«Көктем, жаз, күз, қыс және көктем» фильмі – Кореялық буддалық монахтың өмір кезеңдері, табиғат пен рухани ізденіс туралы көркем драма. 2003 жылғы туынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2003 жылғы фильм
2003 film
"Көктем, жаз, күз, қыс және көктем" (hangul=봄 여름 가을 겨울 그리고 봄) – 2003 жылы түсірілген Оңтүстік Кореяның Ким Ки дук режиссері түсірген драмалық фильм. Фильм табиғаты таза ормандағы көлде орналасқан буддалық монастырь туралы айтады. Онда будда монахының өмірі, бала кезінен бастап қарттыққа дейін, жыл мезгілдерімен байланыстырып көрсетіледі. Фильмде О Ён Су, Ким Ён Мин, Со Чжэ Кюн және Ё Джин Ха рөлдерін сомдайды. Режиссердің өзі де фильмде өмірінің соңғы сатысындағы адам бейнесінде пайда болады. Фильм 2004 жылы Sony Pictures Classics компаниясымен АҚШ-та субтитрлі форматта көрсетілді.
Spring, Summer, Fall, Winter and Spring (hangul=봄 여름 가을 겨울 그리고 봄) is a 2003 South Korean drama film directed by Kim Ki duk about a Buddhist monastery that floats on a lake in a pristine forest. The story is about the life of a Buddhist monk as he passes through the seasons of his life, from childhood to old age. The film stars O Yeong su, Kim Young min, Seo Jae kyung and Yeo jin Ha. The director himself appears as the man in the last stage of life. The film was released in the United States in 2004 by Sony Pictures Classics, in subtitle format.
Қысқаша мазмұны
Фильм бес бөлімге (атауындағы маусымдар) бөлінген, әр бөлімі жас буддалық монахтың және оның үлкен ұстазының өміріндегі бір кезеңді көрсетеді. Бөлімдер шамамен 10-20 жылдық аралықта, әрқайсысы тиісті маусымда өтеді. Оқиға өте қарапайым түрде дамиды, бірақ кейіпкерлердің іс-қимылдарының мәні буддалық символдар мен иконография арқылы үнсіз түсіндіріледі.
The film is divided into five segments (the titular seasons), each segment depicting a stage in the life of a novice Buddhist monk and his older teacher. The segments are roughly 10 20 years apart, and the action of each takes place during the season in question. The story unfolds rather simply, but the implications of the characters' actions are silently commented upon by the presence of Buddhist symbols and iconography.
Көктем
Буддизмнің жас шәкірті ұстазымен бірге Кореяның тыныш орманды тауларындағы көлдің үстінде жүзіп жүрген шағын монастырда тұрады. Бала мен ұстазы дұға мен медитациямен өмір сүреді, көлдің жағасына жету үшін ескі қайықпен жүріп, жаттығу үшін және шөптер жинау үшін үнемі серуендейді. Бір күні, тасты төбелердің арасындағы шағын өзенде шәкірт балықты қиын жағдайға түсіріп, оған кішкентай тасты жіппен байлап, жүзуге тырысқанда күледі. Ұзақ өтпей ол бақа мен жыланға да солай істейді; ұстазы бұл үш оқиғаны да тыныш түрде бақылайды, ал сол түні ол ұйықтап жатқан шәкіртіне үлкен, тегіс тасты байлайды. Таңертең ол шәкіртіне, егер ол қиын жағдайға түсірген жандардың біреуі өлсе, "тасты жүрегінде мәңгі сақтайды" екенін айтып, оларды босатып алмайынша тасты алып тастай алмайтынын жеткізеді. Бала арқасындағы жүкті көтеріп, орманды кезіп, өзеннің түбінде өлі жатқан балықты, бақаны әлі де тірі күйінде, тастаған жерінде күресіп жатқанын және жыланды қанға толы суда табады – оған басқа жануар шабуыл жасап, қашып үлкермей өлтірген болуы мүмкін. Ұстазы шәкірті жыланға не істегенін көріп, қатты жылағанын бақылайды.
A young Buddhist apprentice lives with his master in a small floating monastery, drifting on a lake in the serene forested mountains of Korea. The boy and his master live a life of prayer and meditation, using an old rowboat to reach the bank of the lake, where they regularly go walking for exercise and to collect herbs. One day, in a creek among the rocky hills, the apprentice torments a fish by tying a small stone to it with string and laughing as it struggles to swim. Shortly after, he does the same to a frog and a snake; his master quietly observes all three occasions, and that night he ties a large, smooth rock to the apprentice as he sleeps. In the morning, he tells his apprentice that he cannot take off the rock until he unties the creatures he tormented—adding that if any of them have died, he will "carry the stone in his heart forever." The boy struggles with the load on his back through the forest and finds the fish lying dead at the bottom of the creek, the frog still alive and struggling where he left it, and the snake in a pool of blood, presumably attacked and killed by another animal, unable to get away. The master watches as the boy begins to cry heavily at seeing what he has done to the snake.
Жазғы
Жасөспірім жастағы шәкірт қазіргі заманғы киім киген ана мен қызды кездестіреді, бұл фильм қазіргі уақытта орын алып жатқанын көрсетеді, олар орман жолын бойлап монастырды іздеп жүр. Оқушы үнсіз сәлем беріп, оларды көлден өтіп, монастырға алып барады. Буддизм өнерінде бұл құс құмарлық пен құмарлықты бейнелейді. Қыздың белгісіз ауруы бар, қызба белгілері бар, және анасы оны сауықтыруға үміттеніп, қожайынына алып келеді. Қожайыны қызды біршама уақыт бойы өзіне алуға келіседі, ал анасы кетеді. Кейінгі бірнеше күн ішінде шәкірт қызға жыныстық қатынас жасауды ұнатады, бірақ ештеңе айтуға ұялады; бірақ ол Будда мүсіні алдында ұйықтап жатқан қызды тапқанда, оның көкіректерін сыпырады. Ол оянып, оны шапалақпен шапалақтайды. Алдына күнәлі қорқынышпен қараған шәкірт үнемі дұға ете бастайды. Қыз шәкірттің иығына қолын тигізіп, оны кешіргендей болады. Ақырында екеуі орманға барып, жыныстық қатынасқа түседі. Олар келесі бірнеше түнде осы әрекетті қайталайды, қожайынынан өздерінің қарым-қатынастарын жасырады, ол оларды ұйықтап, жылаңаш, құйықта көлдің айналасында жүзіп жүргенін байқайды. Ол оларды қайықтың су бұрғылау нүктесінен шымылдықты тартып оятып қояды. Ол ашуы мен көңіліне тимейтінін білдірмей, тек қана "құмарлық иелік құмарлығына, ал иелік кісі өлтіруге әкеледі" деп ескертеді және қыздың ауруынан айыққандықтан, кетуі керектігін айтады. Қожайыны қызды келесі күні таңертең жағаға шығарып салғаннан кейін, шәкірт қатты абыржып, сол түні оның артынан қашады, монастырьдың Будда мүсіні мен әтешін өзімен бірге алып кетеді. Оның екі ұрлығы құстың символы ретінде өзінің құмарлығымен ауыртпалық келтірсе, ол сонымен қатар Будда мүсінімен бейнеленген қожайынының ілімдерінің "ауыртпалығын" да көтереді.
The apprentice, now a teenager, encounters a mother and daughter dressed in modern clothes, indicating that the film takes place in modern times, walking along the forest path to look for the monastery. The apprentice silently greets and rows them across the lake to the monastery, where a colorful rooster is now part of the household. In Buddhist art, this bird is the representation of desire and craving. The daughter has an unspecified illness, displaying symptoms of a fever, and her mother brings her to the master in the hope of healing her. The master agrees to take in the teenage girl for a time, and the mother leaves. Over the next few days, the apprentice gets sexually attracted to the girl but is too shy to say anything; however, when he finds her sleeping in front of the Buddha statue, he gropes her breast. She wakes up and slaps him. In a guilty panic, the apprentice begins to pray incessantly, something his master notes as strange. Touching the apprentice's shoulder, the girl seems to forgive him. Eventually, the two wander off into the forest and have sex. They repeat the act over the next few nights, hiding their relationship from the master, until he discovers them asleep and naked, drifting around the lake in the rowboat. He wakes them up by pulling the plug out of a drain hole in the boat. Rather than expressing anger or disappointment, he merely warns his apprentice that "lust leads to a desire for possession and possession leads to murder" and says the girl must leave since she has recovered from her illness. After the master rows the girl ashore the following morning, the apprentice is distraught and runs away that night in pursuit of her, taking the monastery's Buddha statue and the rooster with him. The implications of his two thefts are that while burdened with his craving as symbolized by the bird, he also has with him the "burden" of his master's teachings, as symbolized by the Buddha statue.
Күз
Көп жылдардан кейін күзде қарт қожайыны жақын маңдағы ауылға жеткізілімдермен жүгіріп барып, қапшығында мысықты алып келеді. Ол бірде газетте өзінің бұрынғы шәкірті туралы мақала оқиды: ол әйеліне қол жұмсау үшін іздестірілуде. Ол өзінің қорғауының қайта оралуын алдын ала көріп, жасөспірім монахтың киімдерін қолмен өзгертеді, көп ұзамай шәкірт көктің шетіндегі рухани есіктің жанында пайда болады, ашуға толы және қанды пышақ ұстап, ол әйеліне басқа еркекпен қарым-қатынас жасағаны үшін пышақпен соғып алды. Өмір сүруге құмар болған ол көзін, аузын және мұрнын өз-өзіне қол жұмсау рәсімінде (әрбір мөрдің үстінде "жабық" деген қытай таңбасын сүртіп алғаннан кейін) бекітеді және жаңадан қайтарылған Будда мүсіні алдында отырады, өлімді күтеді. Қожайыны оны тауып алып, аяусыз соққы береді, әйеліне қастандық жасаса да, өзін-өзі өлтіру оңайға соқпайды деп мәлімдейді. Ол қанды шәкіртін төбеге байлап, арқан арқылы баяу күйдіретін шам қояды, содан кейін монастырдың палубасында "Жүрек сутрасын" жаза бастайды, мысықты қолына алып, құйрығын қара сияға малып алады. Ақырында шәкірт құлап, өкініш білдіреді, шашын шауып, жүректі тыныштандыратын қытай әріптерін ағашқа оюды тапсырады. Екі детектив тәлімгерді тұтқындау үшін монастырға келеді, бірақ ұстаз одан тапсырмасын келесі күнге дейін аяқтауын сұрайды. Оқушы түн бойы сабақ береді де, сабақ біткен соң бірден ұйықтап кетеді. Ұстаздың көңілге қонымды болуынан әсер алған детективтер қарт монахқа шәкірті жасаған ою-өрнектерді қызғылт сары, жасыл, көк және күлгін түстерге бояуға көмектеседі. Бұл олардың да жүректерін тыныштандырады. Шәкірті оянып, оны детективтер алып кетеді, мысық қайықтың артқы жағында бірге жүреді. Олар кетіп қалғаннан кейін, қожайыны өмірінің соңына жетіп жатқанын біліп, қайыққа бір күрек салады. Ол құлағын, көзін, мұрнын және аузын қағазбен бекітеді, бұл оның шәкірті жасаған өлім рәсіміндей, ол тыныштандырады және жан тапсырады. Қожайынның көзіне жас алған көздері қағаз мөрлер арқылы көрінеді, ол отқа айналып, жылан ауыз қайығынан монастырға қарай жүзіп барады.
Many years later in fall, the aging master returns from a supply run to a nearby village, bringing a cat in his backpack. By chance, he glimpses a story about his former apprentice in a newspaper: He is wanted for the murder of his wife. Foreseeing his protege's return, he modifies the teenage monk's garments by hand, and soon afterward, the apprentice appears at the spiritual door at the lake's edge, full of anger and carrying the bloodstained knife with which he stabbed his wife for having an affair with another man. Unwilling to live, he seals his eyes, mouth and nose in a suicide ritual (after brushing the Chinese character for "closed" on each of the seals) and sits in front of the newly returned Buddha statue, waiting for death. The master discovers him and beats him ruthlessly, declaring that while he may have killed his wife, he will not kill himself so easily. He ties his bloodied apprentice to the ceiling and sets a candle to slowly burn through the rope, then begins writing out the "Heart Sutra" on the monastery deck, holding the cat in his arms and dipping its tail into a bowl of black ink. The apprentice eventually falls and, beginning his repentance, cuts his hair off and is ordered to carve the Chinese characters into the wood to quiet his heart. Two detectives arrive at the monastery to arrest the apprentice, but the master asks them to allow him until the next day to finish his task. The apprentice continues throughout the night and collapses into sleep immediately upon finishing. Influenced by the soothing presence of the master, the detectives help the old monk paint his apprentice's carvings in orange, green, blue and purple. This appears to quiet their hearts as well. The apprentice wakes up and is peacefully taken away by the detectives, with the cat accompanying them in the back of the boat. After they leave, the master, knowing that his life is at its end, builds a pyre in the rowboat. He seals shut his ears, eyes, nose and mouth with paper in the same death ritual his apprentice performed, and he meditates while suffocating and burning to death. The master's tears can be seen through the paper seals as he is engulfed in flame and a snake swims from the rowboat to the monastery.
Қысқы
Қазір орта жастағы шәкірт мұздаған көлге және бұрынғы үйіне қайта оралады, ол жылдар бойы адамсыз қалып келген. Осы бөлімде жануар мотиві – жылан, буддалық ашудың символы. Шеберін бала кезінде аралаған тасты төбелерге саяхат жасағанда, күлдірген бала алдыңғысының ізін қайталап, балықтың, бақаның және жыланның (бұл соңғы сахналар фильмнің АҚШ-тағы нұсқасынан алынып тасталған) аузына тас тығып қояды. Соңғы кадрда тау басында көлге қадалып тұрған Будда мүсіні көрсетілген.
The now middle aged apprentice returns to the frozen lake and former home, which has been drifting uninhabited for years. During this segment, the animal motif is the snake, the Buddhist symbol of anger. Wandering into the same rocky hills his master had in his boyhood, the giggling boy echoes his predecessor by forcing stones into the mouths of a fish, frog, and snake (these last scenes were deleted in the U. S. release of the movie). A final image shows the Buddha statue on top of the mountain looking down over the lake.
Өндіріс
Кинорежиссер Ким Ки Дук фильм туралы: "Төрт маусым және тек табиғатпен қоршалған Джусан көліндегі ғибадатханада өмір сүретін монахтың өмірі арқылы біздің өміріміздің қуанышын, ашуын, қайғысын және ләззатын көрсетуді ниеттендім".
Director Kim Ki duk said of the film: "I intended to portray the joy, anger, sorrow and pleasure of our lives through four seasons and through the life of a monk who lives in a temple on Jusan Pond surrounded only by nature."
Құрастыру
"Көктем, жаз, күз, қыс және көктем" фильмінің түсірілім алаңы болып табылатын усақ үй Оңтүстік Кореяның Солтүстік Кёнсан провинциясының Чонсон округінде орналасқан Джусанджи тоғанының үстінде қалықтап тұратын жасанды түрде салынған декорация. Бұл тоған шамамен 200 жыл бұрын жасалған, ал оның суында айналасындағы таулардың көрінісі шағылысады. Жағалау бойында бір жүз жылдан астам ғасырлық ағаштар өсіп тұрғандықтан, оның мистикалық аурасы сақталған. LJ Film компаниясы алты айлық келіссөздерден кейін Қоршаған орта министрлігінен рұқсат алып, декорация салуға қол жеткізді. Нью-Йорктік Питер Райнер фильмнің "жайлы әсемдігін" жоғары бағалап, "Ким табиғатты – өмірдің ағысын сезімталдыққа бой алдырмай, ұлықтайды. Ол тіршілік күресін де, рухани көтерілісті де көреді. Бұл буддалық қасиет пе, жоқ па, мен айта алмаймын, бірақ фильм қалдырған әсері терең: Міне, барлық нәрсені толық көре білетін суретші" деді. Джеймс Берардинелли фильмнің темпі "салмақты, бірақ фильмнің эмоционалдық тереңдігі соншалық, оны жайсыз немесе созылған деп санауға болмайды. [ ] Фильм біз өмірімізді қалай өткізіп жатырмыз және уақыт суларындағы толқындар сияқты жасаған әрекеттеріміздің жылдардан кейін күтпеген салдарлары болуы мүмкін деген сұрақтарды көтереді". Берардинелли сондай-ақ "мүсіндей жасалған кадрлар эмоционалдық жағынан әсерлі оқиғаны күшейте түседі" деп мәлімдеді. Роджер Эберт 2009 жылы фильмді өзінің "Ұлы фильмдер" тізіміне қосты, "Фильм өзінің әсемдігі мен тыныштығымен тартымды және қызықты болады. [ ] Диалогтар аз немесе мүлдем жоқ, түсіндірмелер, нақыл сөздер жоқ. [Ки дук] бұрыннан қалыптасқан өмірге араласады. Егер қақтығыс туса, кейіпкерлер оны өзіне немесе ішкі жан дүниесіне әкеледі. Бұл бізді одан да жақын назар аударуға итермелейді". 2016 жылы BBC жүргізген халықаралық киносыншылардың сауалнамасында "Көктем, жаз, күз, қыс және көктем" 2000 жылдан бергі 100 ең ұлы фильмнің қатарына енді. 2020 жылы The Guardian оны қазіргі оңтүстік кореялық кино классикасының ішінде 5-орынға қойды.
"The hermitage that is the stage for Spring, Summer, Fall, Winter and Spring is an artificially constructed set made to float on top of Jusanji Pond in Cheongsong County, North Gyeongsang Province, South Korea. Created about 200 years ago, Jusanji Pond is an artificial lake in which the surrounding mountains are reflected in its waters. It retains the mystical aura of having trees more than one hundred years old still growing along its shores. LJ Film was able to obtain permission to build the set after finally convincing the Ministry of Environment through six months of negotiations." Peter Rainer of New York praised the film's "tranquil beauty" and argued, "Kim exalts nature—life's passage—without stooping to sentimentality. He sees the tooth and claw, and he sees the transcendence. Whether this is a Buddhist attribute, I cannot say, but the impression this movie leaves is profound: Here is an artist who sees things whole." James Berardinelli wrote that the film's pace "is deliberate, but there is too much richness in the movie's emotional tapestry for it to be considered dull or drawn out. [ ] The film raises questions about how we live our lives and how actions, like ripples in the waters of time, can have unexpected consequences years later." Berardinelli also stated that the "perfectly composed shots [amplified] an emotionally resonant story." Roger Ebert included the film in his Great Movies list in 2009, writing, "The film in its beauty and serenity becomes seductive and fascinating. [ ] There is little or no dialogue, no explanations, no speeches with messages. [Ki duk] descends upon lives that have long since taken their form. If conflict comes, his characters will in some way bring it upon themselves, or within themselves. That causes us to pay closer attention." In a 2016 international critics' poll conducted by the BBC, Spring, Summer, Fall, Winter and Spring was voted one of the 100 greatest motion pictures since 2000. In 2020, The Guardian ranked it number 5 among the classics of modern South Korean Cinema.
Музыка
Фильмнің соңына жақын, ересек монах тауға шығар кезде қолданылған дәстүрлі ән – Ким Ён Им орындаған "Jeongseon Arirang". Фильмнің музыкалық қойылымын Джи Барк жасады.
The traditional song used near the end of the film, while the adult monk is climbing the mountain, is called "Jeongseon Arirang," sung by Kim Young im. The film score was composed by Ji Bark.
Дау
Фильмнің халықаралық нұсқасынан бір тізбек кесіліп алынды, бұл жануарларға қатыгездік көрсетуге байланысты болуы мүмкін.
A sequence was excised from the international version of the film, likely due to its animal cruelty.