"Big Gemini" ғарыш кемесінің жетілдірілген жобасы

Кіріспе

Big Gemini (немесе "Big G") 1969 жылдың тамызында McDonnell Douglas компаниясы NASA-ға Gemini ғарыш кемесі жүйесінің жетілдірілген нұсқасы ретінде ұсынды (бірақ іс жүзінде көп ортақ емес еді). Оның мақсаты кеңістікке үлкен сыйымдылықпен, кез келген мақсатта қол жеткізуді қамтамасыз ету болды, соның ішінде кейіннен Apollo немесе ғарыш шаттлы қолданған миссияларды да қамтуға тиіс еді.

Дизайн

Зерттеу орбиталық ғарыш станциясын жабдықтау үшін "Жетізден" (Gemini) алынған логистикалық ғарыш кемесінің алдын ала сипаттамасын жасау мақсатымен жүргізілді. Алдын ала белгіленген жерге қону, жөндеу және қайта пайдалану жобалау талаптары болды. Екі негізгі ғарыш кемесі анықталды: Min Mod Big G деп аталған, Gemini B-нің тоғыз адамдық минималды модификациясы және сыртқы геометриясы бірдей, бірақ жаңа, заманауи жүйелермен жабдықталған Advanced Big G деп аталған 12 адамдық кеңейтілген тұжырымдама. Ғарыш кемесімен пайдалану үшін Saturn IB, Titan IIIM және Saturn INT 20 (S IC/S IVB) үш ұшыру құралы зерттелді. Зерттеу соңына қарай Saturn IB жобадан алынып тасталды. Ғарыш кемесі 419 см диаметрлі жылу қалқанына дейін кеңейтілген Gemini B сыртқы конусынан жасалған экипаж модулінен және жүк-қозғалтқыш модулінен тұрады. Экипаж модулін қалпына келтіру жылға қанатты парашют (паравинг) арқылы жүзеге асырылады. Параметрлік талдау және паравингтің жобалық есептемесі Northrop Ventura компаниясымен субконтракт бойынша орындалды, ал олардың қорытынды есебінің мазмұны құжатқа енгізілді. Ғарыш кемесінің қонуын жұмсарту экипаж модулінің төменгі бөлігінен созылатын шаналы қону шассисі арқылы жүзеге асырылады, бұл экипажға тік күйде қонуға мүмкіндік береді. Трансфер, кездесу, бағытталған басқару және кері жылдамдық сияқты қозғалтқыш функциялары бір сұйық отын жүйесімен орындалады, ал ұшырудан қашу үшін үлкен, Apollo үлгісіндегі ұшырудан қашу жүйесі қарастырылған. Жобалау талдауынан басқа, операциялық қолдау талдауы және бағдарламаны дамыту жоспары дайындалды. Бұл тұжырымға үлкен мән берілді. 1971 жылы, толыққанды қайта пайдалануға болатын ғарыш шаттлын дамытуды мүмкін емес ететін бюджеттің қысқаруына байланысты, NASA әкімшісі Джордж Лоу шаттл дамуы 1980 жылдарға дейін кешіктірілуі мүмкін екенін айтып өкінді, ал "Big G" тәсілі мен арзан ғарыш станциясы" уақытша шешім ретінде қолданылуы мүмкін еді. Басқару және бюджет кеңсесі бұл идеяны NASA-дан гөрі жақсы қабылдады, олардың қызметтік құжатында Big Gemini-нің жаңартылған Titan III-те ұшуы кез келген шаттл жобасынан тиімдірек болады деп қорытындылады. Ақырында OMB директорының орынбасары Каспар Вайнбергер Big G жобасын тоқтатуға және NASA-ға жартылай қайта пайдалануға болатын, қозғалтқышпен жабдықталған орбиталық шаттлды дамытуға жасыл жарық беруге келісімге келуге көмектесті.

The study was performed to generate a preliminary definition of a logistic spacecraft derived from Gemini that would be used to resupply an orbiting space station. Land landing at a preselected site and refurbishment and reuse were design requirements. Two baseline spacecraft were defined: a nine man minimum modification version of the Gemini B called Min Mod Big G and a 12 man advanced concept, having the same exterior geometry but with new, state of the art subsystems, called Advanced Big G. Three launch vehicles Saturn IB, Titan IIIM, and Saturn INT 20 (S IC/S IVB) were investigated for use with the spacecraft. The Saturn IB was discarded late in the study. The spacecraft consisted of a crew module designed by extending the Gemini B exterior cone to a 419 cm diameter heat shield and a cargo propulsion module. Recovery of the crew module would be effected by means of a gliding parachute (parawing). The parametric analysis and point design of the parawing were accomplished by Northrop Ventura Company under a subcontract, and the contents of their final report were incorporated into the document. The landing attenuation of the spacecraft would be accomplished by a skid landing gear extended from the bottom of the crew module, allowing the crew to land in an upright position. The propulsion functions of transfer, rendezvous, attitude control, and retrograde would be performed by a single liquid propellant system, and launch escape would be provided by a large Apollo type launch escape system. In addition to the design analysis, operational support analysis and a program development plan were prepared. The concept was given serious consideration. In 1971, faced with budget cuts which rendered the development of a fully reusable space shuttle infeasible, NASA administrator George Low lamented that shuttle development might have to be delayed until the 1980s, with "something like a "big G" approach and a cheap space station" filling in as an interim. The Office of Management and Budget was much more favorable to the idea than NASA, concluding in a staff paper that Big Gemini launched aboard an uprated Titan III would be a more cost effective option than any shuttle design. Ultimately OMB Deputy Director Caspar Weinberger helped to broker a compromise where Big G was taken off the table and NASA was given the greenlight for immediate development of a partially reusable thrust assisted orbiter shuttle.