Жон Ван Друтен (1901-1957) – ағылшын драматургі, театр режиссері. Заманауи өмір мен қоғамды сатиралық тұрғыдан бейнелеген пьесаларымен танымал. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Актер, драматург (1901–1957)
Actor, playwright (1901–1957)
Джон Уильям Ван Друтен (1 маусым 1901 – 19 желтоқсан 1957) – ағылшын драматургі және театр режиссері. Ол мансабын Лондонда бастап, кейін Америкаға көшіп, АҚШ азаматы болды. Ол заманауи өмір мен қоғамды өткір зерделілікпен және мәдениеттілікпен бейнелеген пьесаларымен әйгілі болды.
John William Van Druten (1 June 190119 December 1957) was an English playwright and theatre director. He began his career in London, and later moved to America, becoming a U. S. citizen. He was known for his plays of witty and urbane observations of contemporary life and society.
Өмірбаян
Ван Друтен 1901 жылы Лондонда, голландтық әкесі Вильгельмус ван Друтен мен оның ағылшын әйелі Еваның ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Университет колледжінде білім алып, Лондон университетінде заң оқыды. Жазушылық жолын бастамас бұрын, ол Уэльсте заңгерлік тәжірибеден өтіп, сондай-ақ университетте лекция оқыды. 1951 жылы жазған «Мен – камерамын» пьесасы Кристофер Ишервудтың «Берлинге қош саулаймын» (1939) атты әңгімелер жинағымен бірге Джо Мастероффтың «Кандер мен Эбб» музыкалық «Кабаре» (1966) спектаклінің негізін құрады. «Мен – камерамын» пьесасы 1951 жылы Бродвейде көрсетілген кезде, «Нью-Йорк Таймс» газетінің драматургия сыншысы Уолтер Керр үш сөзден тұратын әйгілі пікір білдірді: «Мен – Лейка емеспін». 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басында ол Картер Лоджпен (1995 жылы қайтыс болды) қарым-қатынаста болды. Лодж Ван Друтен, британдық актриса Ауриол Ли және Лодж бірлесіп сатып алған AJC ранчосының басқарушысы еді, ол Коачелла алқабында орналасқан. Олардың қарым-қатынасы аяқталғаннан кейін Лодж Дик Футпен бірге ранчода тұруын жалғастырды. Ван Друтен 1957 жылы қайтыс болғанда, ол ранчоның барлық мүлкін және «Мен – камерамын» сияқты өзінің шығармаларына құқықты Лоджға қалдырды, бұл Лоджға «Кабаре» (1972) фильмінен үлес алуға мүмкіндік берді. Ол 1957 жылдың 19 желтоқсанында Калифорния штатының Индио қаласында себебі белгісіз аурудан қайтыс болды. Ол Коачелла алқабындағы қоғамдық зиратқа жерленген. 1951 жылдан 1957 жылы қайтыс болғанға дейін Ван Друтен Джеральд Хард, Алдус Хаксли және Кристофер Ишервудпен бірге Оңтүстік Калифорниядағы Веданта қоғамы басылым беттерінде жарияланған «Vedanta and the West» журналының редакторы болып жұмыс істеді. Осы кезеңде журнал Ван Друтеннің 10 эссесін жариялады.
Van Druten was born in London in 1901, son of a Dutch father named Wilhelmus van Druten and his English wife Eva. He was educated at University College School and read law at the University of London. Before commencing his career as a writer, he practised law for a while as a solicitor and university lecturer in Wales. His 1951 play I Am a Camera, together with Christopher Isherwood's short stories, Goodbye to Berlin (1939), formed the basis of Joe Masteroff's book for the Kander and Ebb musical Cabaret (1966). When I Am a Camera opened on Broadway in 1951, The New York Times drama critic Walter Kerr wrote a famous three word review: "Me no Leica." In the late 1930s and early 1940s, he was in a relationship with Carter Lodge (died 1995), who was the manager of the AJC Ranch that Van Druten, British actress Auriol Lee and Lodge bought together in Coachella Valley. When the relationship ended, Lodge continued to live on the ranch with his new partner, Dick Foote. When Van Druten died in 1957, he left the entire property of the ranch to Lodge and the rights in his work, including "I Am a Camera", which entitled Lodge to earn a percentage from the movie Cabaret (1972). He died at Indio, California on 19 December 1957 of undisclosed causes. He is buried in the Coachella Valley Public Cemetery. From 1951 until his death in 1957, Van Druten was an Editorial Advisor, along with Gerald Heard, Aldous Huxley, and Christopher Isherwood, for the bi monthly journal Vedanta and the West, published by the Vedanta Society of Southern California. During that time, the journal published 10 essays by Van Druten.