Фильмдерді түстілендіру: Ақ-қара фильмдерге түс қосу процесі, тарихы, цифрлық әдістер және қолмен бояу туралы ақпарат. Ескі фильмдерді жаңартуға көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монохромды киноға түс қосу практикасы – монохромды қозғалыс суреттерін түсті ету.
Practice of adding color to monochrome motion pictures
colorization of monochrome moving picture images
Фильмді түсті ету (американдық ағылшын тілінде; немесе колоризация [британдық ағылшын тілінде], немесе колоризация [канадтық және Оксфорд ағылшын тілінде]) – қара және ақ, сепия немесе басқа монохромды қозғалыс суреттеріне түс қосу процесі. Бұл арнайы эффект ретінде, қара-ақ фильмдерді «жаңарту» немесе түстердің ажырауын қалпына келтіру үшін жасалуы мүмкін. Алғашқы мысалдар 20 ғасырдың басына дейін жетеді, бірақ түсті ету цифрлық бейне өңдеудің дамуымен кеңінен таралды.
Film colorization (American English; or colourisation [British English], or colourization [Canadian English and Oxford English]) is any process that adds color to black and white, sepia, or other monochrome moving picture images. It may be done as a special effect, to "modernize" black and white films, or to restore color segregation. The first examples date from the early 20th century, but colorization has become common with the advent of digital image processing.
Қол бояуы
Алғашқы түсті фильмдерді жеке адамдар қолмен жасаған. Мысалы, Джордж Мелиестің туындыларының кем дегенде 4%-ы, соның ішінде 1902 жылғы «Айға саяхат» фильмінің кейбір нұсқалары, сондай-ақ «Елді мекеннің патшалығы», «Мүмкін емес саяхат» және «Севилья шаштаразы» сияқты маңызды фильмдер Париждегі Элизабет Тюльердің бояу шеберханасында қолмен боялған. Бұрын шыны мен целлюлоид өнімдерін бояумен айналысқан Тюльер екі жүз адамнан тұратын студияны басқарды, олар тікелей пленкаға щеткамен, өзі таңдаған және белгілеген түстермен сурет салды. Әр жұмысшыға конвейерлік тәсілмен әртүрлі түс берілді, ал бір фильмді бояу үшін жиі жиырмадан астам түрлі түс қолданылды. Тюльер шеберханасы «Айға саяхат» фильмінің қолмен боялған шамамен алпыс данасын жасады, бірақ бүгінгі күні оның тек бір данасы ғана сақталғаны белгілі. Қолмен бояу арқылы жасалған алғашқы толық метражды фильм – 1912 жылғы «Ғажайып». Бұл әдіс әрқашан қолмен орындалды, кейде фильмнің екінші нұсқасынан қиылған трафарет пайдаланылды, мысалы Pathécolor әдісі. 1920 жылдарға дейін қолмен бояу әдісі «Ашкөздік» (1924) және «Операның шайыры» (1925) фильмдеріндегі жеке кадрлар үшін қолданылды (екеуі де Handschiegl түсті әдісін пайдаланды); сирек жағдайларда «Сирано де Бержерак» (1925) және «Помпеяның соңғы күндері» (1926) сияқты толық метражды фильмдерге де қолданылды. Бұл бояу әдістері тиімді түсті фильмдер жасалғанға дейін қолданылып келді. 1968-1972 жылдары «Бетти Буп», «Крейзи Кэт» және «Луни Түнс» мультфильмдері, сондай-ақ басқа да көптеген мультфильмдер түсті нұсқада қайта таратылды. Фред Лэддтің қадағалауымен, түстер бастапқы қара-ақ кадрларды жаңа анимациялық пленкаларға көшіру арқылы, содан кейін Оңтүстік Кореяда жаңа пленкаларға түс қосу арқылы қосылды. Уақыт пен шығындарды үнемдеу үшін Лэдд әр екінші кадрды өткізіп, кадр жылдамдығын екі есеге азайтты. Бұл техника бастапқы анимацияның сапасы мен уақытын айтарлықтай нашарлатты, сондықтан кейбір анимациялық бөлімдер қайталанбады немесе қателікпен өзгертілді. Соңғы қайта өңделген қара-ақ мультфильмдер – «Флейшер студиясы» / «Famous Studios» мультфильмдерінен «Попай», «Харман Исинг» мультфильмдерінен «Мерри Мелодиз» және «MGM» мультфильмдерінен «Капитан мен балалар» мультфильмдері, олар 1987 жылы «Turner» телеарналарында көрсету үшін түстелді. Компьютерлік технологияның көмегімен студиялар фильмнің әр кадрындағы жеке нысандарды цифрлық түрде бояу арқылы қара-ақ фильмдерге түс қоса алды (B&W мультфильмдерін компьютерлік түрде бояудың алғашқы ресми тапсырысы 1990 жылы «Warner Bros» компаниясынан келіп түсті). Алғашқы әдісті канадалық Уилсон Маркл ойлап тапты және ол 1970 жылы «Аполлон» ғарыш бағдарламасының миссияларынан алынған Айдың монохромды кадрларына түс қосу үшін алғаш рет қолданылды.
The first film colorization methods were hand done by individuals. For example, at least 4% of George Méliès' output, including some prints of A Trip to the Moon from 1902 and other major films such as The Kingdom of the Fairies, The Impossible Voyage, and The Barber of Seville were individually hand colored by Elisabeth Thuillier's coloring lab in Paris. Thuillier, a former colorist of glass and celluloid products, directed a studio of two hundred people painting directly on film stock with brushes, in the colors she chose and specified; each worker was assigned a different color in assembly line style, with more than twenty separate colors often used for a single film. Thuillier's lab produced about sixty hand colored copies of A Trip to the Moon, but only one copy is known to still exist today. The first full length feature film made by a hand colored process was The Miracle of 1912. The process was always done by hand, sometimes using a stencil cut from a second print of the film, such as the Pathécolor process. As late as the 1920s, hand coloring processes were used for individual shots in Greed (1924) and The Phantom of the Opera (1925) (both utilizing the Handschiegl color process); and rarely, an entire feature length movie such as Cyrano de Bergerac (1925) and The Last Days of Pompeii (1926). These colorization methods were employed until effective color film processes were developed. Around 1968 1972, black and white Betty Boop, Krazy Kat and Looney Tunes cartoons and among others were redistributed in color. Supervised by Fred Ladd, color was added by tracing the original black and white frames onto new animation cels, and then adding color to the new cels in South Korea. To cut time and expense, Ladd's process skipped every other frame, cutting the frame rate in half; this technique considerably degraded the quality and timing of the original animation, to the extent that some animation was not carried over or mistakenly altered. The most recent redrawn colorized black and white cartoons are the Fleischer Studios/Famous Studios' Popeye cartoons, the Harman Ising Merrie Melodies, and MGM's The Captain and the Kids cartoons, which were colorized in 1987 for airing on the Turner networks. With computer technology, studios were able to add color to black and white films by digitally tinting single objects in each frame of the film until it was fully colorized (the first authorized computer colorizations of B&W cartoons were commissioned by Warner Bros. in 1990). The initial process was invented by Canadian Wilson Markle and was first used in 1970 to add color to monochrome footage of the moon from the Apollo program missions.
Жарым-жартылай бояулану
Түсті бояудың алғашқы түрі, визуалды эффект ретінде, бояуларды қолдана отырып, қара-ақ фильмге шектеулі түрде түс енгізді. Эдисонның алғашқы фильмдері, әсіресе Аннабель Серпентиндік би сериясы, эмульсияға анилин бояуларын жағу арқылы жасалған түстің алғашқы мысалдары болды. 1905 жылы Pathé Pathéchrome-ді ұсынды, бұл әрбір фильм кадры үшін редукциялық пантограф көмегімен бір немесе бірнеше штамптарды кесуді талап ететін штамптау процесі. 1916 жылы Сесил Б. Демилдің «Жоан – әйел» (1917) фильмі үшін Хандшигль түсті процесі ойлап табылды. Хандшигль процесінің тағы бір ерте мысалы «Операның арбауы» (1925) фильмінде кездеседі, онда Лон Чейнидің кейіпкері жарқын қызыл плащ киеді, ал көріністің қалған бөлігі монохромды болып қалады. Көрініс сепия түсіне боялды, содан кейін плащ штамп немесе матрица арқылы қызыл түске боялды. Содан кейін боялған бөліктерден басқа барлық бөліктерге күкірт ерітіндісі қолданылып, сепия көк түске айналдырылды. Бұл процесс оны ойлап тапқан Макс Хандшигльдің есімімен аталды. Бұл эффект, сондай-ақ жоғалған түсті тізбек 1996 жылы Photoplay Productions компаниясының компьютерлік түсті бояу арқылы қалпына келтіру үшін қайта жаңартылды (төменде қараңыз). Ішінара түсті бояу жарнамалық және теледидарлық роликтерде түсірілген кадрларды жақсарту үшін де қолданылды, бұл режиссердің көркемдік көзқарасын одан әрі дамытуға мүмкіндік берді. Мысалы, Cerulean Fx Dave Matthews Band-тің «The Space Between» музыкалық видеосымен қатар Outkast-тың «Bombs Over Baghdad» және «Roses» музыкалық видеолары үшін ішінара түсті бояуды ұсынды.
The earliest form of colorization introduced limited color into a black and white film using dyes, as a visual effect. The earliest Edison films, most notably the Annabelle Serpentine Dance series, were also the earliest examples of colorization, done by painting aniline dyes onto the emulsion. Around 1905, Pathé introduced Pathéchrome, a stencil process that required cutting one or more stencils for each film frame with the aid of a reducing pantograph. In 1916, the Handschiegl Color Process was invented for Cecil B. DeMille's film Joan the Woman (1917). Another early example of the Handschiegl process can be found in Phantom of the Opera (1925), in which Lon Chaney's character can be seen wearing a bright red cape while the rest of the scene remained monochrome. The scene was toned sepia, and then the cape was painted red, either by stencil or by matrix. Then, a sulfur solution was applied to everything but the dyed parts, turning the sepia into blue tone. The process was named after its inventor, Max Handschiegl. This effect, as well as a missing color sequence, were recreated in 1996 for a Photoplay Productions restoration by computer colorization (see below). Partial colorization has also been utilized on footage shot in color to enhance commercials and broadcast television to further facilitate the director's artistic vision. As an example, Cerulean Fx provided partial colorization for Dave Matthews Band's music video The Space Between as well as Outkast's music videos Bombs Over Baghdad and Roses.
Қалпына келтіру
1970-ші жылдардың басында түсірілген көптеген британдық телешоулар экономикалық себептермен жойылды, бірақ кейбір жағдайларда түсті теледидары жоқ елдерге экспорттау үшін қара-ақ тележазбалар жасалды. Мысалы, BBC-нің бес бөлімді "Доктор Ху" сериясы "Деймонс" (The Dæmons). Тек бір эпизод түсті сақталды, ал қалғандары қара-ақ фильм түрінде ғана болды. Бір ғана түсті жазба АҚШ-тағы қысқартылған эфирден алынған, сапасы нашар болды. 1990 жылдары BBC эфирдегі жазбалардан түс сигналын қосып, қара-ақ көшірмелерді түстеу арқылы жаңартты. Нәтижесі техникалық мамандар мен жанкүйерлер тарапынан сәтті деп бағаланды. 2008 жылдың наурыз айында қара-ақ фильмдердің жоғары сапалы сканерлеулеріндегі түс артефакттарын ("нүктелі қиылыстарды") анықтауға негізделген жаңа технологияның, басқа "Доктор Ху" эпизодтарын, сондай-ақ "Стептоу және Ұлы" (Steptoe and Son) сияқты, бастапқыда түсті түсірілген, бірақ қазір тек қара-ақ түрінде сақталған телешоуларды қалпына келтіру үшін пайдаланылатыны жарияланды. Дегенмен, бастапқыда қара-ақ түсірілген BBC бағдарламаларында, мысалы, 1960 жылдардағы "Доктор Ху" эпизодтарында түстеу қолданылмайды, себебі оларда түстік ақпарат жоқ, сондықтан оларды осы әдістермен қалпына келтіру мүмкін емес.
A number of British television shows which were made in color in the early 1970s were wiped for economic reasons, but in some cases black and white telerecordings were made for export to countries that did not yet have color television. An example is the BBC's five part Doctor Who story The Dæmons. Only one episode survived in color; the rest existed only as black and white film recordings. The only known color recording was a poor quality over the air recording of an abridged broadcast in the United States. In the 1990s, the BBC colorized the black and white copies by adding the color signal from the over the air recordings. The result was judged a success by both technicians and fans. In March 2008, it was announced that new technology, which involves detecting color artifacts ("dot crawl") in high resolution scans of black and white films, will be used to restore other Doctor Who episodes as well as shows like Steptoe and Son where some episodes originally produced in color only exist in black and white. However, there are no plans to use colorization on BBC programmes originally produced in black and white, such as the 1960s Doctor Who episodes since they have no color information available and so cannot be recovered using these methods.
Интеграциялау
Түсті түсіру кейде түсті фильмдердегі тарихи кадрлармен де қолданылады. Мысалы, "Он үш күн" (2000) фильмінде 1962 жылғы Куба зымыран дағдарысы кезінде түсірілген түсті жаңалықтар кадрлары пайдаланылған. "Аспан капитаны және болашақ әлемі" (2004) толық түсті көркем фильмі, бұл фильмде цифрлық түрде жасалған декорациялар мен объектілер кеңінен қолданылған, сэр Лоренс Оливьедің 1940 жылдардағы қара-ақ түсірілімдерін түсіне бояу арқылы сахналарға енгізген. Мартин Скорсезе "Авиатор" (2005) көркем фильмінде "Жаннат періштелері" фильмінің премьерасының түсті кадрларын, премьераның қайта жаңғыртуының кадрларымен үйлесімді етіп біріктірді. Legend Films компаниясы жасаған түс, әдеттегі үш түсті фильм сияқты көрінуі үшін жасалды, бірақ содан кейін премьераның қайта жаңғыртуының екі түсті көрінісіне сәйкес түс түзетілді. "Авиатор" фильмінде Скорсезе сондай-ақ Джейн Расселдің түпнұсқа қара-ақ "Заңсыз" фильмінен алынған кадрларын және "Жаннат періштелері" фильмінен ұшақтардың айқасу көріністерін пайдаланды.
Colorization is also sometimes used on historical stock footage in color movies. For instance, the film Thirteen Days (2000) uses colorized news footage from the time of the Cuban Missile Crisis of 1962. The full color feature film Sky Captain and the World of Tomorrow (2004), which already made heavy use of digitally generated sets and objects, integrated black and white 1940s footage of Sir Laurence Olivier into scenes by colorizing him. In his feature film The Aviator (2005), Martin Scorsese seamlessly blended colorized stock footage of the Hell's Angels movie premiere with footage of the premiere's reenactment. The colorization by Legend Films was designed to look like normal three strip film but was then color corrected to match the two strip look of the premiere's reenactment. Also in The Aviator, Scorsese used colorized footage of Jane Russell from the original black and white film, The Outlaw and dog fight scenes from Hell's Angels.