Дугонг – теңіз маңының жалғыз өкілі — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Теңіз сүтқоры, Dugongidae тұқымдасының жалғыз тірі мүшесі.

Дугонг ( /d//(//j//)//uː//ɡ//ɒ//ŋ/; Dugong dugon) – теңіз сүтқоры. Ол сиреналар отрядының төрт тірі түрінің бірі, оған ламантиндердің үш түрі де кіреді. Бұл – бір кездері әртүрлі болған Dugongidae отбасының жалғыз тірі өкілі; оның ең жақын қазіргі туысы, Стеллер теңіз сиыры (Hydrodamalis gigas), 18-ші ғасырда жойылып кеткен. Дугонг – Үнді-Батыс Тынық мұхитының шамамен 40 ел мен аумағының суларында кездесетін сиреналардың жалғыз түрі. Дугонг тіршілік ету үшін теңіз шөптеріне көбінесе тәуелді, сондықтан теңіз шөптерін қолдайтын жағалаудағы орталықтармен шектеледі, ал ең ірі дугонг топтары әдетте кең, терең емес, қорғалған аймақтарда, мысалы, шығанақтарда, мангр каналдарында, үлкен жағалау аралдарының суларында және рифтер аралық суларда кездеседі. Австралияның солтүстік суларындағы Шарк-Бей мен Моретон-Бей аралығы дугонгтың қазіргі негізгі ареалы деп саналады. Барлық қазіргі сиреналар сияқты, дугонгтың да домалақ денесі бар, арқа және артқы аяқтары жоқ. Алдыңғы аяқтары немесе жүзбек қанаттары ескек тәрізді. Дугонгты ламантиндерден оның дельфин сияқты екі бөлікті құйрығымен оңай ажыратуға болады, сонымен қатар оның ерекше бас сүйегі мен тістері бар. Оның тұмсық бөлігі тік төмен қарай бұрылған, бұл теңіз шөптерімен қоректенуге бейімделуі. Көмей тістері қарапайым және тік тісті, ламантиндердің күрделі көмей тістерінен өзгеше. Дугонг мыңдаған жылдар бойы еті мен майы үшін аңшылықтың нысаны болған. Дәстүрлі аңшылық әлі де бірқатар елдерде, әсіресе Солтүстік Австралия мен Тынық мұхит аралдарында маңызды мәдени мәнге ие. Дугонгтың қазіргі таралуы фрагменттелген, және көптеген популяциялар құрып кетуге жақын деп саналады. IUCN дугонгты құрып кетуге жақын түрлер тізіміне енгізген, ал Құрып кету қаупі бар түрлердің халықаралық саудасы туралы конвенция одан алынған өнімдердің саудасын шектейді немесе тыйым салады. Көптеген елдерде заңмен қорғауға алынғанына қарамастан, популяцияның азаюының негізгі себептері антропогендік факторлар болып табылады, оларға балық аулаумен байланысты өлім-жітім, ортаның бұзылуы және аңшылық кіреді. 70 жыл немесе одан да көп өмір сүретін және баяу көбейетін дугонг, құрып кетуге өте осал.

The dugong ('/d//(//j//)//uː//ɡ//ɒ//ŋ/; Dugong dugon) is a marine mammal. It is one of four living species of the order Sirenia, which also includes three species of manatees. It is the only living representative of the once diverse family Dugongidae; its closest modern relative, Steller's sea cow (Hydrodamalis gigas), was hunted to extinction in the 18th century. The dugong is the only sirenian in its range, which spans the waters of some 40 countries and territories throughout the Indo West Pacific. The dugong is largely dependent on seagrass communities for subsistence and is thus restricted to the coastal habitats that support seagrass meadows, with the largest dugong concentrations typically occurring in wide, shallow, protected areas such as bays, mangrove channels, the waters of large inshore islands and inter reefal waters. The northern waters of Australia between Shark Bay and Moreton Bay are believed to be the dugong's contemporary stronghold. Like all modern sirenians, the dugong has a fusiform body with no dorsal fin or hind limbs. The forelimbs or flippers are paddle like. The dugong is easily distinguished from the manatees by its fluked, dolphin like tail, but also possesses a unique skull and teeth. Its snout is sharply downturned, an adaptation for feeding in benthic seagrass communities. The molar teeth are simple and peg like, unlike the more elaborate molar dentition of manatees. The dugong has been hunted for thousands of years for its meat and oil. Traditional hunting still has great cultural significance in several countries in its modern range, particularly northern Australia and the Pacific Islands. The dugong's current distribution is fragmented, and many populations are believed to be close to extinction. The IUCN lists the dugong as a species vulnerable to extinction, while the Convention on International Trade in Endangered Species limits or bans the trade of derived products. Despite being legally protected in many countries, the main causes of population decline remain anthropogenic and include fishing related fatalities, habitat degradation, and hunting. With its long lifespan of 70 years or more and slow rate of reproduction, the dugong is especially vulnerable to extinction.

Эволюция

Дугонгтар плаценталық сүтқоректілердің Sirenia отрядына жатады, оған қазіргі заманғы "теңіз сиырлары" (мантилер және дугонгтар) мен олардың жойылған туыстары кіреді. Sirenia – қазіргі кездегі жалғыз өсімдікпен қоректенетін теңіз сүтқоректілері және өсімдікпен қоректенетін сүтқоректілердің толығымен су ортасына бейімделген жалғыз тобы. Сиреньдіктердің 50 миллион жылдық қазба жәдігерлері бар деп саналады (Эоценнің басында). Олар олигоцен және миоцен кезеңдерінде белгілі бір түрлерге ие болды, бірақ кейіннен климаттың суынуы, мұхиттың өзгеруі және адамның араласуы нәтижесінде олардың саны азайды.

Этимологиясы мен таксономиясы

"Дуганг" сөзі висай (мүмкін, Себуано) тіліндегі "дугунг" сөзінен туындаған. Бұл атауды алғаш рет француз табиғат зерттеушісі Жорж Луи Леклерк, Буффон графы, "dugon" деп қабылдап, танымал еткен. Атаудың бастауы – ежелгі Малай-Полинезия тіліндегі *duyuŋ сөзі. Көптеген қате пікірлерге қарамастан, бұл термин малай тіліндегі "дуюн" сөзінен шыққан емес және "теңіз перісі" (Русалка) деген мағынаны білдірмейді. Басқа жиі кездесетін жергілікті аттары – "теңіз сиыры", "теңіз шошқасы" және "теңіз түйесі". Батыс Австралияның Кимберли аймағындағы Митчелл платосындағы Уунмбал тайпасы оны "бальгуджа" деп атайды. Дугон – Dugongidae тұқымдасының қазіргі кездегі жалғыз өкілі және Сиреналар отрядының төрт түрінің бірі (қалғандары – манат тұқымдасына жатады). Оны алғаш 1776 жылы Мюллер Trichechus dugon деп жіктеген, бұл Линней бұрын анықтаған манат туысының мүшесі болған. Кейін Ласепед оны Дугонның типтік түрі деп белгілеген, ал Грей оны жеке тұқымға, ал Симпсон – кіші тұқымға жатқызған. Денесі сиреналарға тәндей, қысқа түктермен жабылып, қоршаған ортаны сезінуге көмектеседі. Бұл түктер ауыз айналысында ең көп дамыған, үлкен ат тұяғы тәрізді жоғарғы еріні қозғалмалы тұмсық құрайды. Жүзбектері дельфиндерге ұқсас. Олар жануарды алға жылжыту үшін ұзын соққылармен жоғары-төмен қозғалады және бұрылуға мүмкіндік береді. Алдыңғы аяқтары – бұрылу мен баяулауға көмектесетін, қанат тәрізді жүзбектер. Дугонның миының салмағы дене салмағының шамамен 0,1% құрайды. Дугондардың көру қабілеті шектеулі, бірақ есту қабілеті өте дамыған. Құлақтарында қақпақша жоқ, құлақ тесіктері бастың екі жағында орналасқан. Тыныс тесіктері бастың үстінде орналасқан және қақпақшалармен жабылуы мүмкін. Дугонның өкпесі өте ұзын, бүйректерге дейін созылады, ал бүйректердің өзі тұзды су ортасына бейімделу үшін ұзартылған. Дугонның екі кесік тісі (қанаты) еркектерде жас жеткен кезде пайда болады. Әйелдердің тістері жасқа толғанда өспейді, кейде өмір бойында, премаксилланың түбіне жеткеннен кейін ғана шығады. Тіс қабаттарының саны дугонның жасын көрсетеді және су астында тұрақтап қалуға көмектесетін салмақ ретінде қызмет етеді. Ересек дугонның ұзындығы көбінесе аспайды. Осындай ұзындықтағы жеке салмағы шамамен құрайды. Ересектердің салмағы әдетте кем емес және кем емес. Экватордан солтүстік және оңтүстікке қарай 26° және 27° аралығында. Бүгінде дугондар 37 ел мен аумақтың суларында кездеседі. Сонымен қатар, олардың көп саны кең және терең емес мангроулар мен үлкен жағалау аралдарының желден қорғалған жағында, мұхит шөптерінің кең таралған жерлерінде де кездеседі. Бұл риф аймағында шамамен 10 000 дугон тұрады, бірақ олардың саны уақыт өте өзгереді. Квинсленд жағалауының солтүстікке қараған үлкен шығанақтары дугондар үшін маңызды мекенжай болып табылады, олардың ең оңтүстігінде Герви шығанағы мен Моретон шығанағы орналасқан. Бұл аймақтарда жергілікті популяцияны қайта орналастыру жұмыстары жақында басталды.

The word "dugong" derives from the Visayan (probably Cebuano) dugung. The name was first adopted and popularized by the French naturalist Georges Louis Leclerc, Comte de Buffon, as "dugon" in Histoire Naturelle (1765), after descriptions of the animal from the island of Leyte in the Philippines. The name ultimately derives from Proto Malayo Polynesian *duyuŋ. Despite common misconception, the term does not come from Malay duyung and it does not mean "lady of the sea" (Mermaid). Other common local names include "sea cow", "sea pig" and "sea camel". It is known as the balguja by the Wunambal people of the Mitchell Plateau area in the Kimberley, Western Australia. Dugong dugon is the only extant species of the family Dugongidae, and one of only four extant species of the Sirenia order, the others forming the manatee family. It was first classified by Müller in 1776 as Trichechus dugon, a member of the manatee genus previously defined by Linnaeus. It was later assigned as the type species of Dugong by Lacépède and further classified within its own family by Gray and subfamily by Simpson. The body is sparsely covered in short hair, a common feature among sirenians which may allow for tactile interpretation of their environment. These hairs are most developed around the mouth, which has a large horseshoe shaped upper lip forming a highly mobile muzzle. and flippers are similar to those of dolphins. These flukes are raised up and down in long strokes to move the animal forward and can be twisted to turn. The forelimbs are paddle like flippers which aid in turning and slowing. A dugong's brain weighs a maximum of , about 0.1% of the animal's body weight. dugongs have limited vision, but acute hearing within narrow sound thresholds. Their ears, which lack pinnae, are located on the sides of their head. The nostrils are located on top of the head and can be closed using valves. The lungs in a dugong are very long, extending almost as far as the kidneys, which are also highly elongated to cope with the saltwater environment. The dugong has two incisors (tusks) which emerge in males during puberty. The female's tusks continue to grow without emerging during puberty, sometimes erupting later in life after reaching the base of the premaxilla. The number of growth layer groups in a tusk indicates the age of a dugong, may act as a ballast to help keep sirenians suspended slightly below the water's surface. An adult's length rarely exceeds An individual this long is expected to weigh around Weight in adults is typically more than and less than The largest individual recorded was long and weighed , Females tend to be larger than males. between 26° and 27° to the north and south of the equator. Today populations of dugongs are found in the waters of 37 countries and territories. and large numbers are also found in wide and shallow mangrove channels and around leeward sides of large inshore islands, where seagrass beds are common. this reef area houses a stable population of around 10,000, although the population concentration has shifted over time. Large bays facing north on the Queensland coast provide significant habitats for dugong, with the southernmost of these being Hervey Bay and Moreton Bay. where a re establishment of a local population through range expansions has started recently.

Парсы шығанағы

Персия шығанағында дугонгтардың саны әлемде екінші орында тұр, олар оңтүстік жағалаудың көп бөлігінде қоныстанды. Мысалы, 2017 жылғы зерттеуде 1950 жылдан бері халықтың шамамен 25%-ға жуығы азайғаны анықталды. Бұл қырып тастаудың себептері заңсыз аң аулау, мұнай төгілуі және торларға түсіп қалу. Майотта айналасындағы тұрғындардың саны шамамен 10 жеке тұлғаға жетеді деп есептеледі. Мозамбикте қалған жергілікті популяциялардың көпшілігі өте шағын, ал ең ірісі (шамамен 120 жеке тұлға) Базаруто аралында кездеседі, бірақ олар Мапуту шығанағы және Инхака аралы сияқты тарихи мекендерде сирек кездеседі. Базаруто аралының халқы, мүмкін, Шығыс Африкадағы соңғы ұзақ мерзімді өміршең популяция болып табылады, оның негізгі аумағының тек бір бөлігі қорғалған суларда орналасқан. Шығыс Африка популяциясы генетикалық тұрғыдан Қызыл теңіздегі және Мадагаскар маңындағы популяциялардан ерекшеленеді. Танзанияда соңғы кезде Мафия аралы теңіз саябағының маңында байқаулар көбейді, онда 2009 жылы балықшылардың аң аулау әрекеті сәтсіз аяқталды. Сейшель аралдарында дугонгтар 18 ғасырда жойылған деп есептелген, бірақ Альдабра атоллының маңында шағын саны табылғанға дейін. Бұл популяция ішкі аралдарда таралғаннан өзгеше топқа жататын болуы мүмкін. Дугонгтар бір кезде Чагос архипелагында гүлденген, ал Теңіз сиыры аралына осы түрдің құрметіне ат қойылған, бірақ қазіргі таңда бұл аймақта олар кездеспейді. Үнді суларында 250-ден аз жеке тұлға шашыраңқы түрде таралған. Батыс Үндістандағы жалғыз қалған популяция – Куч шығанағындағы Теңіз ұлттық паркінде орналасқан. Ол Персия шығанағындағы популяциядан және Үндістандағы ең жақын популяциядан ерекшеленеді. Бұл аймақтағы бұрынғы популяциялар, негізінен Мальдив және Лакшадив аралдарында, жойылған деп саналады. Мэннар шығанағының теңіз ұлттық паркінде және Үндістан мен Шри-Ланка арасындағы Палк бұғазында популяция бар, бірақ оның саны күрт азайған. Соңғы жылдары Чилика көлі сияқты дугонгтардың бұрынғы ареалдарында теңіз шөптерінің жаңаруы расталды, бұл түрдің қайта қоныстануына үміттерді арттырды. Андаман және Никобар аралдарының маңындағы популяция туралы мәліметтер аз, бірақ британдық үкімдік кезеңінде халық саны көп болғанмен, қазір олардың саны аз және шашыраңқы деп есептеледі. Бұл күш-жігерге қарамастан, олардың саны азаюын тоқтату мүмкін болмады, және 2007 жылы Хайнань аралының батыс жағалауында дугонгтардың табылмайтыны хабарланды. Тарихи тұрғыдан алғанда, дугонгтар Сары теңіздің оңтүстік бөлігінде де кездесетін. Қытай суларында дугонгтардың соңғы ресми тіркелген жағдайы 2008 жылы тіркелген. 2022 жылдың тамызында Royal Society Open Science журналында жарияланған мақалада 2019 жылдың жазында Қытайдың оңтүстік төрт теңіз провинциясында (Хайнань, Гуанси, Гуандун және Фуцзянь) жүргізілген кең ауқымды сауалнамаларға сүйене отырып, дугонгтар Қытайда функционалдық түрде жойылғаны туралы қорытынды жасалды. Вьетнамда дугонгтар негізінен Киен Гянг және Ба Риа-Вунг Тау провинцияларында, соның ішінде Фу Куок және Кон Дао аралдарында кездеседі, бұл аймақтарда бұрын кеңінен таралған. Кон Дао қазір Вьетнамда дугонгтарды тұрақты түрде көруге болатын және Кон Дао ұлттық паркінде қорғалатын жалғыз орын. Дегенмен, Вьетнам мен Камбоджада теңіз организмдерін сақтауға назар аударудың жеткіліксіздігі қасақана немесе кездейсоқ аулаудың көбеюіне және заңсыз саудаға әкелуі мүмкін, бұл жергілікті дугонгтар үшін қауіпті. Тайландта дугонгтардың қазіргі таралуы Андаман теңізінің жағалауындағы алты провинциямен шектеледі, ал Тайланд шығанағында олардың саны өте аз. Тайланд шығанағында бұрын көптеген жануарлар мекендеген, бірақ соңғы жылдары шығанақтың батыс бөлігінде олардың ешқайсысы байқалған жоқ. Дугонгтар Джохор бұғазында өте аз санда кездеседі деп есептеледі. Борнео айналасындағы сулар шағын популяцияны қамтамасыз етеді, олар Малай архипелагының барлық жеріне шашыраңқы түрде таралған. Жақында архипелагтағы жергілікті теңіз қоқысының мәселесі күшейіп, елдегі дугонгтардың азаюына ең үлкен қауіп тудырды. Пластикалық қалдықтар (бір рет қолданылатын пакеттер, пластикалық бөтелкелер, жылдам тағамдарды алып жүруге арналған контейнерлер және т.б.) және басқа да биоразлаган материалдар жағалау аймақтарында көптеп кездеседі. Дугонгтар бұл материалдарды тамақ деп қате түсініп, пластик жұтып өлуі мүмкін. Филиппиннің жағалау аймағындағы балықшылардың көптігі және теңіз қоқысы туралы білімнің жеткіліксіздігі Палаван ғана емес, сонымен қатар Филиппин аралдарының жағалауындағы қоршаған ортаға зиян келтіреді. Сонымен қатар, Соломон аралдары және Жаңа Каледония маңында, шығысқа қарай Вануатуға дейін популяциялар бар. Палау аралдарының маңындағы суларда өте оқшауланған популяция мекендейді.

The Persian Gulf has the second largest dugong population in the world, inhabiting most of the southern coast, A 2017 study, for instance, found a nearly 25% drop in population since 1950. Reasons for this drastic population loss include illegal poaching, oil spills, and net entanglement. The resident population around Mayotte is thought to number just 10 individuals. In Mozambique, most of the remaining local populations are very small and the largest (about 120 individuals) occurs at Bazaruto Island, but they have become rare in historical habitats such as in Maputo Bay and on Inhaca Island. The Bazaruto Island population is possibly the last long term viable population in East Africa, with only some of its core territory lying within protected waters. The East African population is genetically distinct from those of the Red Sea and those off Madagascar. In Tanzania, observations have recently increased around the Mafia Island Marine Park where a hunt was intended by fishermen but failed in 2009. In the Seychelles, dugongs had been regarded as extinct in the 18th century until a small number was discovered around the Aldabra Atoll. This population may belong to a different group than that distributed among the inner isles. Dugongs once thrived among the Chagos Archipelago and Sea Cow Island was named after the species, although the species no longer occurs in the region. There are less than 250 individuals scattered throughout Indian waters. A highly isolated breeding population exists in the Marine National Park, Gulf of Kutch, the only remaining population in western India. It is from the population in the Persian Gulf, and from the nearest population in India. Former populations in this area, centered on the Maldives and the Lakshadweep, are presumed to be extinct. A population exists in the Gulf of Mannar Marine National Park and the Palk Strait between India and Sri Lanka, but it is seriously depleted. Recoveries of seagrass beds along former ranges of dugongs, such as the Chilika Lake have been confirmed in recent years, raising hopes for re colorizations of the species. The population around the Andaman and Nicobar Islands is known only from a few records, and although the population was large during British rule, it is now believed to be small and scattered. Despite these efforts, numbers continued to decrease, and in 2007 it was reported that no more dugong could be found on the west coast of the island of Hainan. Historically, dugongs were also present in the southern parts of the Yellow Sea. The last confirmed record of dugongs in Chinese waters was documented in 2008. In August 2022, an article published on the Royal Society Open Science concluded that dugongs were functionally extinct in China, which was based on a large scale interview survey conducted across four southern Chinese maritime provinces (Hainan, Guangxi, Guangdong, and Fujian) in the summer of 2019. In Vietnam, dugongs have been restricted mostly to the provinces of Kiên Giang and Bà Rịa–Vũng Tàu, including Phu Quoc Island and Con Dao Island, which hosted large populations in the past. Con Dao is now the only site in Vietnam where dugongs are regularly seen, protected within the Côn Đảo National Park. Nonetheless, dangerously low levels of attention to the conservation of marine organisms in Vietnam and Cambodia may result in increased intentional or unintentional catches, and illegal trade is a potential danger for local dugongs. In Thailand, the present distribution of dugongs is restricted to six provinces along the Andaman Sea, and very few dugongs are present in the Gulf of Thailand. The Gulf of Thailand was historically home to a large number of animals, but none have been sighted in the west of the gulf in recent years, Dugongs are believed to exist in the Straits of Johor in very small numbers. The waters around Borneo support a small population, with more scattered throughout the Malay Archipelago. Recently, the local marine trash problem in the archipelago remained unabated and became the biggest threat to the already dwindling population of Dugongs in the country. Litters of plastic waste (single use sachets, plastic bottles, fast food to go containers, etc.) and other non biodegradable materials abound in the coastal areas. As these materials may be mistaken as food by dugongs, these may lead to death due to plastic ingestion. Overpopulation and lack of education of all coastal fisherfolk in the Philippines regarding marine trash are harming the coastal environment not only in Palawan but also across the islands of the Philippines. Populations also exist around the Solomon Islands and New Caledonia, stretching to an easternmost population in Vanuatu. A highly isolated population lives around the islands of Palau.

Солтүстік Тынық мұхит

Бүгінде дугонның ең кішкентай және солтүстік популяциясы Рюкю аралдары маңында кездеседі, ал бұрын Тайвань маңында да болған. Окинава аймағында. 2017 жылы анасы мен баласының жаңадан байқалғаны туралы хабарламалар түсті, бұл осы суларда олардың көбейіп, ұрпақтарын жалғастыруы мүмкін екенін көрсетеді. Бір дугон Амами Осима аралында, дугонның тарихи ареалының ең солтүстік шебінде, соңғы рет байқалғаннан кейін 40 жылдан астам уақыт өткен соң тіркелді. Тағы бір дугон Кумамото префектурасының Ушибука портына келді, бірақ нашар денсаулығынан қаза тапты. Тарихи тұрғыдан Яеяма аралдарында 300-ден астам дугон тіршілік еткен. Арагусуки аралдарында көптеген бас сүйектер аутакиде сақтаулы, онда сырттан кіруге қатаң тыйым салынған. Бұл аймақтардағы дугондардың саны Риукю корольдігіне төлем ретінде жасалған тарихи аңшылықтардың салдарынан азайды, ал екінші дүниежүзілік соғыстан кейін динамитпен балық аулау сияқты жойқын әдістерді қолдана отырып, ірі көлемдегі заңсыз аңшылық пен балық аулау оларды толығымен құртты. Тайвань маңындағы популяциялар дерлік жойылды, бірақ қалғандары Донгша атолы сияқты теңіз шөптеріне бай аймақтарға келуі мүмкін. Соңғы байқаулардың кейбіреулері 1950 және 1960 жылдары Кентинг ұлттық паркінде жасалған. 1985 жылға дейін Солтүстік Мариан аралдарында да кездейсоқ дугондар кездескен. Бұл популяциялардың арасында қаншалықты байланыс болғаны белгісіз. Кейбір ғалымдар олардың тәуелсіз дамығанын болжайды, мысалы, Окинава популяциясы Филиппиннің бір түрінен бөлініп шыққан. Ал басқалары бұл популяциялардың Риукю, Тайвань және Филиппин арасында көші-қонның жиі болатын үлкен популяцияның бір бөлігі болғанын айтады.

Өліп кеткен Жерорта теңізі халқы

Дәлелдерге сүйенсек, дугондар бұрыннан Жерорта теңізі суларында мекендеген, тіпті аймақтағы өркениеттер пайда болғаннан кейін де кездескен. Бұл популяция, мүмкін, Қызыл теңіз популяциясымен ортақ ата-тегін бөліскен, ал Жерорта теңізіндегі дугондардың саны географиялық ерекшеліктер мен климат өзгерістеріне байланысты көп болған емес. Жерорта теңізі Кариб теңізімен бірге дугонгтәріздідердің (Dugongidae) эоценнің орта кезеңінде пайда болған жері болып табылады.

Экология және тіршілік тарихы

Дугоньдар ұзақ өмір сүреді, ең көне тіркелген мысалы 73 жасқа жеткен. Олар тыныс алу үшін басын судан жоғары көтеріп, құйрықтарына тіреледі, немесе таңдаған шөптері жетіспегенде теңіз балдырларын жейді. Батыс және шығыс Австралияның оңтүстік аймақтарында дугоньдардың ірі жәндіктерді іздеп табуына дәлелдер бар. Бұл тропикалық аймақтардағы дугоньдарға қатысты емес, себебі фекальдық талдаулар олардың жәндіктерді жемейтінін көрсетеді. Тойып жүргенде теңіз түбінде көкпек қанаттарымен қозғалады. Zosteria capricorni сияқты түрлер жақсы қалыптасқан теңіз шөптерінде басым, бірақ баяу өседі, ал Halophilia және Halodule дугоньдардың жеген жерлерінде ашық кеңістікте жылдам өседі. Әйелдердің еркектердің жыныстық жағынан жетілуін, еркектердегі тістердің пайда болуы арқылы білуге болады, себебі тістер тестестерон деңгейі жеткілікті жоғары болғанда ғана пайда болады. Әйелдердің алғаш рет туатын жасы туралы пікірлер әртүрлі: кейбір зерттеулер он мен он жеті жас аралығында, ал басқалары алты жаста дейді. Әлемдегі адамдар дугонь аулауға байланысты мәдениеттерді дамытқан. Кейбір аймақтарда ол әлі де маңызды жануар болып саналады. Дугоньдар Оңтүстік-Шығыс Азия, әсіресе австронезиялық фольклорында кездеседі. Филиппин мен Сабахтың ілокано, мапун, якан, таусуг және кадазан дусун тілдерінде дугонь сөзі "су қызымен" синоним болып табылады. Филиппин, Малайзия, Индонезия және Таиландта кең таралған сенім бойынша, дугоньдар бастапқыда адам немесе жартылай адам (көбінесе әйелдер) болған және оларды сойғанда немесе жағаға шығарғанда жылайды. Сондықтан, Филиппинде, Сабахтың (Малайзия) кейбір аймақтарында, Сулавесидің солтүстігінде және Кіші Сунда аралдарында (Индонезия) дугоньды өлтіру немесе олардың желілерге немесе балық шаруашылықтарына кездейсоқ түсуі жамандыққа алып келеді. Бұл аймақтарда дугоньдар көбінесе тамақ үшін ауланбайды және 1970 жылдарға дейін көптеп кездесетін. Ал Индонезия, Сингапур, Малайзия, Бруней, Таиланд, Вьетнам және Камбоджада дугонь "жастарын" афродизиак деп санайды. Дугонь еті деликатес саналады және оның афродизиак қасиеттері бар деп есептеледі. Бұл аймақтарда оларға белсенді түрде аң аулау жүргізіледі, кейбір жерлерде олардың саны жойылуға жақын. Палауда дугоньдарды каноэден ауыр сүңгілермен аулау дәстүрлі болған. Дегенмен, дугонь аулау заңсыз және көпшілік тарапынан мақұлданбайды. Дугоньдар Папуа-Жаңа Гвинеяда, Соломон аралдарында, Вануатуда және Жаңа Каледонияда кеңінен аулауға ұшырайды, онда олардың еті мен сүйектерінен және тістерінен жасалған әшекейлер тойларда және дәстүрлі рәсімдерде жоғары бағаланады. Алайда, Вануатудың кейбір аймақтарында дугонь аулауға тыйым салынған. Үндістан мен Шри-Ланка дугонь аулауға және олардың өнімдерін сатуға тыйым салады. Жапония дугоньдарды жойылып бара жатқан түрлер тізіміне енгізіп, оларды қасақана өлтіруге және мазақтауға тыйым салған. Қытай Халық Республикасы аулауға, ұстауға және мазақтауға тыйым салады. Филиппинде қорғалатын алғашқы теңіз сүтқорығы - дугонь, бірақ оны бақылау қиын. Палауда дугоньдарды қорғау үшін заңдар қабылданды, бірақ олар тиімді орындалмайды және браконьерлік жалғасуда. Қорғау шаралары әрқашан күшінде болмайды және Балидегі базарларда дугонь мүшелерінен жасалған сувенирлерді ашық түрде табуға болады. Дәстүрлі дугонь аулаушылары көп жылдар бойы аулауды жалғастырды, ал кейбіреулері тоқтағаннан кейін басқа табыс көзін табуға тырысты. Вьетнамда дугоньдарды мақсат тұтқан заңсыз желі анықталып, 2012 жылы жабылды. Көптеген дамып келе жатқан елдерде дугоньдарды қорғауға әлеуметтік-саяси қажеттіліктер кедергі келтіреді. Жайық сулар көбінесе тамақ және табыс көзі ретінде пайдаланылады, бұл балық аулауды жақсартуға бағытталған көмекпен күрделенеді. Көптеген елдерде дугоньдарды қорғау үшін заңдар жоқ, ал болса да олар орындалмайды. Кейін Жапония үкіметі кеме жолдары мен адамның қызметі дугоньдарға тигізген кері әсерлері туралы мәліметтерді жасырып отырғаны белгілі болды. Үш адамның бірі 2015 жылдың маусым айынан бері табылған жоқ, бұл қазба жұмыстарының басталуымен сәйкес келеді.

Dugongs are long lived, and the oldest recorded specimen reached age 73. and have been known to rest on their tail to breathe with their heads above water. or marine algae when the supply of their choice grasses decreases. In other southern areas of both western and eastern Australia, there is evidence that dugongs actively seek out large invertebrates. This does not apply to dugongs in tropical areas, in which fecal evidence indicates that invertebrates are not eaten. When moving along the seabed to feed they walk on their pectoral fins. Species such as Zosteria capricorni are more dominant in established seagrass beds, but grow slowly, while Halophilia and Halodule grow quickly in the open space left by dugong feeding. The way that females know how a male has reached sexual maturity is by the eruption of tusks in the male since tusks erupt in males when testosterone levels reach a high enough level. The age when a female first gives birth is disputed, with some studies placing the age between ten and seventeen years, while others place it as early as six years. and people around the world developed cultures around dugong hunting. In some areas, it remains an animal of great significance,

Dugongs feature in Southeast Asian, especially Austronesian, folklore. In languages like Ilocano, Mapun, Yakan, Tausug, and Kadazan Dusun of the Philippines and Sabah, the name for dugongs is a synonym for "mermaid". A common belief found in the Philippines, Malaysia, Indonesia, and Thailand, is that dugongs were originally human or part human (usually women), and that they cry when they are butchered or beached. Because of this, it is considered bad luck if a dugong is killed or accidentally dies in nets or fish corrals in the Philippines, some parts of Sabah (Malaysia), and northern Sulawesi and the Lesser Sunda Islands (Indonesia). Dugongs are predominantly not traditionally hunted for food in these regions and they remained plentiful until around the 1970s. Conversely, dugong "tears" are considered aphrodisiacs in other parts of Indonesia, Singapore, Malaysia, Brunei, Thailand, Vietnam, and Cambodia. Dugong meat is considered a luxury food and is also believed to have aphrodisiac properties. They are actively hunted in these regions, in some places to near extinction. In Palau, dugongs were traditionally hunted with heavy spears from canoes. Although it is illegal and there is widespread disapproval of killing dugongs, poaching remains a major problem. Dugongs are also widely hunted in Papua New Guinea, the Solomon Islands, Vanuatu, and New Caledonia; where their meat and ornaments made from bones and tusks are highly prized in feasts and traditional rituals. However, hunting dugongs is considered taboo in some areas of Vanuatu. India and Sri Lanka ban the hunting and selling of dugongs and their products. Japan has listed dugongs as endangered and has banned intentional killing and harassment. Hunting, catching, and harassment are banned by the People's Republic of China. The first marine mammal to be protected in the Philippines was the dugong, although monitoring this is difficult. Palau has legislated to protect dugongs, although this is not well enforced and poaching persists. Protection is not always enforced and souvenir products made from dugong parts can be openly found in markets in Bali. Traditional dugong hunters continued to hunt for many years, and some have struggled to find alternative incomes after ceasing. In Vietnam, an illegal network targeting dugongs had been detected and was shut down in 2012. socio political needs are an impediment to dugong conservation in many developing countries. The shallow waters are often used as a source of food and income, problems exacerbated by aid used to improve fishing. In many countries, legislation does not exist to protect dugongs, and if it does it is not enforced. It was later revealed that the government of Japan was hiding evidence of the negative effects of ship lanes and human activities on dugongs observed during surveys carried out off Henoko reef. One of the three individuals has not been observed since June 2015, corresponding to the start of the excavation operations.

Қоршаған ортаның нашарлауы

Егер дугонгтар жеткілікті мөлшерде тамақтанбаса, олар бозану мерзімін кейінге ықпалдап, аз бала тууы мүмкін. 2014 жылдың тамызында сол жердегі теңіз шөптерінің жайылмалары маңында алдын ала бұрғылау жұмыстары жүргізілді. Құрылыс дугонгтар популяциясының мекендеу ортасына ауыр зиян келтіруі мүмкін, бұл жергілікті түрдің жойылуына соқтыруы ықтимал.

Тұтқынға алу және тұтқындау

Австралияның Квинсленд штатында дугондарды қорғауға арналған 16 парк бар, сондай-ақ аборигендердің тіпті аң аулауына рұқсат етілмейтін бірнеше қорық аймақтары құрылған. Екінші дугонг Индонезияның Sea World-ында, балықшының желісінен құтқарылып, емделгеннен кейін өмір сүреді. Соңғысы, аталық, Сидней аквариумында сақталады, ол жас кезінен бері сонда тұрады. Сидней аквариумында көп жылдар бойы екінші дугонг болды, бірақ ол 2018 жылы қайтыс болды. Сингапурдың Underwater World аквариумында тұтқында ұсталған Грейси 2014 жылы 19 жасында асқазан-ішек жүйесінің жедел бұзылуынан туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды.