр түсті, құрсақтары ақшыл. Олардың ең жақын туысы – Гамбел бақасы, ол оңтүстікке қарай кең таралған, қауырсыны ұзын, басы жарық және Калифорния бақасындағы қабыршақты сыртқы түрі жоқ. Бұл екі түр шамамен 1-2 миллион жыл бұрын, Плиоценнің соңында немесе Плейстоценнің басында бөлініп шыққан.
Small ground dwelling bird in the New World quail family. The California quail (Callipepla californica), also known as the California valley quail or Valley quail, is a small ground dwelling bird in the New World quail family. These birds have a curving crest or plume, made of six feathers, that droops forward: black in males and brown in females; the flanks are brown with white streaks. Males have a dark brown cap and a black face with a brown back, a grey blue chest and a light brown belly. Females and immature birds are mainly grey brown with a light colored belly. Their closest relative is Gambel's quail, which has a more southerly distribution and a longer crest at , a brighter head and lacks the scaly appearance of the California quail. The two species separated about 1–2 million years ago, during the Late Pliocene or Early Pleistocene.
Мінез-құлық
Калифорниялық бөдене – өте әлеуметтік құс, көбінесе "топтар" деп аталатын шағын топтарда жиналады. Олардың күнделікті ортақ іс-әрекеттерінің бірі – шаңға малу. Бөденелердің тобы жаңа жыртылған немесе жұмсақ жерді таңдап, астыңғы жағын пайдаланып, топыраққа бір-екі дюйм тереңдікте қазылады. Содан кейін олар қанаттарын қағып, қауырсындарын тіктеп, жасаған ойықтарында айналып, ауаға шаң көтереді. Олар осындай шаңды, күнге толы жерлерді ұнатады. Орнитологтар жұмсақ топырақта қалған дөңгелек іздерді байқау арқылы аймақта бөдененің бар-жоғын анықтай алады. Олар жыл бойы мекендейді. Бұл құс қалалардың шетінде жақсы тіршілік етсе де, кейбір аймақтарда адам санының артуына байланысты саны азайып барады. Бұрын негізінен АҚШ-тың оңтүстік-батысында таралған, бірақ қазір Британдық Колумбия, Гавай, Чили, Уругвай, Бразилия, Аргентина, Перу, Оңтүстік Африка, Жаңа Зеландия және Австралиядағы Норфолк және Кинг аралдарына енгізілген. Бұл құстар жерде азықтанады, көбінесе топырақты қазып тұрады. Оларды кейде жол жиегінде жем жеп жүргенін көруге болады. Олардың рационы негізінен тұқымдар мен жапырақтардан тұрады, бірақ сонымен қатар кейбір жидектер мен жәндіктерді де жейді; мысалы, Тойон жидектері – кең таралған тағамдық көз. Калифорнияда бөдене популяциясы айтарлықтай өзгеріп келген. Сан-Францискода көп болған бөденелердің 2017 жылға қарай қалада тек біреуі ғана қалды. Жергілікті құс бақылаушылар еркек құсқа Калифорнияның түпкілікті американдық Яхи тайпасының соңғы белгілі мүшесінің құрметіне Иши деп ат қойды. Бөденелер шамамен 12 000 жыл бұрын жергілікті американдықтармен Санта-Каталина аралына әкелінген болуы мүмкін, ал аралдық және материктік бөдене популяциялары арасында генетикалық айырмашылық өте аз.
The California quail is a highly sociable bird that often gathers in small flocks known as "coveys". One of their daily communal activities is a dust bath. A group of quail will select an area where the ground has been newly turned or is soft, and using their underbellies, will burrow downward into the soil some one to two inches. They then wriggle about in the indentations they have created, flapping their wings and ruffling their feathers, causing dust to rise in the air. They seem to prefer sunny places in which to create these dust baths. An ornithologist is able to detect the presence of quail in an area by spotting the circular indentations left behind in the soft dirt, some in diameter. They are year round residents. Although this bird coexists well at the edges of urban areas, it is declining in some areas as human populations increase. They were originally found mainly in the southwestern United States but they have been introduced into other areas including British Columbia, Hawaii, Chile, Uruguay, Brazil, Argentina, Peru, South Africa, New Zealand, and to Norfolk Island and King Island in Australia. These birds forage on the ground, often scratching at the soil. They can sometimes be seen feeding at the sides of roads. Their diet consists mainly of seeds and leaves, but they also eat some berries and insects; for example, Toyon berries are a common food source. The quail population has fluctuated significantly throughout California. Once plentiful in San Francisco, by 2017 only one California quail remained in the city. Local birders named the male bird Ishi after the last known member of California's Native American Yahi tribe. Quail were likely introduced to Santa Catalina Island about 12,000 years ago by Native Americans, and there is a minimal genetic difference between the island and the mainland quail populations.