Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі
Species of bird
Аққұйрықтық қақ (Lagopus leucura), сондай-ақ қарлы қақ деп те аталады, қақтар тұқымдасының ең кішкентай құсы. Ол ағаш шебінен жоғары, биік таулы жерлерде тұрақты мекендейді және Аляскада, Канаданың таулы аймақтарында және АҚШ-тың батыс бөлігінде табиғи түрде кездеседі. Оның қауырсыны жылдың әртүрлі мезгілінде өзін-өзі жасыратын түске ие және өзгеріп отырады. Жазда ол сұр, қоңыр және ақ дақтармен өрнектелген, ал қыста толығымен ақ болады. Жыл бойына қанаттары, қарны және құйрығы ақ болып қалады. Аққұйрықтық қақтың тамағына бүршіктер, жапырақтар, гүлдер мен тұқымдар кіреді. Ұясы – жердегі қарапайым ойық, онда сегіз жұмыртқаға дейін салынады. Жұмыртқадан шыққаннан кейін балапандар тез ұядан шығады. Алғашқыда олар жәндіктермен қоректенеді, бірақ кейін ересектерге тән тамаққа көшеді, анасы оларға қолайлы өсімдік азығын табуға көмектесу үшін дауыс береді. Халық саны тұрақты болып көрінеді және IUCN бұл түрді "Қауіпсіз" деп тізімдеген.
The white tailed ptarmigan (Lagopus leucura), also known as the snow quail, is the smallest bird in the grouse family. It is a permanent resident of high altitudes on or above the tree line and is native to Alaska and the mountainous parts of Canada and the western United States. Its plumage is cryptic and varies at different times of the year. In the summer it is speckled in gray, brown and white whereas in winter it is wholly white. At all times of year the wings, belly and tail are white. The white tailed ptarmigan has a diet of buds, leaves, flowers and seeds. The nest is a simple depression in the ground in which up to eight eggs are laid. After hatching, the chicks soon leave the nest. At first they eat insects but later move on to an adult diet, their mother using vocalisations to help them find suitable plant food. The population seems to be stable and the IUCN lists this species as being of "Least Concern".
Сипаттама
Аққұйрықты питомиган – питомигандардың ең кішісі және тоқылдақтар тұқымдасының ең кіші құсы. Ол дөңгелек қанаттары, тік төртбұрышты құйрығы, кішкентай қара тұмсығы және тырнақтарына дейін қауырсынмен жабылған қысқа аяқтары бар мығым денелі құс. Ересектердің өмірі ұзақ, аталықтары аналықтарынан сәл ғана ірілеу. Орташа салмағы ... Жаз айларында аққұйрықты питомиганның түсі ұсақ дақты сұр қоңыр болып келеді, ал қанаттары, құйрығы және төсі ақ түсті. Күзде қауырсыны қызыл қоңыр түске өтеді және ақ қауырсындар өсе бастайды. Қысқа қарай, барлық жазғы қоңыр қауырсындары түсіп, құс толығымен ақ түске енеді. Көктемдегі түлеу өнімділік маусымына дейін жүреді, содан кейін құс жазғы түсіне қайта оралады. Арқасындағы жіңішке жолақты сұр түс осы түрді күрмелі сабанжұлқыны мен таужұлқынынан ажыратуға көмектеседі. Екі жыныс та жыл бойы ақ құйрық және қанат қауырсындарын сақтайды, ал аталықтарын көздің үстіндегі ет тәрізді қызғылт өсімділер (көзқабақтар) арқылы тануға болады, олар да жыл бойы сақталады. Әдетте бұл құс үнсіз болады, бірақ кейде тыныш, төмен дыбысты ырғақтар мен жұмсақ қылықтар шығарады.
The white tailed ptarmigan is the smallest of the ptarmigans and the smallest bird in the grouse family. It is a stocky bird with rounded wings, square ended tail, small black beak and short legs with feathering extending to the toes. Adults are long, with the males being only slightly larger than the females. The average weight is During the summer, the white tailed ptarmigan is a speckled grayish brown with white underparts, tail and wings. In the fall, the plumage has turned a much more reddish brown color and white feathers begin to grow through. By winter all the summer brown feathers are lost and the bird is completely white. A further molt in the spring precedes the breeding season and the bird returns to its summer plumage. The finely barred greyish coloration on the back makes it easy to distinguish this species from the much browner willow ptarmigan and rock ptarmigan. Both sexes maintain white tail and wing feathers all the year and males can be identified by their reddish eyecombs (fleshy growths above the eye), also present year long. In general this bird is silent but it sometimes makes quiet, low pitched hoots and soft clucking noises.
Тарату
Аққұйрықтық торғай – альпілік түр, ол орман шебінен жоғары немесе жақын орналасқан биік тауларда жыл бойы тұрады. Ол далалы жерлерде мекендейді және орманды торғайлардан гөрі көбірек ұшады, бірақ ұшудан гөрі жүгіруді артық жақсы көреді. Ол Аляскадан және Канаданың батысынан Нью-Мексиконың солтүстігіне дейін таралған. Еркектер сәуір айында қыстаудан оралып, емен мен егілме ағаштардың өсіп тұратын жерлерінде өз аумақтарын белгілейді. Мешіктер мамыр айының басында келіп, жұптар құрайды. Аққұйрықтық торғай – Солтүстік Америкада альпілік аймақта тұрақты мекендейтін жалғыз құс. Аққұйрықтық торғай алғаш рет 1967 жылдың қыркүйегінде Колорадо мен Вашингтоннан әкелінген 36 құспен Орегон штатының Уоллова тауларына қоныстандырылды. 1968 жылдың қыркүйегінде Колорадо мен Британдық Колумбиядан жеткізілген 54 құстан тұратын екінші топ босатылды. 1969 жылдың көктемі мен жазында бірнеше құс байқалғанмен, Орегонда популяция құруға жасалған әрекеттер ақырында сәтсіз аяқталды.
The white tailed ptarmigan is an alpine species, a permanent resident of the high mountains above or near the timber line. It occupies open country and flies a great deal more than forest grouse, but still prefers running to flying. It ranges from Alaska and western Canada south to northern New Mexico. Males return from their wintering areas to establish territories on spruce willow timber line breeding grounds in April. Females arrive in early May and pairs are formed. The white tailed ptarmigan is the only bird in North America to reside permanently in the alpine zone. The white tailed ptarmigan was first introduced into Oregon's Wallowa Mountains with 36 birds taken from Colorado and Washington in September 1967. A second set of 54 birds was released in September 1968 that were supplied from Colorado and British Columbia. Although a few of the birds were observed in the spring and summer of 1969 the effort to establish a population in Oregon was ultimately unsuccessful.
Диета
Бұл өсімдікпен қоректенетін құстың тамағы маусымға байланысты өзгереді. Көктемде азотқа бай қар бұршақ жапырақтары артықшылыққа ие, ал жазда қамыс гүлшоғырлары, тау эдельвейсі гүлдері, шүйгін гүлдері, басқа гүлдер мен жапырақтар, лишайлар мен жидектер – бұл құстың тамағының басым бөлігін құрайды. Жаз айларында, өсімдік материалдарын қорытуға көмектесу үшін птармиган қиыршық тас жейді. Ұяның бір жағы әдетте жылдам қашуға мүмкіндік береді. Жас құстар жаз және күз айларында анасымен бірге болады. Ақ құйрықты птармиганның аяқтарында қауырсын қабаттары орналасқан, ол тау-төбелік тундрада жиі кездесетін суықтан қорғауға қызмет етеді. Сонымен қатар, бұл құстардың мұрын тесіктерінде тыныс алу жолдарына енгенге дейін ауаны жылыту үшін қауырсын бар. Бұл құстың ең айқын бейімделуі – оның қоршаған ортамен үйлесуге мүмкіндік беретін жасырын түсі, бұл оны алтын бүркіттер мен басқа да жыртқыш құстардың шабуылынан сақтайды. Қыс айларында энергияны сақтау үшін птармиган мүмкіндігінше ұшудан аулақ болып, қар үйінділерінде тынығады. Халықаралық табиғатты қорғау одағы ақ құйрықты птармиганды "қауіпсіз" деп тізімдеген. Бұл оның популяциясы аздап төмендесе де, таралу аймағы тым кең және құстардың жалпы саны "Қорғауға алыну керек" санатына сәйкес келмейтіндіктен. Бұл құс тау-төбелік тундраның индикаторлық түрі болып табылады және экожүйенің жалпы денсаулығын көрсетеді. Ол қорғауға қатысты алаңдау тудырмайды және Солтүстік Американың таулы аймақтарында көптеп кездеседі, бұл аймақта климаттың, температураның немесе жауын-шашынның күрт өзгеретінін көрсетпейді. Малдың шамадан тыс жайылымының болмауы, таулы аймақтарда адам қоныстануының жоқтығы, оның шалғай орналасқан мекеніне қол жеткізудің қиындығы, оның аз таралу тығыздығы және аң аулау шектеулеріне қатысты заңдар ақ құйрықты птармиганның гүлденуіне мүмкіндік береді.
This herbivorous bird's diet varies seasonally. Nitrogen rich snow buttercup leaves are favored in the spring season, while willow catkins, mountain avens flowers, and chickweed blooms, other flowers and leaves, lichens and berries form the majority of the ptarmigan's diet in the summer. During the summer, the ptarmigan eats grit to assist in digesting plant material. One side of the nest generally provides a quick escape route. The young birds remain with their mother throughout the summer and autumn season. The white tailed ptarmigan has feathers located on its feet to serve as protection from the extreme cold often experienced in the alpine tundra environment. In addition, these birds have feathers around their nostrils to warm the air prior to entry into the respiratory tract. The most obvious adaptation is this bird's cryptic coloration, which enables it to blend in with its environment and avoid predation by golden eagles or other birds of prey. To conserve energy during the winter months, the ptarmigan avoids flight as much as possible and roosts in snowbanks. The white tailed ptarmigan is listed as being of "Least Concern" by the International Union for Conservation of Nature. This is because, although populations may be in slight decline, its range is too wide and the total number of birds too large to fit the criteria for being listed as "Vulnerable". This bird serves as an indicator species for the alpine tundra, and denotes overall ecosystem health. It is not a conservation concern and is abundant in alpine zones across North America, indicating that this region is not undergoing dramatic climatic, temperature, or precipitation shifts. The lack of overgrazing by cattle, the lack of human development in alpine zones, the difficulty in accessing its remote habitat, the low densities at which it occurs and the laws regarding the limits to hunting bags allow the white tailed ptarmigan to thrive.