Кіріспе

Музыка құрайтын элементтер

Музыканы оның түрлі элементтері немесе бөліктері (мүмкіндіктері, қасиеттері, ерекшеліктері) жеке-жеке немесе бірге қарастыру арқылы талдауға болады. Басты элементтердің көп қолданылатын тізіміне тональность, тембр, текстура, дыбыс күші, ұзақтығы және форма жатады. Музыка элементтерін өнер немесе дизайн элементтерімен салыстыруға болады.

Элементтерді таңдау

Говард Гарднердің айтуынша, музыканың негізгі құрамдас элементтері туралы көп дау жоқ, бірақ сарапшылар олардың нақты анықтамаларында пікір келіспейді. Гарольд Оуэн тізімін дыбыстың қасиеттеріне: биіктігіне, тембріне, қарқындылығына және ұзақтығына негіздейді, ал Джон Кастеллини ұзақтығын алып тастайды. Гордон С. Брунер II музыкалық композициямен байланысты уақытқа негізделген қорытындылардың желісін ұстанады, музыканың негізгі компоненттерін "уақыт, биіктік және текстура" деп атайды. Музыканың көптеген анықтамаларында дыбысқа сілтеме бар, ал дыбысты қабылдау алты танымдық процеске бөлінеді: биіктік, ұзақтылық, қаттылық, тембр, дыбыстық текстура және кеңістіктегі орналасу. "Параметр" – басқа элементтерден бөлек манипуляцияланатын (құрастырылатын) немесе білім беру контекстінде бөлек қарастырылатын кез келген элемент. Леонард Б. Мейер мәдениеттегі параметрлерді олардың әртүрлі шектеулері арқылы музыкадағы тәуелсіз параметрлерді ажыратумен салыстырады, мысалы, әуенді, гармонияны, тембрді және т.б. Музыкаға "параметр" терминін алғаш рет қолданған адам Джозеф Шиллингер болған болуы мүмкін, бірақ оның салыстырмалы танымалдығы Вернер Мейер Эпплерге байланысты болуы мүмкін. Градация – бір параметр ішіндегі біртекті өзгеріс немесе екі дыбыстық блоктың біртіндеп үйлесуі. Мейер музыканың негізгі элементтері ретінде әуенді, ырғақты, тембрді, гармонияны және "осы сияқтыларды" тізімдейді, ал Нармур әуенді, гармонияны, ырғақты, динамиканы, тесситураны, тембрді, темпонды, метрді, текстураны және "мүмкін, басқаларын" тізімдейді. Макклелланның пікірінше, екі нәрсені ескеру керек: элементтің сапасы немесе күйі және оның уақыт өте келе өзгеруі. Алан П. Мерриам музыкалық қызметте үш аспектінің әрқашан қатысатынын болжайтын теориялық зерттеу моделін ұсынды: түсінік, мінез-құлық және дыбыс. Вирджил Томсон музыканың "жарғақ материалдарын" олардың ашылу ретімен тізімдейді: ырғақ, әуен және гармония, сондай-ақ контрапункт пен оркестрлеуді қоса алғанда. ХХ ғасырдың соңында музыкалық зерттеулер музыканың әлеуметтік және физикалық элементтеріне көбірек назар аудара бастады. Мысалы: орындаушылық өнер, әлеуметтік мәселелер, гендерлік теңдік, би және театр.

Музыканың анықтамасы

Музыканың анықтамасы оның қырларын анықтай ма, әлде белгілі бір қырлардың жиынтығы музыканың анықтамасын анықтай ма? Мысалы, интенционалдық анықтамалар өз нысанының құрамына кіретін қырларды немесе элементтерді тізімдейді. Кейбір анықтамалар музыканы ноталар жиынтығы немесе композиция деп атайды: музыканы оқуға да, тыңдауға да болады, ал жазылған, бірақ ешқашан орындалмаған музыкалық шығарма, ойналмаса да, музыкалық шығарма болып саналады. Эдвард Э. Гордонның айтуынша, музыканы оқу процесі, кем дегенде, тәжірибелі музыканттар үшін «ішкі есту» немесе «аудиация» деп аталатын процесті қамтиды, онда музыка ойналып жатқандай санада естіледі. Бұл дыбыс көбінесе музыканың қажетті қыры деп есептелсе де, ол міндетті емес екенін көрсетеді. Жан Молино «толық музыкалық фактіге жататын кез келген элементті бөліп қарастыруға немесе музыкалық өндірістің стратегиялық айнымалысы ретінде қарастыруға болады» деп атап өтеді. Натиз Маурисио Кагельдің Con Voce [дауыспен] атты туындысын мысалға келтіреді, онда маска киген үштік аспаптарды үнсіз ойнайды. Бұл мысалда, әдеттегі элемент болып табылатын дыбыс жойылса, одан аз кездесетін элемент – қимыл-қозғалыс басымдыққа ие болады. Дегенмен, Натиз дыбыс бірден естілмейтін ерекше жағдайларға қарамастан (өйткені ол санада естіледі): «дыбыс – музыкалық фактінің ең төменгі талабы» дейді.

Жалпыға ортақ аспекті

Музыканың кейбір аспектілерінің және музыка тұжырымдамасының жалпыға ортақ еместігі туралы пікірлер бар. Бұл пікірталас көбінесе анықтамаларға байланысты туындайды. Мысалы, "тональділік" барлық музыкаға тән деген жиі айтылатын пікір, тональділікке кең анықтама беруді қажет етеді. Импульс кейде әмбебап деп есептелсе де, еркін және импровизациялық ырғақты жеке вокалдық және аспаптық жанрлар бар – тұрақты импульс жоқ. Үнді классикалық музыкасының алап бөлімі осыған мысал. Харвуд "мәдениеттер аралық музыкалық әмбебаптық" музыканың өзінде ме, әлде музыка жасау процесінде (орындау, есту, түсіну, білім беру) ме екенін сұрайды. Көпмәдени байланыстарды зерттегенде ескеретін маңызды нәрсе – зерттелу нысаны ағылшын тіліндегі сөз (яғни, "музыка" сөзі), ал әмбебап ұғым емес. Сондықтан, басқа тілдердегі синонимдерге сақ болу керек. Ағылшын тіліндегі сөздіктердегі сан алуан анықтамаларға сүйенсек, ағылшын тілінде "музыка" сөзінің мағынасы туралы бірлігі жоқ сияқты, тіпті басқа мәдениеттен балама сөз табуды айтпағанда. Кеннет Гурлей әр мәдениетте музыка, би және осыған байланысты ұғымдардың анықтамаларында әртүрлі элементтер кездесетінін, сондықтан осы іс-әрекеттерге арналған сөздерді аудауда бөліп немесе біріктіруге болатынын айтады. Нигериялық музыкатанушы Чиниер Нвачукудың "нква" терминін мысалға келтіреді, ол ән айту, музыкалық аспаптарда ойнау және билеуді біріктіретін немесе талап ететін іс-әрекет ретінде сипатталады. Ол "музыканың әмбебап еместігі және музыка емес нәрсенің әмбебаптығы" деген қорытындыға келеді.