Мехильйонес: Тарихы мен дамуы

Кіріспе

Чили қаласы және порты

1838 және 1839 жылдар аралығында француз кәсіпкерлері Хермано Латриль ("Біртуған Латриль") Мехильйонес қаласының оңтүстігінде орналасқан гуано кен орындарын қазу үшін Копиапинолық Хуан Лопеспен (Антофагастаның негізін қалаушы деп саналатын, Чанго Лопес атымен танымал шахтер) келісімшарт жасасты. Осылайша, Луан Лопес 1841 жылы Сан-Лусиано төбесінің маңында кен қазуды бастады. Бұл шикізатты өндіруге арналған концессияны Доминго Латрилль Боливия үкіметінен алды, ол 1842 жылға дейін сақталды. 1841-1842 жылдары олар осы өнімнің ең ірі партияларын Еуропаға жіберді. 1845 жылы Боливия президенті Мануэль Исидоро Бельсу Мехильйонес оңтүстігінде шағын бекініс салғызды, ол Боливияның шағын портына айналды. Жобаларды дамыту барысында Боливия үкіметі Мехильйонес аумағында ірі порт қаласын құруды ұсынды. Бұл аумақ Чили мен Боливия арасында 1866 жылғы шекара шартына қол қойылғанға дейін даулы болып келді. Боливия мен Чили Чили жұмысшыларының мүдделерін қорғау және тұз бен гуано сияқты минералдарға экспорттық салық салу мақсатында "Кедендік әкімшілік және күзет кеңселері" (Oficinas de Administración y Resguardo de Aduanas) құрылысын бірлесіп қаржыландыруға келісті. Кейіннен осы ғимараттардың бірі Тынық мұхиты соғысы кезінде Антофагаста қаласына берілді; қазіргі уақытта бұл ғимарат әлі де қолданыста және "Аймақтық мұражай" деп аталады. 1879 жылдың 8 қазанында Ангамос туысы алдында Чили және Перу әскери-теңіз күштері арасында Ангамос шайқасы болды, ол Чилидің "Уаскар" мониторын (кеме) басып алуымен аяқталды. Содан кейін, нитрат өнеркәсібінің қарқынды дамуы Мехильйонес порты арқылы жүзеге асты, онда минерал Антофагаста темір жолымен шетелдік порттарға жіберілді. Осы кезеңде күшті толқындар кемежайларға зиян келтірді, Мехильйонес қаласын қайта құру қажет болды, ол енді Чили туы астында жаңа өмірге келді. Тынық мұхиты соғысынан кейін әкімшілік ұйымдастыру жұмыстары басталды, Мехильйонес үшін бұл қала құрылысын қазіргі порттың типіне сәйкес дайындауды қамтыды. Бұл жұмысты кеме инженері Эмилио де Витдс атқарды. Бұрынғы жоспарлардан гөрі шынайырақ болған жоспар 63 қалалық блокқа негізделген және президент Герман Риеско қол қойған 1906 жылғы 7 ақпандағы "Құрылтай актісімен" (Acta de Fundación) аяқталды. 1970 жылы қала әкімі Арайя Куадра ұсынған заң жобасы көпшілік дауысымен мақұлданды, ол Адмирал Латорре алаңының арт жағында театр салуды көздеді. Жұмыс Тұрғын үй және қала құрылысы министрлігінен 500 000 АҚШ доллары көлемінде несие алғаннан кейін жүзеге асырылды. Алайда, бұл қаржыландыру жобаны аяқтауға жеткіліксіз болды және 1972 жылы жұмыс тоқтатылды, 1973 жылдың 11 қыркүйегіндегі Қарулы күштердің төңкерісіне дейін несие ұзарту туралы өтініш қабылданбады. 2024 жылғы деректер бойынша Мехильйонес Атакаманың құрбандық аймағында орналасқан және сегіз көмірмен жұмыс істейтін электр станциясына ие. Теңіз түбінің ластануы аймақтағы балық аулаудың төмендеуіне әкелді.

Between 1838 and 1839, French businessmen known as Hermano Latrille ("Brothers Latrille"), contracted mining services of the Copiapino Juan López (miner known as Chango Lopez, considered the founder of Antofagasta), to mine guano deposits located south of Mejillones. In this manner, Luan López began mining around the vicinity of San Luciano hill in 1841. The concession for the mining of this raw material was obtained by Domingo Latrille at the hands of the Bolivian government, which would last until 1842. Between 1841 and 1842, they made the largest shipments of this product to Europe. In 1845, President of Bolivia Manuel Isidoro Belzu had a small fort built on the south side of Mejillones, to become a minor port of Bolivia. Through project development, the Bolivian government proposed to establish a major port city in the large jurisdiction of Mejillones. The territory was disputed between Chile and Bolivia until the signing of the Boundary Treaty of 1866. Bolivia and Chile mutually agreed to finance the construction of the Oficinas de Administración y Resguardo de Aduanas ("Offices of Administration and Security of Customs") in order to protect the interests of Chilean workers and to implement an export tax on minerals, primarily salt and guano. Subsequently, one of these buildings was transferred to the city of Antofagasta during the War of the Pacific; currently, this building is still in force and designated as the "Regional Museum". On October 8, 1879, the Battle of Angamos was fought here in front of the peninsula of Angamos between the navies of Chile and Peru, which ended in the Chilean capture of the monitor [[Huáscar (ship). Afterward, the increasingly prosperous nitrate industry showed a boom going through the port at Mejillones, where the mineral boarded on the Antofagasta railroad left for foreign ports abroad. During this time, strong waves wreaked havoc on the shipping facilities, which required the reestablishment of Mejillones, this time reborn under the Chilean flag. Also after the War of the Pacific, administrative organization began, which in the case of Mejillones would involve the preparation of urban planning in agreement with the existing type of port. This work was commissioned to naval engineer Emilio de Vitds. The plan, which was perhaps more realistic than those proposed before, was based on 63 city blocks and was completed with the Foundation Act (Acta de Fundación), signed by president Germán Riesco and dated February 7, 1906. In 1970, a majority vote approved the bill presented by Mayor Araya Cuadra to build a theater located across the rear of the Plaza Almirante Latorre. The work was carried out with the grant of a loan by the Ministry of Housing and Urban Development in the amount of $500,000. Such funding would not satisfy the completion of the project, and work stopped in 1972 pending the granting of a loan extension that failed to materialize by the time of the coup of the Armed Forces of September 11th of 1973. Mejillones is within a sacrifice zone in the Atacama and has eight coal fired power stations as of 2024. Pollution of the seabed has resulted in a decline in fishing in the area.

Демография

Ұлттық статистика институтының 2002 жылғы санағы мәліметтері бойынша Мехилонес коммунасының 10 042 тұрғыны бар; олардың 7888-і (78,6%) қалалық жерлерде, ал 530-ы (5,3%) ауылдық жерлерде тұрады. Ол кезде коммунада 4654 ер адам және 3764 әйел адам тұрған. 1992 жылғы алдыңғы санақтан бері өткен он жылда (халық саны 6 315 адам) халық саны 33,3%-ға (2 103 адам) өсті. Чилидің ең ірі теңіз порты болуы күтілетін Мегапуэрто де Мехильонес құрылысы аяқталғаннан кейін халық санының артуы күтілуде, құрылыстың 2030 жылға қарай аяқталуы жоспарлануда.

Әкімшілік

Коммуна ретінде Мехильонес Чилидің үшінші деңгейдегі әкімшілік бөлімшесі болып табылады және муниципалдық кеңес тарапынан басқарылады, оның төрағасы – әр төрт жыл сайын тікелей сайланатын алькаде. Чилидің сайлау бөлімдерінде Мехильонес 4-ші сайлау округінің құрамында, Антофагаста, Сьерра-Горда және Талтал қалаларымен бірге, Халық партиясының (PRI) өкілі Педро Арайя және Жаңа демократиялық одақтың (UDI) өкілі Мануэль Рохас депутаттар палатасында өкілдік етеді. Коммуна Сенатта тәуелсіз саясатшы Карлос Кантеро Охеда және прогрессивтік демократиялық партияның (PRSD) өкілі Жозе Антонио Гомес Урутия 2-ші сенаторлық округтің (Антофагаста облысы) құрамында өкілдік етеді.