Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1673–1681 жылдардағы Цин әулеті Қытайындағы көтеріліс
1673–1681 revolt in Qing dynasty China
Үш феодалдың көтерілісі, сондай-ақ Ву Сангуидің көтерілісі деп те аталады, бұл Қытайдың ерте Цин әулеті кезеңінде, Кангси императорының (1661–1722 жылдары билеген) билігінің басында 1673 жылдан 1681 жылға дейін жалғасқан көтеріліс болды. Көтеріліске Юньнань, Гуандун және Фуцзянь провинцияларының үш хань феодалы Ву Сангуи, Шан Чжисинь және Гэн Цзинчжун басшылық етті. Олар Манжулардың Қытайды жаулап алуына көмектескені үшін мұрагерлік атақ алған, бірақ Цин орталық үкіметі олардың иеліктерін алып тастағаннан кейін көтеріліс жасады. Феодалдар Тайваньдағы Цзэн Цзиньнің Туннин мемлекетімен қолдау алды, ол Қытайдың материгіне шабуыл жасау үшін күш жіберді. Сонымен қатар, Ван Фучен және Чахар моңғолдары сияқты кішігірім хань әскери қайраткерлері де Цин билігіне қарсы көтерілді. Оңтүстік Мин әулетін құлатуға көмектескен дезертирлер ретіндегі тарихынан туындап, Үш феодал жалпы қытай халқының қолдауын ала алмады және ақырында Цин әскерлерімен жеңілді. Ханның соңғы қарсылықтары басылғаннан кейін, бұрынғы князьдік атақтары жойылды.
The Revolt of the Three Feudatories, also known as the Rebellion of Wu Sangui, was a rebellion lasting from 1673 to 1681 in early Qing dynasty of China, during the early reign of the Kangxi Emperor (r. 1661–1722). The revolt was led by Wu Sangui, Shang Zhixin and Geng Jingzhong, the three Han Chinese lords of Yunnan, Guangdong and Fujian provinces whose hereditary titles were given for defecting and helping the Manchus conquer China, who rebelled after the Qing central government started removing their fiefdoms. The feudatories were supported by Zheng Jing's Kingdom of Tungning in Taiwan, which sent forces to invade Mainland China. Additionally, minor Han military figures, such as Wang Fuchen and the Chahar Mongols, also revolted against Qing rule. Due to their history as defectors that help toppling the Southern Ming dynasty, the Three Feudatories failed to win over the support of the general Chinese populus and were eventually defeated by the Qing forces. After the last remaining Han resistance had been put down, the former princely titles were abolished.
Өмірбаян
Цинь династиясының алғашқы жылдарында, Шуньцзи императорының билігі кезінде орталық үкімет билігі күшті болмады және билеушілер оңтүстік Қытайдағы провинцияларды тікелей бақылай алмады. Үкімет "хан қытайларын хан қытайларымен басқару" саясатын қолға алды (以漢制漢). Бұрынғы Мин әулетінің Цинге бағынған кейбір генералдарына оңтүстік провинцияларды басқаруға көмектесуге рұқсат берілді. Бұл, Цин империясы Қытайды жаулап алған кездегі шешуші сәттерде осы генералдардың қосқан маңызды үлесінің нәтижесі болды. Мысалы, Гэн Чжунмин мен Шан Кэсидің әскери-теңіз күштері 1636 жылы Жосонның жылдам бағынуына себеп болды, бұл Мин аумақтарына артынан алаңдамай жылдам ілгерілеуге мүмкіндік берді. У Сангуидің қарсы кетіп, кейіннен ынтымақтасуы Мин астанасы Пекиннің жылдам басып алынуына және бекітілуіне мүмкіндік берді. Қарсылығында, Цин үкіметі олардың жетістіктерін марапаттауға және олардың әскери және саяси ықпалын мойындауға міндетті болды. 1655 жылы У Сангуиге "Пинси ван" (平西王; "Батысты бейбіттендіруші ван") атағы берілді және Юньнань мен Гуйчжоу провинцияларының губернаторы қызметіне тағайындалды. Шан Кэси мен Гэн Чжунминге тиісінше "Пиннан ван" және "Цзиннан ван" (екеуі де "Оңтүстікті бейбіттендіруші ван" деген мағынаны білдіреді) атақтары берілді және Гуандун мен Фуцзянь провинцияларын басқаруға тағайындалды. Үш ванның өз жерлерінде зор ықпалы болды және олар кез келген аймақтық немесе провинциялық губернаторлардан гөрі әлдеқайда көп билікке ие болды. Олардың өз әскерлері болды және өз феодальдық иеліктерінде салық ставкаларында өзгеріс жасау құқығына ие болды.
In the early years of the Qing Dynasty, during the reign of the Shunzhi Emperor, central government authority was not strong and the rulers were unable to control the provinces in southern China directly. The government initiated a policy of "letting the Han Chinese govern the Han Chinese" (以漢制漢). Some generals of the former Ming Dynasty who had surrendered the Qing were allowed to help govern the provinces in the south. That was the result of the crucial contributions those generals had made at decisive moments during the Qing conquest of China. For instance, the navy of Geng Zhongming and Shang Kexi brought about the quick capitulation of Joseon in 1636, allowing rapid advance into Ming territories without worrying about what was behind. The defection and subsequent cooperation of Wu Sangui allowed swift capture and settlement of the Ming capital Beijing. In return, the Qing government had to reward their achievements, and acknowledge their military and political influence. In 1655, Wu Sangui was granted the title of "Pingxi Prince" (平西王; "West Pacifying Prince") and granted governorship of the provinces of Yunnan and Guizhou. Shang Kexi and Geng Zhongming were granted the titles of "Pingnan Prince" and "Jingnan Prince" (both mean "South Pacifying Prince") respectively, and were put in charge of the provinces of Guangdong and Fujian. The three lords had great influence over their lands and wielded far greater power than any other regional or provincial governors. They had their own military forces and had the authority to alter tax rates in their fiefs.
Үш феодаторлық
Юньнань және Гуйчжоу провинцияларында У Сангуиге Шуньцзи императоры өзінің жеке құрамындағы шенеуніктерді тағайындауға және оларды жоғарылатуға рұқсат берді, сондай-ақ Цин әскерлерінен бұрын соғыс аттарын таңдау құқығы берілді. У Сангуидің әскерлері әскери жалақы ретінде бірнеше миллион күміс теңге алды, бұл Цин үкіметінің салықтан түскен кірісінің үштен бірін құрады. У сонымен қатар Цин үкіметі мен Далай-лама және Тибет арасындағы дипломатиялық қарым-қатынастарды басқаруға жауапты болды. Удың көптеген әскерлері бұрын Ли Цзичэн мен Чжан Сяньчжунның әскерлері болған және олар жақсы жаттығудан өткен. Фуцзянь провинциясында Гэн Чжунмин өзінің феодалында тирандықпен биледі, өзінің бағыныштыларына қарапайым халықтан азық-түлік пен ақша талап етуге рұқсат берді. Гэн қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Гэн Цзимао әкесінің лауазымын және феодалын мұра етті, ал Гэн Цзимаодан кейін оның ұлы Гэн Цзиньчжун билікке келді. Гуандун провинциясында Шан Кэси Гэн Цзиньчжун сияқты өз феодалын басқарды. Жалпы алғанда, орталық үкіметтің кірісі мен резервтерінің көп бөлігі Үш феодалға жұмсалды, ал олардың шығындары императорлық қазынаның жартысын құртты. Кангси императоры таққа отырғанда, ол Үш феодалдың өзінің билігіне үлкен қауіп төндіріп отырғанын сезінді және олардың күшін азайтуды қалады. 1667 жылы У Сангуи Кангси императорына Юньнань және Гуйчжоу провинцияларындағы міндеттерінен босату туралы өтініш берді, себебі ауру болғанын айтты. Кангси, оған күш сынасуға дайын болмағандықтан, Удың өтінішін қабылдамады. 1673 жылы Шан Кэси зейнетке шығуға рұқсат сұрады, ал шілдеде У Сангуи мен Гэн Цзиньчжун да солай істеді. Кангси осы мәселе бойынша кеңесінен кеңес сұрады және әртүрлі жауаптар алды. Кейбіреулер Үш феодалды өзгеріссіз қалдыру керек деп ойлады, ал басқалары үш билеушінің өкілеттіктерін азайтуды қолдады. Кангси кеңестегі көпшіліктің пікіріне қарсы шығып, үш билеушінің зейнеткерлікке шығу туралы өтінішін қабылдады, оларға өздерінің феодалдарын тастап, Маньчжурияға қоныстануға бұйрық берді.
In Yunnan and Guizhou, Wu Sangui was granted permission by the Shunzhi Emperor to appoint and promote his own personal group of officials, as well as the privilege of choosing warhorses first before the Qing armies. Wu Sangui's forces took up several million taels of silver in military pay, taking up a third of the Qing government's revenue from taxes. Wu was also in charge of handling the Qing government's diplomatic relationships with the Dalai Lama and Tibet. Most of Wu's troops were formerly Li Zicheng and Zhang Xianzhong's forces and they were well versed in warfare. In Fujian province, Geng Zhongming ruled as a tyrant over his fief, allowing his subordinates to extort food supplies and money from the common people. After Geng's death, his son Geng Jimao inherited his father's title and fiefdom, and Geng Jimao was later succeeded by his son Geng Jingzhong. In Guangdong province, Shang Kexi ruled his fief in a similar fashion to Geng Jingzhong. In total, much of the central government's revenue and reserves were spent on the Three Feudatories, and their expenditure emptied almost half of the imperial treasury. When the Kangxi Emperor came to the throne, he felt that the Three Feudatories posed a great threat to his sovereignty and wanted to reduce their power. In 1667, Wu Sangui submitted a request to the Kangxi Emperor, asking for permission to be relieved of his duties in Yunnan and Guizhou provinces, on the premise that he was ill. Kangxi, not yet ready for a trial of strength with him, refused Wu's request. In 1673, Shang Kexi asked for permission to retire, and in July, Wu Sangui and Geng Jingzhong followed suit. Kangxi sought advice from his council on the issue and received divided responses. Some thought that the Three Feudatories should be left as they were, while others supported the idea of reducing the three lords' powers. Kangxi went against the views of the majority in the council and accepted the three lords' requests for retirement, ordering them to leave their respective fiefs and resettle in Manchuria.
Көтеріліс жариялау
1673 жылдың желтоқсанында Ву Сангуй Цинь әулетімен байланысын үзді және "Циньге қарсы шығып, Минді қалпына келтіру" (反清復明) ұранымен көтеріліс бастады. Ву, Мин дәуіріндегі әдет-ғұрыптарды қайта орнату және кесе шашу арқылы ханьқытай шенеуніктерін көтеріліске қосылуға шақырды. Кейін 1678 жылы ол императорлық дәуірге дейінгі ұлы дәуірдің атын алып, жаңа Чжоу әулетін жариялады. Ву Канси императорына Пекиннен кетіп, маньчжур өлкесіне оралса, кешірім жасайтынын ұсынды. Вудың әскері Хунань және Сычуань провинцияларын басып алды. 1674 жылы Фуцзяндағы Гэн Цзиньцзонг және Гуанчжоуда қырғын жасаған Шан Цзисин қайтыс болды, ал оның ұлы Гуандунға ілесіп кетті. Сол кезде Сунь Янлинг пен Ван Фучен Гуанси және Шэньси провинцияларында да көтеріліс ұйымдастырды. Туннинг патшалығының билеушісі Чжэн Цзинь Тайваньдан шамамен 150 000 сарбаздық әскерді бастап, Гуандун, Фуцзянь және Чжэцзянға түсіріп, көтерілісшілермен бірікті.
In December 1673, Wu Sangui ended his connection to the Qing dynasty and instigated the rebellion under the banner of "opposing Qing and restoring Ming" (反清復明). Wu courted Han Chinese officials to join the rebellion by restoring Ming customs and cutting off queues. Later on in 1678, he declared a new dynasty, the Zhou, invoking the name of the great pre imperial dynasty. Wu offered the Kangxi emperor clemency if he were to leave Beijing and return to the Manchu homeland. Wu's forces captured Hunan and Sichuan provinces. In 1674 both Geng Jingzhong in Fujian and after Shang Zhixin, the man who massacred Guangzhou, died, his son followed suit in Guangdong. At the same time, Sun Yanling and Wang Fuchen also rose in revolt in Guangxi and Shaanxi provinces. Zheng Jing, ruler of the Kingdom of Tungning, led an allegedly 150,000 strong army from Taiwan and landed in Guangdong, Fujian and Zhejiang to fight and join the rebel forces.
Цин әскерлерінің құрамы
Цин әскерлері 1673–1674 жылдары Вудан бастапқыда жеңіліске ұшырады. Маньчжур генералдары мен байрақтылары көтерілісшілерге қарсы күресте хан қытайлық жасыл стандарттық армиясы олардан жақсы күрескендігіне қынжылды. Цинге көптеген хан қытай сарбаздары мен хан элитасы қолдау көрсетті, өйткені олар Үш феодалдық мемлекетке қосылмады. Әртүрлі дереккөздер көтерілісшілерге қарсы жұмылдырылған хан және маньчжур әскерлері туралы әртүрлі мәліметтер келтіреді. Бір дерек бойынша, соғыста Цин жағынан 400 000 жасыл стандарттық армия сарбазы және 150 000 байрақтылар қызмет етті. Тағы бір дерекке сәйкес, 213 хан қытайлық және 527 моңғол және маньчжур байрақтары Цин империясы тарапынан жұмылдырылды. Үшінші дерекке қарағанда, Цин үш феодалмен күресу үшін 900 000-нан астам солтүстік хан қытайларынан құралған зор әскер жинады. Солтүстік-батыс Қытайда Ван Фученге қарсы күрескен Цин байрақтыларды резерв ретінде артқа орналастырды, ал негізгі әскери күш ретінде хан қытайлық жасыл стандарттық армия сарбаздарын және Чжан Ляндун, Ван Цзинбао және Чжан Юн сияқты хан қытайлық генералдарды пайдаланды. Цин хан қытай сарбаздары басқа хан қытайларымен күресте жақсырақ деп есептеді, сондықтан көтерілісшілерге қарсы негізгі әскер ретінде байрақтылардың орнына жасыл стандарттық армияны қолданды. Нәтижесінде, 1676 жылдан кейін жағдай Цин әскерлерінің пайдасына бұрылды. Солтүстік-батыста Ван Фучен үш жылдық тұйыққа түскеннен кейін басылды, ал Ген Цзиньчжун мен Шан Цзисин күштері әлсіреген соң бірінен соң бірі басылды.
The Qing forces were initially defeated by Wu in 1673–1674. Manchu Generals and Bannermen were put to shame by the performance of the Han Chinese Green Standard Army, who fought better than them against the rebels. The Qing had the support of the majority of Han Chinese soldiers and the Han elite, as they did not join the Three Feudatories. Different sources offer different account of the Han and Manchu forces deployed against the rebels. According to one, 400,000 Green Standard Army soldiers and 150,000 Bannermen served on the Qing side during the war. according to another, 213 Han Chinese Banner companies, and 527 companies of Mongol and Manchu Banners were mobilized by the Qing. According to a third, mustered the Qing a massive army of more than 900,000 northern Han Chinese to fight the Three Feudatories. Fighting in northwestern China against Wang Fuchen, the Qing put Bannermen in the rear as reserves while they used Han Chinese Green Standard Army soldiers and Han Chinese Generals like Zhang Liangdong, Wang Jinbao, and Zhang Yong as their main military force. The Qing thought that Han Chinese soldiers were superior at fighting other Han people and so used the Green Standard Army as their main army against the rebels instead of Bannermen. As a result, after 1676, the tide turned in favor of the Qing forces. In the northwest, Wang Fuchen surrendered after a three year long stalemate, while Geng Jingzhong and Shang Zhixin surrendered in turn as their forces weakened.
Үгіт-насихат
1676 жылы Шан Жисин көтеріліске қосылып, Гуандунды өзінің билігімен бекітті және Цзянсиге әскер жіберді. Ол Хэнчжоуда (衡州; қазіргі Хэнъян, Хунань провинциясы) өз императорлық сарайын құрды. Бірақ Ву сол жылдың тамызында (ай күні) аурудан қайтыс болды, оның орнына немересі Ву Шифан келді, ол Юньнаньға қайтаруға бұйрық берді. Көтерілісшілердің рухы төмен болғанда, Цин әскерлері Юэчжоуға (岳州; қазіргі Юэян, Хунань провинциясы) шабуыл жасап, Чандэ, Хэнчжоу және басқа да көтерілісшілер бақылаған аймақтарды басып алды. Ву Шифанның әскері Чэньлон өткеліне шегінді. 1680 жылы Сычуань және Оңтүстік Шаньсиді Ван Цзинбао мен Чжао Ляндун басқаратын Хан қытайлық Жасыл ту армиясы қайта басып алды, маньчжур күштері тек логистика және жабдықтаумен айналысты, соғысқа қатыспады. 1680 жылы Цин Хунань, Гуйчжоу, Гуанси және Сычуань провинцияларын қайтарып алды, ал Ву Шифан қазан айында Куньминге шегінді. 1681 жылы Цин генералы Чжао Ляндун Юньнаньға үш бағыттан шабуыл жасауды ұсынды, Хунань, Гуанси және Сычуаньдан императорлық әскерлерді жұмылдыруды жоспарлады. Юнь-Гуй вице-падишасы Цай Юронг, Чжан Тай және Лайта Гиесумен бірге көтерілісшілерге қарсы шабуылға шығып, Вухуа тауын бағындырып, Куньминге қоршау салды. Қазан айында Чжао Ляндунның әскері бірінші болып Куньминге еніп, соңынан қалғандары да ілесіп, қаланы жылдам басып алды. Ву Шифан желтоқсан айында өз-өзіне қол жұмсады, ал көтерілісшілер келесі күні бағынды. 1680 жылы Цзэн Цзиннің күштері Сямен маңында жеңіліске ұшырап, Тайваньға қайта шегінді. Көтеріліске қарсы соңғы жеңіс – Циннің Тайваньдағы Туннин патшалығын басып алуы болды. Ши Ланг Цин теңіз күштерінің адмиралы болып тағайындалды және Тайваньға шабуыл жасап, Пэнху шайқасында Лю Гуошуань басқарған Туннин теңіз күштерін жеңді. 1683 жылғы қазан айында Цзэн Цзиннің ұлы Чжэн Кэшуан бағынды, ал Тайвань Цин империясының құрамына кірді. Чжэн Кэшуанға Канси императоры «Хайчэн герцогі» (海澄公) атағын берді, ол және оның әскерлері Сегіз туға қосылды.
In 1676 Shang Zhixin joined the rebellion, consolidating Guangdong under his rule and sending troops north into Jiangxi. in Hengzhou (衡州; present day Hengyang, Hunan province) and established his own imperial court. However Wu died of illness in August (lunar month) that year and was succeeded by his grandson Wu Shifan, who ordered a retreat back to Yunnan. While the rebel army's morale was low, Qing forces launched an attack on Yuezhou (岳州; present day Yueyang, Hunan province) and captured it, along with the rebel territories of Changde, Hengzhou and others. Wu Shifan's forces retreated to the Chenlong Pass. Sichuan and southern Shaanxi were retaken by the Han Chinese Green Standard Army under Wang Jinbao and Zhao Liangdong in 1680, with Manchu forces involved only in dealing with logistics and provisions, not combat. In 1680, the provinces of Hunan, Guizhou, Guangxi, and Sichuan were recovered by the Qing, and Wu Shifan retreated to Kunming in October. In 1681, the Qing general Zhao Liangdong proposed a three pronged attack on Yunnan, with imperial armies from Hunan, Guangxi and Sichuan. Cai Yurong, Viceroy of Yun Gui, led the attack on the rebels together with Zhang Tai and Laita Giyesu, conquering Mount Wuhua and besieging Kunming. In October, Zhao Liandong's army was the first to break through into Kunming and the others followed suit, swiftly capturing the city. Wu Shifan committed suicide in December and the rebels surrendered the following day. Zheng Jing's forces were defeated near Xiamen in 1680 and forced to withdraw to Taiwan. The final victory over the revolt was the Qing conquest of the Kingdom of Tungning on Taiwan. Shi Lang was appointed as admiral of the Qing navy and led an invasion of Taiwan, defeating the Tungning navy under Liu Guoxuan in the Battle of Penghu. Zheng Jing's son Zheng Keshuang surrendered in October 1683, and Taiwan became part of the Qing Empire. Zheng Keshuang was awarded by the Kangxi Emperor with the title "Duke of Haicheng" (海澄公) and he and his soldiers were inducted into the Eight Banners.
Салдары
Шанг Жисин 1680 жылы өзіне-өзі қол жұмсауға мәжбүр болды; оның отыз алты бауырының төртеуі оның өзіне-өзі қол жұмсаған кезде жазаланды, ал қалған отбасы мүшелеріне өмір сүруге рұқсат берілді. Гэн Цзиньчжун өлім жазасына кесілді; оның інісі Гэн Цзючжун 耿聚忠 көтеріліс кезінде Каңси императорымен бірге Цин сарайында Пекинде болды және ағасының бүліктері үшін жазаланбады. Гэн Цзючжун 1687 жылы табиғи себептерден қайтыс болды. Бірнеше Мин патшалары 1661–1662 жылдары Косингамен бірге Тайванға барды, олардың ішінде Нинцин патшасы Чжу Шугуй және Чжу Ихайдың ұлы Чжу Хунхуан (朱弘桓) болды. Цин Тайванда әлі де тірі қалған 17 Мин патшаларын Қытайдың материгіне қайтарып жіберді, олар өмір бойы жер аударылып өмір сүрді, өйткені олар өлім жазасынан құтылды. 1685 жылы Цин Альбазинды қоршағанда Тайванда Чжэн әулетіне қызмет еткен бұрынғы Мин әулетіне адал хан қытайлық теңіз сардары мамандарын пайдаланды. Чжэн Чэнгунның қол астында қызмет еткен және ратан қалқандары мен қылыштармен (Тенгпайинг) 藤牌营 күресуге маманданған бұрынғы Мин әскерлері Каңси императорына Альбазинды орыстарға қарсы нығайту үшін ұсынылды. Каңси олардың техникалық шеберлігіне таң қалды және олардың 500-ін бұрынғы Косинга ізбасары Хо Ю және Ву Сангуидің бұрынғы генералы Линь Синчу басшылығымен Альбазинды қорғауға бұйрық берді. Бұл ратан қалқанды әскерлер тек ратан қалқандарын және қылыштарын пайдаланып, жалаңаш күйде шайқасқанда, өзенде салмен келе жатқан орыс әскерлерін жеңіп, бірде-бір жарақат алған жоқ. "[Орыс күштері өзен арқылы бекініске қарай келе жатқан еді] Сонда ол [Маркиз Линь] барлық теңізшілерімізге киімдерін шешіп, суға секіруді бұйырды. Әрқайсысы басына ратан қалқан киіп, қолына үлкен қылыш ұстады. Осылайша олар жүзіп алға жылжыды. Орыстар қатты қорқып, "Міне, үлкен бас киімді татарлар!" деп айқайлады. Теңізшілеріміз суда болғандықтан, олар қаруларын қолдана алмады. Теңізшілеріміз бастарына жаудың оқтары мен жебелері тимейіншеп, ратан қалқандар киді. Теңізшілеріміз жаудың аяқтарын кесу үшін ұзын қылыштар қолданды. Орыстар өзенге құлап, көбі өлтірілді немесе жараланды. Қалғандары қашып құтылды. [Линь Синчу қаланы қоршауға қатысу үшін оралғанда бірде-бір теңізшісін жоғалтпады.", - деп жазған Ян Хай Чай, ол Маркиз Линьнің туысы және соғысқа қатысушы.
Shang Zhixin was forced to commit suicide in 1680; of his thirty six brothers, four were executed when he committed suicide, while the rest of his family was allowed to live. Geng Jingzhong was executed; his brother Geng Juzhong 耿聚忠 was in Beijing with the Qing court with the Kangxi Emperor, during the rebellion, and was not punished for his brother's revolt. Geng Juzhong died of natural causes in 1687. Several Ming princes had accompanied Koxinga to Taiwan in 1661–1662, including the Prince of Ningjing, Zhu Shugui and Prince Zhu Honghuan (朱弘桓), son of Zhu Yihai. The Qing sent the 17 Ming princes still living on Taiwan back to mainland China where they spent the rest of their lives in exile since their lives were spared from execution. In 1685, the Qing used former Ming loyalist Han Chinese naval specialists who had served under the Zheng family in Taiwan in the siege of Albazin. Former Ming loyalist Han Chinese troops who had served under Zheng Chenggong and who specialized at fighting with rattan shields and swords (Tengpaiying) 藤牌营 were recommended to the Kangxi Emperor to reinforce Albazin against the Russians. Kangxi was impressed by a demonstration of their techniques and ordered 500 of them to defend Albazin, under Ho Yu, a former Koxinga follower, and Lin Hsing chu, a former General of Wu Sangui. These rattan shield troops did not suffer a single casualty when they defeated and cut down Russian forces traveling by rafts on the river, only using the rattan shields and swords while fighting naked. "[the Russian reinforcements were coming down to the fort on the river] Thereupon he [Marquis Lin] ordered all our marines to take off their clothes and jump into the water. Each wore a rattan shield on his head and held a huge sword in his hand. Thus they swam forward. The Russians were so frightened that they all shouted: 'Behold, the big capped Tartars!' Since our marines were in the water, they could not use their firearms. Our sailors wore rattan shields to protect their heads so that enemy bullets and arrows could not pierce them. Our marines used long swords to cut the enemy's ankles. The Russians fell into the river, most of them either killed or wounded. The rest fled and escaped. [Lin[ Hsing chu had not lost a single marine when he returned to take part in besieging the city. ", written by Yang Hai Chai, who was related to Marquis Lin, a participant in the war