Пьяченца соборы және Шығыс-Батыс қарым-қатынастары
Council of Piacenza
Пьяченца соборы (1095) – Рим-католик шіркеуінің дін және лаиктер жиыны. IV Генрихпен күрестен кейін Urban II билігін қайта орнату, қатысушылар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пьяченца соборы – 1095 жылдың 1 наурызынан 7 наурызына дейін Пьяченца қаласында өткен Рим-католик шіркеуінің дін қызметкерлері мен мирян аралас синоды. Бұл кеңес Рим папасы II Урбанның Италия мен Францияға жасаған сапарынан кейін, IV Генрих, қасиетті Рим императорымен болған инвеститура дауын шешу үшін өкіметін қайта бекіту мақсатымен шақырылды. Кеңеске 200 епископ, 4000 басқа шіркеу қызметкері және 30 000 мирян қатысты. Қатысушылардың көптігіне байланысты кеңес қала сыртында өткізілуге тиіс болды.
The Council of Piacenza was a mixed synod of ecclesiastics and laymen of the Roman Catholic Church, which took place from March 1 to March 7, 1095, at Piacenza. The Council was held at the end of Pope Urban II's tour of Italy and France, which he made to reassert his authority after the investiture controversy with Henry IV, Holy Roman Emperor. Two hundred bishops attended, as well as 4000 other church officials, and 30,000 laymen. The large number of people present required that the council had to be held outside of the city.
Қатысушылар
Отырысқа Киев князі Всеволод I-нің қызы, Киевтік Евпраксия да келді. Ол II Урбанмен кездесті, және оның ықпалымен Евпраксия шіркеу кеңесі алдында өзінің кінәсін жариялады. Филиптің Бертраде де Монфортқа заңсыз ажырасып, қайта үйленгені үшін жақында ғана қауымнан шығарылуына шағымдану үшін келгендер болды: Филипке жағдайды түзету үшін Елуінші күнге дейін мерзім берілді. Кеңестің қалған мәселелері шіркеудің әдеттегі алаңдаушылықтарын көрсетті: кеңес барысында кем дегенде 15 канон қабылданды, оның ішінде Беренгарлық және Николаиттік ерестерді айыптау; Мәсіхтің Екаристіядағы нақты қатысуы, яғни трансбұтануын бекіту; Антипапа III Климент және оның қолдаушыларына қарсы айыптау; сондай-ақ, дін қызметкерлеріне крещение, жерлеу немесе растау рәсімдері үшін ақы төлеуге тыйым салу.
Among the lay attendees was Eupraxia of Kiev, a daughter of Vsevolod I, Prince of Kiev. She met with Urban II, and on his urgings Eupraxia made a public confession before the church council. who came to appeal Philip's recent excommunication over his illegal divorce and remarriage to Bertrade de Montfort: Philip was given until Pentecost to rectify his situation. The rest of the business of the council expressed fairly typical church concerns: there were at least 15 canons published during the council, including condemnations of the Berengarian; and Nicolaitan heresies; an affirmation of transubstantiation, that is, the ;physical presence of Christ in the Eucharist; denunciations of the Antipope Clement III and his supporters; and a prohibition of payment to priests for baptisms, burials, or confirmations.
Симонияны айыптау
Пьяченцада Урбан II-нің ең үлкен жетістіктерінің бірі – оның канондарының егжей-тегжейлілігі, әсіресе 1-ден 7-ге дейінгі канондар «симонияны» – шіркеу ішінде лауазым, тұру орны немесе дін қызметкерінің дәрежесін сатып алу арқылы иелену амалын – жалпыға бірдей айыптауды заңдаған. Симониямен байланысты шіркеу тағайындаулары жарамсыз және күшсіз деп жарияланды. Бірақ, егер адам симоник болмаса және оны тағайындаған адамның шын діни билігі жоқ екенін бұрын білмесе, оларға шапағаттылық көрсетілді. Сондай-ақ, ата-аналары өз балалары үшін сатып алған шіркеулер өз орнында қалды; сондай-ақ, осылай тағайындалған балалар да, бірақ олардың иеліктері (Римнен ресми қаржылық көмек) алынып тасталды.
One of Urban II's greatest achievements at Piacenza was the depth of detail of his Canons, in particular Canons 1 through 7 legislating universal condemnation of 'simony': the practice of building to acquire, and acquiring via purchasing, position, or ordination, within the Church. Ecclesiastical appointments stained by simony were decreed to be invalid and powerless. However, a temperate attitude was shown to those ordained by simoniacs who were not simoniacs themselves, and had no prior knowledge that the person ordaining them had no actual ecclesiastical authority to do so. Likewise, churches purchased by parents for their children were allowed to remain within the order; as were children so ordained, but with benefices (official financial support from Rome) removed.
Византиялық өтініш
Кейіннен қарағанда, ең маңызды қатысушылар Византия императоры I Алексий Комненнің жіберген елшілері болды. Алексий VII Грегориймен айырылған және шіркеуде бірнеше рет қайта орналастырылған, бірақ Урбан 1088 жылы папа болғанда, соңында айырылуды жойды, соның арқасында Шығыс пен Батыс арасындағы қарым-қатынас уақытша жақсарды. Византия империясы 1071 жылғы Манзикерт шайқасынан кейін Кіші Азиядағы көптеген жерлерін түрік-селджуктарға жоғалтты, және Алексий батыс рыцарьлары оған оларды қайтаруға көмектеседі деп үміттенді. Византия елшілерінің тілегін естіген Урбан қатысушылардан Византия императорына көмектесуді сұрады. Дегенмен, Урбанның Алексийдің тілегінен бұрын Шығысқа жорық жасау туралы ойлары болған болуы мүмкін, өйткені VII Грегорий де екі рет осындай жорыққа шақырған, бірақ нәтижесіз.
In hindsight, the most important attendees were the ambassadors sent by Byzantine emperor Alexius I Komnenos. Alexius had been excommunicated by Gregory VII, and been through a series of reinstatements in the Church, but Urban had ultimately lifted the excommunication when he became pope in 1088, and relations between the East and West were at least temporarily friendly. The Byzantine Empire had lost much of its territory in Asia Minor to the Seljuk Turks in the aftermath of the Battle of Manzikert in 1071, and Alexius hoped Western knights could help him restore it. Upon hearing the Byzantine ambassadors' plea, Urban asked those present to lend aid to the Byzantine Emperor. However it is likely that Urban may have had some idea of an expedition to the East before Alexius's request, as Gregory VII had also called twice for one, but to no avail.
Шежіреші
Пьяченца соборы туралы ақпараттың көп бөлігі Констанцтық Бернольдтің жазбаларынан алынған, ол сонда болған да, болмаған да мүмкін. Қазірге дейін сақталған византиялық деректердің ешқайсысы елшілерді айтуға лайық деп санамаған, бірақ осы кезеңнен көптеген византиялық деректер жоғалып кеткен. Мысалы, бұл кеңес туралы 13 ғасырдың тарихшысы Феодор Скоутариотс айтады, ол қазір қолда жоқ замандас еңбектерден цитата келтіреді.
Most of the information about the Council of Piacenza comes from the chronicler Bernold of Constance, who may or may not have been present. No extant contemporary Byzantine sources felt the ambassadors were important enough to mention, although many Byzantine sources from this time no longer exist. For example, the council is mentioned by the 13th century chronicler Theodore Skoutariotes, who quotes now lost contemporary works.