Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық лейборист саясаткері (1865–1944) және швед Олимпиадалық велоспортшы Генри Снелл, 1-ші барон Снелл (1 сәуір 1865 – 21 сәуір 1944), британдық социалистік саясаткер және қоғамдық қайраткер. Ол Рамзи Макдональд пен Уинстон Черчилль басқарған үкіметтерде қызмет етті, сондай-ақ 1930 жылдардың соңында Лордтар палатасында Еңбек партиясының жетекшісі болды.
British Labour politician (1865–1944)
the Swedish Olympic cyclist
Henry Snell, 1st Baron Snell (1 April 1865 – 21 April 1944), was a British socialist politician and campaigner. He served in government under Ramsay MacDonald and Winston Churchill, and as the Labour Party's leader in the House of Lords in the late 1930s.
Өмірбаян
Ноттингемширдегі Саттон-он-Трентте шаруа қызметкерлерінің ұлы болып дүниеге келген Гарри Снелл, сегіз жасында фермада жұмыс істеуге кіріспей тұрып, жергілікті ауыл мектебінде білім алды. Он жасынан бастап толыққанды жұмыс істеді, ал он екі жасында фермада үй ішіндегі қызметші болды. Бұл жұмыстан қанағаттанбаған Снелл кетіп, округ бойынша саяхаттап, түрлі жұмыстар істеді, оның ішінде жылқы бақты, Трент өзеніндегі Хейзелфорд паромда және Ноттингемде француз жылтыратушысы болып жұмыс істеді. Ұзақ уақыт жұмыссыздық кезеңінде ол көп оқып, әсіресе Генри Джорджтың еңбектеріне әсерленді. 1881 жылы Ноттингемдегі Чарльз Брэдлоу мен секуляризм идеясынан шабыттанған ол Ұлттық секулярлық қоғамға қосылды. Өсіп келе жатқан қатал және сөздік Англикандық дінін қабылдамаса да, ол діни сенімін сақтап, христиан доктринасына ғылыми көзқарас пен прогрессивті және толерантты құндылықтарымен әсер еткен Юнитариан шіркеуіне қосылуға шешім қабылдады. Юнитариандық мұғалім Джон Кентиш Уайт Снеллді Лорд Байрон мен Сэмюэл Тейлор Кольридждің шығармаларымен таныстырды. Юнитариандық қозғалыста танысқан адамдары арқылы Снелл Лондонға барып, Мидленд соқырлар институтының кеңсесінде кеңсе қызметкері болып жұмысқа орналасты. Мұнда ол Лондон университетінің колледжінің анықтамалық кітапханасында өзін-өзі оқытуын жалғастырды, Томас Пейн, Уильям Моррис, Джон Раскин және Джон Стюарт Миллдің еңбектері оған әсер етті. Соңында Юнитаризм оған тым қатаң болып көрінді, ол агностикке айналып, Ұлттық секулярлық қоғамның мүшесі болды. Энни Бесанттың социализм тақырыбында Секулярлық қоғам отырысында сөйлеген сөзін естігеннен кейін Снелл Социал-демократиялық федерацияға қосылды. Ол 1885 жылы Джон Бернстің парламентке сайлау науқанында жұмыс істеді және Генри Хайндман, Том Манн, Элеонора Маркс және Бен Тиллетт сияқтылармен бірге қоғамдық жиналыстарда сөз сөйлеуге кірісті. Ол Брайант және Мей шыбық фабрикасының ереуілі мен 1889 жылғы Лондон доктарының ереуілін қолдады.
Born in Sutton on Trent in Nottinghamshire, the son of agricultural workers, Harry Snell was educated at his local village school before beginning work as a farm hand at the age of eight. He worked full time from the age of ten and became an indoor servant at the farm aged twelve. Dissatisfied with this work, Snell left and travelled around the county, taking a variety of jobs including work as a groom and at Hazelford Ferry on the River Trent and as a French polisher in Nottingham. During long periods of unemployment he occupied himself with extensive reading, and was particularly influenced by the writing of Henry George. Inspired by Charles Bradlaugh and the cause of secularism in Nottingham 1881, he joined the National Secular Society. He rejected the austere and literalist Anglicanism of his up bringing, but retained some religious faith and decided to join the Unitarian Church, impressed by its scientific approach to Christian doctrine and its progressive and tolerant values. A Unitarian teacher, John Kentish White, introduced Snell to the works of Lord Byron and Samuel Taylor Coleridge. Through acquaintances made in the Unitarian movement, Snell was able to find a job in London as a clerk at the offices of the Midland Institute for the Blind. Here he continued his self education at the reference library of University College London, being influenced by the writings of Thomas Paine, William Morris, John Ruskin and John Stuart Mill. Eventually Unitarianism would grow even too strict for him, and he became an agnostic and member of the National Secular Society. After hearing Annie Besant address a meeting of the Secular Society on the subject of socialism, Snell joined the Social Democratic Federation. He worked on John Burns' campaign for Parliament in 1885, and began to address public meetings himself, appearing alongside the likes of Henry Hyndman, Tom Mann, Eleanor Marx and Ben Tillett. He was active in supporting the Bryant and May match factory strike and the London dock strike of 1889.
Парламент мүшесі
1890 жылы Снелл Вулвич қайырымдылық ұйымы қоғамында әлеуметтік жұмыс істей бастады, кейіннен Лондон экономика мектебінің директорының хатшысы болды. Ол Тәуелсіз Еңбек партиясына және 1894 жылы Фабиан қоғамына қосылды, Ұлыбритания бойынша кеңінен саяхаттап, Рамсей Макдональд және Брюс Глазьер сияқты спикерлермен социалистік тақырыптар бойынша лекциялар оқыды. Снелл сонымен қатар британдық South Place этикалық қоғамында (кейін президент болды) және оның американдық бөлімшесі үшін лекциялар берді. Снелл 1910 жылдың қаңтар және желтоқсан айларында, сондай-ақ 1918 жылы Хаддерсфилдте Еңбек партиясынан кандидат ретінде сайлауда жеңіліске ұшырады. Ол 1919 жылы Лондон округтік кеңесіне сайланды және 1925 жылға дейін қызмет етті. 1922 жылғы жалпы сайлауда бұрын Уилл Крукс басқарған Волуич-Ист округінен парламент депутаты болып сайланды және 1929 жылы қайта сайланды. 1929 жылдың соңында Снелл Палестинадағы арабтардың көтерілісін тергеу үшін құрылған Шоу комиссиясына мүше болып тағайындалды. Комиссия 1931 жылдың наурыз айында нәтижелерін жариялағанда, Снелл еврейлердің иммиграциясы мен жер сатып алуды шектеу туралы комиссия ұсынысымен келіспей, жеке пікір білдірді. Снелл сондай-ақ Палестина тым халыққа толы деген комиссияның мәлімдемесіне қарсы болды, екі жыл бұрын жарияланған, аймақтың сирек және жеткіліксіз өңделгендігін көрсеткен есептермен келісті. Ол еврейлердің иммиграциясының араб жұмысшыларының тұрмыс деңгейін көтергенін айтты және комиссия иммиграция арабтарға қауіпті және олардың экономикалық болашағына бұрмалап және қауіпті түрде нұқсан келтіреді деген көзқарасты қолдайды деп мәлімдеді. Осыдан кейін Снелл сионизмді жақтаушы болды. 1931 жылдан 1932 жылға дейін ол адамгершілікті діни емес моральдық негіз ретінде насихаттаған британдық этикалық одақтың (қазіргі Ұлыбритания гуманистері) президенті болды. Снелл 1930 жылғы туған күніне орай Британ империясы орденінің командирі (CBE) атағымен марапатталды.
In 1890, Snell began social work for the Woolwich Charity Organisation Society, and later became secretary to the director of the London School of Economics. He joined the Independent Labour Party and, in 1894, the Fabian Society, travelling extensively around Britain to lecture on socialist topics with speakers including Ramsay MacDonald and Bruce Glasier. Snell also lectured for the British South Place Ethical Society (eventually becoming President) and its American counterpart. Snell stood unsuccessfully in Huddersfield as a candidate for the Labour Party in January and December 1910 and 1918. He was elected to the London County Council in 1919, serving until 1925, and became Member of Parliament for Woolwich East, the seat formerly held by Will Crooks, at the 1922 General Election, being re elected in 1929. In late 1929, Snell was appointed to the Shaw Commission, which had been set up to investigate Arab uprisings in Palestine. When the Commission published its findings in March 1931, Snell delivered a Minority Report, disagreeing with the Commission's recommendation that Jewish immigration and land purchase be curtailed. Snell also dissented from the Commission's claims that Palestine was overcrowded, agreeing with reports published two years earlier that had found the area to be under populated and greatly under cultivated. He described the impact of Jewish immigration as having raised the standard of living for Arab workers, and asserted that the Commission was wrongly and dangerously encouraging the view that immigration was a menace to Arabs and threatened their economic future. Following this, Snell became a strong supporter of Zionism. From 1931 to 1932, he served as President of the British Ethical Union (now known as Humanists UK), an organisation promoting humanism as a non religious basis for morality. Snell was appointed a Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 1930 Birthday Honours.
Лордтар палатасы
Снелл 1931 жылы Коммундар палатасындағы өкілдігінен бас тарды, Джордж Хикске орын берді. Хикс Кәсіподақтар Конгресінің жетекші мүшесі болған. Рамсей Макдональд оны Үндістан ісі бойынша мемлекеттік хатшы етіп тағайындады, ал бірнеше айдан кейін Ұлттық үкімет құрылған соң Снеллден осы қызметін жалғастыруын сұрады. Бірақ Снелл Лейбористік партияға адал болуды жөн көрді және бас тартты. Лордтар палатасында ол ауыл шаруашылығы мәселелері, әсіресе ауылдық жұмысшылардың жағдайы, сондай-ақ шетелдік саясат мәселелері бойынша сөз сөйледі. Британдық Парламенттік істер институты мен Империялық Парламенттік қауымдастығының мүшесі болды. Ол сондай-ақ Британдық Кеңес құрамына енді, кейін төрағаның орынбасары болды. 1935 жылы Артур Понсонби мен Джордж Лансбери отставкаға кеткенде Снелл Лордтар палатасындағы Лейбористер партиясының жетекшісі болды және Клемент Атлимен бірге жұмыс істеді. 1936 жылы «Адамдар, қозғалыстар және өзім» атты автобиографиясын жариялады, ал 1937 жылы Корольдік Кеңесші болып тағайындалды. Лордтар палатасының жетекшісі ретінде Снелл фашизмнің өсу қаупіне қарсы қатаң ұстаным танытты, үкіметтің нацистік Германияны жарастыру саясатын және Испания азамат соғысында республикалық үкіметке көмектесуден бас тартуын сынады. Ол сондай-ақ сионизмді қолдауды жалғастырды. 1938 жылы Лордтар палатасындағы дебаттарда ол Палестинадағы арабтарды жерді дамыту және біртұтас елді мекендер құру мақсатында көшіру саясатын қолдады, Ливия және басқа араб елдерінде де осындай көшірулер наразылықсыз жүргенін атап өтті. Жетпіс бес жасқа толып, денсаулығы нашарлағандықтан, 1940 жылы Лейбористер партиясының Лордтар палатасындағы жетекшісі қызметінен кетті. Бірақ ол денсаулығын қалпына келтірді және бір жылдан кейін Уинстон Черчилль оны Құрметті Джентльмендер Корпусының капитаны (Лордтар палатасының вице-лидері) етіп тағайындады (оны лидерлікке қарастырғанмен, консерваторлардың біріне басымдық берілді). Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бірнеше комитеттер мен тергеулерге төрағалық етті және 1943 жылы Ұлықтар серіктері орденінің мүшесі болды. Лидердің орынбасары ретінде Снелл 1944 жылдың наурыз айының соңында ауырып, бір айдан кейін қайтыс болды, оның ақсүйек атағы сол кезде тоқтатылды.
Snell resigned his seat in the Commons in 1931, to make way for George Hicks, a leading member of the Trades Union Congress, and was raised to the peerage as Baron Snell, of Plumstead in the County of Kent, on 23 March 1931. Ramsay MacDonald made him Under Secretary of State for India and, upon the formation of the National Government a few months later, asked Snell to continue in this role. However, Snell refused, choosing to remain loyal to the Labour Party. In the Lords, he spoke on agricultural issues, with particular concern for rural workers, and on foreign affairs, and was a member of the British Institute of Parliamentary Affairs and the Empire Parliamentary Association. He was also appointed to the British Council, eventually becoming vice chairman. In 1935, when Arthur Ponsonby chose to resign with George Lansbury, Snell became Labour's leader in the Lords, serving under Clement Attlee. He published an autobiography, Men, Movements and Myself, in 1936, and was made a Privy Counsellor in 1937. As leader in the Lords, Snell took a strong line against the growing threat of fascism, and attacked the Government's appeasement of Nazi Germany and its refusal to intervene to help the Republican government during the Spanish Civil War. He also continued to champion Zionism. During a debate in the Lords in 1938 he spoke in support of the policy of population transfer of Arabs in Palestine for the purposes of developing the land and creating cohesive settlements, pointing out that similar transfers had occurred in Libya and other Arab countries without any protest. Aged seventy five and with his health failing, he stood down as leader of the Labour peers in 1940. However, he recovered and was appointed by Winston Churchill as Captain of the Honourable Corps of Gentlemen at Arms (Deputy Leader of the House of Lords) a year later (having been considered as Leader, but passed over in favour of a Conservative). He chaired several committees and inquiries during the Second World War, and was appointed a Member of the Order of the Companions of Honour in 1943. Whilst still in the role of Deputy Leader, Snell fell ill at the end of March 1944, and died less than a month later, his peerage becoming extinct at that time.