Екінші дүниежүзілік соғысындағы британдық әуе десанттық операциясы: "Тонга" операциясы

Екінші дүниежүзілік соғысындағы "Тонга" әскери операциясы: 6-шы британдық әуе десант дивизиясының Нормандияға қондырылуы, мақсаттары мен қаһармандықтары. Ұрыс жолы туралы толық ақпарат!

25 мин оқу

100%

Дереккөз: Operation Tonga — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі әуе шабуылы операциясы
Нормандияға түсу кезіндегі британдық әуе шабуылы операциялары

«Тонга» операциясы – 1944 жылдың 5 маусымы мен 7 маусымы аралығында британдық 6-шы әуе шабуылы дивизиясының Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі «Оверлорд» операциясының және D күні түсу кезіндегі әуе шабуылы операциясының кодолық атауы. Генерал-майор Ричард Нельсон Гейл басқаратын дивизияның десантшылары мен жолсермелері Каен қаласына жақын, шабуыл аймағының шығыс жағына түсіп, бірнеше мақсатқа қол жеткізді. Дивизияның міндеті – Каен каналы мен Орна өзеніндегі стратегиялық маңызы бар екі көпірді басып алу (одақтас құрлық әскерлері теңізден түскен соң оларды алға жылжу үшін пайдалануға болады), немістерге пайдалану мүмкіндігін жою үшін бірнеше басқа көпірлерді қирату және бірнеше маңызды ауылдарды бақылауға алу болды. Сондай-ақ дивизияға Мервилл артиллериялық батареясына шабуыл жасап, оны жою міндеті жүктелді. Одақтас барлау қызметінің мәліметінше, бұл батареяда жақын мандағы түсу жағалауын (кодолық атауы – «Sword») бомбалай алатын және түсіп келген одақтас әскерлеріне ауыр шығын келтіруі мүмкін ауыр артиллериялық құралдары орналасқан. Осы мақсаттарға қол жеткізгеннен кейін дивизия тұтқынға алынған көпірлер маңында бекініп, алға жылжып келе жатқан одақтас құрлық әскерлерімен қосылғанға дейін көпірбас құруға және сақтап тұруға тиіс болды. Дивизия нашар ауа райы мен ұшқыштардың нашар навигациясы салдарынан көптеген десантшылар дивизияның операциялық аймағында шашырап түсті, көптеген жандар зардап шекті және операцияларды жүргізу қиынға түсті. Атап айтқанда, Мервилл артиллериялық батареясын жою міндеті берілген 9-шы парашюттік батальоны батареяға шабуыл жасамас бұрын күшінің аз бөлігін ғана жинап алды, нәтижесінде әлсіреген күштер ауыр шығынға ұшырады. Дегенмен, батареяға сәтті шабуыл жасалып, ондағы қару-жарақтар бұзылды. Дивизияның басқа да мақсаттары да қиындықтарға қарамастан орындалды. Оксфордшир және Букингемшир жеңіл жаяу әскерлерінің 2-ші батальонынан шыққан шағын жолсермелер тобы басты операция кезінде Каен каналы мен Орна өзеніндегі екі көпірді басып алды. Дивизия қалған көпірлерді қиратты және бірнеше ауылдарды басып алды. Дивизия көпірбас құрды және жаулаушы жағалаулардан келген одақтас құрлық әскерлері өз позицияларына жеткенге дейін бірнеше неміс қарсы шабуылдарын сәтті тойтарды. Дивизияның әрекеттері неміс қорғаушыларының байланыс жасау және ұйымдасу қабілетін қатты шектеді, осылайша теңізден түскен әскерлерге ең осал болған қонудан кейінгі алғашқы сағаттарда шабуыл жасау мүмкін болмады.

Operation Tonga was the codename given to the airborne operation undertaken by the British 6th Airborne Division between 5 June and 7 June 1944 as a part of Operation Overlord and the D Day landings during World War II. The paratroopers and glider borne airborne troops of the division, commanded by Major General Richard Nelson Gale, landed on the eastern flank of the invasion area, near to the city of Caen, tasked with a number of objectives. The division was to capture two strategically important bridges over the Caen Canal and Orne River which were to be used by Allied ground forces to advance once the seaborne landings had taken place, destroy several other bridges to deny their use to the Germans and secure several important villages. The division was also assigned the task of assaulting and destroying the Merville Gun Battery, an artillery battery that Allied intelligence believed housed a number of heavy artillery pieces, which could bombard the nearest invasion beach (codenamed Sword) and possibly inflict heavy casualties on the Allied troops landing on it. Having achieved these objectives, the division was then to create and secure a bridgehead focused around the captured bridges until they linked up with advancing Allied ground forces. The division suffered from a combination of bad weather and poor pilot navigation, which caused many of the airborne troops to be dropped inaccurately throughout the divisional operational area causing a number of casualties and making conducting operations much more difficult. In particular, the 9th Parachute Battalion, which was assigned the task of destroying the Merville artillery battery, was only able to gather up a fraction of its strength before it had to attack the battery, with the result that the depleted force suffered heavy casualties. However, the battery was successfully assaulted and the guns inside it disabled. The division's other objectives were also achieved despite the problems encountered. A small force of glider borne troops, from the 2nd Battalion Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, secured two bridges over the Caen Canal and River Orne in a coup de main operation. The other bridges were destroyed by the division, and a number of villages were occupied. A bridgehead was formed by the division, and it successfully repulsed a number of German counter attacks until Allied ground forces from the invasion beaches reached its positions. The actions of the division severely limited the ability of the German defenders to communicate and organise themselves, ensuring that the seaborne troops could not be attacked during the vital first few hours after landing when they were most vulnerable.

Өмірбаян

Тонга операциясы Германияның Францияны басып алуы мен азат етуі жөніндегі одақтастардың жоспары – Оверлорд операциясының жоспарлануынан бастау алды. Басқынды жоспарлау 1943 жылдың мамыр айында басталды, сол кезде президент Франклин Д. Рузвельт пен Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилль Вашингтон конференциясында кездесті. Екі одақтас көшбасшысы барлық қолда бар одақтас күштерін Ұлыбританияда шоғырландыру және Солтүстік-Батыс Еуропаны басып алуды жоспарлауды бастау қажеттігін шешті. Алдын ала белгіленген мерзім 1944 жылдың мамыр айы деп қойылды және «Оверлорд» кодовое атауы бекітілді. Жоғарғы одақтас қолбасшысының штаб бастығы (COSSAC) лауазымымен генерал-лейтенант Фредерик Э. Морган басқаратын бірлескен ағылшын-американ жоспарлау штабы құрылды. Оверлордтың алғашқы нұсқалары әуе десантты күштердің жердегі күштерді қолдау және олардың қону аймақтарын қорғау міндетін қарастырды. Мысалы, «Асқабақ» операциясы бес жаяу әскер дивизиясының жағаға қонуын қолдау үшін екі әуе десантты дивизияны жөнелтуді көздеді. Бір әуе десантты дивизия Канға жақын жерге, ал екіншісі – Котентин түбегінің шығыс жағалауына түсуі тиіс болды. АҚШ армиясының штаб бастығы генерал Джордж К. Маршалл ұсынған амбициялы «C жоспары» D күнінің өзінде неміс күштерін екіге бөлу мақсатында Сейн өзеніне ірі әуе десантты күшін тастауды қарастырды. Морган мен оның штабы басқынды Орн өзенінен батысқа қарай 30 шақырымдық майдан бойында жүргізу керек деп шешті. Соңғы жоспар бойынша алғашқы шабуылда үш дивизия қолданылып, әуе десантты күштер бірінші күні таңертең Кан қаласына түсіріліп, алғашқы шығу жолын басып алу жоспарланған. Генерал сэр Бернард Монтгомери 21-ші армия тобының қолбасшысы және Нормандияға қонуға барлық құрлық әскерлерінің жалпы қолбасшысы болып тағайындалғаннан кейін жоспар бірнеше рет қайта қарастырылды. 1944 жылдың 21 қаңтарында қайта қарастырылған Оверлорд жоспары басқындықтың Жоғарғы Бас қолбасшысы болып тағайындалған генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрге ұсынылды. Монтгомеридің қайта қарастырылған жоспары Орн өзені мен Котентин түбегінің шығыс жағалауы арасындағы барлық жағалауды қамтитын қону аймағын кеңейтті; бес дивизия жағажайларға қонуға тиіс болды, ал олардың екі жағындағы жағалауларды қамтамасыз ету және қонушы әскерлерді қарсы шабуылдан қорғау үшін үш әуе десантты дивизия қолданылатын болды. Британдық әуе десантты күштер шығыс жаққа, ал американдық әуе десантты күштер батыс жаққа бекітілді.

Operation Tonga originated in the planning of Operation Overlord, the Allied plan for the eventual invasion and liberation of German occupied France. Invasion planning begun in May 1943, when President Franklin D. Roosevelt and British Prime Minister Winston Churchill met during the Washington Conference. The two Allied leaders decided that all available Allied forces should be concentrated in the United Kingdom, and that planning for the invasion of North Western Europe should begin. A provisional target date of May 1944 was set with the code name 'Overlord' decided upon. A joint Anglo American planning staff was created under lieutenant general Frederick E. Morgan, who was given the title of Chief of Staff to the Supreme Allied Commander (COSSAC). Early drafts of Overlord called for the commitment of airborne forces to support the ground forces and protect their landing areas. Operation Skyscraper, for example, called for the deployment of two airborne divisions to support the beach landings that would be made by five infantry divisions. One airborne division would land near Caen, and another on the east coast of the Cotentin Peninsula. "Plan C", an ambitious proposal put forward by General George C. Marshall, the Chief of Staff of the United States Army, would have involved a large airborne drop on the River Seine, aiming to cut the German forces in half during D Day itself. Morgan and his staff finally decided that the invasion should take place along a thirty mile front from the River Orne westwards. The final plan would utilise three divisions in the first assault, with airborne forces being dropped onto the town of Caen early on the first day to seize the first breakout route. Following the appointment of General Sir Bernard Montgomery to the command of the 21st Army Group and overall command of all ground forces to land in Normandy, the plan underwent a number of further revisions. On 21 January 1944, a revised Overlord plan was presented to General Dwight D. Eisenhower, who had been chosen as the Supreme Allied Commander for the invasion. Montgomery's revised plan widened the landing area to include all of the coastline between the River Orne and the eastern coast of the Cotentin Peninsula; five divisions would land on the beaches, and supported by three airborne divisions to land on either side of the landing areas to secure their flanks and protect the landing troops from counterattack. The British airborne forces were assigned to the eastern flank, and the American airborne forces the west.

Британдық дайындық

6-шы әуе десанттық дивизия, генерал-майор Ричард Гейлдің басқаруында болды, шабуыл аймағының шығыс жағындағы әуедегі операцияларды жүргізу үшін таңдалды. 1943 жылдың сәуір айында құрылған дивизия жаңа болды, ал "Оверлорд" операциясы оның алғашқы жауынгерлік тәжірибесі болатын. Бұл бөлім, кішкентай операцияларға қатысудың орнына, дивизия деңгейіндегі әуе десанттық операцияларды жүзеге асыру мақсатымен құрылған алғашқы бөлім болды, сондай-ақ бөлімнің не істеу керектігі туралы көп пікірталас болды. 1944 жылдың қаңтарында Гейл өзінің құрамында "әзірге нақты әуе десанттық міндеттің белгісі жоқ" екенін айтты және D күнінің жалпы жоспарына қатысты стратегиялық деңгейдегі ағымдағы талқылауларды көрсете отырып, барлық мүмкіндіктерді ашық қалдырды. 1944 жылдың 17 ақпанында генерал-майор Фредерик Артур Монтег Браунинг (барлық британдық әуе десанттық күштерінің командирі) 6-шы әуе десанттық дивизия штаб-пәтеріне келіп, Гейлге дивизияның басып кіру кезінде қандай мақсаттарға жететінін түсіндірді; олардың міндеті "Тонга" операциясы деп аталды. "Тонга" үшін жасалған бастапқы жоспар бүкіл дивизияны қамтыған жоқ, оның орнына тек бір парашют бригадасы мен британдық 3-ші жаяу әскер дивизиясына қосылатын танкке қарсы батареяны қатыстыру көзделді. Бұл күштерге Каен каналы мен Орн өзені үстіндегі көпірлерді Беновиль және Ранвиль қалаларының жанында басып алу міндеті жүктелді. Гейл бұл кішкентай операцияға қарсылық көрсетіп, осындай шектеулі күшпен бір бригада бұл мақсаттарға жете алмайтынын айтып, бүкіл дивизияны жұмылдыруды сұрады. Жоғарғы басшылықпен кеңескеннен кейін Браунинг өтінішті қабылдап, Гейлге операцияны жоспарлауды тапсырды. Дивизияға "Тонга" операциясының аясында орындалуға үш нақты міндет берілді, сонымен қатар одақтастардың теңізден түскен күштерінің шығыс жағын қорғау және Каеннің шығысындағы стратегиялық маңызы бар аймақтарды бақылау. Біріншіден, Каен каналы мен Орн өзені үстіндегі Беновиль және Ранвильдегі екі көпірді зақымсыздан басып алу керек еді. Бұл көпірлер қарсы шабуылдардан қорғалатын. Гейл көпірлерді басып алу оның дивизиясын қайта жабдықтау және нығайту үшін маңызды екенін білді, бірақ ол көпірлердің танктерді көтере алмайтынын білмеді. Екіншіден, дивизия Франциядағы Мервилл жағалаулық артиллериялық батареясын, қатты бекітілген нысаны, Sword деп аталатын аймаққа қонған британдық күштерге оқ атуына жол бермеу үшін жоюға тиіс болды. Үшінші міндет – Варавилль, Робеом, Бюрес және Троарн қалаларының жанында орналасқан Дивс өзені үстіндегі бірнеше көпірлерді жою. Содан кейін дивизия басып алған аумақты ұстап тұрып, британдық жер күштері жеткенше күтіп отыруға тиіс болды. "Тонга" операциясы үшін егжей-тегжейлі жоспарлау ақпан айында басталды, операцияға бөлінген көлік ұшақтарының саны бүкіл дивизияны жұмылдыру үшін тез кеңейтілді. Операцияға екі Корольдік әуе күштері (RAF) әуе тобы бөлінді, бұл дивизияның екі әуе көпірімен орналасуын қамтамасыз ету үшін. Осыдан кейін осы көлік ұшақтарының ұшқыштары мен экипаждары ұшу жаттығуларын және арнайы әуе экипаждарының жаттығуларын бастады, операцияның талаптарын жақсы білу үшін. 6-шы әуе десанттық дивизиясы бірнеше ірі әуе жаттығуларын жүргізді, оларды бригадалық топты бір немесе бірнеше қону аймақтарына орналастырудың ең тиімді жолын табу үшін пайдаланды. 6 ақпанда 3-ші парашют бригадасы 98 көлік ұшағымен бүкіл бригаданы түсірген жаттығуды өткізді. Наурыз айының соңында "Bizz II" жаттығуында 284 ұшақ қолданылды, онда бүкіл дивизия парашютпен немесе жолсерпемен орналастырылды. 21 сәуір мен 26 сәуір аралығында "Mush" жаттығуында шамамен 700 ұшақ қолданылып, британдық 1-ші әуе десанттық дивизиясы мен поляк 1-ші парашют бригадасы 6-шы әуе десанттық дивизияға қарсы орналастырылды, ал ол дивизия жолмен жылжыды, толыққанды әуе десанттық операциясының симуляциясы ретінде. Операция күні жақындаған сайын жаттығулар күшейді. Жолсерпе бөлімшелері күн сайын бірнеше сағат бойы әуежайлар үстінде айналып, Орн өзені, Каен каналы, Дивс және Мервилл батареясы үстіндегі көпірлердің жанында әуе десанттық күштерін қондыру үшін қажетті маневрлерді жаттықтырды. Ұшқыштар күндіз жеткілікті жаттығулар жасағаннан кейін, олар түнгі операцияларға көшті. Дивизия өз операциялары үшін пайдаланған қону алаңдарында Нормандиядағы сияқты ондаған бағаналар орнатылды, содан кейін инженерлік бөлімшелер кедергілерді қаншалықты тез бұзуға болатынын анықтады. Мервиллді бейтараптандыруға тағайындалған батальон екі апта бойын арнайы лагерде болды, онда олар батареяның макетін салып, оның ішінде және айналасында бірнеше репетициялық жаттығулар жасады. Орн өзені мен Каен каналы үстіндегі көпірлерді басып алуға арналған операцияға тағайындалған күштер Эксетерге ауыстырылды. Олардың нақты мақсатына ұқсас Эксетер өзені мен жақын жердегі каналдың маңында қарқынды жаттығулар жасады. Жолсерпе және көлік ұшақтарының ұшқыштары дамыған қону аймақтары мен айналасындағы аудандардың мыңдаған карталарымен және суреттерімен, сондай-ақ көпірлер мен Мервилл батареясы сияқты негізгі мақсаттардың ондаған масштабты модельдерімен үнемі хабарластырылып отырды. Әуе тақырыптық суреттерден түсірілген түсті фильм жасалды, ол масштабты модельдер үстінен дұрыс жылдамдықпен және биіктікте ойнатылғанда, жолсерпе ұшқыштарының қону аймақтарына қарайтын жолын шынайы түрде көрсетті.

The 6th Airborne Division, which was under the command of Major General Richard Gale, was chosen to conduct the airborne operations on the eastern flank of the invasion area. The division was new, having been activated in April 1943, and Operation Overlord would be its first experience of combat. The division was the first to be established for the sole purpose of undertaking division level airborne operations rather than contributing to a range of smaller operations, and there was considerable debate over what the unit should do. As late as January 1944, Gale noted that he had "no indication as yet of a definite airborne task" for his unit and continued to keep all options open, reflecting the ongoing discussions at the strategic level over the wider plan for D Day. On 17 February 1944, Major General Frederick Arthur Montague Browning (commander of all British airborne forces) arrived at the 6th Airborne Division's headquarters to brief Gale on what the division was expected to achieve during the invasion; their role codenamed Operation Tonga. The original plan for Tonga did not involve the entire division, instead only called for a single parachute brigade and an anti tank battery to be attached to the British 3rd Infantry Division. This force would be tasked with seizing bridges over the Caen Canal and the River Orne near the towns of Bénouville and Ranville. Gale objected to this small scale operation, arguing that a single brigade would not be able to achieve these objectives with such limited manpower, and asked for the entire division to be deployed. After consultation with his superiors, Browning agreed to the request and ordered Gale to begin planning for the operation. The division was allotted three specific tasks to achieve as a part of Tonga, apart from protecting the eastern flank of the Allied seaborne landings and taking control of the areas of strategic importance to the east of Caen. First, it was to capture intact the two bridges over the Caen Canal and the Orne River at Bénouville and Ranville. The bridges then would be defended against counterattacks. Gale knew that the capture of the bridges would be critical for the resupply and reinforcement of his division, but he did not know that the bridges were incapable of supporting tanks. Second, the division was to destroy the heavily fortified Merville coastal artillery battery located at Franceville Plage, to ensure that it could not shell the British forces landing in the area codenamed Sword. The third mission was to destroy several bridges which spanned the River Dives, located near the towns of Varaville, Robehomme, Bures and Troarn. The division would then hold the territory that it had seized, until it could be relieved by advancing British ground forces. Detailed planning for Tonga began in February, starting with the number of transport aircraft assigned to the operation being expanded rapidly to accommodate the entire division. Two Royal Air Force (RAF) air groups were provided for the operation to ensure that the division could be deployed in just two airlifts. The pilots and crew of these transport aircraft then began formation flying training and specialised aircrew training to ensure that they were as familiar with what the operation required of them. The 6th Airborne Division carried out several large scale airborne exercises, using them to find the most efficient way to deploy a brigade group on one or multiple landing zones. On 6 February, the 3rd Parachute Brigade undertook an exercise in which the entire brigade was dropped by 98 transport aircraft. At the end of March, 284 aircraft were used in Exercise 'Bizz II' in which the entire division was deployed by parachute or glider. Between 21 April and 26 April, Exercise 'Mush' utilised approximately 700 aircraft to deploy the British 1st Airborne Division and the Polish 1st Parachute Brigade against the 6th Airborne Division, who moved by road, in a simulation of a full scale airborne operation. As the date of the operation approached, training became more intensive. Glider units spent hours aloft every day circling over airfields as they practiced the manoeuvers required to land the airborne forces next to the bridges over the Orne River, the Caen canal, the Dives, and the Merville battery. Once the pilots had practiced this sufficiently during the day, they were then switched to night operations. In the landing grounds used by the division for their operations, dozens of poles similar to those in Normandy were erected, with engineering units then timed on how fast they could demolish the obstacles. The battalion assigned to neutralising Merville spent two weeks at a special camp, where they built a replica of the battery and carried out several rehearsal exercises in and around it. The force assigned to the coup de main operation, to capture the bridges over the Orne River and Caen canal, were transferred to Exeter. There, they conducted intensive exercises around the River Exe and the nearby canal that stood in place for their real objective. The pilots of the gliders and transport aircraft were also constantly briefed with thousands of maps and photographs of the landing zones and the surrounding areas, as well as dozens of scale models of the zones and the primary objectives, such as the bridges and the Merville battery. A coloured film was produced from aerial reconnaissance photographs which, when played at the correct speed and height over the scale models, realistically simulated the paths the glider pilots would take towards their landing zones.

Немісше дайындалған

6-шы әуе десанттық дивизиясына Каен мен Орна өзені маңындағы аймақта орналасқан неміс армиясының (Хер) құрамалары қарсылық көрсетті. 1944 жылдың маусым айына қарай, бұл 711-ші және 716-шы жаяу әскер дивизияларынан тұрды; екеуі де стационарлық құрамалар болатын, олардың құрамында медициналық санаттан төмендетілген әскерлер мен Кеңес Одағынан немесе Шығыс Еуропадан алынған жаңа сарбаздар болды. Екі дивизияның да танкке қарсы қару-жарақ пен артиллериялық бөлімдері, сондай-ақ неміс және француз танктері мен өздігінен жүретін артиллериялық құралдары болды. Екі дивизия да жоғары тиімділікке ие деп бағаланбады, одақтас барлау қызметі оларды стационарлық жаяу әскер дивизиясымен салыстырғанда қырық проценттік тиімділікпен, ал қарсы шабуыл рөлінде он бес проценттік тиімділікпен бағалады. Одақтас барлау қызметі аймақта екі бронетанс ротасы және оқу орындарынан құрылған бірнеше жедел жасақ жаяу әскер құрамалары бар екенін де көрсетті. Каенге жақын жерде, стационарлық дивизияларды қолдау үшін 21-ші танк дивизиясы орналасқан. 125-ші танк-гренадер полкі Каеннің шығысында, Вимонтта дислокацияланған, ал 192-ші танк-гренадер полкінің 2-ші батальоны Каен каналының батысында, Орна өзені мен көпірлері маңындағы Кайрон қаласында орналасқан. Дивизия ескі танктер мен басқа да бронетехникамен жабдықталған болса да, оның ядросы Африка корпусының ветерандарынан тұрды. Сонымен қатар, Шартрде орналасқан Панцер Лер дивизиясы аймақтан бір күндік сапар қашықтықта болды. Әуе десанттық күштерге қауіп төндіретін деп саналған Waffen SS 12-ші SS Panzer Division Hitlerjugend Лизийода орналасқан және он екі сағат ішінде әуе десанттық қондыру аймағына жете алатындығына сенім білдірілді. Дивизияда көптеген танктер мен өздігінен жүретін артиллериялық құралдар, соның ішінде "Пантера" танктері болды. Фельдмаршал Эрвин Роммельдің бұйрығымен неміс күштері көптеген стационарлық қорғаныс позициялары мен кедергілерді салған. Роммель 1943 жылдың қараша айында Адольф Гитлердің бұйрығымен Жағалау қорғанысының бас инспекторы және В армия тобының қолбасшысы болып тағайындалды. Ол келгеннен кейін аймақтағы қорғанысты бағалауды бастады және оларды жақсарту процесін дереу қолға алды, әсіресе ішкі аймақтағыларын, өйткені неміс қорғанысының отыз пайызынан астамы жеткілікті емес деп санайтын. Бұл әуе десанттық күштерге қарсы шаралар миналардың көптеген өрістерін жасаудан және "Роммельдің спаржасы" деп аталатын, биіктігі екі метрге дейін жететін сыммен бекітілген бағаналар жүйесінен тұрды, олардың көпшілігі шанақтыларды жоюға және әуе десанттық күштерді өлтіруге немесе жарақаттауға арналған миналармен немесе басқа да тұзақтармен жабдықталған. Роммель бір аймақты тексергеннен кейін, бір дивизияның әуе десанттық қондыруды болдырмау үшін 300 000-нан астам тіректерді орнатқанын, ал корпустың 900 000-нан астамын орнатқанын күнделігіне жазды. Мервилл артиллериялық батареясы ерекше қатты бекітілген позиция болды. Жағалаудан оны шамамен отыз бункер және бақылау бекетін қамтитын екі нығайтылған бекініс қорғады, ал батареяның өзі батареяның басқару пунктін, екі блокхаусты, жеңіл зениттік бөлімшені және 150 мм калибрлі артиллериялық құралдарды орналастыра алатын төрт казематтан тұрды. Бүкіл батареяның диаметрі шамамен төрт жүз метр болатын аумақты алып, ішкі периметрінде тікенді сым, мина өрісі және сыртқы периметрінде тікенді сым, сондай-ақ танкке қарсы ор қазбасымен қоршалған.

The 6th Airborne Division would be opposed by German Army (Heer) formations stationed in the area around Caen and the River Orne. By June 1944, this consisted of the 711th and 716th Infantry Divisions; both of which were static formations whose manpower consisted of medically downgraded troops and conscripts recruited from the Soviet Union or Eastern Europe. Both divisions also had a miscellaneous collection of anti tank guns and artillery pieces, as well as a small number of German and French tanks and self propelled guns. Neither division was rated as being highly efficient, with Allied intelligence rating them at a forty per cent efficiency compared to a first class line infantry division in a static role, and fifteen per cent in a counter attack role. Allied intelligence also indicated that two companies of armour were in the area, as were a number of ad hoc infantry formations formed from training establishments. Based near Caen, in support of the static divisions, was the 21st Panzer Division. The 125th Panzergrenadier Regiment was billeted at Vimont, just east of Caen, and the 2nd Battalion, 192nd Panzergrenadier Regiment was based at Cairon to the west of the Caen canal and the River Orne bridges. Although a new formation equipped with an assortment of older tanks and other armoured vehicles, the core of the division were Afrika Korps veterans. Further afield was the Panzer Lehr Division, based at Chartres, which was less than a day's march from the area. Also considered a threat to the airborne forces was the Waffen SS 12th SS Panzer Division Hitlerjugend, based at Lisieux and believed capable of arriving in the vicinity of the airborne landings within twelve hours. The division possessed a large number of tanks and self propelled guns, including the Panther. Under the orders of Field Marshal Erwin Rommel, German forces had constructed a large number of static defensive positions and obstacles. Rommel had been appointed Inspector General of Coastal Defences and commander of Army Group B, in November 1943, by order of Adolf Hitler. On his arrival he had assessed the existing defences in the region and immediately began the process of improving them, particularly those situated inland as he believed no more than thirty per cent of the German defences were adequate. These anti airborne measures consisted of planting a large number of mines to create minefields, as well as the erection of so called Rommel's asparagus; a system of wire braced poles up to two metres in height, a great many of which were laced with mines or other booby traps aimed at destroying gliders and killing or wounding airborne troops. Rommel noted in his diary, following an inspection of one area, that a division had placed over 300,000 stakes in the ground to deter airborne landings, and a corps had erected over 900,000. The Merville artillery battery was a particularly heavily fortified position. From the beach, it was protected by two strongpoints that included approximately thirty bunkers as well as an observation post, and the battery itself consisted of a bunker containing the battery's command post, two blockhouses, a light flak emplacement and four casemates able to contain artillery pieces up to dimensions of 150 mm. The entire battery covered an area roughly four hundred metres in diameter and was surrounded by an inner perimeter of barbed wire, a minefield, and an outer perimeter of barbed wire as well as an anti tank ditch.

Ұшып келу

Операция «Тонга» 5 маусым күні түнгі сағат 22:56-да басталды, алты «Хэндли Пейдж Халифакс» ауыр бомбалаушысы RAF Таррант Раштондан алты «Хорса» планерін сүйреп, соққы күшін жеткізді. Бұл күшке 2-ші Оксфордшир және Букингемшир жеңіл жаяу әскер батальонының D компаниясы (6-шы әуе десанттық бригадасының құрамында, бірақ бастапқы шабуыл үшін 5-ші парашют бригадасына қосылған) кірді, сондай-ақ B компаниясынан екі қосымша взвод және аға сержант Джон Ховардтың басқаруымен Каен каналы мен Орн өзеніндегі көпірлерді басып алуға міндеттелген инженерлік саперлер тобы да болды. Бірнеше минуттан кейін, сағат 23:00-ден 23:20-ға дейін алты «Армстронг Уитворт Альбемарл» көлігі 22-ші тәуелсіз парашют ротасының жолбасшыларын алып ұшып кетті, олар дивизияның әуе десант әскерлері пайдаланатын үш құлау аймағын белгілеуге тиіс болды. Тағы алты «Альбемарл» көлігі жолбасшыларды алып, 9-шы парашют батальонының, 1-ші канадтық парашют батальонының және 3-ші парашют бригадасы штабының бөлімдерін тасымалдады. Отыз минуттан кейін дивизияны тасымалдайтын қалған көліктер ұшып көтерілді. Бұл толқын үш топқа бөлінді. Бірінші топқа 239 «Дуглас Дакота» және «Шорт Стирлинг» көліктері мен он жеті «Хорса» планері кірді, олар 3-ші және 5-ші парашют бригадаларының көп бөлігін және олардың ауыр жабдықтарын тасымалдады. Бұл күштер 00:50-де белгіленген құлау аймақтарына қонуға тиіс болды. Екінші топ 03:20-де қонуға жоспарланған, оның құрамында дивизия штабын және зениттік батареяны тасымалдайтын 65 «Хорса» және төрт «Хамилкар» планері болды. Соңғы топ үш «Хорса» планерінен тұрды, олар 9-шы парашют батальонының саперлері мен әскерлерін алып, 04:30-да Мервилл бекінісіне қонуға тиіс болды.

Каен каналы мен Орна өзенінің көпірлерін басып алу

6-шы әуе десанттық дивизиясының Нормандияға алғашқы қонған бөлімдері Говардтың шабуылдық тобы болды. Шабуылдық топ бес минут ішінде (00:15–00:20) алты жорығыш ұшақпен қонды; үшеуі Кан каналы көпірінің жанына, екеуі Орн өзені көпірінің жанына, ал үшіншісі навигациялық қатеге байланысты Орн өзені көпіріне шамамен жеті шақырым қашықтыққа бағытталды. Жерге қонғаннан кейін, әскерлер шығып, неміс бекіністеріне шабуыл жасады. Кан каналы көпіріндегі әскерлер неміс окоптарына шабуыл жасап, күзетшілерге шабуылдап, көпірді жаруға арналған құрылғылар бар деп есептелген бетон бункерге гранаталар лақтырды. Орн өзені көпірінде миномет атысымен пулемет ұясы басылды, бірақ басқа қорғаушылар табылған жоқ, және екі взвод Хауардқа хабарласып, олардың жетістіктері туралы мәлімдеді. Екі көпір де он бес минут ішінде бақылауға алынды, осыдан тек аз ғана шығын болды. Сондай-ақ, көпірлер күтілгендей жарылғыш заттармен жабдықталмағаны анықталды. Дивизияның қалған бөлігінің қонуын күтіп, 7-ші парашюттік батальонның өздерінің позицияларын нығайту үшін келуін күткен кезде, олар немістердің көпірлерді қайта басып алуға жасаған бірнеше спонтандық әрекеттерін тойтарды. 01:30-да екі неміс танкы көпірге кіруге тырысты, бірақ PIAT танкке қарсы қаруымен бір танкты жоғалтып, кері шегінді.

Жол іздеушілер

Басты күштің көтерілісін 22-ші тәуелсіз парашютші ротасының жол іздеушілері тығыз қадағалап отырды, оларға дивизияның қалған бөлігі пайдаланатын түсіру және қону аймақтарын белгілеу міндеті жүктелді. Алайда, тым көп бұлт пен нашар навигация салдарынан, тек бір команда ғана дұрыс түсірілді. Қалған ұшақтарды тасымалдаған ұшақтар тиісті түсіру аймақтарының үстінен екі-үш рет айналып өтуге мәжбүр болды. N түсіру аймағына (DZ N) тағайындалған жол іздеушілер қате түсіріліп, түсіру аймағына отыз минут бойы жете алмады. K түсіру аймағына (DZ K) тағайындалған топтардың бірі өз қателігін сезбей, кездейсоқ түрде DZ N-ге түсіп, радио маяктары мен белгілерін орнатты, соның салдарынан бірнеше парашютшілердің дұрыс емес аймаққа түсуіне себеп болды. Лейтенант Боб Мидвуд басқаратын K түсіру аймағындағы (DZ K) жол іздеушілер тобы сәтті орындалды. 9-шы парашют батальонына қарасты, Мервилл артиллериялық батареясын жоюға міндеттелген бөлім үшін түсіру аймағын белгілеуге тағайындалған жол іздеуші команда, RAF Avro Lancaster ауыр бомбалаушыларының шабуылы артиллериялық батареяны өткізіп алып, команда орналасқан жерді бомбалаған кезде дерлік жойылды.

5-ші парашют бригадасы

Жоғарыда аталған факторларға байланысты бригадир Найджел Поетттің 5-ші парашют бригадасы шашырап, дұрыс түсірілмеді. 7-ші парашют батальонының құрамдас бөлімшелері соншалықты шашырап кетті, 03:00-ге дейін батальон командирі батальонның шамамен 40 пайызын ғана басқара алды, бірақ түнде және күндіз көбірек әскерлер келді. Әуедегі әскерлер жеткілікті көлемде жабдықталмады, сондықтан ауыр қарулары мен радиостанциялары аз болды. Дегенмен, 7-ші батальон 2-ші Оксфордшир және Букингемшир жеңіл жаяу әскерлерімен кездесіп, неміс шабуылдарына қарсы қорғаныс ұйымдастырды. Көпірлерді басып алуға неміс әскерінің алғашқы ұйымдастырылған жауабы сағат 05:00 мен 07:00 аралығында болды. Ол күні бойы қарқынды өскен танктер, бронеавтомобильдер мен жаяу әскердің оқшауланған және көбінесе үйлесімсіз шабуылдарынан тұрды. Сағат 10:00-де неміс әуе күштері (Luftwaffe) Кан көпірін жоюға тырысты. Бір ұшақ бомба тастады, бірақ ол жарылмады. Сонымен қатар, екі неміс жағалау кемесі көпірге шабуыл жасауға тырысты, бірақ олар кері қайтарылды. Күннің барысында 192-ші танкке қарсы гренадер полкінің 2-ші батальоны көпірлерге жетіп алу үшін Беновиль ауданында қарсы шабуыл жасады. Басты күштер мен 7-ші парашют батальоны өз позицияларын ұстап тұрып, өтуге тырысқан 17 танктың 13-ін жойды. Британ әскерлері Беновильге ілгері жылжып, үй-үйден шайқасып немістерді тазартты. Түске қарай 7-ші парашют батальонының жоғалған көптеген әскерлері көпірлерге жетті. Шабуылдардың қатыгездігіне қарамастан, батальон мен басты күштер 19:00-ге дейін көпірлерді ұстап тұрды, сол кезде британдық 3-ші жаяу әскер дивизиясының алдыңғы қатарлары келді және әуедегі әскерлерді алмастыруды бастады, бұл процесс 7 маусымда сағат 01:00-де аяқталды. Бригаданың қалған екі батальоны, 12-ші және 13-ші батальондары да 00:50-де түсірілген кезде қатты шашырап кетті. Екі бөлім де белгіленген жиналатын жерлерінен кеткен кезде олардың ешқайсысының құрамы 60 пайыздан аспады, бірақ жекелеген әуедегі әскерлер мен шағын топтар күні бойы батальондарға қосылды. Екі батальонға да DZ N аймағын және басты күштер басып алған екі көпірді қорғау міндеті жүктелді, бірақ аймаққа шашырап кеткендіктен бұл міндет әлдеқайда қиындады. 12-ші парашют батальонының міндеті Ле-Бас-де-Ранвилл ауылын қорғау болды, ол 04:00-ге дейін орындалды. 13-ші парашют батальоны Ранвилл қаласын басып алуы керек еді, ол басқа батальонға қарағанда ауыр қарсылыққа қарамастан, шамамен бір уақытта орындалды. 13-ші парашют батальонының бір ротасы саперлер ротасын қорғау үшін батальонның түсіру аймағында қалуға тағайындалды. Саперлер аймақтағы бағаналар мен жарылғыш заттарды жоюға тиіс болды, соның арқасында 6-шы әуе десанттық дивизия штабы қауіпсіз жерге қона алатын болды. Екі батальон да жағалаудан көтерілген күштермен алмастырылғанға дейін өз аймақтарын ұстап тұрды. 12-ші парашют батальоны ауыр миномет және артиллерия отына ұшырады, сондай-ақ 125-ші танкке қарсы гренадер полкінің екі неміс қарсы шабуылын тойтарды; біріншісі танкты жойып, бірнеше тұтқынға алғаннан кейін жеңілді, ал екіншісі жақында келген танкке қарсы батареяның көмегімен кері қайтарылды.

Due to the above factors, Brigadier Nigel Poett's 5th Parachute Brigade was scattered and dropped incorrectly. The constituent units of 7th Parachute Battalion were so badly scattered that, by 03:00, the battalion's commander could only command around 40 per cent of the battalion, although more men arrived throughout the night and day. Relatively few supply containers had been found by the airborne troops, meaning that they possessed few heavy weapons or radio sets. However, the 7th Battalion managed to rendezvous with 2nd Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, and establish a defence against German counter attacks. The first organised German responses to the capture of the bridges came between 05:00 and 07:00, and consisted of isolated and often uncoordinated attacks by tanks, armoured cars, and infantry that grew in intensity throughout the day. At 10:00, the German Air Force (Luftwaffe) attempted to destroy the Caen bridge. A lone aircraft dropped a bomb, which failed to detonate. Furthermore, two German coastal craft attempted to attack the bridge and were repelled. As the day progressed, the 2nd Battalion, 192nd Panzergrenadier Regiment counterattacked in the Bénouville area in an attempt to get through to the bridges. The coup de main force and the 7th Parachute Battalion held their position, knocking out 13 of the 17 tanks trying to get through. The British troops moved forward into Bénouville and cleared the Germans in house to house fighting. By midday, most of the missing men from the 7th Parachute Battalion had arrived at the bridges. Despite the ferocity of the attacks, the battalion and the coup de main force were able to hold the bridges until 19:00, when the leading elements of the British 3rd Infantry Division arrived and began to relieve the airborne troops, a process that was completed around 01:00 7 June. The brigade's other two battalions, the 12th and 13th, were also badly scattered when they were dropped at 00:50. When both units moved away from their rendezvous points neither had more than sixty per cent of their strength, although individual airborne troops and small groups would join the battalions throughout the day. Both of the battalions had been tasked with securing the area around DZ N and the two bridges captured by the coup de main force, a task which was made much more difficult by being scattered throughout the area. The 12th Parachute Battalion's mission was to secure the village of Le Bas de Ranville, which it did so by 04:00. The 13th Parachute Battalion was to capture the town of Ranville, which it achieved around the same time albeit against heavier resistance than that encountered by the other battalion. One company from 13th Parachute Battalion was detailed to remain at the battalion drop zone in order to provide protection for a company of sappers. The latter were to demolish the poles and explosives that were present in the area, so that the 6th Airborne Division headquarters could land safely. The two battalions held their respective areas until relieved by ground forces advancing from the beaches. The 12th Parachute Battalion was bombarded with heavy mortar and artillery fire, and repelled two German counter attacks by the 125th Panzer Grenadier Regiment; the first was defeated after destroying a tank and taking a number of prisoners, and the second was repulsed with the help of an air landed anti tank battery which had recently arrived.

3-ші парашют бригадасы

3-ші парашют бригадасы (бригадир Джеймс Хилл) 5-ші парашют бригадасының негізгі күштерімен бір уақытта қонуға кірісті және олармен бірдей қиындықтарға тап болды. Оның құрамындағы барлық бөлімшелер нашар навигация, тығыз бұлтты жағдай және кейбір түсіру аймақтары дұрыс белгіленбегендіктен немесе жол көрсетушілердің қатесінен дұрыс емес орналасқандықтан, кең аумаққа шашырап кетті. Бурес маңындағы екі көпірді және Троарн маңындағы үшінші көпірді жоюға міндеттелген 8-ші парашют батальонының көптеген десантшылары 5-ші парашют бригадасының операциялық аймағына түсіп қалды. Батальон командирі Алястер Пирсон сағат 01:20-де батальонның жиналу орнына келгенде, онда бар болғаны отыз десантшы және джип пен тіркемесі бар шағын саперлер тобы болды. Сағат 03:30-ға қарай бұл сан 140-тан астам десантшыға жетті, бірақ көпірлерді жаруға тиіс саперлердің ізі де жоқ еді. Сондықтан Пирсон Бурестегі көпірлерді жару үшін шағын күш жіберуге және батальонның қалған бөлігін Троарнның солтүстігіндегі жол торабына жеткізуге шешім қабылдады, онда олар шабуылға шығу алдында күшейткіштерді күтетін болады. Буреске жіберілген күш екі көпірдің де бірнеше сағат бұрын келген саперлер тобымен жарылғанын анықтады. Осылайша олар Троарн маңындағы батальонға қосылды, онда тағы елу адам келгеннен кейін саны көбейді. Көпірдің жағдайын анықтау үшін Троарнға барлау тобы мен саперлер тобы жіберілді. Бұл әскерлер көпірдің жанындағы неміс басып алған үйден атысқа түсті. Ұзақ атыс-шайқастан кейін десантшылар 21-ші танк дивизиясының бірнеше неміс әскерін тұтқынға алды. Әуе десанттық әскерлер содан кейін көпірге жетті, ол жартылай жарылғанын анықтады. Саперлер жарылғыш заттарды пайдаланып көпірдің жарылған бөлігін кеңейткеннен кейін, барлау күштері жол торабындағы батальонның қалған бөлігіне қайта шегінді. Мақсатына жеткен батальон солтүстікке қарай жылжып, дивизия құрған әуе десанттық плацдармды кеңейту үшін Ле-Менель маңында орналасты. 1-ші канадтық парашют батальонына екі көпірді жару міндеті тапсырылды: біреуі Варавильде, екіншісі Робеммде. Дивизияның қалған бөлімдері сияқты, батальон да операциялық аймаққа шашырап кетті. Бір топ десантшылар өздерінің түсіру аймағынан 16 шақырым қашықтықта, ал екіншісі шабуыл жасайтын жағалауға жақын жерге түсті. Олардың кейбіреуі Варавиль маңындағы су тасқан жерлерге түсті, ал бірнешеуі жабдықтарының салмағынан суға батып қайтыс болды. Бір топ десантшылар Робемм көпіріне қарай жылжыды, көпірге жеткеннен бұрын жол бойында басқа десанттық әскерлер мен саперлердің бірнеше тобымен кездесіп, бірікті. Олар көпірдің әлі де тұрғанын анықтады. Сағат 03:00-ге қарай көпірді жаруға міндеттелген саперлер келмеді, сондықтан десантшылар өзіндегі аздаған жарылғыш заттарды жинап, көпірді әлсіретті. Саперлер сағат 06:00-де келді және десантшылар оларды қорғағанда көпірді жаруды аяқтады. Осы уақытта батальонның тағы бір ротасы өзіне тапсырылған міндеттерді орындауға тырысты: Варавильден жау гарнизонын тазарту және қару-жарақ орнатуды жою, Диветта өзенінің үстіндегі көпірді жару және Варавиль маңындағы радио хабар таратушыны жою. Алайда, ротаның 100 адамының тек бір бөлігі ғана қол жетімді болғандықтан, олар жеткіліксіз болды. Рота командирі бастаған шағын топ Варавильдің сыртындағы бекіністерге шабуыл жасады, онда шамамен тоқсан алты неміс әскері, бірнеше пулемет ұясы және артиллериялық құрал болды. Артиллериялық құрал шағын канадтық күшке көптеген шығын келтірді, рота командирі қаза тапты, содан кейін 10:00-ге дейін соғыс тоқтады, содан кейін жау гарнизоны минометтермен бомбалаудан кейін бас берді. Содан кейін десантшылар 1-ші арнайы қызмет бригадасының британдық коммандостарымен ауыстырылды.

The 3rd Parachute Brigade (Brigadier James Hill) began to land at the same time as the main elements of 5th Parachute Brigade, and suffered from the same problems. All of its constituent units were scattered throughout the area due to poor navigation, heavy cloud cover, and several of the drop zones either not being marked correctly or marked correctly but incorrectly positioned due to pathfinder error. The 8th Parachute Battalion, tasked with destroying two bridges near Bures and a third by Troarn, was widely scattered with a number of its paratroopers landing in the operational area of 5th Parachute Brigade. When the commanding officer, Alastair Pearson, arrived at the battalion rendezvous point at 01:20, he found only thirty paratroopers and a small group of sappers with a Jeep and trailer. By 03:30, this number had increased to just over 140 paratroopers yet there were still no sign of the sappers who would be required to demolish the bridges. Pearson therefore decided to send a small force to demolish the bridges at Bures, and lead the rest of the battalion to a crossroad north of Troarn where it would await more reinforcements before it attacked. The force sent to Bures discovered that the two bridges had already been demolished by a group of sappers, who had reached the bridges a few hours earlier, and so rejoined the battalion near Troarn that had now increased in numbers after another fifty men had arrived. A reconnaissance party, and a party of sappers, was sent into Troarn to ascertain the status of the bridge. These troops came under fire, from a German occupied house near the bridge. After a brief fire fight, the paratroopers captured a number of Germans from the 21st Panzer Division. The airborne troops then made their way to the bridge, which they discovered had been partially demolished already. Once the sappers had widened the length of the bridge demolished, using their explosives, the reconnaissance force withdrew back to the rest of the battalion at the crossroad. Having achieved its objective, the battalion then moved north and took up positions near Le Mesnail to widen the airborne bridgehead formed by the division. The 1st Canadian Parachute Battalion was allotted, as its primary task, the demolition of two bridges: one at Varaville and another at Robehomme. Much like the rest of the units in the division, the battalion was scattered throughout the operational area. One group of paratroopers landed 10 mile (16 km) away from their drop zone, and another landed only a short distance from the invasion beaches. A number were dropped in flooded areas around Varaville, and several drowned when they were dragged under the surface of the water due to the weight of their equipment. A group of paratroopers moved towards the Robehomme bridge, encountering and gathering together several other groups of airborne troops and sappers en route, before reaching the bridge where they discovered it was still intact. By 03:00, the sappers tasked with the demolition of the bridge had failed to arrive, and so the paratroopers gathered together the small amount of explosives they possessed and set them off, weakening the bridge. The sappers finally arrived at 06:00, and completed the demolition of the bridge whilst the paratroopers protected them. Meanwhile, another company of the battalion had been attempting to complete the tasks it had been ordered to fulfill; it was to clear the enemy garrison from Varaville and destroy a gun emplacement, demolish a bridge over the River Divette, and also destroy a radio transmitter near Varaville. However, the company was severely understrength, with only a fraction of its 100 men available. A small group, led by the company commander, assaulted the fortifications outside Varaville that were manned by approximately ninety six Germans supported by several machine gun nests and an artillery piece. The artillery piece inflicted a number of casualties on the small Canadian force, killing the company commander, and a stalemate ensued until 10:00 when the enemy garrison surrendered after being subjected to mortar bombardment. The paratroopers were then relieved by British Commandos from the 1st Special Service Brigade.

Мервилл пулемет батареясының шайқасы

3-ші парашют бригадасының 9-шы парашют батальонына бірнеше міндеттер жүктелді: Мервилл артиллериялық батареясын жою, Ле Плейн ауылын басып алу, сол ауылға қарайтын жолдарды кесу және Орн өзенінің жанындағы Салленеллстегі неміс әскери-теңіз күштерінің (Кригсмарин) штабын басып алу. Дегенмен, батальон бүкіл аймайға тарап кетті, көптеген парашютистер белгіленген түсу алаңынан (DZ) қашық жерге түсті. Батальон командирі, подполковник Теренс Отуэй, өзінің тобымен түсу алаңынан алыс, неміс батальонының бас штабы ретінде пайдаланылатын шаруа үйіне қонды. Ұзаққа соқпай шайқас болғаннан кейін және тараған парашютистерге көмектескен соң, Отуэй сағат 01:30-да түсу алаңына жетті. 02:35-ке қарай, тек 110 парашютист жиналды, олардың тек бір ғана пулеметі және аздаған Бангалор торпедалары табылды. Бұл батальон үшін үлкен кері кету болды, себебі артиллериялық батареяға шабуыл жоспары батальонның барлық күштерінің, соның ішінде саперлердің және көптеген ауыр жабдықтардың қатысуын талап еткен. Батареяны 05:30-дан кешіктірмей жою жөніндегі қатаң бұйрыққа сәйкес, Отуэй енді күтіп отыруға болмайтынын түсінді және 150 парашютистпен (02:45-те тағы бір шағын топ келгеннен кейін) батареяға бет алды. Батальон таңғы сағат 04:00-де батареяға жетті. Олар бұрын батареяға қарсы жасалған RAF шабуылынан зардап шеккен «Pathfinder» тобының аман қалғандарымен байланысты және Бангалор торпедаларын орналастыру үшін жерлерді белгілеген «Pathfinder» тобының аман қалғандарымен байланысып, шабуылға дайындала бастады. Батальон төрт шабуыл тобына бөлінді, әрқайсысы батареяның казематына бір-бірден, және сағат 04:30-да, саперлерді тасымалдаған планерлер батарея үстінен келген кезде дайын болды. Операцияға тағайындалған үш планердің тек екеуі ғана Нормандияға жетті, біреуі Англияға қонуға мәжбүр болды. Қалған екеуі де ұшу кезінде зениттік оқтарға түсті. Біреуі 3 шақырымдай қашықтықта, екіншісі батареяның мина даласының шетінде құлады. Осы планерден түскен әскерлер батарея гарнизонын күшейтуге бет алған неміс әскерлерімен атысқа түсті. Отуэй бірінші планер батареяны өткеннен кейін шабуылды бастады, сыртқы периметрде екі жол жасау үшін жарылғыш заттарды жарылуға бұйырды, сол жолдар арқылы парашютистер шабуыл жасады. Жарылыстардан ескерілген қорғаушылар оқ атып, ауыр шығын келтірді. Тек төрт адам ғана төртінші казематқа шабуыл жасауға тағайындалды және оған жеткізіп, ату тесіктеріне оқтар жіберіп, ауа тежегіштеріне гранаталар лақтыру арқылы оны істен шығарды. Басқа казематтар фрагментациялық және ақ фосфор гранаталарымен тазартылды, себебі неміс экипаждары батареяға кіретін есіктерді құлыптауға немқұрайды қарады. Парашютистер бірнеше тұтқынды алды, содан кейін батарея ішіндегі артиллериялық қаруларды істен шығару үшін жарылғыш заттар дайындады. Олардың қазіргі заманғы 150 мм калибрлі қарулар емес, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңіне жататын 100 мм чехословакиялық далалық гаубицалар екені анықталды. Парашютистер бар жарылғыш заттарды қолданды, бір қаруды істен шығару үшін Гаммон бомбаларын қолданды және басқаларының аузына снарядтар салды. Дегенмен, жұмыс толыққанды болған жоқ, себебі кем дегенде бір қару немістер кейін батареяны қайта басып алғанда қайтадан қолданысқа кірді. Шабуылды аяқтаған парашютистер неміс тұтқындары мен жаралыларын жинап, батарея жанында қалуға ниеті болмағандықтан, кері шегінді. Батальонда радио болмады, егер HMS Arethusa жеңіл крейсерінен 05:30-ға дейін сигнал түспесе, батареяны шұғыл түрде атқылау басталған болар еді. Парашютистер өздерінің негізгі мақсатына жетті, бірақ ауыр шығынға ұшырады, елу адам қаза тауып, жиырма бес адам жараланды; қаза болғандардың саны дәл елу пайызды құрады. Содан кейін батальон Ле Плейнге шабуыл жасап, взвод көлеміндегі неміс гарнизонын ығыстырып, ауылды басып алды. Аман қалғандар сағат 05:30-да жоспарланған кездесу орнына келді, батальон басқа міндеттерін орындау үшін жеткіліксіз күшті болды.

The 3rd Parachute Brigade's 9th Parachute Battalion was assigned a number of objectives: the destruction of the Merville artillery battery, the capture of the village of Le Plein, block the roads leading to that village, and capture a German Navy (Kriegsmarine) headquarters at Sallenelles near the River Orne. However, the battalion was scattered throughout the area with a number of paratroopers landing a considerable distance from the designated DZ. Lieutenant Colonel Terence Otway, the commander of the battalion, landed with the rest of his stick away from the drop zone in a farmhouse being used as a command post by a German battalion. After a brief fire fight and helping other scattered paratroopers, Otway arrived at the drop zone at 01:30. By 02:35, only 110 paratroopers had assembled with only a single machine gun and a small number of Bangalore torpedoes recovered. This was a significant set back for the battalion, as the plan to assault the artillery battery relied on having the entire battalion present with a number of sappers, as well as a large quantity of heavy equipment. Under strict orders that the battery was to be destroyed no later than 05:30, Otway felt that he could no longer wait for any more men to arrive and set off for the battery with 150 paratroopers (following the arrival of another small group of stragglers at 02:45). The battalion arrived at the battery at 04:00. They linked up with the survivors of the pathfinder group, who had been earlier hit by an RAF raid against the battery, and began readying for an assault whilst the pathfinders marked out areas for the bangalore torpedoes to be placed. The battalion was divided into four assault groups, one for each of the casemates of the battery, and was ready by 04:30, when the gliders carrying the sappers arrived over the battery. Of the three gliders assigned to the operation, only two arrived in Normandy; one having to abort and land in England. The remaining two were hit by anti aircraft fire on their run in. One landed around 2 mile (3 km) away, the other at the edge of the battery's minefield. The troops from this glider became involved in a fire fight with German troops heading to reinforce the battery garrison. Otway launched the assault as soon as the first glider overshot the battery, ordering the explosives to be detonated to form two paths through the outer perimeter, through which the paratroopers attacked. The defenders were alerted by the explosions and opened fire, inflicting heavy casualties. Only four men assigned to assault Casemate Four survived long enough to reach it, which they disabled by firing into apertures and throwing grenades into air vents. The other casemates were cleared with fragmentation and white phosphorus grenades as the German crews had neglected to lock the doors leading into the battery. A number of prisoners were taken by the paratroopers, and explosives were then readied to disable the artillery pieces inside the battery. It was discovered that the pieces were not modern 150 mm calibre weapons, but were instead Czechoslovakian First World War era 100 mm field howitzers. The paratroopers did the best with the explosives they had, using Gammon bombs to disable one gun and jamming shells into the muzzles of the others. However, the job was less than thorough as at least one gun went back into action when the Germans later re occupied the battery. Having completed the assault, the paratroopers gathered the German prisoners and their wounded and withdrew, having no wish to remain by the battery. The battalion possessed no radio and if no signal were received by the light cruiser HMS Arethusa, by 05:30, it would begin shelling the battery as a contingency. The paratroopers had achieved their primary objective, but at a heavy cost, with fifty dead and twenty five wounded; a casualty rate of exactly fifty per cent. The battalion then attacked Le Plein, securing the village by expelling the platoon sized German garrison. The survivors retired to a planned rendezvous point at 05:30, the battalion too understrength to achieve its other objectives.

Дивизиялық штаб, Маллард операциясы және күннің соңы

03:35-те 6-шы әуе десанттық дивизия штабы саперлер тазартқан қону алаңына жолсерімен қонды. Нашар ауа райы мен навигациялық қателіктерге байланысты қону алаңынан тек бірнеше жолсері ғана қалып қойды. Штаб қызметкерлері мен онымен бірге келген әуе десанттық әскерлер жиналғаннан кейін, штаб Ле-Бас-де-Ранвилл аймағына көшіріліп, онда орналастырылды. 05:00-де 5-ші парашют бригадасы штабымен, ал 12:35-те 3-ші парашют бригадасы штабымен байланыс орнатылды. Дивизия 13:53-те шабуылдық жағалаулардан ілгерілеген 1-ші арнайы қызмет бригадасымен қосылды. 21:00-де «Мэллард» операциясы басталды. «Мэллард» – 6-шы әуе десанттық дивизиясының қонуының соңғы толқыны. Ол 6-шы әуе десанттық бригадасы мен басқа да бөлімшелерді тасымалдаған 220 «Хорса» және «Хамилкар» жолсерінен тұрды. Жолсерілер қону алаңына жетіп, қону кезінде жақын жердегі неміс бекіністерінен қарқынды оқ жаудырылып, минометтен атқыланды. Зардап шеккендердің саны аз болды және тоқсан минут ішінде жолсерімен жеткізілген әскерлер белгіленген жиналатын жерлерге жиналды. 7 маусым күні 00:00-ге дейін 6-шы әуе десанттық дивизиясының барлық бөлімдері шабуылдық жағалаулардың шығыс жағында толықтай орналастырылды (тек 6-шы әуе десанттық бригадасының құрамындағы Девоншир полкінің 12-ші батальоны 7 маусымда теңіз арқылы келуге тиіс болды). Дивизия күнін 3-ші парашют бригадасы 4 миль (6 км) шебін ұстап тұрумен аяқтады, онда 9-шы парашют батальоны Ле Плейнде, 1-ші канадтық парашют батальоны Лес-Меснельде, ал 8-ші парашют батальоны Боис-де-Бавенттің оңтүстік бөлігінде орналасқан. 5-ші парашют бригадасының 12-ші парашют батальоны Ле-Бас-де-Ранвиллді басып алды, ал 13-шы парашют батальоны Ранвиллді ұстады, ал 7-ші парашют батальоны резервке жіберілді. 6-шы әуе десанттық бригадасы көпір басын кеңейту үшін екі батальонын қолдануға дайын тұрды. Дивизияның уақытша бағынысында болған 1-ші арнайы қызмет бригадасы DZ N-нің солтүстігінде және солтүстік-шығысындағы ауылдарды ұстап тұрды.

At 03:35, the 6th Airborne Division headquarters landed by glider in the landing zone cleared by sappers. Only a few gliders missed the landing zone, due to the poor weather and errors in navigation. Once the headquarters staff and accompanying airborne troops had been gathered together, the headquarters was moved to the Le Bas de Ranville area and set up there. Contact was established with the headquarters of 5th Parachute Brigade at 05:00, and with the headquarters of 3rd Parachute Brigade at 12:35, and the division linked up with 1st Special Service Brigade as it advanced from the invasion beaches at 13:53. At 21:00, Operation Mallard began. Mallard was the final wave of the 6th Airborne Division's landings and consisted of 220 Horsa and Hamilcar gliders, carrying the 6th Airlanding Brigade and other units. The gliders arrived at their landing zone, coming under heavy small arms and mortar fire from nearby German positions as they landed. Casualties were light and within ninety minutes the glider borne troops had gathered at their rendezvous points. By 00:00 7 June, the entire 6th Airborne Division had been fully deployed on the eastern flank of the invasion beaches (with the exception of 12th Battalion, Devonshire Regiment – part of 6th Airlanding Brigade – that was due to arrive by sea on 7 June). The division ended the day with the 3rd Parachute Brigade holding a 4 mile (6 km) front, with 9th Parachute Battalion at Le Plein, 1st Canadian Parachute Battalion at Les Mesneil, and the 8th Parachute Battalion in the southern part of the Bois de Bavent. The 5th Parachute Brigade had the 12th Parachute Battalion occupying Le Bas de Ranville, and the 13th Parachute Battalion holding Ranville while the 7th Parachute Battalion had been moved into reserve. The 6th Airlanding Brigade was poised to commit its two battalions to extend the bridgehead. The 1st Special Service Brigade, which had temporarily came under the command of the division, was holding villages to the north and north east of DZ N.

Талдау

Тонга операциясы сәтті аяқталды, 6-шы әуе шабуылдық дивизияға жүктелген барлық міндеттер дивизияның жеке бөлімшелеріне белгіленген уақыт ішінде орындалды. Бұл міндеттер, әуедегі әскерлердің көп бөлігі нашар ауа райы және оларды тасымалдаған көлік ұшақтарының ұшқыштарының нашар навигациясы салдарынан операциялық аймаққа шашырап кеткеніне байланысты туындаған қиындықтарға қарамастан орындалды. Глайдермен түскен әскерлер де навигациялық қателерге ұшырады, дивизияға бөлінген сексен бес глайдердің он бірі қону аймақтарынан 2 мильден (3 км) астам қашықтыққа қонды. Дегенмен, осы шашыраңқы түсірудің күтпеген, бірақ пайдалы салдары болды – немістер әуе шабуылдарының аумағы мен масштабын қатты шатастырды.

Шығындар

6-шы әуе десанттық дивизиясы 5 маусым мен 7 маусым аралығында күшін салған 8500 адамының арасынан 800 адам қаза тапты немесе жараланды. Неміс әскерінің шығыны шамамен 400 өлген және тағы 400 тұтқынға алынған деп есептеледі. Сонымен қатар, Орн өзені мен Каен каналы көпірлері маңындағы қарсы шабуылдар кезінде он төрт танк жойылды. Басқа да шығындардың ішінде Каен каналында бір зеңбірек қайық жоғалды.

Кейінгі рөлі

7 маусым мен 10 маусым аралығында 6-шы әуе десанттық дивизия неміс шабуылдарын бірнеше рет тойтарды. Дивизия 14 маусымға дейін Орн және Дивс өзендері арасындағы аймақты бақылауда ұстады, содан кейін 51-ші (Highland) жаяу әскер дивизиясы Орн көпірінің оңтүстік бөлігін өз бақылауына алды. 10 маусымда Орн өзенінің шығысына қарай көпір басын кеңейту туралы шешім қабылданды, бұл міндет 6-шы әуе десанттық дивизиясына жүктелді. Дегенмен, дивизияның мақсатына жетуге жеткілікті күші жоқ деп есептелді; 3-ші парашют бригадасы 5-ші батальон, Black Watch (Royal Highland Regiment) құрамымен күшейтілді. 11 маусымда 5-ші Қара күзет Брейвиль қаласына шабуыл жасады, бірақ өте күшті қарсылыққа тап болды және көптеген жарақаттар алғаннан кейін кері шегінуге мәжбүр болды. Келесі күні 3-ші парашют бригадасының барлық майсасы қатал артиллериялық оққа түсті және неміс танктері мен жаяу әскерінің шабуылдарына ұшырады, немістер ерекше назарды 9-шы парашют батальонының ұстаған позицияларына аударды. 9-шы парашют батальоны мен Black Watch батальонының қалдықтары Chateau Saint Come-ді қорғады, бірақ біртіндеп кері шегінуге мәжбүр болды. Алайда, подполковник Отуэй батальонының позицияны ұзақ уақыт қорғай алмайтынын мәлімдегеннен кейін, бригадир Хилл 1-ші канадтық парашют батальонынан бірқатар десантшыларды жинап, немістерді кері шегінуге мәжбүрлеген қарсы шабуылға шықты. Келесі апталарда 6-шы әуе десанттық дивизия голландтық принцесса Ирен бригадасымен және 1-ші бельгиялық жаяу әскер бригадасымен нығайтылды. 7 тамызда, тұрақты соғыс кезеңінен кейін дивизия шабуылға дайындық жұмыстарын бастады. 16-17 тамыз түнде дивизия қатты неміс қарсылығына қарамастан алға жылжи бастады. Бұл ілгерілеу 26 тамызға дейін жалғасты, осы күні дивизия өзінің мақсатына – Сена өзенінің сағасына жетті. Тоғыз күндік шайқаста дивизия 72 км (45 миль) қашықтыққа жылжыды, Гейл айтқандай, жаяу әскер бөлімдері "жедел қуып жету үшін жеткіліксіз жабдықталған" еді. Бұл ілгерілеу нәтижесінде Германия басып алған Францияның 1036 км² (400 шаршы миль) аумағы босатылды және 1000-нан астам неміс әскері тұтқындалды. 6 маусым мен 26 тамыз аралығындағы шығын 4457 адамды құрады, оның ішінде 821-і қаза тапты, 2709-ы жараланды және 927-і жоғалып кетті. Дивизия 27 тамызда майданнан алынып, қыркүйек айының басында Англияға қайтарылды.

Between 7 June and 10 June, the 6th Airborne Division repulsed a number of German attacks. The division retained control of the area between the Rivers Orne and Dives until 14 June, when the 51st (Highland) Infantry Division took over the southern part of the Orne bridgehead. On 10 June, the decision was taken to expand the bridgehead to the east of the River Orne, with 6th Airborne Division tasked with achieving this. However, the division was deemed not to be strong enough to achieve its objective; the 3rd Parachute Brigade was reinforced with the 5th Battalion, Black Watch (Royal Highland Regiment). On 11 June, the 5th Black Watch launched an attack on the town of Bréville, but was met with extremely heavy resistance and was repulsed after suffering a number of casualties. The next day, the 3rd Parachute Brigade's entire front was subjected to fierce artillery bombardment and assaults by German tanks and infantry, with the Germans particularly focusing on the positions held by 9th Parachute Battalion. Both the 9th Parachute Battalion and the remnants of the Black Watch defended Chateau Saint Come, but were gradually forced to retreat. However, after Lieutenant Colonel Otway stated that his battalion would be unable to defend its position for much longer, Brigadier Hill gathered together a number of paratroopers from 1st Canadian Parachute Battalion and led a counter attack that forced the Germans to withdraw. In the weeks that followed, the 6th Airborne Division was reinforced with the Dutch Princess Irene Brigade and the 1st Belgian Infantry Brigade. On 7 August, following a period of static warfare, the division began preparations for offensive operations. On the night of 16/17 August, the division began to advance against stiff German opposition. This advance continued until 26 August, when the division reached its objective – the mouth of the River Seine. In nine days of fighting, it had advanced 45 mile (72 km) despite, as Gale put it, the infantry units being "quite inadequately equipped for a rapid pursuit". The advanced resulted in the liberation of 400 square miles (1,036 km2) of German occupied France, and the capture of over 1,000 German soldiers. Between 6 June and 26 August, casualties amounted to 4,457 men of which 821 were killed, 2,709 wounded, and 927 were reported missing. The division was finally withdrawn from the frontline on 27 August, and embarked for England at the beginning of September.