«What The Papers Say» – британдық радио және телешоу, апталық жаңалықтарды британ баспасөзінің көзқарасымен талдайды. Сатиралық стиль, белгілі журналистер қатысады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық радио және телесериал
British television and radio series
"What The Papers Say" – британдық радио және телесериал. Ол өткен аптадағы газеттердің тақырыптары мен пікірлер беттерінен алынған цитаталардан тұрады, актерлер оларды әртүрлі дауыстармен және акценттермен оқиды. Цитаталар студиялық жүргізушімен, әдетте танымал журналистпен байланыстырылған сценарий арқылы біріктіріледі. Бағдарламаның тұрақты жүргізушісі болған жоқ, және ол британдық газеттер мен таблоидтардың апталық жаңалықтарды қалай жариялағанын сатиралық тұрғыдан қарастыруға арналған. Бағдарлама соңғы рет BBC Radio 4 арнасында көрсетілді. "What The Papers Say" көп жылдар бойы теледидарда көрсетілді – оның алғашқы нұсқасы (1956–2008) "Panorama" кейін британдық теледидардағы екінші ең ұзақ бағдарлама болды. 1956 жылы "Granada Television" және "ITV" арналарында басталып, кейін "Channel 4" және "BBC2" арналарына көшкен телесериал 2008 жылы тоқтатылды. Бағдарлама 2010 жылғы жалпы сайлауға дейін "Radio 4" арнасында қайта жаңғыртылды және 2016 жылдың 27 наурызына дейін жалғасты, содан кейін ол "Radio 4" арнасының соңғы эпизоды болғаны жарияланды. Бағдарламаның форматы теледидар мен радиода бірдей болды. Теледидарда цитаталар оқылып жатқанда, олар тиісті газеттің логотипі астында газет кесінділері түрінде экранға шығарылды, ал жүргізуші автопромптерден сценарий оқыды.
What The Papers Say is a British radio and television series. It consists of quotations from headlines and comment pages in the previous week's newspapers, read in a variety of voices and accents by actors. The quotes are linked by a script read by a studio presenter, usually a prominent journalist. The show did not have a regular host, and was intended as a wry look at how British broadsheets and tabloids covered the week's news stories. The programme was most recently broadcast on BBC Radio 4. What The Papers Say originally ran for many years on television – its first incarnation (1956–2008) was the second longest running programme on British television after Panorama. Having begun in 1956 on Granada Television and ITV, the television series moved to Channel 4 and then to BBC2 before being discontinued in 2008. The programme was revived on Radio 4 in the run up to the 2010 general election, and continued until 27 March 2016, when it was announced that that was its last Radio 4 episode. The programme's format was the same for both television and radio. On TV, while quotes were being read, they would appear on screen as newspaper cuttings under the relevant newspaper's masthead, and the presenter would read a script from the auto prompt operator.
Тарих
Өзінің тарихы бойында телесериалдың редакциялық базасы Манчестерде орналасқан Granada Television болды. Алғашқы 26 жыл бойы сериал ITV телеарнасында Лондон мен солтүстік-батыс аймағында көрсетіліп, тарихының әртүрлі кезеңдерінде басқа ITV аймақтық арналарында да таратылды; ол ешқашан ұлттық деңгейде көрсетілген жоқ. Бірінші бағдарлама 1956 жылғы 5 қарашада "The Spectator" журналының бас редакторының орынбасары Брайан Инглис тарапынан ұсынылды; келесі аптада шоуды "New Statesman" журналының редакторы Кингсли Мартин ұсынды. Мартин шоуды алты рет ұсынды; Инглис шамамен 170 бағдарламамен ең көп жүргізуші болды. Бастапқыда бағдарлама 25 минуттық болды, кейіннен ол 20 минутқа дейін қысқартылды. 1969 жылы бағдарлама қысқа мерзімге "The Papers" деп қайта іске қосылды, алғашқы жүргізуші ретінде социолог Стюарт Холл тағайындалды. Бағдарламаның бұл нұсқасы тек 10 апта ғана көрсетілді, содан кейін ол бастапқы атауына оралды және әр апта сайын басқа жүргізушімен (көбінесе журналистпен) сақталған форматты қабылдады. 1982 жылы шоу ITV-ден Channel 4-ке көшті, бірақ 1988 жылғы 2 қыркүйекте сериалдан бас тарды. Ол 1989 жылдың басында түнгі эфирде ITV-ге қайта оралды. 1990 жылдың мамырында BBC2, 1990 жылдың мамырында Granada-дан сериалды тапсырыс берді, оны жұма кешінде, кейін сенбі күні түстен кейін көрсетті. Бағдарламаның ұзақтығы 15 минутқа дейін, содан кейін 10 минутқа дейін қысқартылды. ("What the Papers Say" Granada TV-нің BBC үшін жасаған алғашқы жобасы болды және 1956 жылы құрылғаннан бері Манчестердегі телеарнаның жалғыз сақталған бағдарламасы еді). 2008 жылы BBC сериалды қайта іске қосудан бас тартып, жыл сайынғы "What the Papers Say Awards" марапаттауын тоқтатты. 2008 жылдың қазан айында дәл осы формат Гранаданың аймақтық саяси бағдарламасы "Party People" бағдарламасында ішінара қайта оралды, онда ол әдетте "қағаздар не деп жазғанын қарастырайық" деп таныстырылды. Бағдарлама 2010 жылдың сәуірінде BBC Radio 4 радиосымен қайта жаңғыртылды. 2010 жылғы 17 ақпанда BBC "What the Papers Say" бағдарламасының BBC Radio 4 радиосында қайта жаңғыртылатынын хабарлады, 2010 жылғы жалпы сайлауға дейін "What the Election Papers Say" деген жұмыс атауымен 12 бөлім таратылды. Бұл "The Westminster Hour" бағдарламасының соңғы сегменті болды. Радио бағдарламалары Вестминстердегі BBC-нің Жаңа хабар тарату үйі студиясында жазылды. BBC Radio 4 бағдарламасын жүргізушілердің қатарында "The Spectator" журналының редакторы Фрейзер Нельсон, "Daily Mirror" газетінен Кевин Магуайр, "The Guardian" газетінен Майкл Уайт, "The Observer" газетінен Эндрю Ронсли және Джон Кампфнер болды.
Throughout its history, the television series was editorially based in Manchester by Granada Television. For the first 26 years of its run, the series was broadcast on ITV in London and the north west, and carried at different times in its history by certain other regional ITV stations; it was never networked nationally. The first programme, on 5 November 1956, was presented by Brian Inglis, then deputy editor of The Spectator; the following week Kingsley Martin, editor of the New Statesman, presented the show. Martin presented the show on six occasions; Inglis became the most frequent presenter with about 170 programmes. Originally the programme ran for 25 minutes, which was later reduced to 20. In 1969, the programme was briefly relaunched as The Papers, with sociologist Stuart Hall as the first presenter. This version of the programme lasted for only 10 weeks, after which it reverted to its original title, and took on the format it retained, with a different presenter (almost always a journalist) each week. The show moved from ITV to Channel 4 when the latter was launched in 1982, but dropped the series on 2 September 1988. It returned to ITV, although during the night time slot, in early 1989. In May 1990 BBC2 commissioned the series from Granada in May 1990, broadcasting it on Friday evening before switching to Saturday afternoons. The programme's running time was cut to 15 minutes, and later to 10. (What the Papers Say was the first ever Granada TV commission for the BBC, and had been the only surviving programme from the Manchester based broadcaster's inception in 1956). The BBC decided in 2008 not to recommission the series, also dropping coverage of the annual What the Papers Say Awards. In October 2008, the same format made a partial return to screens during Granada's own regional political programme Party People, where it was usually introduced as "a look at what the papers say". The programme was revived by BBC Radio 4 in April 2010. On 17 February 2010, the BBC announced What the Papers Say would be revived on BBC Radio 4, with 12 editions being broadcast under the working title "What the Election Papers Say" in the run up to the 2010 general election. as the last segment of The Westminster Hour. The radio programmes were recorded at the Westminster BBC's New Broadcasting House studios. Presenters of the BBC Radio 4 programme included The Spectator's editor Fraser Nelson, the Daily Mirror's Kevin Maguire, The Guardian's Michael White, The Observer's Andrew Rawnsley and John Kampfner.
Сыншылардың қолдауы
Соңғы нұсқасында бағдарлама сыншылар тарапынан жылы қабылдауға ие болды, оның ішінде The Daily Telegraph-тың Джиллиан Рейнольдс: «"Журналдар не дейді" бағдарламасын қайта жаңғырту туралы ойлаған адамға үш дүркін құттықтаулар! Бағдарламаның ескі эссе форматы, жүргізуші апталық баспасөзден алынған көрнекті үзінділерді байланыстыратын сценарий жазатын, әлі де өмірге толы. Барлық жүргізушілер оны өткір және тік күйде ұстады, үзінділерді оқығандар шаруаға жарады, өндіріс және монтаж жоғары деңгейде. Бұл – Хорликс әлеміндегі эспрессодай». Дэвид Брокман: «Гранаданың жыл сайын тапсырылатын "Газеталар не дейді" сыйлығы, алғаш 1957 жылы ұйымдастырылған, журналистика әлеміндегі ең беделді сыйлықтардың бірі болып саналады».
In its most recent incarnation, the programme received a warm reception from critics, including The Daily Telegraph's Gillian Reynolds, who wrote, "Three cheers for whoever thought of rescuing What the Papers Say. The old essay format, where the presenter writes a script linking illustrative extracts from the week's press, still bursts with life. All the presenters so far have kept it sharp and spiky, the extract readers are full of gusto, production and editing are first rate. It's an espresso in a Horlicks world". David Brockman wrote: "What is universally accepted is that Granada's What The Papers Say Awards, decided annually and first established in 1957, are among the most prestigious in the entire world of journalism".
Музыка
Шоудың негізгі музыкасы бастапқыда Михаил Ипполитов-Ивановтың, Римский-Корсаковтың шәкіртінің "Сардардың салтанатты шеруі" шығармасы болды. Кейіннен ол Малкольм Арнольдтың "Ағылшын билерінің екінші жинағы", Opus 33-тен алынған "Аллегро Нон Троппо" бірінші бөлігімен ауыстырылды. "The Papers" деп аталған он бағдарламада Гершвиннің F күйіндегі фортепиано концерті ашылу және жабылу музыкасы ретінде пайдаланылды; бастапқы атау қайта қолданылғанда, ол тағы да Арнольдтың шығармасымен алмастырылды, сондай-ақ радиода жаңартылған бағдарламада да қолданылды.
The show's theme music was originally The Procession of the Sardar, by Mikhail Ippolitov Ivanov, a student of Rimsky Korsakov. Later, it was replaced by Allegro Non Troppo, the first movement from Malcolm Arnold's Second Set of English Dances Opus 33. The ten programmes titled The Papers used the Gershwin Piano Concerto in F as opening and closing music; when it reverted to the original title, it was replaced again by the Arnold work, which was also used for the revived programme on radio.