Кіріспе
АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы 1881-1887 жылдар аралығында қызмет еткен Уильям Бернхэм Вудс (3 тамыз 1824 – 14 мамыр 1887) – американдық юрист, АҚШ Жоғарғы Сотының көмекші судьясы. Президент Рутерфорд Б. Хейзтің тағайындауымен 1881 жылдан 1887 жылға дейін қызмет етті. «АҚШ-қа қарсы Харрис» ісінде Ку-клукс-клан актісінің конституциялықтығын қарастырған, сондай-ақ «Прессерге қарсы Иллинойс» ісінде Екінші түзетуді штаттарға қолдану мәселесін қарастырған көпшілік пікірін жазды; екі істе де Он төртінші түзетуге тар мағына берілді. Ол сирек дауысқа қарсы шығып, көбінесе дау тудырмайтын шешімдер шығарды және тарих оны көптеп еске алмады. Огайо штатының Ньюарк қаласында туған Вудс Йель университетін бітірген. Ньюаркта заңгерлікпен айналысып, саясатқа қатысты, көп ұзамай Огайо штатының Өкілдер палатасының спикері болды. Демократ болғандықтан, бастапқыда Линкольн әкімшілігінің саясатына қарсы болды, бірақ Азамат соғысы басталғаннан кейін Одақты қолдады. Одақ армиясына офицер болып қосылып, бірнеше шайқастарға қатысты; 1866 жылы бригадалық генерал шенімен отставкаға шыққаннан кейін Алабама штатына көшіп, заңгерлікпен айналысып, коммерциялық қызметпен шұғылданды. 1869 жылы президент Улисс С. Грант Вудсты Оңтүстік штаттардың алтысын қамтитын Бесінші округтің судьясы етіп тағайындады. «Slaughter House» және «АҚШ-қа қарсы Крукшанк» істерінде ол Жоғарғы Сотта қолдаған Он төртінші түзетутің тар мағынасына қарама-қайшы келетін, кең мағынасын жақтады. Тағы бір істе ол «бөлек, бірақ тең» мектептерді қолдады. 1880 жылы Хейз Вудсты Жоғарғы Сотқа үміткер етіп ұсынды, оны Сенат 39–8 дауыспен бекітті. Сотта ол алты жылдық қызметінің барысында басқа судьялардан гөрі көптеген шешімдер жазған еңбекқор адам болды. 1886 жылдың көктемінде ауырып, 1887 жылы қайтыс болды.
William Burnham Woods (August 3, 1824 – May 14, 1887) was an American jurist who served as an associate justice of the Supreme Court of the United States. An appointee of President Rutherford B. Hayes, he served from 1881 until 1887. He wrote the majority opinion in United States v. Harris, involving the constitutionality of the Ku Klux Klan Act, and Presser v. Illinois, involving the application of the Second Amendment to the states; both cases adopted a narrow interpretation of the Fourteenth Amendment. He dissented rarely and wrote mostly uncontroversial opinions, and he has been largely forgotten by history. Born in Newark, Ohio, Woods received his degree from Yale University. He practiced law in Newark and entered politics, soon rising to be the speaker of the Ohio House of Representatives. A Democrat, he initially opposed the Lincoln administration's policies but supported the Union once the Civil War broke out. He joined the Union army as an officer, participating in a number of battles; after his discharge as a brevet major general in 1866, he settled in Alabama, where he practiced law and engaged in commercial activities. In 1869, President Ulysses S. Grant appointed Woods a circuit judge for the Fifth Circuit, which covered six Southern states. In the Slaughter House Cases and United States v. Cruikshank, he favored a broad interpretation of the Fourteenth Amendment that contrasted with the narrower one he supported on the Supreme Court. In another case, he upheld "separate but equal" schools. Hayes nominated Woods to the Supreme Court in 1880, and he was confirmed by the Senate 39–8. On the Court, he was a diligent worker who wrote more opinions than any other associate justice during his six year tenure. He was struck ill in spring 1886 and died in 1887.
Ерте өмірі, білімі және мансабы
Уильям Бернхам Вудс 1824 жылғы 3 тамызда Огайо штатының Ньюарк қаласында Кентуккиде туған саудагер және фермер Езекиел С. Вудс пен Жаңа Англиядан келген Сара Бернхам Вудстың отбасында дүниеге келді. Ол Йель университетіне ауысудан бұрын Батыс резервтік колледжінде (қазіргі Кейс-Вестрен резервтік университеті) оқыды және 1845 жылы үздік бітіруші болып аталды. Ньюаркқа оралғаннан кейін ол көрнекті заңгер С.Д. Кингтің жетекшілігімен заңды оқыды, екеуі де 1847 жылы Вудстың адвокаттық алқаға қабылданғаннан кейін серіктес болды. Кейбір мәліметтер оның бастапқыда виг партиясының мүшесі болғанын, кейін Демократиялық партияға қосылғанын көрсетеді. Бастапқыда Вудс Линкольн әкімшілігінің саясатына қарсы болды, бірақ Азамат соғысы басталғанда Одақ мүддесін қолдап, "күн сәулесі мен дауылда, бейбітшілік пен соғыста, дұрыс немесе қате" федералды үкіметтің қасында тұруға ант берді. 1862 жылдың ақпан айында ол 76-шы Огайо жаяу әскер полкіне подполковник болып қосылды, қыркүйек айында бұрынғы полковник – оның ағасы Чарльз Р. Вудс – бригадир-генерал болып тағайындалғаннан кейін полковник болды және Вашингтондағы Армиялардың салтанатты шеруіне қатысты. Вудс Луизиана заңдарын үйренуге көп күш жұмсады, ол француз және испан тамырларына байланысты ерекше күрделі болды. Стронг 14 желтоқсанда отставкаға кету туралы өтінішін берді, ал келесі күні Хейс оның орнына Вудсты тағайындады.
Жоғарғы Сот қызметі
Вудс 1887 жылы қайтыс болғанға дейін Жоғарғы Сотта қызмет етті. Оның құқықтанулық көзқарастары көбінесе ұлттық сипатта болды: ол «Джульярд против Гринмен» ісінде көпшілікке қосылып, федералды үкіметтің заңмен қағаз ақша басып шығаруға құқығы бар екенін айтты, ал «АҚШ против Ли» ісінде Сот жеке тұлғалардың федералды шенеуніктерді сотқа шақыруы мүмкін деген шешім қабылдағанда қарсы дауыс берді. Ол «АҚШ против Харрис» (1883) ісінде сегіз судьядан тұратын көпшілік үшін он төртінші түзетудің жеке тұлғалардың басқа адамдардың азаматтық құқықтарына кедергі келтіруіне тыйым салатын заңдарға рұқсат бермейтінін жазды. Осы істе Вудс 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның көп бөлігін конституцияға қайшы деп тануға қолдау көрсетті. «Прессер против Иллинойс» ісінде, жеке милиция құрамында қару алып жүргені үшін сотталған адамға қатысты, Вудстың бірауызды шешімі бойынша Екінші түзету тек федералды үкіметке ғана қатысты деп шешілді; Ол Калифорнияда ұзақ демалыста болғанда денсаулығы жақсарып бара жатқандай көрінді, бірақ жағдайы нашарлай бастады. Президент Гровер Кливленд оның орнына Люциус Квинтус Цинциннатус Ламарды ұсынды.
Мұра
1969 жылы ғалым Луис Филлер Вудс туралы эссесінде оны "АҚШ Жоғарғы Сотында қызмет еткен барлық судьялардың арасындағы ең аз танымал судьялардың бірі" деп сипаттады. 1970 жылы заң профессоры арасында жүргізілген сауалнамада оның деңгейі "орташадан төмен" деп бағаланды, бірақ заң ғалымы Д. Гриер Стивенсон бұл бағалау "оның еңбегін жан-жақты талдаудың нәтижесі емес, көбінесе оның танымал болмауынан туындаған болуы мүмкін" деп санайды. Тарихшы Стивен Крессуэлл Вудстың тарихтағы төмен беделін оның қызметінің қысқа мерзіміне, көпшілік дауысына жиі келісуіне және оның "дұрыс емес сот философиясы" бар, пайда табу үшін келген адам (carpetbagger) деген пікірге байланысты деп түсіндіреді. Тимоти Л. Холлдың сөзіне сүйенсек, "оның көшбасшы емес, ізбасар болғаны, өзіндік ойлаушы емес, басқалардың идеяларын қайталағаны және оның Соттағы қысқа жылдары оқиғалар ортасынан алыс болған өмірінің нәтижесінде, тарихи естеліктерде көп орын алмайды".