Македонияның кеңеюі кезіндегі шайқас: Херонейя шайқасы

Кіріспе

Македонияның кеңейуі кезіндегі шайқас

Керония шайқасы б.з.д. 338 жылы Беотиядағы Керония қаласының жанында Филипп II басқарған Македония мен Афина және Фива қалалары жетекшілік еткен қала-мемлекеттер одағы арасында өтті. Бұл шайқас Филипптің б.з.д. 339–338 жылдардағы соңғы науқандарының шешімі болды және македониялықтар мен олардың одақтастарының үлкен жеңісімен аяқталды. Филипп б.з.д. 346 жылы үшінші қасиетті соғысты тоқтатып, Афинамен Солтүстік Эгей теңізіндегі үстемдік үшін он жылдық қақтығысты жеке бейбіт келісім арқылы аяқтау арқылы соғыстан қираған Грекияға тыныштық әкелді. Филипптің кеңейген патшалығы, қуатты армиясы және мол ресурстары оны Грекияның де-факто көшбасшысы етті. Көптеген беймәлім қала-мемлекеттер үшін б.з.д. 346 жылдан кейін Филипптің билігі қауіптің белгісі болды, әсіресе Афинада, онда саясаткер Демосфен Филипптің ықпалынан құтылуға күш салды. Б.з.д. 340 жылы Демосфен Афина ассамблеясын Филипптің территориясына қарсы шаралар қабылдауға және Филипптің қамалындағы Византиядағы Ахеменидтермен одақтасуға көндірді. Бұл әрекеттер олардың келісім-шарттарына қайшы келді және соғыс жариялаумен тең болды. Сондықтан, б.з.д. 339 жылдың жазында Филипп әскерін Оңтүстік Грекияға жетеледі, бұл Афина мен Фива жетекшілігіндегі оған қарсы шыққан бірнеше оңтүстік грек мемлекеттерінің одағын құруға себеп болды. Бірнеше айлық тоқыраудан кейін Филипп Беотияға басып кірді, Теба мен Афинаға шабуыл жасауға тырысты. Оған қарсы тұрып, Керония маңындағы жолды кесіп, одақтас әскері, олардың саны мен орналасуы шамалас болды. Шайқастың мән-жайлары туралы мәліметтер аз, бірақ ұзақ шайқастан кейін македониялықтар одақтас шептің екі жағын да жеңіп алды, одан кейін олар шашырап кетті. Бұл шайқас ежелгі әлемдегі ең шешуші шайқастардың бірі деп есептеледі. Афина мен Фива әскерлері талқандалды, қарсылық көрсету мүмкін болмады, сондықтан соғыс күрт аяқталды. Филипп Оңтүстік Грекияға келісім шарттарын таңдады, оны Спартадан басқа барлық мемлекеттер қабылдады. Нәтижесінде құрылған Коринф лигасының барлық қатысушылары Македониямен және бір-бірімен одақтас болды, ал Филипп бейбітшіліктің кепілі болды. Филипп көптен бері жоспарлап келген Ахеменид империясына қарсы пангеллендік соғысқа бас стратегия (генерал) ретінде сайланды. Алайда, науқанды бастамас бұрын Филипп өлтірілді, ал Македония патшалығы және Парсымен соғыс жауапкершілігі оның ұлы Александрға өтті.

The Battle of Chaeronea was fought in 338 BC, near the city of Chaeronea in Boeotia, between Macedonia under Philip II and an alliance of city states led by Athens and Thebes. The battle was the culmination of Philip's final campaigns in 339–338 BC and resulted in a decisive victory for the Macedonians and their allies. Philip had brought peace to a war torn Greece in 346 BC, by ending the Third Sacred War, and concluding his ten year conflict with Athens for supremacy in the north Aegean, by making a separate peace. Philip's much expanded kingdom, powerful army and plentiful resources now made him the de facto leader of Greece. To many of the fiercely independent city states, Philip's power after 346 BC was perceived as a threat, especially in Athens, where the politician Demosthenes led efforts to break away from Philip's influence. In 340 BC Demosthenes convinced the Athenian assembly to sanction action against Philip's territories and to ally with the Achaemenids in Byzantium, which Philip was besieging. These actions were against the terms of their treaty oaths and amounted to a declaration of war. In summer 339 BC, Philip therefore led his army towards South Greece, prompting the formation of an alliance of a few southern Greek states opposed to him, led by Athens and Thebes. After several months of stalemate, Philip finally advanced into Boeotia in an attempt to march on Thebes and Athens. Opposing him, and blocking the road near Chaeronea, was the allied army, similar in size and occupying a strong position. Details of the ensuing battle are scarce, but after a long fight the Macedonians crushed both flanks of the allied line, which then dissolved into a rout. The battle has been described as one of the most decisive of the ancient world. The forces of Athens and Thebes were destroyed, and continued resistance was impossible; the war therefore came to an abrupt end. Philip was able to impose a settlement upon southern Greece, which all states accepted, with the exception of Sparta. The League of Corinth, formed as a result, made all participants allies of Macedon and each other, with Philip as the guarantor of the peace. In turn, Philip was voted as strategos (general) for a pan Hellenic war against the Achaemenid Empire, which he had long planned. However, before he was able to take charge of the campaign, Philip was assassinated, and the Kingdom of Macedon and responsibility for the war with Persia passed instead to his son Alexander.

Өмірбаян

359 жылы билікке келгеннен кейінгі онжылдықта Македония патшасы Филипп II өзінің патшалығын жылдам нығайтып, кеңейтті. Ол Фракияға және Эгей теңізінің солтүстік жағалауындағы Халкидикаға қарай кеңейді. Бұл процесте оған Грекиядағы ең күшті екі қала-мемлекет – Афина мен Фиваның басқа мәселелерге алаңдауы көмектесті. Атап айтқанда, бұл мәселелерге Афина мен оның бұрынғы одақтастары арасындағы әлеуметтік соғыс (б.з.д. 357–355 жж.) және б.з.д. 356 жылы Орталық Грекияда Фокийліктер мен Дельфи Амфиктиониялық лигасының басқа мүшелері арасында басталған Үшінші қасиетті соғыс кірді. Осы кезеңде Филипптің кеңеюінің көп бөлігі афиналықтардың номиналды шығындарымен жүзеге асты, себебі олар Эгей теңізінің солтүстік жағалауын өздерінің ықпал аймағы деп есептеді. Филипп б.з.д. 356–346 жылдары Афинамен соғыс жүргізді. Өзінің ықпалын кеңейту мүмкіндігін пайдаланған Филипп, б.з.д. 353 немесе 352 жылы Фессалиядағы Крокус алаңы шайқасында фокийліктерге қарсы шешуші жеңіске жетті. Соның салдарынан Филипп Тессалияның архоны атанды, бұл оған Тессалия конфедерациясының алымдарын және кірістерін бақылауға мүмкіндік берді, осылайша оның күші арта түсті. Алайда, Филипп б.з.д. 346 жылға дейін қасиетті соғысқа араласпады. Филипптің күші осылай зор болғандықтан, фокийліктер тіпті қарсы тұруға әрекет етпеді, керісінше оған бағынды. Осылайша Филипп аса қанды соғысты одан әрі соғыссыз тоқтатуға қол жеткізді. Филипп Амфиктиониялық кеңеске фокийліктерді жазалауды жүктеді, бірақ жазалардың тым қатал болмауын қамтамасыз етті. Дегенмен, фокийліктер Амфиктиониялық лигадан қуылды, олардың барлық қалалары қиратылды және олар елу үйден аспайтын ауылдарға қоныстанды. Б.з.д. 346 жылға қарай афиналықтар соғыстан шаршап, Филипптің күшіне тең келе алмады және бейбітшілік орнату қажеттігін ойлай бастады. Бірақ сол жылы Филипптің оңтүстікке қарай жорыққа шығатыны белгілі болғанда, афиналықтар бастапқыда фокийліктерге (олармен одақтас болған) Филиппті Грекияның орталық бөлігіне өткізбеу үшін Термопила өткелін басып алуды жоспарлады, себебі онда Филипптің көп санды әскерінің артықшылығы сезілмейтін еді. Афиналықтар осы тактиканы Филипптің Крокус алаңындағы жеңісінен кейін Фокиске шабуыл жасауына жол бермеу үшін бұрын да сәтті қолданған. Термопиланы басып алу тек Фокистің ғана емес, Филипптің Грекияның орталық бөлігінен тыс қалуы Афинаға шабуыл жасауына да кедергі келтіретін еді. Өздерінің қауіпсіздігіне кепілдік бере алмаған афиналықтар Филипппен бейбітшілікке келісуге мәжбүр болды. Филократтың бейбітшілігі деп аталатын келісім Афинаны Македонияның теріс одақтасы етіп көрсетті. Афиналықтар үшін бұл келісім тиімді болғанымен, ол халыққа ұнамады. Филипптің б.з.д. 346 жылғы әрекеттері оның Грекияға ықпалын кеңейтті және ол бейбітшілік әкелгенімен, қала-мемлекеттердің дәстүрлі бостандығының жауы ретінде танылды. Саяхатшы және саясаткер Демосфен Филократтың бейбітшілігінің негізгі авторы болды, бірақ келісімге қол қойылғаннан кейін, ол одан құтылуды қалады. Келесі бірнеше жылда Демосфен Афинадағы «соғыс партиясының» жетекшісі болды және ол әр мүмкіндікті пайдаланып, бейбітшілікті бұзуға тырысты. Б.з.д. 343 жылдан бастап, бейбітшілікті бұзу мақсатымен Демосфен және оның жақтастары Филипптің барлық жорықтары мен әрекеттерін бейбітшілікті бұзу үшін дәлел ретінде пайдаланды. Керісінше, Афинада Аэскин бастаған бейбітшілікті, қаншалықты танымал болмасын, сақтау және дамыту қажет деген үлкен топ болды. Алайда, онжылдықтың соңына қарай «соғыс партиясы» үстемдікке ие болды және Филиппті ашықтан-ашық қоздыруды бастады. Мысалы, б.з.д. 341 жылы афиналық генерал Диопеф Филипптің одақтасы Кардияның аумағын қиратты, тіпті Филипп олардың тоқтауын талап еткеніне қарамастан. Афиналықтар Византиямен одақтасқанда және Филипп сол қаланы қамап алғанда, Филипптің шыдамы таусылды және ол афиналықтарға соғыс жариялады. Содан кейін Филипп Византияны қоршаудан шығарды. Кауквелл Филипптің Афинамен мәмілеге келгенін айтады. Филипп скифтерге қарсы жорыққа аттанды, содан кейін Оңтүстік Грекияда соғысқа дайындала бастады.

In the decade following his accession in 359 BC, the Macedonian king, Philip II, had rapidly strengthened and expanded his kingdom into Thrace and Chalkidiki on the northern coast of the Aegean Sea. He was aided in this process by the distraction of Athens and Thebes, the two most powerful city states in Greece at that point, by events elsewhere. In particular, these events included the Social War between Athens and her erstwhile allies (357–355 BC), and the Third Sacred War which erupted in central Greece in 356 BC between the Phocians and the other members of the Delphic Amphictyonic League. Much of Philip's expansion during this period was at the nominal expense of the Athenians, who considered the north Aegean coast as their sphere of influence, and Philip was at war with Athens from 356–346 BC. Seeing an opportunity to expand his influence, Philip obliged, and in 353 or 352 BC won a decisive victory over the Phocians at the Battle of Crocus Field in Thessaly. In the aftermath, Philip was made archon of Thessaly, which gave him control of the levies and revenues of the Thessalian Confederation, thereby greatly increasing his power. However, Philip did not intervene further in the Sacred War until 346 BC. Philip's power was by now so great that ultimately the Phocians did not even attempt to resist, and instead surrendered to him. Philip was thus able to end a particularly bloody war without any further fighting. Philip allowed the Amphictyonic council the formal responsibility of punishing the Phocians, but ensured that the terms were not overly harsh; nevertheless, the Phocians were expelled from the Amphictyonic League, all their cities were destroyed, and they were resettled in villages of no more than fifty houses. By 346 BC, the Athenians were war weary, unable to match Philip's strength, and had begun to contemplate the necessity of making peace. Nevertheless, when it became apparent that Philip would march south that year, the Athenians originally planned to help the Phocians (whom they were allied to) keep Philip out of central Greece, by occupying the pass of Thermopylae, where Philip's superior numbers would be of little benefit. The Athenians had successfully used this tactic to prevent Philip attacking Phocis itself after his victory at Crocus Field. The occupation of Thermopylae was not only for the benefit of Phocis; excluding Philip from central Greece also prevented him from marching on Athens itself. Suddenly unable to guarantee their own security, the Athenians were forced instead into making peace with Philip. Their peace treaty, known as the Peace of Philocrates, made Athens a reluctant ally of Macedon. For the Athenians, the treaty had been expedient, but it was never popular. Philip's actions in 346 BC had expanded his influence over all Greece, and although he had brought peace, he had come to be seen as the enemy of the traditional liberty of the city states. The orator and politician Demosthenes had been a principal architect of the Peace of Philocrates, but almost as soon as it was agreed, he wished to be rid of it. Over the next few years, Demosthenes became leader of the "war party" in Athens, and at every opportunity he sought to undermine the peace. From 343 BC onwards, in order to try to disrupt the peace, Demosthenes and his followers used every expedition and action of Philip to argue that he was breaking the peace. Conversely, there was at first a substantial body of feeling in Athens, led by Aeschines, that the peace, unpopular though it was, should be maintained and developed. Towards the end of the decade however, the "war party" gained the ascendancy, and began to openly goad Philip; in 341 BC for instance, the Athenian general Diopeithes ravaged the territory of Philip's ally Cardia, even though Philip demanded that they desist. Philip's patience finally ran out when the Athenians formed an alliance with Byzantium, which Philip was at that time besieging, and he wrote the Athenians declaring war. Shortly afterward Philip broke off the siege of Byzantium; Cawkwell suggests that Philip had decided to deal with Athens once and for all. Philip went on campaign against the Scythians, and then began to prepare for war in southern Greece.

Кіріспе

Филиптің оңтүстік Грекиядағы алдағы жорығы жаңа, төртінші қасиетті соғысқа байланысты болды. Озолий Локрисіндегі Амфисса қаласының азаматтары Дельфиден оңтүстікке қарай орналасқан Криса жазығында Аполлонға қасиетті жерді өңдеуге кірісті; ішкі тартыстардан кейін Амфиктиондық кеңес Амфиссаға қарсы қасиетті соғыс жариялауға шешім қабылдады. Фессалиялық делегат Филипті Амфиктиондық күштердің басшысы етіп тағайындауды ұсынды, бұл Филипке оңтүстік Грекияда жорық жүргізуге себеп болды; алайда, Филип бұл жорықты бәрібір бастауға ниеттенген болуы мүмкін. 346 жылғы үшінші қасиетті соғыстың соңында Филипптің фокиялықтарға көрсеткен мейірімділігі енді нәтижесін берді. Элатеяға жеткен соң, ол қаланы қайта қоныстандыруға бұйрық берді, ал келесі бірнеше айда бүкіл Фокия конфедерациясы бұрынғы қалпына келтірілді. Ол сондай-ақ Грекиядағы одан әрі қақтығыстарды болдырмау үшін дипломатиялық күш-жігер жұмсаған болуы мүмкін, бірақ егер олай болса, ол сәттілікке жете алмады. Коуквелл өзінің ең мақтан тұтатын сәті деп сипаттағанда, Демосфен ғана үмітсіздікке қарсы кеңес берді және афиналықтардың тебандықтармен одақ құруын ұсынды; оның қаулысы қабылданды және ол елші ретінде жіберілді. Филипптің Беотияға Геликон тауы арқылы өтуіне кедергі келтірілді, сияқты спартандықтар Левктра шайқасына дейін болғандай; немесе Фокистен Беотияға жететін басқа тау жолдарының кез келгенінен. Филип Македония армиясының оң жақ қанатын басқарды және оның 18 жасар ұлы Александрды (болашақта Парсы империясын бағындырушы) сол жақ қанатқа қойып, оған Филиптің тәжірибелі генералдарының тобын серік етті. Қазіргі заманғы көзқарас бойынша, шайқасқан қала-мемлекеттердің саны Македониялықтардың санымен шамалас болды. Афиналық аристократ Филиппид Пайаниядан, Фива, Элеутера және Танаграда шайқасында өзінің жақтастарымен бірге Филиптің мүддесі үшін күресті. Филиппидті жеңілістен кейін Гиперейд оның Македонияға жақындығы үшін қудалады.

Philip's forthcoming campaign in southern Greece became linked with a new, fourth, Sacred War. The citizens of Amphissa in Ozolian Locris had begun cultivating land sacred to Apollo on the Crisaean Plain south of Delphi; after some internal bickering the Amphictyonic council decided to declare a sacred war against Amphissa. A Thessalian delegate proposed that Philip should be made leader of the Amphictyonic effort, which therefore gave Philip a pretext to campaign in southern Greece; it is, however, probable that Philip would have gone ahead with his campaign anyway. Philip's relatively lenient treatment of the Phocians at the end of the Third Sacred War in 346 BC now bore fruit. Reaching Elatea, he ordered the city to be re populated, and during the next few months the whole Phocian Confederation was restored to its former state. He probably also engaged in diplomatic attempts to avoid further conflict in Greece, although if so, he was unsuccessful. In what Cawkwell describes as his proudest moment, Demosthenes alone counseled against despair, and proposed that the Athenians should seek an alliance with the Thebans; his decree was passed, and he was sent as ambassador. Philip was presumably prevented from entering Boeotia by way of Mount Helicon, as the Spartans had done in the run up to the Battle of Leuctra; or by any of the other mountain passes that led into Boeotia from Phocis. Philip took command of the right wing of the Macedonian army and placed his 18 year old son Alexander (the future conqueror of the Persian Empire) in command of the left wing, accompanied by a group of Philip's experienced generals. The modern view is that the numbers of the city states that fought were approximately equal to those of the Macedonians. Athenian aristocrat Philippides of Paiania, campaigned for Philip's cause with his associates during the battle in Thebes, Eleuthera and Tanagra. Philippides was later prosecuted by Hypereides for his pro Macedonian actions after the defeat.

Стратегиялық және тактикалық ескертулер

Афина мен Фиваның одақтас әскері негізгі жолдың бойындағы Хайронеяға жақын жерде орналасты. Одан кейін ол жас Александрдың "әкесіне өзінің шеберлігін көрсетуге ниетті болғандығын" айтады. Ол өз серіктерінің көмегімен одақтас қатарды бұзып, ақырында оң қанатты қуып жетеді; сонымен қатар Филип жеке басымен сол қанатқа қарсы шабуыл жасап, оны да қуып жетеді. Тағы бір "стратегияда" Полиэн Филиптің афиналық әскерлердің (өзінің тәжірибелі сарбаздары шаршауға көбірек бейімделген) әлсіздігін пайдаланып, афиналықтар шаршағанша шайқасты ұзаққа созғанын және негізгі шабуылын кейінге қалдырғанын болжайды. Бұл оқиға Фронтиннің бұрынғы "Стратагемдері" еңбегінде де кездеседі. Полиэннің баяндамалары кейбір қазіргі заманғы тарихшыларды шайқастың келесі тұжырымдамасын ұсынуға итермеледі. Жалпы шайқас біраз уақытқа созылғаннан кейін, Филип өзінің әскеріне оң қанатын кері шегіндіріп, бүкіл қатарды ортасынан айналдыратын дөңгелек маневр жасады. Сонымен қатар, Македонияның сол қанаты алға жылжып, оң жақтағы тебандықтарға шабуыл жасап, одақтастардың қатарында тесік жасады. Алайда, ол Киелі топтың "[македониялық] фаланганың найзаларына бетпе-бет келгенін" де айтады. Бұл, сонымен қатар, найзамен қаруланған тебандықтарға қарсы атты шабуылдың сәтті болуының ықтимал еместігі Гебель және басқаларды Александрдың Хайронеядағы македониялық фаланганың бір бөлігіне басшылық еткен болуы керек деген ойға жетеді. Диодордың айтуынша, бұл шайқаста мыңнан астам афиналық қаза тапқан, тағы 2000-ы тұтқынға алынған, ал тебандықтардың да жағдайы осыған ұқсас болған. Қазіргі қазба жұмыстары ескерткіштің астынан 254 сарбаздың сүйектерін тапты; сондықтан бұл Киелі топтың қабірі екендігі қабылданды, өйткені барлық мүшесі өлтірілгені екіталай. Алайда Филиптің ешқандай қаланы қоршауға алып, басып алу ниеті болған жоқ. Ол оңтүстік гректерін парсыларға қарсы жоспарланған жорығында өзінің одақтастары ретінде қалаған және жорыққа шыққанда тұрақтанған Грекияны артында қалдырғысы келген; сондықтан одан әрі шайқас оның мақсаттарына қайшы келді. Сондай-ақ, ол Тебаның бұрынғы қақтығыстарда қиратылған Платая мен Теспия қалаларын қайта құруды бұйырды. Жалпы, Филипп тебандықтарға қатаң қарады, оларды тұтқындардың қайтып оралуы үшін, тіпті өлгендерін жерлеу үшін төлеуге мәжбүр етті; алайда, ол Боэотия конфедерациясын таратып жібермеді. Филиптің неліктен солай істегені толыққанды белгісіз, бірақ ол Афинаның теңіз флотын Парсыға қарсы жорықта пайдалануға үміттенеді, өйткені Македонияда үлкен флот болған жоқ; сондықтан ол афиналықтармен жақсы қарым-қатынаста болуы керек еді. Содан кейін ол қақтығысқа қатыспаған, бірақ Пелопоннестегі көрші қалаларына шабуыл жасауға тырысатын Спартамен күресуге бет бұрды. Филипп соғыстан кейінгі айларда көп орын ауысып, оған қарсы шыққан мемлекеттермен татуласып, спартандықтармен келісім жасап, гарнизон орнатты. Оның қимылдары басқа қалаларға күш көрсету үшін де болды, олар оған қарсы тұруға тырыспауы керек еді. Келісімнің негізгі шарттары барлық мүшелердің бір-бірімен және Македониямен одақтасуы, барлық мүшелерге шабуылдан, кеме қатынасынан және ішкі істерге араласудан қорғаныш берілуі болды. Филип және орнатылған македониялық гарнизондар "бейбітшілікті сақтаушылар" рөлін атқаратын еді. Осылайша Александр Македонияның патшасы болды және б.з.д. 334 - 323 жылдар аралығында бүкіл Парсы империясын жаулап алды.

The allied army of Athens and Thebes had taken up a position near Chaeronea, astride the main road. He then recounts that the young Alexander, "his heart set on showing his father his prowess" succeeded in rupturing the allied line aided by his companions, and eventually put the right wing to flight; meanwhile, Philip advanced in person against the left wing and also put it to flight. In another 'stratagem', Polyaenus suggests that Philip deliberately prolonged the battle, to take advantage of the rawness of the Athenian troops (his own veterans being more used to fatigue) and delayed his main attack until the Athenians were exhausted. This latter anecdote also appears in the earlier Stratagems of Frontinus. Polyaenus's accounts have led some modern historians to tentatively propose the following synthesis of the battle. After the general engagement had been in progress for some time, Philip had his army perform a wheeling manoeuver, with the right wing withdrawing, and the whole line pivoting around its centre. At the same time, wheeling forward, the Macedonian left wing attacked the Thebans on their right and punched a hole in the allied line. However, he also says that the Sacred Band had "met the spears of [the Macedonian] phalanx face to face". This, together with the improbability that a head on cavalry charge against the spear armed Thebans could have succeeded, has led Gaebel and others to suggest that Alexander must have been commanding a portion of the Macedonian phalanx at Chaeronea. Diodorus says that more than 1,000 Athenians died in the battle, with another 2,000 taken prisoner, and that the Thebans fared similarly. Modern excavations found the remains of 254 soldiers underneath the monument; it is therefore generally accepted that this was indeed the grave of the Sacred Band, since it is unlikely that every member was killed. However, Philip had no intention of besieging any city, nor indeed of conquering it. He wanted the southern Greeks as his allies for his planned campaign against the Persians, and he wanted to leave a stable Greece in his rear when he went on campaign; further fighting was therefore contrary to his aims. He also ordered that the Boeotian cities of Plataea and Thespiae, which Thebes had destroyed in previous conflicts, be re founded. Generally, Philip treated the Thebans severely, making them pay for the return of their prisoners, and even to bury their dead; he did not, however, dissolve the Boeotian Confederacy. Philip's motives are not entirely clear, but one likely explanation is that he hoped to use the Athenian navy in his campaign against Persia, since Macedon did not possess a substantial fleet; he therefore needed to remain on good terms with the Athenians. He then turned to deal with Sparta, which had not taken part in the conflict, but was likely to take advantage of the weakened state of the other Greek cities to try to attack its neighbours in the Peloponnese. Philip seems to have moved around in the months after the battle, making peace with the states that opposed him, dealing with the Spartans, and installing garrisons. His movements also probably served as a demonstration of force to the other cities, that they should not try to oppose him. The principal terms of the concord were that all members became allied to each other, and to Macedon, and that all members were guaranteed freedom from attack, freedom of navigation, and freedom from interference in internal affairs. Philip, and the Macedonian garrisons installed, would act as the 'keepers of the peace'. Alexander therefore became King of Macedon, and in a series of campaigns lasting from 334 to 323 BC, he conquered the whole Persian Empire.