Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскери алдау операциясы: «Берікдік» жоспары
Operation Fortitude
Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Fortitude" операциясы – 1944 жылғы Нормандияға түсуге дейін неміс басшылығын жаңылыстыру мақсатындағы әскери алдау жоспары. Кале аймағына назар аудару.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Әскери алдау операциясы
Military deception operation
Екінші дүниежүзілік соғыстағы алдау операциясы
the World War II deception
1944 жылғы Нормандияға түсуге дейінгі жалпы алдау стратегиясы – «Бодигард» операциясының бөлігі ретінде одақтас елдер жүзеге асырған «Фортитуд» әскери алдау операциясы. «Фортитуд» екі ішкі жоспарға бөлінді: «Солтүстік» және «Оңтүстік». Оның мақсаты – неміс жоғарғы басшылығын басып кіру орны туралы жаңылыстыру болды. «Фортитуд» 1943 жылдың соңында Лондондық Бақылау бөлімінің Ops (B) басшысы Ноэль Уайлд пен Джон Беван ұсынған жоспарлардың негізінде қалыптасты. 1944 жылдың қаңтар айындағы алғашқы түзетулер Германияның назарын Кале аймағына аудару ниетімен Оңтүстік Англияда әскерлерді жинауды ұсынды. Монтгомеридің R Force алдау штабының басшысы полковник Дэвид Стрейнджвейс бұл тәсілге риза болмады. Ол бастапқы жоспарды кеңінен сынап, нәтижесінде «Фортитуд» алдауын қайта жазып, оны одан да сенімді қауіп-қатер етіп көрсетуге бағыттады. «Фортитуд» жоспарларының екеуі де (Эдинбургте және Оңтүстік Англияда орналасқан) Норвегияға («Фортитуд Солтүстік») және Па-де-Кале («Фортитуд Оңтүстік») қауіп төндіретін көшпелі армиялар құруды қамтыды. Операцияның мақсаты – Остің назарын Нормандиядан ауыстыру және 6 маусымдағы түсуден кейін немістерді түсудің тек алдау шабуылы болғанына көндіріп, күштерді келтіруді кешіктіру болды.
Operation Fortitude was a military deception operation by the Allied nations as part of Operation Bodyguard, an overall deception strategy during the buildup to the 1944 Normandy landings. Fortitude was divided into two subplans, North and South, and had the aim of misleading the German High Command as to the location of the invasion. Fortitude had evolved from plans submitted by Noel Wild, the head of Ops (B), and John Bevan, from the London Controlling Section in late 1943. Early revisions in January 1944 suggested a fictional buildup of troops in southern England with the hope of drawing German attention to the Calais region. Colonel David Strangeways, head of Montgomery's R Force deception staff, was unimpressed with the approach. He was widely critical of the original plan and eventually rewrote the Fortitude deception with a focus on creating a more realistic threat. Both Fortitude plans involved the creation of phantom field armies (based in Edinburgh and southern England), which threatened Norway (Fortitude North) and Pas de Calais (Fortitude South). The operation was intended to divert Axis attention away from Normandy and, after the invasion on 6 June 1944, to delay reinforcement by convincing the Germans that the landings had been purely a diversionary attack.
Өмірбаян
Фортитуда Нормандияға қону операциясы – «Бодигард» одақтастардың жалпы алдау стратегиясының маңызды бөлігі болды. «Бодигардтың» басты мақсаты – немістердің Нормандиядағы әскер күшін арттырмауына кепілдік беру және одақтастардың басқа аймақтарға шабуыл жасайтындай әсер қалыптастыру еді. Бұл операция Еуропа майданында кең ауқымды алдау шараларын қамтыды, ал «Фортитуда» операциясы – неміс жоғарғы бас қолбасшылығын (Oberkommando der Wehrmacht) материктік аймаққа жасалатын шабуылдардың нақты мақсаттарына сендіруге бағытталған басты күш-жігерді білдірді. Одақтастардың алдындағы мәселе – Францияның Еуропаның материгіне шабуыл жасау үшін ең қолайлы орын болып табылатыны еді. Сондықтан одақтас жоғарғы бас қолбасшылығының неміс қорғанысын жаңылыстыру үшін шектеулі географиялық аймағы ғана болды. Одақтас десант күштеріне қолбасшылық еткен Монтгомери кез келген шабуылдың ең маңызды факторы – жағалаудағы плацдармды толыққанды майданға айналдыру мүмкіндігі екенін білді. Оның қол астында неміс құрамаларының 60-қа жуығына қарсы 37 дивизиясы ғана болды. Демек, кез келген алдау неміс жоғарғы бас қолбасшылығын одақтастардың Нормандияға барлық күштерін жұмылдырмағанына, ал көптеген құрамаларын резервте қалдырғанына сендіруі керек еді. «Фортитуда» операциясы Ұлыбританиядан Батыс Еуропаның әртүрлі аймақтарына шабуыл жасау туралы қауіп тудыруға бағытталған. Жоспар ақырында Солтүстік және Оңтүстік деп екіге бөлінді. Оңтүстік «Фортитуда» операциясы одақтастардың Ла-Манш арқылы өтуіне байланысты жаңсақтық тудыруға бағытталған, ал Солтүстік «Фортитуда» операциясы Шотландиядан ұйымдастырылып, Норвегияға қауіп төндірді. Мұндай ауқымды алдау үшін MI5, MI6, SHAEF (Ops B арқылы) және қарулы күштер сияқты көптеген ұйымдардың күшті ұйымдастыруы мен қатысуы қажет болды. Әртүрлі алдау агенттіктерден алынған ақпарат Лондондық Бақылау бөлімі арқылы жиналып, бағытталды. Бұл тәсілді жақсы ұйымдастыру үшін Стрэнджуэйс іске асыру кезеңдерін «Quicksilver» кодолық атымен белгіленген алты кішіжоспарға бөлді. 1943 жылы ұқсас операция кезінде «Тиндалл» операциясы Эдинбург қаласында штаб-пәтері орналасқан, құрамында британдық төртінші армиясы бар, ойдан шығарылған әскери құрама құрылды. «Фортитуда» операциясында да сол күшті пайдалануды жалғастыру туралы шешім қабылданды. Оңтүстік әріптесінен айырмашылығы, бұл алдау негізінен жалған радиохабарламаларға негізделді, өйткені неміс барлау ұшақтарының Шотландияға тосқауылсыз жетіп, ақпарат жинауы мүмкін емес деп есептелді. 1941 жылы Морей-Фертке қонғаннан кейін берілген қос агенттер Матт пен Джефф аймаққа әскерлердің келуі туралы жалған ақпаратты хабарлады. Британдық БАҚ футбол есептері немесе үйлену тойы туралы хабарлар сияқты жалған ақпаратты тарату арқылы жұмыс істеді, бұл ақпараттар әскерлерге жеткізілді. «Фортитуда-Норд» операциясы өте сәтті болды, 1944 жылдың көктемінде Гитлер Норвегияға 13 армия дивизиясын орналастырды. 1944 жылдың көктемінде британдық коммандостар Норвегияға шабуыл жасауға дайындық жүргізіп, шабуылдар жасады. Олар кеме қатынасы және энергетикалық инфрақұрылым сияқты өнеркәсіптік нысандарды, сондай-ақ әскери бекіністерді жойды. Бұл солтүстік теңіздегі теңіз қызметінің күшеюімен және бейтарап Швецияға саяси қысыммен бірге жүрді.
Fortitude was one of the major elements of Operation Bodyguard, the overall Allied deception stratagem for the Normandy landings. Bodyguard's main objectives were to ensure that the Germans would not increase troop presence in Normandy and to do so by promoting the appearance that the Allies would attack in other locations. It consisted of a wide range of deceptions ranging across the European front, with Operation Fortitude representing the main effort to misdirect the Oberkommando der Wehrmacht (German High Command) to believe in specific mainland invasion objectives. The problem facing the Allies was that France was the most logical choice for an invasion into mainland Europe. Therefore, the Allied high command had only a small geographical area across which to mislead the German defences. Montgomery, commanding the Allied landing forces, knew that the crucial aspect of any invasion was the ability to enlarge a beachhead into a full front. He also had only 37 divisions at his command, compared to around 60 German formations. That meant that any deception would have to convince the German high command that the Allies were not committing their full forces into Normandy, but holding many of those formations in reserve. Operation Fortitude focused on creating invasion threats from the United Kingdom into various parts of Western Europe. The plan was eventually split into two parts, North and South. Fortitude South focused on creating confusion about the Allied Channel crossing, and Fortitude North, staged out of Scotland, introduced a threat to occupied Norway. A deception of such a size required significant organisation and input from many organisations, including MI5, MI6, SHAEF via Ops B, and the armed services. Information from the various deception agencies was organised by and channelled through the London Controlling Section. To help keep the approach well organised, Strangeways divided the implementation stages into six subplans, codenamed Quicksilver. During a similar operation in 1943, Operation Tindall, a fictional field army (British Fourth Army) had been created, headquartered in Edinburgh Castle. It was decided to continue to use the same force during Fortitude. Unlike its southern counterpart, the deception relied primarily on fake radio traffic since it was judged unlikely that German reconnaissance planes could reach Scotland without being intercepted. False information about the arrival of troops in the area was reported by the double agents Mutt and Jeff, who had surrendered following after their 1941 landing in the Moray Firth, and the British media co operated by broadcasting fake information, such as football scores or wedding announcements, to nonexistent troops. Fortitude North was so successful that by late spring 1944, Hitler had positioned 13 army divisions in Norway. In the early spring of 1944, British commandos attacked targets in Norway to simulate preparations for invasion. They destroyed industrial targets, such as shipping and power infrastructure and military outposts. That coincided with an increase in naval activity in the northern seas and in political pressure on neutral Sweden.