Невада штатындағы жеке куәлікті ұсынудан бас тарту және құқықтық нормалар

Кіріспе

Hiibel шешімі тар мағыналы болды, себебі ол тек тоқтату және жеке басын анықтау туралы заңдары бар штаттарға ғана қатысты. Осылайша, мұндай заңдары жоқ штаттардағы адамдарды Терри тоқтатуы кезінде жеке басын анықтаудан бас тартқаны үшін ғана заңды түрде тұтқындауға болмайды.

Іс-қағаздарының мазмұны

Невада штатында "тоқтатып, сәйкестендіру" заңы бар, ол полиция қызметкерлеріне кез келген адамды ұстауға мүмкіндік береді, егер олар "адамның қылмыс жасағаны, жасап жатқаны немесе жасауға дайын екенін көрсететін жағдайлар болса"; адамды тек "оның кім екенін анықтау және оның шетелде болуымен байланысты күдікті жағдайларды білу" үшін ұстауға болады. Заң бойынша, ұсталған адам "өзін сәйкестендіруі керек", бірақ полиция қызметкерінің басқа сұрақтарына жауап беруге міндетті емес. Невада Жоғарғы соты "өзін сәйкестендіру" дегенді тек атын атау деп түсіндірді. 2008 жылдың сәуіріне дейін тағы 23 штат мұндай заңдарға ие болды. 2000 жылдың 21 мамырында кешке Невада штатының Гумбольдт округінің шерифтік бөліміне қызыл және күміс түсті GMC жүк көлігінде әйелге шабуыл жасаған ер адам туралы хабарлама келіп түсті. Полиция қызметкері жол жиегінде тұрған жүк көлігін тапты. Көліктің жанында бір ер адам темекі шегіп тұрса, ішінде жас әйел отырды. Полиция қызметкері көлік артындағы сырғанақ іздерін байқады, бұл көлік кенеттен тоқтағанын көрсетеді. Полиция қызметкері жігітке олардың арасында ұрыс болғаны туралы хабарлама келгенін түсіндіріп, өзінің жеке куәлігі бар ма деп сұрады. Ол жеке куәлігін көрсетуге себеп жоқ екенін айтып, полиция қызметкері оны жеке куәлігін беруге мәжбүрлегенде ашуланды. Содан кейін ол полиция қызметкерінен қандай қылмыс жасады деп айыпталып жатқанын сұрады, ал полиция қызметкері "тергеу жүргізіп жатырмын" деп, оның кім екенін анықтауды сұрады. Ол өзін сәйкестендіруден бас тартып, оны қолғаппен байлап түрмеге алып кетуді сұрады. Полиция қызметкері одан жеке куәлігін беруді талап етіп, көмектеспесе тұтқындалатынын ескертті. Ол ешқандай қылмыс жасамағаны үшін көмектеспейтінін мәлімдеді. Содан кейін ол кері бұрылып, полиция қызметкері оны тұтқындады. Сол адам Ларри Дадли Хайбель, бұл іс бойынша шағымданушы, ал жас әйел оның қызы Мими Хайбель еді. Ларри Хайбель "мемлекеттік қызметкердің қызметтік міндеттерін орындауына немесе орындауға тырысуына қасақана кедергі келтірді, кешіктірді немесе қарсылық көрсетті" деп айыпталды. Невада штатының Юнион қалашығындағы сот Хайбельді осы айып бойынша кінәлі деп танып, 250 доллар айыппұл салды. Ол Алтыншы сот округінің сотына шағымданды, ол сот шешімін күшінде қалдырды. Содан кейін ол Невада Жоғарғы сотына шағым жасап, өзінен өзін айыптауға қарсы құқығын және төртінші түзетудегі негізсіз іздеу мен тәркілеуге тыйым салуды бұзғанын мәлімдеді. Невада Жоғарғы соты бұл шағымдарды қабылдамады, ал Хайбель АҚШ Жоғарғы сотынан істі қарауын өтінді.

Nevada has a "stop and identify" law that allows police officers to detain any person they encounter "under circumstances which reasonably indicate that the person has committed, is committing or is about to commit a crime"; the person may be detained only to "ascertain his identity and the suspicious circumstances surrounding his presence abroad." In turn, the law requires the person detained to "identify himself", but does not compel the person to answer any other questions put to him by the officer. The Nevada Supreme Court has interpreted that "identify himself" to mean to merely state his name. As of April 2008, 23 other states have similar laws. On the evening of May 21, 2000, the sheriff's department in Humboldt County, Nevada received a report that a man had assaulted a woman in a red and silver GMC truck on Grass Valley Road. The responding deputy found a truck parked on the side of the road. A man was smoking a cigarette beside the truck, and a young woman was sitting inside it. The deputy observed skid marks in the gravel behind the vehicle, leading him to believe the vehicle had come to a sudden stop. The deputy explained to the man that there had been a report of a fight between the man and the young woman, and asked the man if he had any identification on him. The man protested that he had no reason to provide identification, and became ill tempered when the deputy continued to press him for his identification. The man then asked the deputy what crime he was being accused of, as the deputy continued his requests for identification, stating that he was "conducting an investigation". The man persisted in his refusal to provide identification, asking instead to be handcuffed and taken to jail. The deputy continued to ask for the man's identification, stating that the man would face arrest if he did not cooperate and provide identification. In response, the man declared he would not cooperate because he had not committed any crime. He then turned around and was arrested by the deputy. That man was Larry Dudley Hiibel, the petitioner in this case, and the young woman was his daughter Mimi Hiibel. Larry Hiibel was charged with "willfully resist[ing], delay[ing], or obstruct[ing] a public officer in discharging or attempting to discharge any legal duty of his office." In the Justice Court for Union Township, Nevada, Hiibel was convicted of this charge and fined $250. He appealed to the Sixth Judicial District Court, which affirmed the conviction. He then appealed to the Nevada Supreme Court, arguing that the requirement that he identify himself to any police officer upon request violated the Fourth Amendment prohibition on unreasonable searches and seizures and his Fifth Amendment rights against self incrimination. The Nevada Supreme Court rejected these arguments, and Hiibel asked the U. S. Supreme Court to hear the case.

Көпшілік пікір

Тоқтату және жеке басын анықтау заңдарының тамыры ерте ағылшын шалақорлық заңдарында жатыр, онда күдікті шалақорлар өздері туралы "жақсы мәлімдеме" бермесе тұтқындалатын. Бұл практика, өз кезегінде, кез келген адамның күдікті тұлғаларды тұтқындау және олар "жақсы мәлімдеме" бергенге дейін ұстауға құқығы бар жалпы құқықтан туындады. Қазіргі заманғы тоқтату және жеке басын анықтау заңдары ескі шалақорлық заңдарының элементтерін Терриге қарсы Огайо ісінде рұхсат етілгендей тергеу тоқтатуларын жүзеге асыратын полиция қызметкерлеріне арналған нұсқаулықтармен біріктіреді. Дегенмен, Сот көптеген қазіргі шалақорлық заңдарында конституциялық қиындықтарды анықтады. Папахристу Джексонвиллге қарсы істе, Сот дәстүрлі шалақорлық заңның бұрмалаушылығы үшін жарамсыз деп таныды, өйткені оның "кең ауқымы мен нақты емес терминдері потенциалды қылмыскерлерге тиісті ескертуді жоққа шығарды және полиция қызметкерлеріне заңды орындауда шексіз дискрецияны жүзеге асыруға мүмкіндік берді". Браун Техасқа қарсы істе, Сот Браунға қарсы Техастың тоқтату және жеке басын анықтау заңының қолданылуын жоққа шығарды. Олар Төртінші түзетуде адамды өзін-өзі тануға міндеттеу алдында, оның қылмыс жасағанына, жасап жатқанына немесе жасауға ниеттенгеніне сену үшін негізді күдік болуын талап етеді және белгілі есірткі аймағында адамның болуы негізді күдікке дәлел бола алмайды. Колендер Лоусонға қарсы істе, Сот күдіктіден "сенімді және дәйекті сәйкестендіруді" талап ететін Калифорнияның тоқтату және жеке басын анықтау заңын жоққа шығарды. "Сенімді және дәйекті" деген сөздер "заңды орындау үшін күдіктінің не істеу керектігін анықтау үшін ешқандай стандартты ұсынбағандықтан" бұрмалаушы болды, нәтижесінде адамдарды тұтқындау және заң бұзушылықпен айыптау үшін дерлік шексіз билік пайда болды. "Бұл іс біздің бұрынғы істеріміздің аяқтаған жерінен басталады. Мұнда бастапқы тоқтатудың негізді күдікке негізделгендігіне, Браундағы Төртінші түзету талаптарын қанағаттандырғандығына ешқандай күмәндік жоқ. Бұған қоса, өтініш беруші заңның конституцияға қайшы екенін, Колендердегідей мәлімдеме жасаған жоқ. Мұнда Невада заңы тар және нақты". Неваданың Жоғарғы соты Невада заңы күдікті тек өзінің атын атауын талап етеді деп шешті; ол ешқандай құжат тапсырмастан да мұны істей алады. Күдікті өзінің атын айтса, ол Неваданың тоқтату және жеке басын анықтау заңының талаптарын орындады. Неваданың тоқтату және жеке басын анықтау заңының тар талаптары оның Төртінші түзетуді бұзбағанын білдірді. "Жалпы жағдайда полиция қызметкері Төртінші түзетуді ескермей, адамнан жеке басын анықтауды сұрауға құқылы". Терриден бері полиция қызметкері адамның қылмыстық әрекетке қатысы бар деп негізді күдіктенсе, оны күдікті жою үшін жеткілікті уақытқа ұстауы мүмкін екені анықталды. Адамның жеке басын анықтау туралы сұрақтар "Терри тоқтатуларының көптеген жағдайларында кәдімгі және қабылданған бөлігі" болып табылады. Адамның жеке басын білу, әрине, күдіктіні ақтауға және полиция назарын басқа күдіктіге аударуға көмектеседі. Екінші жағынан, күдіктінің атын білу полиция қызметкеріне сол адамның басқа, байланыссыз қылмыс үшін ізделіп жатқанын тез растауы мүмкін. Полиция үй ішіндегі дау-жанжалды тергеп жатқан жағдайларда, "жағдайды, олардың қауіпсіздігіне төнетін қауіпті және потенциалды құрбанға төнетін қауіпті бағалау үшін олар кіммен байланыста екенін білуі керек". "Жеке басын анықтау туралы сұрау Терри тоқтатуының мақсатымен, негіздемесімен және практикалық талаптарымен тікелей байланысты. Қылмыстық санкция қаупі сұраудың заңдық күші жойылмайтынын қамтамасыз етеді". Жеке адамның жеке өміріне қол сұғу мен тоқтату және жеке басын анықтау заңының заңды үкіметтік мүдделерді қаншалықты ілгерілетуі арасындағы тепе-тезікті ескере отырып, Сот Төртінші түзету Невадаға Терри талаптары бойынша ұсталған адамның полиция қызметкерінің сұрауы бойынша өзінің атын жариялаудан бас тартуын қылмыс деп тануға тыйым салмайтынын қорытындылады. Бұдан әрі, офицердің Хайбелден өзін танытуын сұрауы Хайбелдің өзіне қарсы айыпталудан қорғануға құқығын білдірген жоқ. "Хайбелдің аты оны кінәлі деп тану үшін қолданылатынына, яғни оның аты 'айыптау үшін қажетті дәлелдің бір бөлігін құрайтынына' ешқандай нақты және айқын қорқыныш болған жоқ". Хибель өзінің атын айыптау үшін дәлел ретінде қолдануға болатынына сенімді болғандықтан, оны жариялаудан бас тарту үшін бесінші түзету құқығын пайдалана алмады.

Stop and identify laws have their roots in early English vagrancy laws under which suspected vagrants were subject to arrest unless they gave a "good account" of themselves; this practice, in turn, derived from the common law power of any person to arrest suspicious persons and detain them until they gave "a good account" of themselves. Modern stop and identify laws combine aspects of the old vagrancy laws with a guide for police officers conducting investigatory stops, such as those authorized under Terry v. Ohio,
However, the Court has identified a constitutional difficulty with many modern vagrancy laws. In Papachristou v. Jacksonville, , the Court held that a traditional vagrancy law was void for vagueness because its "broad scope and imprecise terms denied proper notice to potential offenders and permitted police officers to exercise unfettered discretion in the enforcement of the law." In Brown v. Texas, , the Court struck down the application of Texas's stop and identify statute against Brown. They held that the Fourth Amendment requires reasonable suspicion to believe that an individual had committed, was committing, or was going to commit a crime before an individual can be required to identify himself, and that the presence of an individual in a known drug area cannot establish reasonable suspicion without more. And in Kolender v. Lawson, , the Court struck down a California stop and identify law that required a suspect to provide "credible and reliable identification" upon request. The words "credible and reliable" were vague because they "provided no standard for determining what a suspect must do to comply with [the law], resulting in virtually unrestrained power to arrest and charge persons with a violation." "The present case begins where our prior cases left off. Here there is no question that the initial stop was based on reasonable suspicion, satisfying the Fourth Amendment requirements noted in Brown. Further, the petitioner has not alleged that the statute is unconstitutionally vague, as in Kolender. Here the Nevada statute is narrower and precise." The Nevada Supreme Court had held that the Nevada statute required only that the suspect divulge his name; presumably, he could do so without handing over any documents whatsoever. As long as the suspect tells the officer his name, he has satisfied the dictates of the Nevada stop and identify law. The narrow requirements of Nevada's stop and identify law meant that it did not run afoul of the Fourth Amendment. "In the ordinary course a police officer is free to ask a person for identification without implicating the Fourth Amendment." Since Terry, it has been clear that a police officer who reasonably suspects that a person is involved in criminal activity may detain a person long enough to dispel that suspicion. Questions related to a person's identity are a "routine and accepted part of many Terry stops." Knowing a person's identity may, of course, help to clear a suspect and divert the attention of the police to another suspect. On the other hand, knowing the suspect's name may just as quickly confirm to the officer that the person is wanted for another, unrelated crime. In cases such as this, where the police are investigating a domestic dispute, officers "need to know whom they are dealing with in order to assess the situation, the threat to their own safety, and possible danger to the potential victim." "The request for identity has an immediate relation to the purpose, rationale, and practical demands of a Terry stop. The threat of criminal sanction helps ensure that the request for identity does not become a legal nullity." Balancing the intrusion into the individual's privacy against the extent to which the stop and identify law promotes legitimate government interests, the Court concluded that the Fourth Amendment did not prohibit Nevada from making it a crime for a person detained under conditions of Terry to refuse to disclose his name to a police officer upon request. Furthermore, the officer's request that Hiibel identify himself did not implicate Hiibel's Fifth Amendment privilege against self incrimination. There was no "articulated real and appreciable fear that [Hiibel's] name would be used to incriminate him, or that it 'would furnish a link in the chain of evidence needed to prosecute' him." Because Hiibel did not articulate reasonable belief that his name could be used as an incriminating piece of evidence, he could not invoke the Fifth Amendment privilege in refusing to disclose it.