Жакмо Пуччининің «Батыс қызы» операсы

Кіріспе

Джакомо Пуччини операсы «Ла фанчиулла дель Вест» («Батыстың қызы») – Джакомо Пуччинидің Гвельфо Чивинини мен Карло Зангаринидің итальян тіліндегі либреттосына жазылған, үш актілі опера. Опера негізі американдық автор Дэвид Беласконың 1905 жылғы «Алтын Батыстың қызы» атты пьесасы. «Фанчиулла» Беласконың пьесасы негізінде жазылған «Мадам Баттерфляй» операсын жалғастырды. Операда Пуччинидің өзге туындыларына тән керемет сахналық шарықтар аз, бірақ оның әсерлі оркестрлеуі және бұрынғы жұмыстарына қарағанда әуендік тұрғыдан үйлесімді музыкасы үшін жоғары бағаланады. «Фанчиулла» Клод Дебюсси мен Рихард Штраус композиторларының ықпалында болғанымен, ешқандай сүйіншілеушілік байқаылмайды. Либретто мен Рихард Вагнердің туындылары арасындағы ұқсастықтар да анықталды, бірақ кейбіреулер мұны пьесаның бастапқы сюжетімен байланыстырып, операның итальяндық мәнін сақтайтынын айтады. Пуччини операның тұңғыш қойылымында «Ла фанчиулла дель Вест» өзінің композиторлық мансабындағы ең ұлы туындысы екенін мәлімдеді. 1910 жылы Нью-Йорктегі Метрополитен операсында өткен премьерасы көрермендердің жоғары бағалауына ие болды, бірақ Пуччиниді көңілі толмады, себебі американдық сыншылар композитордың американдық эстетиканы операның музыкасына тиімді енгізе алмағанын айтты. Опера премьерадан кейінгі үш жылда АҚШ, Еуропа және Оңтүстік Америкадағы қалаларда халықаралық деңгейде кеңінен қойылды. Алайда, халықаралық сыншылардың пікірі көбінесе жағымсыз болды, тек Италиядағы сыншылардың пікірі оңды бағаланды. 1913 жылдан кейін 20 ғасырдың басында және ортасында «Ла фанчиулла дель Вест» операсы сирек қойылды, бірақ ол репертуардан шығарылған жоқ. Жалпы, қойылымға жұртшылықтың пікірі әртүрлі болғанымен, 20 ғасырдың соңында Пуччини зерттеушілері арасында операға сын көзбен қарау өзгерді. Сюжетке қатысты сын көп болғанына қарамастан, 20 және 21 ғасырлардағы Пуччини және оның музыкасы туралы жазған авторлардың көпшілігі «Ла фанчиулла дель Вестті» Пуччинидің ең ұлы туындысы деп санайды, әсіресе оның шеберлігін жоғары бағалайды. «Ла фанчиулла дель Вестке» жасалған бұл қайта бағалау 20 және 21 ғасырларда опера үйлерінде опера қойылымдарының көбеюімен бірге жүрді. Бүгінде опера қойылымдары сирек емес, бірақ «Ла богема» және «Тоска» сияқты Пуччинидің басқа толыққанды операларымен салыстырғанда оның қойылымы азырақ. 2006 жылы қайырымдастық қор меценаты Брюс Ковнер Джульярд мектебіне Пуччинидің «Ла фанчиулла дель Вест» операсының қолжазбасын қоса, түпнұсқа қолжазбалардың үлкен жинағын сыйға берді.

Opera by Giacomo Puccini

La fanciulla del West (The Girl of the West) is an opera in three acts by Giacomo Puccini to an Italian libretto by Guelfo Civinini and Carlo Zangarini, based on the 1905 play The Girl of the Golden West by the American author David Belasco. Fanciulla followed Madama Butterfly, which was also based on a Belasco play. The opera has fewer of the show stopping highlights that characterize Puccini's other works, but is admired for its impressive orchestration and for a score that is more melodically integrated than is typical of his previous work. Fanciulla displays influences from composers Claude Debussy and Richard Strauss, without being in any way imitative. Similarities between the libretto and the work of Richard Wagner have also been found though some attribute this more to the original plot of the play, and have asserted that the opera remains quintessentially Italian. At the time of its debut performance, Puccini declared La fanciulla del West to be the greatest composition of his career as a composer. The work had a highly publicized premiere at the Metropolitan Opera, New York City, in 1910 that was immensely popular with audiences, but, to the disappointment of Puccini, received a less than positive reaction from American critics who felt the composer failed to effectively integrate an American aesthetic into the opera's score. The opera was widely performed internationally in the three years following the premiere for performances in cities throughout the United States, Europe, and South America. However, critical reaction to the work was largely negative internationally with the exception of critics in Italy at this time in history. After 1913, stagings of La fanciulla del West during the early and mid 20th century were more infrequent; although the opera has never left the performance repertoire. While overall public reception of the work has remained mixed, critical assessment of the opera underwent a reversal among Puccini scholars beginning in the late 20th century. Despite the plot being a source of significant criticism, the majority of published writers on Puccini and his music in the late 20th century and 21 century agree in calling La fanciulla del West Puccini's magnum opus, particularly lauding its craftsmanship. This critical reassessment of La fanciulla del West coincided with an increase of performances of the opera at opera houses internationally during the late 20th and 21st centuries. Today performances of the opera are not rare, but the work is still not as frequently programmed as Puccini's other mature operas, such as La bohème and Tosca. In 2006 the philanthropist Bruce Kovner donated a large collection of original manuscripts to the Juilliard School, including Puccini's manuscript for La fanciulla del West.

Алғашқы нәтижелер мен сын бағалау

Ла Фанциулла дель Вест 1910 жылғы 10 желтоқсанда Нью-Йорктегі Метрополитен опера театрында Энрико Карузо мен Эмми Дестин сияқты Met жұлдыздарының қатысуымен алғаш рет қойылды. Пуччини Дик Джонсон мен Минни рөлдерін осы екі әртіс үшін жазған. Джек Рэнс рөлін Паскуале Амато орындады. Меттің музыкалық директоры Артуро Тосканини дирижерлік етті. Тосканини операны "ұлы симфониялық поэма" деп атады. Пуччини өзі шығармаға қатты қуанды, ал ол және оның баспашысы Рикорди Нью-Йорк көрермендерінің ыстық қарсы алуы халықаралық сахнада да сәтті болады деп күтті. Алайда, операға сыншылардың пікірі Пуччинидің өзінің бағасына сай келмеді, ал алғашқы қойылымдардан кейін опера репертуарында берік орын табу қиын болды. Көбінесе американдық мәдени ерекшеліктерді операның музыкалық тіліне жеткілікті түрде енгізбегендігі үшін сынға ұшырады. Американдық көрермендердің реакциясы мен сыншылардың пікірі арасындағы қарама-қайшылықты талдап, музыкатанушы Кэтрин Фентон американдық сыншылар американдық ұлттық сананы түсінуге тырысқандарын айтады. Пікірлер операның Пуччини репертуарындағы және 20 ғасырдың басындағы опера канонындағы орны туралы композитордың өзінің бағасымен кейде күрт ерекшеленді. Көптеген сыншылар операның жергілікті колоритіне, 1849 жылғы алтын асыру кезіндегі Калифорния кеншілер лагерін кейіпкерлер, диалект, дене тілі, киім, ғимараттар, пейзаж, әдет-ғұрыптар, жағдай және ең бастысы – аймақтың стереотиптік деп саналатын музыкасы арқылы бейнелеуге тырысуына қарсы болды. Сыншылар Пуччинидің американдық жерді музыкалық тұрғыдан бейнелеу әрекетін дұрыс емес деп тапты. Метрополитен опера театрындағы премьерадан кейін "Ла Фанциулла дель Вест" бірнеше американдық опера компанияларының репертуарына енді. Америкалық сопрано Каролина Уайт, Италия мен Швейцариядағы опера театрларында жетекші сопрано ретінде танымал болған, 1910 жылғы 27 желтоқсанда Чикаго аудиториясында Чикаго Гранд Опера компаниясы қойған операның Чикагодағы премьерасында Минни рөлінде АҚШ-тағы опералық дебютін жасады. Уайт 1910 жылы Милуокидегі операның алғашқы қойылымында да осы рөлді орындады. Театр импресариосы Генри Уилсон Савидж 1911 жылғы 27 қазанда Бриджпорттағы Пол театрында Коннектикут штатындағы премьера үшін операның алғашқы ағылшын тіліндегі қойылымын сахналады, онда Минни рөлін Луиза Виллани орындады. Американдық сыншылар "Ла Фанциулла дель Вест" туралы жағымсыз пікір білдірсе, ағылшын сыншылары операны бастапқыда одан да қатал бағалады. Алайда, итальяндық сыншылар мен итальян монархиясы мақтағанмен, опера итальяндық жұртшылық арасында танымал болмады және сол елдегі тұрақты репертуарда орын алмай қалды. Шығарма алғаш рет 1912 жылғы 12 желтоқсанда Ла Скалада қойылды, онда Минни рөлін Тина Поли Рандаччо орындады, ал дирижерлік еткен – Туллио Серафин. АҚШ-тағыдай, Германиядағы "Ла Фанциулла дель Вест" премьерасы көрермендердің оң пікірін білдірді, бірақ 1913 жылғы 28 наурызда Берлиндегі Deutsches Opernhaus (қазіргі Deutsche Oper) театрында Игнац Ваггальтердің музыкалық жетекшілігімен қойылғанда сыншылардың теріс пікірін тудырды. Басқа премьералар 1911 жылғы 25 шілдеде Буэнос-Айрестегі Колон театрында және 1912 жылғы 11 маусымда Мельбурндағы Ұлылық театрында өтті. Француз тіліндегі әлемдік премьерасы 1912 жылғы 12 сәуірде Монте-Карло операсында Фр. Зимин операсы бұл туындының орыс тіліндегі премьерасын 1913 жылғы 2 қазанда Мәскеудегі Солодовников театрында көрсетті. Сынға қарамастан, Пуччини "Ла Фанциулла дель Вест" өзінің мансабындағы ең ұлы туындысы екенін мәлімдеді. 20 ғасырдың соңында ғана опера сапалы туынды ретінде қайта бағаланды, ал Пуччини зерттеушілері операның Пуччинидің өзге туындыларындағы әйелдік нәзіктік сипатынан еркектік эстетикаға қарай маңызды өзгеріс екенін мойындады. Бұл еліктеусіз жаңалық болды. Либретто мен Ричард Вагнердің шығармалары арасындағы ұқсастықтар да табылды, бірақ кейбіреулер мұны пьесаның бастапқы сюжетімен байланыстырады. Мысалы, музыка сыншысы Роберт Левин 2004 жылы Глиммергласс Операдағы қойылымға берген шолуында: "1850 жылдардағы Калифорниядағы алтын асыру кезінде орын алатын итальяндық операның тұжырымдамасы ақылға сыймайды" деді. Смит колледжінің музыкатану профессоры Рут А. Соли мұндай сынның екіжүзділігін атап өтіп, американдықтар Мысыр (Аида) және Қытай (Турандо) сияқты шетелдік жерлерде қойылған итальяндық операларды қабылдауда еш қиындыққа тап болмайтынын айтты. Сюжеттің көптеген сынға ұшырауына қарамастан, бүгінгі таңда көптеген ғалымдар мен музыканттар оны шедевр деп атайды, әсіресе оның музыкалық шеберлігіне жоғары баға береді. 1922 жылы Чикаго Цивик Опера компаниясы Роза Райзаның Минни рөлінде ойнауымен операны сахналады, ал компания бұл қойылымды Нью-Йорктегі Манхэттен Опера театрына әкелді. 1927 жылы Вена мемлекеттік операсы Мария Жерицаның Минни рөліндегі керемет өнерімен операны сахналады, сопрано спектакльдің соңғы көрсетілімінен кейін он төрт мәрте сахнаға шақырылды. 1934 жылы опера Стокгольмдегі Корольдік швед операсында Юсси Бьёрлингтің Дик Джонсон рөлінде және Хельга Гёрлиннің Минни рөлінде ойнауымен швед тіліндегі премьерасын өткізді. Метрополитен опера театры операны 1914 жылы репертуарынан шығарғаннан кейін тарихта бірнеше рет қайта қойды. Бірінші рет 1929 жылы Жерицаның Минни және Джованни Мартинеллидің Дик Джонсон рөлінде ойнауымен болды, бұл қойылым 1931 жылға дейін Меттің репертуарында қалды. 1930 жылы опера Метрополитен опера радио хабарларында алғаш рет тікелей эфирде Жаңа Зеландиялық сопрано Фрэнсис Алданың Минни рөлінде ойнауымен ұсынылды. Мет сахнасынан 30 жылдық үзілістен кейін "Ла Фанциулла дель Вест" 1961 жылы Генри Батлердің режиссерлігімен қайта қойылды, ал алғашқы актерлік құрамында Минни рөлінде Леонтин Прайс және Дик Джонсон рөлінде Ричард Такер болды. Батлердің қойылымы келесі тоғыз жыл бойы Меттің репертуарында болды, соңғы көрсетілімдері 1970 жылы Минни рөлінде сопрано Рената Тебальдидің қатысуымен өтті. Батлер сахналаған туынды 1966 жылғы 11 сәуірде Линкольн орталығындағы жаңа Метрополитен опера театрында Минни рөлінде сопрано Беверли Бауэрдің қатысуымен алғашқы опералық қойылым болды. Соңғы жылдары Мет 1991 жылы Барбара Дэниелс Минни рөлінде ойнауымен операны қайта қойды, ал Джанкарло дель Монаконың қойылымы Меттің айналмалы репертуарында қалды, соңғы көрсетілімі 2018 жылы Ева Мария Вестбрук Минни рөлінде ойнауымен болды. Мет 1910 жылғы операның премьерасының 100 жылдығын атап өту үшін 2010–2011 маусымында Дебора Войгтің Минни рөлінде ойнауымен осы қойылымды тағы да ұсынды. Сан-Франциско операсы (SFO) операны алғаш рет 1930 жылғы 15 қыркүйекте Жерицаның Минни, Фредерик Ягельдің Дик Джонсон және Гаэтано Вивианидің Джек Рэнс рөлінде ойнауымен сахналады. Компания содан бері операны бес маусымында көрсетті, соның ішінде Флоренс Кирк Минни рөлінде және Роберт Уиде Джек Рэнс рөлінде ойнаған 1943 жылғы қойылым; Дороти Кирстен Минни рөлінде және Сандор Коня Дик Джонсон рөлінде ойнаған 1960 жылғы қойылым; Кэрол Неблетт Минни рөлінде және Джованни Гибин Дик Джонсон рөлінде ойнаған 1979 жылғы қойылым; және Дебора Войгтің Минни рөлінде ойнаған 2010 жылғы қойылым. 1949 жылы Италиядағы Торре-дель-Лагодағы Пуччини фестивалі Пуччинидің қайтыс болғанына 25 жыл толуына орай "Ла Фанциулла дель Вест" операсының жаңа қойылымын сахналады.

La fanciulla del West was commissioned by, and first performed at, the Metropolitan Opera in New York on 10 December 1910 with Met stars Enrico Caruso and Emmy Destinn for whom Puccini created the leading roles of Dick Johnson and Minnie. Also in the cast was Pasquale Amato as Jack Rance. The Met's music director Arturo Toscanini conducted. Toscanini, called the opera a "great symphonic poem". Puccini himself was incredibly thrilled with the work and both he and his publisher, Ricordi, assumed that the opera's enthusiastic response from New York audiences would translate into another popular success on the international stage. Critical reaction to the opera, however, never matched Puccini's own favorable view of his opera, and the work struggled to a find a place in the regularly performed opera repertoire after this initial flurry of performances. largely criticizing the work for failing to successfully incorporate American idioms into the opera's musical score. In analyzing the disparity between audience response and critical reaction to the work by Americans, musicologist Kathryn Fenton asserts that American critics were trying to wrestle with their conceptions of American identity stating,Marked by ambivalence, the reviews expose the New York City critics' struggle to reconcile the opera they expected to see with the one they actually saw. Their view of the opera's place in Puccini's repertoire and in the early 20th century opera canon differed—in some cases drastically—with the composer's own assessment. One of the strongest objections made concerned its local color, its attempt to portray a Californian mining camp during the 1849 Gold Rush through characters, dialect, body language, clothing, buildings, landscape, customs, situation, and—most importantly—music considered stereotypical of the region. Critics found the manner in which Puccini attempted to musically depict the American locale problematic. Immediately following the Met premiere, La fanciulla del West was programed by several American opera companies. American soprano Carolina White, who had previously established herself as a leading soprano in opera houses in Italy and Switzerland, made her United States opera debut as Minnie in the Chicago premiere of the opera on December 27, 1910, at the Chicago Auditorium by the Chicago Grand Opera Company. White performed the role again for the opera's first stagings in Milwaukee (1910) The theatrical impresario Henry Wilson Savage staged the first English language production of the opera for the work's Connecticut premiere at the Poll's Theater in Bridgeport on October 27, 1911, with Luisa Villani as Minnie. While American critics were less than enthusiastic in their reviews of La fanciulla del West, English critics were even more harsh in their initial assessment of the opera. However, while praised by Italian critics and the Italian monarchy, the opera did not achieve popularity with the Italian public and failed to gain a place among the regularly programmed opera repertoire in that nation. The work was first staged at La Scala on December 12, 1912, with Tina Poli Randaccio as Minnie and Tullio Serafin conducting where it ran thirteen performances. As in the United States, the German premiere of La fanciulla del West enjoyed a positive response from audiences but a negative reaction from critics when it was staged at the Deutsches Opernhaus in Berlin (now known as the Deutsche Oper) on 28 March 1913, under the musical direction of Ignatz Waghalter. Other premieres took place at the Teatro Colón, Buenos Aires on 25 July 1911; and in Melbourne on 11 June 1912 at Her Majesty's Theatre. the world première in French took place in the Opéra de Monte Carlo on 12 April 1912 in an adaptation by fr. The Zimin Opera presented the work's Russian premiere on October 2, 1913, at the Solodovnikov Theatre in Moscow. In spite of criticism, Puccini insisted that La fanciulla del West was his greatest composition up to that point in his career. Only late in the 20th century was the opera re assessed as a work of quality, and Puccini scholars have acknowledged that the opera was an important departure in Puccini's body of work from a predominant quality of feminine softness in his other works towards a decidedly masculine aesthetic. without being in any way imitative. Similarities between the libretto and the work of Richard Wagner have also been found, though some attribute this more to the original plot of the play, For example, music critic Robert Levine stated the following in his review of a 2004 production at the Glimmerglass Opera: “The entire concept of an Italian opera taking place during the California Gold Rush of the 1850s is a mite silly.” Smith College musicology professor Ruth A. Solie has written about the hypocrisy of such criticisms, noting that Americans often have no trouble accepting Italian operas set in foreign locales like Egypt (Aida) and China (Turandot). Despite the plot being a source of significant criticism, the majority of academics and musicians today agree in calling it a magnum opus, particularly lauding its musical craftsmanship. In 1922 the Chicago Civic Opera staged the opera with Rosa Raisa as Minnie; a production which the company toured to New York's Manhattan Opera House. In 1927 the Vienna State Opera staged the work with a critically lauded performance by Maria Jeritza in the role of Minnie; with the soprano receiving fourteen curtain calls in her final performance of the production. In 1934 the opera was given its Swedish premiere in Stockholm at the Royal Swedish Opera with Jussi Björling as Dick Johnson and Helga Görlin as Minnie. The Metropolitan Opera has revived La fanciulla del West several times during the company's history after the initial production of the opera left its repertoire in 1914. The first time was in 1929 with Jeritza as Minnie and Giovanni Martinelli as Dick Johnson; a production which remained in the Met's performance repertoire through 1931. In 1930 the opera was presented for the first time on the Metropolitan Opera radio broadcasts for a live national broadcast with New Zealand soprano Frances Alda singing the role of Minnie. After a 30 year absence from the Met stage, La fanciulla del West was revived again at the Met in 1961 with a production directed by Henry Butler with an initial cast of Leontyne Price as Minnie and Richard Tucker as Dick Johnson. Butler's staging of the work remained in the Met's performance repertoire for periodic performances over the next nine years; with its final performances being in 1970 with soprano Renata Tebaldi as Minnie. The work as staged by Butler was notably the very first opera performance presented at the newly built Metropolitan Opera House at Lincoln Center on April 11, 1966, with soprano Beverly Bower in the role of Minnie. More recently the Met revived the opera in 1991 with Barbara Daniels as Minnie; using a staging by Giancarlo del Monaco which has remained in the Met's rotating repertoire for periodic performance; most recently in 2018 with Eva Maria Westbroek as Minnie. The Met also presented this staging of the work in the 2010–2011 season with Deborah Voigt as Minnie to mark the 100th anniversary of the opera's premiere in 1910. The San Francisco Opera (SFO) staged the work for the first time on September 15, 1930, with Jeritza as Minnie, Frederick Jagel as Dick Johnson, and Gaetano Viviani as Jack Rance. The company has since presented the opera in five more of its opera seasons, including productions in 1943 with Florence Kirk as Minnie and Robert Weede as Jack Rance; in 1960 with Dorothy Kirsten as Minnie and Sandor Konya as Dick Johnson; in 1979 with Carol Neblett as Minnie and Giovanni Gibin as Dick Johnson; and in 2010 with Deborah Voigt as Minnie. In 1949 the Festival Puccini in Torre del Lago, Italy staged a new production of La fanciulla del West to commemorate the 25th anniversary of Puccini's death; and the opera has remained a part of the festival's rotating repertoire into the 21st century. In 1950 the Teatro dell'Opera di Roma mounted the opera in a production starring Maria Caniglia as Minnie and Vasco Campagnano as Johnson. In 1954 soprano Eleanor Steber portrayed Minnie at a production at La Fenice. The New York City Opera (NYCO) first presented the opera in 1977 in a production directed by Frank Corsaro with Maralin Niska as Minnie and Ermanno Mauro as Dick Johnson with Sergiu Comissiona conducting. The NYCO unveiled a new production of the opera staged by James De Blasis in 1990 starring Linda Roark Strummer as Minnie and Stefano Algieri as Dick Johnson. The NYCO staged the opera a third time in 2005 with Stephanie Friede as Minnie, Renzo Zulian as Dick Johnson, and George Manahan conducting. Most recently the NYCO presented the opera in 2017 with Kristin Sampson as Minnie. In 1979 the Teatro Colón performed La fanciulla del West with Plácido Domingo as Dick Johnson. In 1982 the Deutsche Oper Berlin staged the opera with Ghena Dimitrova as Minnie. That same year the Royal Opera House, Covent Garden mounted a production of the opera starring Domingo and Carol Neblett which was filmed for television broadcast in the UK and the United States. In 1983 the Canadian Opera Company performed the work with Johanna Meier as Minnie. In 1991 the Santa Fe Opera presented the work during its 35th season with Mary Jane Johnson as Minnie and Craig Sirianni as Dick Johnson. That same year La Scala revived the opera with Mara Zampieri, Plácido Domingo, and Juan Pons singing under the baton of Lorin Maazel; a performance which was recorded live for commercial release. An incomplete list of more recent stagings include performances at the Teatro Real (1983), Lyric Opera of Chicago (1990 and 2011), Welsh National Opera (1991), the Los Angeles Opera (1991 and 2002), Oper Frankfurt (1992), the Royal Opera House, Covent Garden (1994 and 2005), La Scala (1995), the Teatro del Giglio (2000), the Austin Lyric Opera (2002), Seattle Opera (2004), Glimmerglass Opera (2004), the Deutsche Oper Berlin (2006, 2015, and 2021), the New National Theatre Tokyo (2006), the Teatro dell'Opera di Roma (2008 2009), the Adelaide Festival Theatre (2009), Opera Australia (2010), the Mobile Opera (2013), the Castleton Festival (2013), the Minnesota Opera (2014) the Paris Opera (2014), Opera Holland Park (2014), the English National Opera (2014), Opera North (2014), the Virginia Opera (2017), the Michigan Opera Theatre (2017), the Hungarian State Opera (2018), the Bavarian State Opera (2019), the National Centre for the Performing Arts (China) (2019, Chinese premiere), the Mariinsky Theatre (2019 and 2022), the Seoul Arts Center (2021, South Korea première), the Romanian National Opera, Cluj Napoca (2022), the Teatro Sociale, Como (2022), the Teatro Fraschini (2022), and the Estonian National Opera (2022 2023). In 2006 the philanthropist Bruce Kovner donated a large collection of original manuscripts to the Juilliard School, including Puccini's manuscript for La fanciulla del West.

Аспаптар

La fanciulla del West пикколо, үш флейта, үш гобой, бір ағылшын мүйізі, үш B-flat кларнет, бір B-flat бас кларнет, үш фагот, бір контрафагот, төрт F француз мүйізі, үш F труба, үш тенор тромбоны, бір бас тромбон, соққы аспаптар бөлімі (тимпани, сымбалдар, үшбұрыш, кішкентай барабан, бас барабан және глокеншпиль), үш сахналық фоника, бір челеста, екі арфа және скрипкалар тобы үшін жазылған.

Жазбалар

ЖылCast: (Минни, Дик Джонсон, Джек Рэнс) Дирижер, Опера үйі және оркестрLabel 1950 Карла Гавацци, Васко Кампаньяно, Уго Саварезе Артуро Базиле, RAI Оркестрі және хоры, Милан CD: Warner FonitCat: 8573 87488 21954Элеонора Стебер, Марио Дель Монако, Джанжакомо Гуэльфи Дмитрий Митропулос, La Maggio Musicale Fiorentino Оркестрі және хоры (L’Opera di Firenze-дегі қойылымның жазбасы, 6 маусым)CD: MYTOCat: 975.1691956Джиджола Фраццони, Франко Корелли, Тито Гобби Антонино Вотто, Teatro alla Scala Оркестрі және хоры (La Scala-дағы қойылымның жазбасы, 4 сәуір)CD: Opera d'OroCat: 70361957Магда Оливеро, Джакомо Лаури Волпи, Джанжакомо Гуэльфиit 1958Рената Тебальди, Марио Дель Монако, Корнелл МакНейл Франко Капуана, Santa Cecilia Academy Оркестрі және хорыCD: DeccaCat: 4215951958Биргит Нильссон, Жоао Гибин, Андреа Монгелли Ловро фон Матачич, Teatro alla Scala Оркестрі және хорыCD: EMI ClassicsCat: 818621961Рената Тебальди, Даниеле Бариони, Джанжакомо Гуэльфи Артуро Базиле, Roma Italiana Opera Оркестрі e Coro CD: Opera d'OroCat:12421963Антоньетта Стелла, Гастоне Лимарилли, Ансельмо Кольцани Оливеро Де Фабритиис, NHK Симфониялық оркестрі Токио, Никай хоры, Фудзивара Опера хорыDVD: Video Artists Int'lCat: 44391977Кэрол Неблетт, Пласидо Доминго, Шеррилл Милнс Зубин Мехта, Royal Opera House Оркестрі және хорыCD: Deutsche GrammophonCat: 4196401982Кэрол Неблетт, Пласидо Доминго, Сильвано Карроли Нелло Санти, Royal Opera House Оркестрі және хорыDVD: Kultur VideoCat: 0320312038911991Эва Мартон, Деннис О'Нилл, Ален Фондари Леонард Слаткин, Munich Radio Symphony Orchestra, Bavarian Radio ChorusCD: RCA Victor Red SealCat: 605971991Мара Зампиери, Пласидо Доминго, Хуан Понс Лорин Маазел, Teatro alla Scala Оркестрі және хорыDVD: BBC / Opus ArteCat: OA LS3004 D1992Барбара Дэниелс, Пласидо Доминго, Шеррилл Милнс Леонард Слаткин, Metropolitan Opera Оркестрі және хорыDVD: Deutsche GrammophonCat: 00440 073 40232011Дебора Войгт, Марчелло Джордани, Лусио Галло Никола Луизотти, Metropolitan Opera Оркестрі және хорыDVD: Deutsche GrammophonCat: 80016679 092013Нина Штемме, Йонас Кауфманн, Томаш Конечны Франц Велсер-Мёст, Wiener Staatsoper Оркестрі және хорыBlu ray: Sony RecordsCat: 88875064079

YearCast: (Minnie,Dick Johnson,Jack Rance)Conductor,Opera house and orchestraLabel 1950 Carla Gavazzi,Vasco Campagnano,Ugo Savarese Arturo Basile,RAI Orchestra and Chorus, Milan CD: Warner FonitCat: 8573 87488 21954Eleanor Steber,Mario Del Monaco,Giangiacomo GuelfiDmitri Mitropoulos,La Maggio Musicale Fiorentino Orchestra and Chorus(Recording of a performance at L’Opera di Firenze, 6 June)CD: MYTOCat: 975.1691956Gigliola Frazzoni,Franco Corelli,Tito GobbiAntonino Votto,Teatro alla Scala Orchestra and Chorus(Recording of a performance at La Scala, 4 April)CD: Opera d'OroCat: 70361957Magda Olivero,Giacomo Lauri Volpi,Giangiacomo Guelfiit 1958Renata Tebaldi,Mario Del Monaco,Cornell MacNeilFranco Capuana,Santa Cecilia Academy Orchestra and ChorusCD: DeccaCat: 4215951958Birgit Nilsson,João Gibin,Andrea MongelliLovro von Matačić,Teatro alla Scala Orchestra and chorusCD: EMI ClassicsCat: 818621961Renata Tebaldi,Daniele Barioni,Giangiacomo GuelfiArturo Basile,Roma Italiana Opera Orchestra e Coro CD: Opera d'OroCat:12421963Antonietta Stella,Gastone Limarilli,Anselmo ColzaniOliviero De Fabritiis,NHK Symphony Orchestra Tokyo, Nikikai Chorus, Fujiwara Opera ChorusDVD: Video Artists Int'lCat: 44391977Carol Neblett,Plácido Domingo,Sherrill MilnesZubin Mehta,Royal Opera House Orchestra and ChorusCD:Deutsche GrammophonCat: 4196401982Carol Neblett,Plácido Domingo,Silvano CarroliNello Santi,Royal Opera House Orchestra and ChorusDVD: Kultur VideoCat: 0320312038911991Éva Marton,Dennis O'Neill,Alain FondaryLeonard Slatkin,Munich Radio Symphony Orchestra, Bavarian Radio ChorusCD: RCA Victor Red SealCat: 605971991Mara Zampieri,Plácido Domingo,Juan PonsLorin Maazel,Teatro alla Scala Orchestra and chorusDVD: BBC / Opus ArteCat: OA LS3004 D1992Barbara Daniels,Plácido Domingo,Sherrill MilnesLeonard Slatkin,Metropolitan Opera Orchestra and ChorusDVD: Deutsche GrammophonCat: 00440 073 40232011Deborah Voigt,Marcello Giordani,Lucio GalloNicola Luisotti,Metropolitan Opera Orchestra and ChorusDVD: Deutsche GrammophonCat: 80016679 092013Nina Stemme,Jonas Kaufmann,Tomasz KoniecznyFranz Welser Möst,Wiener Staatsoper Orchestra and ChorusBlu ray: Sony RecordsCat: 88875064079

Басқа әсерлері

Джейк Уоллестің бірінші актінің басында орындаған әнінің әуені 1909 жылы этномузыколог Карлос Тройердің "жазылған және үйлестірілген" Зуни әуендерінің жинағындағы екі әннен алынған. Пуччини бұл басылымды Вулкль рөліне нақты американдық музыка табу үшін алды, бірақ оны Джейк Уоллес үшін қолданды. (Пуччини туралы бірнеше кітапта Моско Карнердің әнді Стивен Фостердің "Old Dog Tray" әніне негізделгені туралы айтқаны қайталанады; бұл рас емес.) Джонсонның "E provai una gioia strana" (кейбір либретто нұсқаларында "Ho provato una gioia strana") деген кульминациялық тіркесі, бірінші актінің соңындағы "Quello che tacete" әнінен алынған. Бұл тіркес Эндрю Ллойд Вебердің 1986 жылғы "Фантом операсы" мюзикліндегі "Түннің музыкасы" әніндегі ұқсас тіркеске өте ұқсас. Пуччинидің мұрагерлері Ллойд Вебберді авторлық құқықты бұзғаны үшін сотқа берді, және мәселе соттан тыс шешілді. Опера алғаш рет 1915 жылы әйгілі режиссер Сесил Б. Демиллмен, содан кейін 1923 жылы Эдвин Кареумен, ал Джон Фрэнсис Диллонмен түсірілді, оның 1930 жылғы фильмі жоғалып кетті. Роберт З. Леонард режиссерлік еткен 1938 жылғы фильм операға емес, Беласконың түпнұсқа пьесасына негізделген; Зигмунд Ромберг осы фильм үшін әндер жазды.