Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық ақын және журналист
Irish poet and journalist
Сэр Чарльз Гаван Даффи, KCMG, PC (12 сәуір 1816 – 9 ақпан 1903) – ирландиялық ақын және журналист («The Nation» газетінің редакторы), «Жас Ирландия» қозғалысының мүшесі және жерді жалға алушылардың құқықтарын қорғаушы. 1856 жылы Австралияға эмиграциялағаннан кейін Виктория саясатына жер реформасы платформасымен кіріп, 1871–1872 жылдары колонияның 8-ші премьер-министрі қызметін атқарды.
Sir Charles Gavan Duffy, KCMG, PC (12 April 1816 – 9 February 1903), was an Irish poet and journalist (editor of The Nation), Young Irelander and tenant rights activist. After emigrating to Australia in 1856 he entered the politics of Victoria on a platform of land reform, and in 1871–1872 served as the colony's 8th Premier.
Ерте өмір және мансап
Даффи Ирландияның Монаган округі, Монаган қалашығындағы 10 Дублин көшесінде, католик дүкеншісінің ұлы болып дүниеге келді. Ол Белфасттағы Санкт-Малахи колледжінде және Белфаст Корольдік академиялық институтының колледж бөлімінде логика, риторика және көркем әдебиеттерді оқыды. Бір күні, Даффи 18 жасқа толғанда, 1798 жылғы көтерілістің Біріккен Ирландия ардагері Чарльз Гамильтон Тилинг анасының үйіне кірді (оның әкесі 10 жасында қайтыс болған еді). Тилинг Белфастта журнал ашуға кірісіп, Даффиден оны Монаганға таныстыру үшін бірнеше жерге бара жатырды. Тилингтің 1798 жылғы естеліктерінен шабыттанған Даффи "The Northern Herald" журналына материалдар жасай бастады. Белфастта Даффи Томас О'Хаган құрған "The Vindicator" журналын басқарды (кейіннен 1687 жылдан бері Ирландияның лорд-канцлері болған алғашқы католик). Осы уақытта ол Дублиндегі Корольдік құқық мектебінде заң оқуын бастады. Даффи 1845 жылы Ирландия адвокатурасына қабылданды. Алайда, оған дейін ол өзін әдеби ортада "Ирландияның балладалық поэзиясы" (1843) жинағының редакторы ретінде, ал саяси ортада Дублиндегі жаңа апталық "The Nation" журналының редакторы ретінде таныстырды.
Duffy was born at No. 10 Dublin Street in Monaghan Town, County Monaghan, Ireland, the son of a Catholic shopkeeper. He was educated in Belfast at St Malachy's College and in the collegiate department of the Royal Belfast Academical Institution where he studied logic, rhetoric and belles lettres. One day, when Duffy was aged 18, Charles Hamilton Teeling, a United Irish veteran of the 1798 rising, walked into his mother's house (his father had died when he was 10). Teeling was establishing a journal in Belfast and asked Duffy to accompany him on a round of calls to promote it in Monaghan. Inspired by Teeling's recollections of '98, Duffy began contributing to the journal, The Northern Herald. In Belfast, Duffy went on to edit The Vindicator, an O'Connellite journal launched by Thomas O'Hagan (later the first Catholic to become Lord Chancellor of Ireland since 1687). At the same time, he began studying law at the King's Inns in Dublin. Duffy was admitted to the Irish Bar in 1845. But before then he established himself in literary circles as the editor of Ballad Poetry of Ireland (1843), and in political circles as editor of a new Dublin weekly, The Nation.
Ұлт
1842 жылы Даффи Томас Осборн Дэвис және Джон Блейк Диллонмен бірге The Nation газетін құрды. Газетке қатысушылардың арасында ұлттық мүдделерді қолдайтын протестанттар болды: Дэвис, Джейн Уайлд, Маргарет Каллан, Джон Митчел, Джон Эдвард Пигот және Уильям Смит О'Брайен. Олардың барлығы Даниэль О'Коннеллдің 1800 жылғы Одақ актілерін кері қайтару арқылы Ирландия парламентін қайта жаңартуға бағытталған Жою қауымдастығының мүшелері немесе қолдаушылары болды. О'Коннеллді алғашқы рет қолдаған кезде, өзінің «келт халқы мен католик шіркеуін қайта орнатуға деген құштарлықпен жанып кеткенін» Даффи мойындайды. Бірақ The Nation газетінде (Бірлік Ирландиялықтарын үнемі еске түсіретін) Даффи «қақпаларымыздағы шетелдіктерді» де, «жүз буыннан бері ирландтықтарды» да бірдей құшақтайтын «ұлттылыққа» бел буды. Газеттің пікір қалыптастыру жұмысына қатысты осы кең, әмбебап көзқарас оны жалпы қозғалыстың клерикализмімен қақтығысқа түсірді.
In 1842, Duffy co founded The Nation with Thomas Osborne Davis, and John Blake Dillon. Contributors were notable for including nationally minded Protestants: in addition to Davis, Jane Wilde, Margaret Callan, John Mitchel, John Edward Pigot and William Smith O'Brien. All were members or supporters of Daniel O'Connell's Repeal Association, dedicated to a restoration of an Irish parliament through a reversal of the 1800 Acts of Union. When he had first followed O'Connell, Duffy concedes that he had "burned with the desire to set up again the Celtic race and the catholic church". But in The Nation (which repeatedly invoked memory of the United Irishmen) Duffy committed himself to a "nationality" that would embrace as easily "the stranger who is within our gates" as "the Irishman of a hundred generations." This expansive, ecumenical, view of the opinion forming tasks of the paper brought him into conflict with the clericalism of the broader movement.
О'Коннеллмен келіспеушілік
О'Коннеллдің "Пилот" газеті дінді ирланд пен ағылшын арасындағы "оң және нақты" ерекшелену белгісі ретінде көрсетуден тартынбады. Католик қауымдастығының басшысы ретінде О'Коннелл католиктердің Парламентке кіруін ғана емес, сонымен қатар Католик шіркеуінің құқықтары мен тәуелсіздігін қамтамасыз ету үшін күресті. Ол оны "ұлттық шіркеу" деп санап, халық оған "біріксе", онда "сол шіркеу үшін ұлт пайда болады" деп мәлімдеді. О'Коннелл, кемінде жеке пікірінде, "Протестантизм қайта жаралудан кейін он жылдан аспайды" деп есептеді. Ол доктор Пол Калленге (кейін Ирландияның католик кардиналы және бас епископы) Ирландия Парламенті үстемдік құқықтарын жойғаннан кейін "протестант қауымдастығының көп бөлігі аз уақыт ішінде Ирландия ұлтының басым көпшілігіне сіңіп кетеді" деп сендірді. 1845 жылы Дублин қамалының басқарушылығы католиктер мен протестанттарды діни ерекшеліксіз жоғары білім беру жүйесінде бірге оқытуды ұсынды. "The Nation" газеті бұл ұсынысты қолдады, бірақ О'Коннелл "епископтардың бірауыздан және нақты айыптағанын" айтып, қарсы шықты. Томас Дэвистің "жеке білім берудің себептері – жеке өмір сүрудің себептері" деген тілегін елемеген және өзін "Ескі Ирландия үшін" тұруға дайын деп жариялаған О'Коннелл "құдайсыз" колледждерді қабылдамады. Даффи үшін оның наразылығына тағы бір, азырақ либералдық себеп болды: О'Коннеллдің АҚШ-тағы "республикашылдық пен құлдықтың" "нашар одағы" туралы үнемі айыптауы және ирланд-американдықтарды құлдықты жою күресіне қосылуға шақыруы. Даффи бұл "американдық істерге себепсіз араласу" уақыты емес деп ойлады. Бұл көзқарас, әсіресе американдық қолдау мен қаржыландыруды күтуге байланысты, кең таралған еді.
O'Connell's paper, The Pilot, did not hesitate to identify religion as The "positive and unmistakable" mark of distinction between Irish and English. As leader of the Catholic Association, O'Connell had fought to secure not only Catholic entry to Parliament but also the prerogatives and independence of the Catholic Church. It was, he maintained, "a national Church" and should the people "rally" to him, they would "have a nation for that Church". O'Connell, at least privately, was of the view that "Protestantism would not survive the Repeal ten years". He assured Dr Paul Cullen (the future Cardinal and Catholic Primate of Ireland) that once an Irish parliament had swept aside Ascendancy privilege, "the great mass of the Protestant community would with little delay melt into the overwhelming majority of the Irish nation". In 1845, the Dublin Castle administration proposed to educate Catholics and Protestants together in a non denominational system of higher education. The Nation welcomed the proposition, but O'Connell, claiming that there had been "unanimous and unequivocal condemnation" from the bishops", opposed. Disregarding Thomas Davis's plea that "reasons for separate education are reasons for [a] separate life", and declaring himself content to take a stand "for Old Ireland", O'Connell rejected the "godless" colleges. For Duffy there was a further, less liberal basis, for his disaffection: O'Connell's repeated denunciations of a "vile union" in the United States "of republicanism and slavery", and his appeal to Irish Americans to join in the abolitionist struggle. Duffy believed the time was not right "for gratuitous interference in American affairs". Not least because of the desire for American support and funding, it was a common view.
Жас Ирландия
1845 жылы Дэвис кенеттен қайтыс болғаннан кейін Даффи Митчеллді бас редактордың орынбасары етіп тағайындады. Жерді тартып алуларға қарсы шаруалардың наразылығы күшейген және ашаршылық басталып кеткен ахуалда Митчелл радикалды көзқарасты ұсынды. Лондонның «Стандарт» газеті жаңа ирланд теміржолдарының әскерлерді жылдам жеткізуге және аграрлық тәртіпсіздікті басуға пайдалы болатынын жазғанда, Митчелл рельстерді найзаға айналдырып, пойыздарға шабуыл жасауға болатынын айтты. О’Коннелл бұл сөздердің бүлік тудыру мағынасынан бас тарды, бірақ кейбіреулер бұл Даффиді, баспагерді соттауға итермелеу үшін жасалған қадам деп ойлады. Соттар кінәлі деп таба алмағаннан кейін, О’Коннелл мәселені қайта көтеріп, өзі бұрын жек көріп «Жас ирландиялықтар» деп атаған адамдармен қарым-қатынасты тоқтатуға ниеттенгендей көрінді. Бұл Джузеппе Маццинидің дінге қарсы және бүлікшіл «Жас Италия» қозғалысына сілтеме еді. 1847 жылы Жою қауымдастығы ұлттың қару қолдану арқылы бостандығын қорғауының ешқандай жағдайда ақталмайтынын жариялаған қаулы қабылдады. «Жас ирландиялықтар» физикалық күш қолдануды жақтамады, бірақ «Бейбітшілік қаулыларына» жауап ретінде Томас Мейгер, егер Жоюды әңгімелесу және бейбіт жолмен қол жеткізе алмаса, қару қолдану да ар-ұятты жол болатынын мәлімдеді. О’Коннеллдің ұлы Джон шешімді мәжбүрледі: қаулы О’Коннеллдердің қауымдастықтан шығу қаупімен қабылданды. Даффи және оның газетімен байланысты басқа «Жас ирландиялықтар» оппозициядағылар Ирландия конфедерациясын құрды. Ұлы ашаршылықтың қиын жағдайында және О’Коннеллдің қайтысынан кейін, Жою қауымдастығының бірнеше депутаты Вестминстерде мақұлдаған әскери жағдай шараларына қарсы тұрып, Даффи «ар-ұятты жолды» таңдаудың қажеттілігін мойындады. Митчеллмен бірге ол тұтқындалды, көтеріліс туын Мейгер, О’Брайен және Диллон көтеруге мүмкіндік берді. Бұл Мейгер революциялық Парижден әкелген республикалық үш түсті ту болды, оның түстері католиктерді (жасыл) және протестанттарды (қызғылт сары) арасындағы келісімді (ақ) бейнелеуге арналған. Бірақ ауылдық дін қызметкерлері оларға қарсы болды және олардың қолдаушылары гарнизондық қалалармен шектелгендіктен, олардың күш-жігері Баллингарри шайқасынан кейін тарап кеткен шағын демонстрацияға айналды. Сатқындық үшін оларға тағайындалған өлім жазасы жеңілдетілді, көшбасшылар Ван Димен жеріне (Тасмания) жер аударылды. Тек Даффи ғана қашып құтылды. Айзек Батттың қорғауымен ол бесінші соттан кейін босатылды.
Following Davis's sudden death in 1845, Duffy appointed Mitchel deputy editor. Against the background of increasingly violent peasant resistance to evictions and of the onset of famine, Mitchell brought a more militant tone. When the Standard in London observed that the new Irish railways could be used to transport troops to quickly curb agrarian unrest, Mitchel responded that the tracks could be turned into pikes and trains ambushed. O’Connell publicly distanced himself from the seditious import of the remarks—it appeared to some setting Duffy, as the publisher, up for prosecution. When the courts failed to convict, O'Connell pressed the issue, seemingly intent on effecting a break with those he referred to disdainfully as "Young Irelanders"—a reference to Giuseppe Mazzini's anti clerical and insurrectionist Young Italy. In 1847, the Repeal Association tabled resolutions declaring that under no circumstances was a nation justified in asserting its liberties by force of arms. The Young Irelanders had not advocated physical force, but in response to the "Peace Resolutions" Thomas Meagher argued that if Repeal could not be carried by moral persuasion and peaceful means, a resort to arms would be a no less honourable course. O'Connell's son John forced the decision: the resolution was carried on the threat of the O'Connells themselves quitting the Association. Duffy and the other Young Ireland dissidents associated with his paper withdrew and formed themselves as the Irish Confederation. In the desperate circumstances of the Great Famine and in the face of martial law measures that, following O'Connell's death, a number of Repeal Association MPs had approved in Westminster, Duffy conceded the case for taking "the no less honourable course". With Mitchel he was arrested, leaving it to Meagher, O'Brien and Dillon to raise the standard of revolt. This was a republican tricolour with which Meagher had returned from revolutionary Paris, its colours intended to symbolise reconciliation (white) between Catholic (green) and Protestant (orange). But with the rural priesthood against them and the body of their support confined to the garrisoned towns, their efforts issued in a small demonstration that broke up after its first armed encounter, the Battle of Ballingarry. Their death sentences for treason commuted, the leaders were transported to Van Diemen's Land (Tasmania). Duffy alone escaped. Defended by Isaac Butt he was freed after his fifth trial.
Солтүстік және Оңтүстік Лигасы
Бостандыққа шыққаннан кейін Даффи аштыққа ұшыраған Ирландияны танымал шотланд эссешісі, тарихшы және философы Томас Карлайлмен бірге аралады. Даффи, гуманистік және нақты көмек көрсету үшін пікірді өзгертуге көмектеседі деген үмітпен, юнионист және католиктерге қарсы болған Карлайлды шақырды. Ол аграрлық реформаның ел үшін өмірлік мәселе екеніне және сектанттық емес ұлттық қозғалыстың негізін қалай алатынына көз жеткізді. Жастығынан Дюфи, Біріккен Ирландиялық болған квакер көршісінің патшалар мен үкіметтер туралы күлгенін есіне алды. Оның айтуынша, маңыздысы – халықтың нанын қайдан алатыны. "Марсельезаны" ән салудың орнына, 1798 жылғы адамдар француздардан "үй иелерін үйден шығарып, олардың орнына жалға алушыларды қондыру туралы дана идеяны" қарыз алуы керек еді. 1842 жылы ол, протестанттарға өткізуге тапсырылған католик жалға алушыларының құқықтары үшін күресу үшін Киелі кітапқа байланысты миссияны тастаған Джеймс Годкинмен одақтасты. Ол енді Джеймс Макнайтке (М'Кнайтқа) жүгінді, оған 1847 жылы Дерриде радикалды пресвитериандық пасторлар тобы жақыннан көмектесті. 1850 жылы Даффи мен Макнайт Дублинде өткізген конгресте Ирландиялық жалға алушылар лигасы құрылды. Ол өзінің жарғысында Макнайттің "үш F" принципіне: әділ жалға, еркін сатуға және жалға алу мерзімінің бекітілуіне берілді. 1852 жылы Лига діни және конституциялық айырмашылықтарды еңсеріп, Даффиді (Нью-Росстен) және тағы 49 жалға алушылар құқығын қорғайтын депутаттарды Вестминстерге сайлауға көмектесті. 1852 жылдың қараша айында Лорд Дербидің қысқа ғұмырлы консервативтік үкіметі, ирландтық жалға алушыларды жерден шығарылғанда жасаған жақсартулар үшін өтемақы төлеу туралы заң жобасын ұсынды. Бұл заң жобасы 1853 және 1854 жылдары Палаталар палатасында қабылданды, бірақ Лордтар палатасындағы жер иелерінің келісімін ала алмады. Дюфи үмітпен "Солтүстік пен Оңтүстік лигасы" деп атаған осы одақ ыдырады. Католиктік Оңтүстікте архиепископ Каллен жетекші католик депутаттары Уильям Кеог пен Джон Сэдлиердің тәуелсіз оппозицияға берген уәделерін бұзып, жаңа виг әкімшілігінде лауазымдарды қабылдауына келісім берді. Протестанттық Солтүстікте Уильям Шарман Кроуфорд және басқа Лига кандидаттарының жиналыстарын оранжеристердің "соққы берушілері" бұзды.
On his release, Duffy toured famine stricken Ireland with the renowned Scottish essayist, historian and philosopher Thomas Carlyle. Duffy had invited Carlyle, a Unionist and anti Catholic, in the vain hope that he might help sway establishment opinion in favour of humane and practical relief. Increasingly he was convinced that agrarian reform was the nation's existential issue and one that could form the basis for a non sectarian national movement. From his youth Duffy recalled a Quaker neighbour who had been a United Irishman and had laughed at the idea that the issue was kings and governments. What mattered was the land from which the people got their bread. Instead of singing La Marseillaise, he said that what the men of '98 should have borrowed from the French was "their sagacious idea of bundling the landlords out of doors and putting tenants in their shoes". In 1842, he had already allied himself with James Godkin who had abandoned a bible mission to campaign for the rights of the Catholic tenants he had been tasked with bringing into the Protestant fold. He now looked to James MacKnight (M'Knight) who, closely aided by a group of radical Presbyterian ministers, in 1847 had formed the Ulster Tenant Right Association in Derry. In 1850, a convention called in Dublin by Duffy and MacKnight formed the Irish Tenant Right League. It was committed in its charter to MacKnight's "three F's’": fair rent, free sale, and fixity of tenure. Uniting activists across the sectarian and constitutional divide, in 1852, the League helped return Duffy (for New Ross) and 49 other tenant rights MPs to Westminster. In November 1852, Lord Derby's short lived Conservative government introduced a land bill to compensate Irish tenants on eviction for improvements they had made to the land. The bill passed in the House of Commons in 1853 and 1854, but failed to win consent of the landed grandees in the House of Lords. What Duffy optimistically hailed as the "League of North and South" unravelled. In the Catholic South, Archbishop Cullen approved the leading Catholic MPs William Keogh and John Sadlier breaking their pledge of independent opposition and accepting positions in a new Whig administration. In the Protestant North William Sharman Crawford and other League candidates had their meetings broken up by Orange "bludgeon men".
"Айрландиялық маццини"
Каллен жалға алушылардың құқықтарын қолдағанмен, Даффиге терең күдікпен қарады. О'Коннеллді ұстанғандай, ол Даффиді "ирландтық Маццини" деп атады – бұл 1849 жылы Маццинидің Рим республикасы тұсында шіркеудің ұятқа қалуын көрген адамның айыптауы еді. Даффи өз кезегінде Каллен басшылығындағы шіркеуді Ирландияда "Рим саясатын" жүргізіп, "ұлттылығына қарсы" болуда айыптады. О'Коннеллдің өліміне дейін Даффи Римнің Ирландияда "Тәуелсіз католик мемлекетінің болу мүмкіндігіне сенгенін", ал О'Коннеллдің өлімінен кейін "тек Қызыл Республиканың мүмкіндігін көретінін" айтты. Осының салдарынан Курия Ирландияны "Британ империясының ортасындағы католицизмнің бекінген лагері ретінде қарастырып, бүкіл империяны ашытқыдай етуді" көздеді. Осы мақсатта Ирландия "толыққанды түрде империяландырылып, адалдандырылып, Англиямен біріктірілуі керек" еді. Бірақ Калленнің өмірбаян жазушылары Даффи Калленнің және оның шіркеуінің ирланд ұлтшылдығымен қарым-қатынасын бұрмалап көрсеткенін айтуы мүмкін – мүмкін, Каллен Даффидің сепаратизмін карикатуралағандай.
To the cause of tenant rights, Cullen was sympathetic, but of Duffy he was deeply suspicious. Following O'Connell he described Duffy as an "Irish Mazzini"—condemnation from a man who had witnessed the Church's humiliation under Mazzini's Roman Republic in 1849. Duffy in turn accused the Church under Cullen of pursuing a "Roman policy" in Ireland "hostile to its nationality." Until O'Connell's death, Duffy suggested that Rome had "believed in the possibility of an Independent Catholic State" in Ireland, but that since O'Connell's death could "only see the possibility of a Red Republic". The Curia had, as a result, returned to "her design of treating Ireland as an entrenched camp of Catholicity in the heart of the British Empire, capable of leavening the whole." Ireland for this purpose had to be"thoroughly imperialised, loyalised, welded into England." But Cullen's biographers would argue that Duffy travestied Cullen and his church's complex and nuanced relationship to Irish nationalism.—perhaps as much as Cullen caricatured Duffy's separatism.
Эмиграция және жаңа саяси мансап
Ирландиялық шаруалардың және жалпы Ирландияның жағдайы Даффиге бұрынғыдан да бейшара болып көрінді. Денсаулығы мен рухы сыныққан ол 1855 жылы сайлау округіне қоштасу үндеуі жариялап, парламенттен кетуге шешім қабылдағанын мәлімдеді, себебі ол олардың дауысын сұраған міндетін орындау мүмкін емес еді. Джон Диллонға ол МакКеогтың патриотизмді, ал Калленнің шіркеуді бейнелейтін Ирландияда енді өмір сүре алмайтынын жазды. 1856 жылы Даффи отбасымен Австралияға эмиграциялады. Сидней мен Мельбурнда құрметпен қарсы алынғаннан кейін, ол жаңа құрылған Виктория колониясына қоныстанды. Маргарет Каллан Даффиді Мельбурнге ертіп келді. Кейін оның қызы Даффидің бірінші әйелінен туған үлкен ұлы Джон Гаван Даффиге үйленді. Даффи бастапқыда Мельбурнда заңгер болып жұмыс істеді, бірақ колониялық парламентке сайлану үшін қажетті жеке меншікті сатып алуға мүмкіндік беру үшін көп ұзамай халыққа шақыру жасалды. Ол 1856 жылы Батыс округінен Вильерс және Хейтсбери округіне бірден сайланды. Melbourne Punch журналындағы карикатурада Даффи парламенттік орындықтардың үстінде шилелах ұстап, парламентке кіретін ирландиялық болып бейнеленген (Punch, 4 желтоқсан 1856, 141-бет). Кейін ол Далхаузи және содан кейін Солтүстік Гиппслендтің өкілі болды.
The cause of the Irish tenants, and indeed of Ireland generally, seemed to Duffy more hopeless than ever. Broken in health and spirit, he published in 1855 a farewell address to his constituency, declaring that he had resolved to retire from parliament, as it was no longer possible to accomplish the task for which he had solicited their votes. To John Dillon he wrote that an Ireland where McKeogh typified patriotism and Cullen the church was an Ireland in which he could no longer live. In 1856, Duffy and his family emigrated to Australia. After being feted in Sydney and Melbourne, he settled in the newly formed Colony of Victoria. Duffy was followed to Melbourne by Margaret Callan. Her daughter was later to marry Duffy's eldest son by his first marriage, John Gavan Duffy. Duffy initially practised law in Melbourne, but a public appeal was soon held to enable him to buy the freehold property necessary to stand for the colonial Parliament. He was immediately elected to the Legislative Assembly for Villiers and Heytesbury in the Western District in 1856. A Melbourne Punch cartoon depicted Duffy entering Parliament as a bog Irishman carrying a shillelagh atop the parliamentary benches (Punch, 4 December 1856, p. 141). He later represented Dalhousie and then North Gippsland.
Даффидің жер туралы заңы
Даффи жер реформасы платформасында тұрды. 1857 жылы Виктория үкіметінің Хайнс министрлігінің құлауынан кейін тағы бір ирландтық католик, Джон О’Шанасси күтпеген жерден премьер-министр болды. Даффи оның орынбасары болды, сондай-ақ Қоғамдық жұмыстар жөніндегі комиссар, Жер және құрылыс басқармасының президенті және Корольдік жерлерді басқару және зерттеу жөніндегі комиссар қызметтерін атқарды. Ирландиялық католиктердің Министрлер кабинетінде қызмет етуі Британ империясында бұрын-соңды болмаған жағдай еді, ал Мельбурнның протестанттық элитасы "осындай таңғажайып жаңалықты қабылдауға" дайын емес еді. 1862 жылы Даффидің жер заңы қабылданды. Ол 1860 жылғы Николсон заңы сияқты, белгілі бір аймақтарда жаңа және ұзартылған мал өсіруге арналған жерлерді жалға беруді көздеді. Бұл, «квартиранттар» деп аталатын топтың жер монополиясын бұзуға жасалған әрекет болды. Алайда, заң жобасы Заң шығарушы кеңес тарапынан тиімсіздікке дейін өзгертілді, сондықтан квартиранттар үшін марионеткаларды жұмысқа алу және олардың бақылауын кеңейту оңай болды. Даффидің заңнаманы түзетуге жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталды. Тарихшы Дон Гарден: «Өкінішке орай, Даффидің армандары оның заң шығарушы ретіндегі практикалық дағдыларынан және оған қарсы болғандардың моральдық қағидаларынан асып түсті» деп мәлімдеді. 1858–59 жылдары Melbourne Punch журналының карикатуралары Даффи мен О’Шанассиді француз революциясының суреттерімен байланыстырып көрсетті, осылайша олардың үкіметін әлсіретуге тырысты. Бір танымал сурет, «Жохан мен Чарльз азаматтары», оларды француз революционерлері ретінде бейнеледі, олардың қолында Виктория республикасы деп аталатын бас сүйек пен кескіш сүйектердің туы бар еді. О’Шанасси үкіметі 1859 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады және жаңа үкімет құрылды.
Duffy stood on a platform of land reform. With the collapse of the Victorian Government's Haines Ministry, during 1857, another Irish Catholic, John O'Shanassy, unexpectedly became Premier. Duffy was his deputy as well as Commissioner for Public Works, President of the Board of Land and Works, and Commissioner for Crown Lands and Survey. Irish Catholics serving as Cabinet Ministers was hitherto unknown in the British Empire and the Melbourne's Protestant establishment was ill prepared "to countenance so startling a novelty". Duffy's Land Act was passed in 1862. Like the Nicholson Act of 1860 which it modified, the Duffy Act provided, in specified areas, for new and extended pastoral leases. It was an effort to break the land holding monopoly of the so called "squatter" class. However, the bill had been amended into ineffectiveness by the Legislative Council so that it was easy for the squatters to employ dummies and extend their control. Duffy's attempts to correct the legislation were defeated. Historian Don Garden commented that "Unfortunately Duffy's dreams were on a higher plane than his practical skills as a legislator and the morals of those opposed to him." In 1858–59, Melbourne Punch cartoons linked Duffy and O'Shanassy with images of the French Revolution to undermine their Ministry. One famous Punch image, "Citizens John and Charles", depicted the pair as French revolutionaries holding the skull and cross bone flag of the so called Victorian Republic. The O'Shanassy Ministry was defeated at the 1859 election and a new government formed.
Өлім
Сэр Чарльз Гаван Даффи 1903 жылы Францияның Ницца қаласында 86 жасында дүниеден озды.
Sir Charles Gavan Duffy died in Nice, France in 1903, aged 86.