Америка Республикалық партиясының либералдық фракциясы

Кіріспе

Либералды республикалық партия – 1872 жылдың мамыр айында президент Улисс С. Грант пен оның радикалды республикалық жақтастарының 1872 жылғы президенттік сайлауда қайта сайлануына қарсы тұру үшін құрылған американдық саяси партия. Партия Миссури штатында сенатор Карл Шурц басшылығымен құрылды және көп ұзамай Грантқа қарсы болған басқа да оппозициялық саяхатшыларды тартты; либералды республикашылар Грант әкімшілігінің коррупциялық скандалдарын айыптап, мемлекеттік қызмет реформасын қолдады. Партия Гранттың Реконструкция саясатына, әсіресе Ку-Клукс-Кланды жойған «Атқару актілеріне» қарсы шықты. Олар үлкен есеуге ұшырап, 1872 жылғы сайлаудан кейін ұлттық сахнадан мүлдем жоғалып кетті. Азамат соғысынан кейін Республикалық партия үстемдікке ие болды, бірақ көптеген алғашқы республикашылар президент Гранттың басшылығына наразы болды. Шурц, Чарльз Самнер және Лайман Трумбулл сияқты көрнекті либералды көшбасшылар құлдыққа қарсы күресте және Реконструкцияның алғашқы кезеңдерінде жетекші рөл атқарды. Олар осы міндетті орындалған деп есептеді және радикалды саясаттың жалғасуын қанаушылық деп санады. 1872 жылға қарай олар Реконструкцияны тоқтатуды және Оңтүстікке өздігінен басқару құқығын қайтаруды талап етті. 1872 жылғы либералды республикалық съезде «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің көп жылдық баспагері Хорас Грили мен Миссури штатының губернаторы Бенджамин Гратц Брауннан тұратын кандидаттар тізімі ұсынылды. Грантты жеңіске жеткізуді көздеген Демократиялық партия либералды республикалық кандидаттар тізімін ұсынды және либералды республикалық платформаны қолдады. Алайда Грант партиялық ұйымдастырудың артықшылығын пайдаланып, сайлауда жеңіске жетті. Демократтар Грилиге деген ынтаны жоғалтты, өйткені ол ондаған жылдар бойы оларды сынап келген. Грили халықтың дауысының 44% -ын алып, Техас, Миссури, Кентукки, Теннеси, Джорджия және Мэриленд штаттарында жеңіске жетті. Грант 352 сайлаушы дауысының 286-сын алды. Грили сайлаудан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Либералды республикалық партия сайлаудан кейін бірден тарап кетті, бірақ оның бірнеше көшбасшылары Конгресте қызмет етуді жалғастырды. Бұрынғы партия мүшелері Демократиялық және Республикалық партияларға тарады. Либералды республикашылар либералды элементтердің Республикалық партияға адалдығын әлсіретіп, осы көшбасшылардың көпшілігінің Демократиялық партияға өтуіне жағдай жасады.

the liberal faction of the United States Republican Party

The Liberal Republican Party was an American political party that was organized in May 1872 to oppose the reelection of President Ulysses S. Grant and his Radical Republican supporters in the presidential election of 1872. The party emerged in Missouri under the leadership of Senator Carl Schurz and soon attracted other opponents of Grant; Liberal Republicans decried the scandals of the Grant administration and sought civil service reform. The party opposed Grant's Reconstruction policies, particularly the Enforcement Acts that destroyed the Ku Klux Klan. It lost in a landslide, and disappeared from the national stage after the 1872 election. The Republican Party had emerged as the dominant party in the aftermath of the Civil War, but many original Republicans became dissatisfied with the leadership of President Grant. Prominent liberal leaders like Schurz, Charles Sumner and Lyman Trumbull had been leaders in the fight against slavery and for the first stages of Reconstruction. They considered the task accomplished, and thought continued radical policies to be oppressive. By 1872, they demanded an end to Reconstruction and a restoration of self government to the South. The 1872 Liberal Republican convention nominated a ticket consisting of Horace Greeley, longtime publisher of the New York Tribune, and Missouri Governor Benjamin Gratz Brown. Seeking to defeat Grant, the Democratic Party nominated the Liberal Republican ticket and endorsed the Liberal Republican platform. However, Grant emerged triumphant in the election, capitalizing on superior party organization. Democrats lacked enthusiasm for Greeley, who for decades had denounced them. Greeley received 44% of the popular vote, winning the states of Texas, Missouri, Kentucky, Tennessee, Georgia and Maryland. Grant received 286 of the 352 electoral college votes. Greeley died shortly after the election. The Liberal Republican Party vanished immediately after the election, though a handful of its leaders continued to serve in Congress. Former party members scattered into the Democratic and Republican parties. By cutting the allegiance of liberal elements to the Republican Party, the Liberal Republicans made it possible for many of these leaders to move to the Democratic Party.

Құрылу

Бастапқыда либералды республикашылар дәстүрлі классикалық республикашылдыққа оралуды жақтады, федералды үкіметке жемқорлық пен орталықтандырылған биліктің енуіне алаңдады және Республика партиясын реформалауды көздеді. Либералды республикашылар саяси партия құруға кіріскенде, бірнеше жылдан кейін оны Грантқа және Қайта құруға қарсы болғандар басып алды. Партия 1870 жылы Миссуриде Карл Шурц басшылығымен құрылды және бүкіл елге тарады. Оған «Cincinnati Commercial» газетінің Мурат Холстед, «Chicago Tribune» газетінің Хорас Уайт, «Louisville Courier Journal» газетінің Генри Уоттерсон, «Springfield Republican» газетінің Самуэль Боулз және әсіресе «New York Tribune» газетінің Уайтлоу Рид пен Хорас Грили сияқты ықпалды республикалық газет редакторлары күшті қолдау көрсетті. Көптеген либералды республикашылар бұрын демократтар және еркін топырақ партиясының мүшелері болған, ал 1850 жылдары Республика партиясы құрылғаннан кейін оған қосылған. Либералды республикашылар Грант әкімшілігінің және жеке Президенттің толығымен жемқор екенін ойлады. Көбірек маңыздысы, олар Қайта құру мақсаттарына қол жеткізілгенін есептеді. Бұл мақсаттардың біріншісі – құлдықты жою, екіншісі – Конфедерацияның ұлтшылдығын жою еді. Осы мақсаттарға қол жеткізілгеннен кейін республикашылдық принциптері федералды әскери күштерді Оңтүстіктен шығаруды талап етті, онда олар күрделі жемқорлық режимдерді қолдап тұрды. Республикалық партияның негізін қалаушылардың көптеген өкілдері мен Азамат соғысының басшылары осы қозғалысқа қосылды, оның ішінде кандидат Хорас Грили, Массачусетстен Чарльз Самнер, Иллинойс штатынан Лайман Трумбулл, Кентукки штатынан Кассиус Марцелл Клей және Массачусетстен Чарльз Фрэнсис Адамс. Партиялық платформада «өңкейіс салдарынан салынған барлық шектеулерді дереу және толығымен жою» және Оңтүстік штаттары үшін жергілікті басқару талап етілді. Ол «мемлекеттік қызметтегі толық реформаны қазіргі заманның ең маңызды қажеттілігінің бірі» деп санады. Көптеген либералды республикашылар да тарифтерді төмендетуді көздеді, өйткені қуатты өнеркәсіптер кейбір тауарларға артық қорғау алғанын сендірді. Либералды республикашылар афроамерикалықтардың азаматтық және саяси құқықтарын қамтамасыз ету мақсатына қол жеткізілгенін айтты. Сондықтан олар «амнистия» уақыты келді деп мәлімдеді, яғни бұрынғы конфедераттарға сайлауға қатысу және лауазымдарды атқару құқығын қайтару. Көптеген либералды республикашылардың басты себебі штаттардың құқықтарына сенім мен күшті федералды үкіметтен қорқу болды. Көптеген либералды республикашылар 1850 жылдары құлдықтың аумақтарға таралуына қарсылық білдіріп, Республика партиясына қосылған, бірақ құлдық енді мәселе емес және Азамат соғысы аяқталғаннан кейін федералды билік сияқты басқа мәселелер қайтадан көтерілді.

Originally liberal Republicans advocated for a return to traditional classical republicanism, were concerned about corruption and centralized power creeping into the federal government, and wanted to reform the Republican Party. As the liberal Republicans began to form a political party, a few years later, it was taken over by others who were anti Grant and anti reconstruction. The party began in Missouri in 1870 under the leadership of Carl Schurz and spread nationwide. It had strong support from powerful Republican newspaper editors such as Murat Halstead of the Cincinnati Commercial, Horace White of the Chicago Tribune, Henry Watterson of the Louisville Courier Journal, Samuel Bowles of the Springfield Republican and especially Whitelaw Reid and Horace Greeley of the New York Tribune. Many Liberal Republican leaders had been Democrats and members of the Free Soil Party before joining the Republican Party after its creation in the 1850s. The Liberal Republicans thought that the Grant administration and the President personally were fully corrupt. More importantly, they thought that the goals of Reconstruction had been achieved. These goals were firstly the destruction of slavery, and secondly the destruction of Confederate nationalism. With these goals achieved the tenets of republicanism demanded that federal military troops be removed from the South, where they were propping up allegedly corrupt Republican regimes. Many of the original founders of the Republican party and leaders of the Civil War joined the movement, including its nominee Horace Greeley, Charles Sumner of Massachusetts, Lyman Trumbull of Illinois, Cassius Marcellus Clay of Kentucky and Charles Francis Adams of Massachusetts. The party platform demanded "the immediate and absolute removal of all disabilities imposed on account of the rebellion" and local self government for the southern states. It regarded "a thorough reform of the civil service as one of the most pressing necessities of the hour". Many Liberal Republicans also sought a downward revision of the tariff, believing that powerful industries had unfairly won the protection of certain goods. The Liberal Republicans argued that the goal of ensuring civil and political rights for African Americans had been achieved. Hence, they contended it was time for "amnesty", which meant restoring to ex Confederates the right to vote and hold office. A key motivation for many Liberal Republicans was a belief in states' rights and a fear of a strong federal government. Many Liberal Republicans had joined the Republican Party in the 1850s in opposition to the expansion of slavery into the territories, but with slavery no longer an issue and the Civil War over, other issues such as federal power re emerged.

1872 жылғы конвенция

Шурц, судья Стэнли Мэтьюс және редактор Уильям Гровенор бастаған Либералды-республикалық партия 1872 жылғы мамыр айында Цинциннатиде ұлттық конвент ұйымдастырды. Миссури штатында демократтар мен либералды-республикандықтар қолданыстағы республикалық губернаторды жеңіп, либералды-республикандықтар демократтардың қолдауын алатын президенттікке үміткерді ұсынуға ниеттенді. Шурц Адамсты жақтырды, бірақ ол бейтараптық сыртын сақтау үшін үміткерді ашық қолдауға келмейтін. Дэвис конвентке ең күшті қолдаумен келді, бірақ либералды-республикалық қозғалысқа жақын газеттердегі жағымсыз жарияланымдар оның кандидатурасына нұқсан келтірді. Нью-Йорктік газет баспагері Хорас Грили тарифтерді төмендетуді жеткілікті қолдамағанына қарамастан, көптеген бұрынғы Дэвис қолдаушыларының қолдауын жеңіп алды. Конвенттегі бірінші дауыс беруде Адамс пен Грили ең басты үміткерлер ретінде көзге түсті. Келесі дауыс берулерде көптеген делегаттар Адамс немесе Грилиге дауыс берді, бірақ Трамбулл да маңызды қолдауға ие болды. Алтыншы және соңғы дауыс беруде Грили жеңіске жетіп, номинацияны иеленді. Президенттік номинациядан кейін конвент Миссури губернаторы Бенджамин Гратц Браунды партияның вице-президенттікке үміткері етіп тағайындады. Браун Грилидің кандидатурасын Шурцтың есебінен штаттық партиядағы билігін арттырудың бір жолы ретінде қолдады және вице-президенттік дауыс беруде Грилиді қолдаған көптеген делегаттардың қолдауын алды.

1872 жылғы науқан

Либералды-республикалық конвенцияға дейін Демократиялық лидерлер Либералды-республикалықтарға Либералды-республикалық тізімді ұсынуға кепілдік берді. Демократтар 1872 жылғы сайлауда Грантқа қарсы республикашылдарсыз жеңе алмаймыз деп сенді, ал Демократиялық көшбасшылар Либералды-республикалық президенттің ықпалына үміттенеді. Алайда, Демократиялық партия басшылары Грилидің кандидатурасына көңілсіздік білдірді. Көптеген оңтүстік демократтары Гранттың қайта құру саясатына нүкте қоя алатын кез келген үміткерді сайлауға құштар болды, бірақ Грилидің Демократиялық партияға жиі жасаған шабуылдары көптеген демократтардың, әсіресе Солтүстік-Шығыстағылардың наразылығын тудырды. Осы алаңдауларға қарамастан, көптеген демократтар Грилидің Гранттан жақсырақ екеніне және республикалық президентті жеңудің жалғыз мүмкіндігі екеніне келісті. Бірнеше штаттық конвенттерде қызу пікірталас болды, бірақ Делавэрден басқа барлық штаттық Демократиялық конвенттер Грилиді қолдады. 1872 жылғы шілдедегі Демократиялық Ұлттық конвент Либералды-республикалық тізімді қолдауға және партия платформасын өзгертусіз қабылдауға көп дауыспен келісті. Конвент аяқталғаннан кейін Блантон Дункан басқаратын наразы демократтар тобы Чарльз О’Конор мен Джон Куинси Адамс II-ні «Тікелей Демократиялық партия» тізімінен ұсынды, бірақ екеуі де ұсыныстан бас тарды және белсенді науқан жүргізбеді. Либералды-республикалық партия Луизиана мен Техас штаттарынан басқа барлық штаттарда Демократиялық партиямен бірікті. Республикашылдар күштірек болған штаттарда Либералды-республикалықтар төменгі лауазымдарға кандидаттардың көп бөлігін ұсынды, ал демократтар күштірек болған штаттарда демократтар көбірек кандидаттарды ұсынды. Көптеген штаттарда, мысалы Огайода, әр партия кандидаттардың жартысын ұсынды. Тіпті бастапқыда күмәнданушы болған Демократиялық лидерлер, мысалы Томас Ф. Байард та Грилиді қолдауға келді. 1872 жылғы науқан мәселелерге қарағанда жеке тұлғаларға көбірек бағытталды, Грили мен Грантқа көптеген жеке шабуылдар жасалды. Грили протекционизмді жақтады және партияның негізін қалаушылар үшін маңызды болған мемлекеттік қызмет реформасына басымдық бермеді. Грили Гранттың көптеген тағайындамаларын сыбайлас жемқорлықпен байланыстырды, бірақ Грилидің бұрынғы республикалық лидерлермен байланысы сыбайлас жемқорлық туралы айыптаманы әлсіретті. Дегенмен, Шурц пен Самнер сияқты Либералды-республикалық лидерлер Грилидің артына бірігіп, партияның үміткері үшін белсенді науқан жүргізді. Гранттың қолдаушылары Либералды-республикалықтарды Азамат соғысының нәтижелерін жоюға тырысуда деп айыптады, ал республикашылар Грантты қолдау үшін ардагерлер ұйымдарын жұмылдырды. Либералды-республикалықтар Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы келісімді қамтамасыз етуді көздедіктерін және радикалды қайта құру саясатын аяқтау уақыты келгенін мәлімдеді. Әр партия афроамерикандықтарға үндеуге тырысты, Либералды-республикалықтардың үндеуі Грилидің ұзақ жылдар бойы қолдаған аболиционизм тарихына негізделді. Алайда, Фредерик Дуглас Грантты қолдау үшін афроамерикандықтарды табысты ұйымдастырды. Либералды-республикалық партияның ішінде де, сыртында да көптеген адамдар олардың коалициясы 1872 жылғы сайлауда жеңіске жетеді деп сенді, ал сайлау қорытындысы қазан айына дейін белгісіз болды. Алайда, республикашылар жақсы ұйымдастырылғандықтарын, Джей Кук сияқты қаржыгерлердің қолдауын және Грилиге қатысты демократтардың күмәнін пайдаланып, ел бойынша көптеген сайыстарда жеңіске жетті. Фоннер Грилидің азаматтық құқықтарды қорғау туралы жеке тарихына қарамастан, қара нәсілділердің оның Демократиялық партиямен сайлау кезеңінде байланысқа түскеніне байланысты күшті сенімсіздік білдіргенін және мемлекеттік қызмет реформасының «барлық түсті халықты» мемлекеттік қызметтен тиімді түрде шығару арқылы олардың әлеуметтік және экономикалық прогресіне кедергі келтіретінін түсінгенін жазады. Сайлауда Грили дауыстардың 43,8%-ын және 352 сайлаушының 66-сын алды, ал О’Конор дауыстардың 0,3%-ын алды. Грили 1872 жылғы 29 қарашада, президент сайлаушылары 4 желтоқсанда сайлау дауыстарын беру үшін жиналғанға дейін қайтыс болды. Грили сайлаушылары жиналысқа дейін өз дауыстарын үйлестіре алмады, бірақ олардың әрекеті Гранттың сайлаушылар алқасының үлкен жеңісіне әсер етпеді.

Prior to the Liberal Republican convention, Democratic leaders had given the Liberal Republicans assurances that they would nominate the Liberal Republican ticket. The Democrats believed that they could not win the 1872 election without anti Grant Republicans and Democratic leaders hoped that they would reap patronage rewards from a Liberal Republican presidency. However, Democratic leaders were dismayed by the nomination of Greeley. Many Southern Democrats were eager to elect any candidate that might put an end to Grant's Reconstruction policies, but Greeley's frequent attacks on the Democratic Party had earned the enmity of many Democrats, especially in the Northeast. Despite these qualms, most Democrats decided that Greeley was better than Grant and represented their only chance to defeat the Republican president. Though several state conventions endured considerable debate, every state Democratic convention other than Delaware's convention ultimately endorsed Greeley. By a wide margin, the July 1872 Democratic National Convention voted to endorse the Liberal Republican ticket and accept the party's platform without modification. After the convention, a group of disaffected Democrats led by Blanton Duncan nominated Charles O'Conor and John Quincy Adams II on the Straight Out Democratic Party ticket, but both refused the nomination and neither actively campaigned. The Liberal Republican Party fused with the Democratic Party in all states except for Louisiana and Texas. In states where Republicans were stronger, the Liberal Republicans fielded a majority of the joint slate of candidates for lower offices; while in states where Democrats were stronger, the Democrats fielded the most candidates. In many states, such as Ohio, each party nominated half of a joint slate of candidates. Even initially reluctant Democratic leaders like Thomas F. Bayard came to support Greeley. The 1872 campaign was primarily conducted on personalities rather than issues, with Greeley and Grant both sustaining numerous personal attacks. Greeley favored protectionism and did not emphasize civil service reform, two of the motivating issues for the party's founders. Greeley attacked many of Grant's many appointments as corrupt, but Greeley's past associations with Republican leaders undermined the corruption argument. Nonetheless, Liberal Republican leaders like Schurz and Sumner coalesced behind Greeley and most actively campaigned for the party's nominee. Grant's backers accused the Liberal Republicans of seeking to overturn the results of the Civil War and the Republicans mobilized veteran's organizations in support of Grant. Liberal Republicans argued that they sought reconciliation of North and South and that the time had come to end radical Reconstruction policies. Each party sought to appeal to African Americans, with the Liberal Republican appeal centering on Greeley's long history of abolitionism. However, Frederick Douglass successfully organized blacks in support of Grant. Many inside and outside of the Liberal Republican Party believed that their coalition would triumph in the 1872 election and the outcome of the election remained in doubt until October. However, the Republicans utilized superior organization, the backing of financiers like Jay Cooke and lingering Democratic doubts about Greeley to win most contests throughout the country. Foner writes that in spite of Greeley's personal record of advocating civil rights, blacks held a sharp distrust due to his association in the election cycle with the Democratic Party, and furthermore recognized that civil service reform would inhibit their social and economic progress by effectively barring "the whole colored population" from public office. In the election, Greeley won 43.8% of the popular vote and just 66 of the 352 electoral votes, while O'Conor won 0.3% of the popular vote. Greeley died on November 29, 1872, before the presidential electors met on December 4 to cast the electoral votes. The Greeley electors were not able to coordinate their votes before meeting, but their action made no difference in the face of Grant's electoral college landslide.