Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың USS Skipjack (SSN 585) субмаринасы, өз класындағы ядролық қуатпен жүретін шабуылдық суасты кемесінің бас кемесі, АҚШ Әскери-теңіз күштерінде skipjack тунасының атымен аталған үшінші кеме болды.
Submarine of the United States
USS Skipjack (SSN 585), the lead ship of her class of nuclear powered attack submarine, was the third ship of the United States Navy to be named after the skipjack tuna.
Құрылыс және іске қосу
Skipjack кемесінің қадасы 1956 жылдың 29 мамырында Коннектикут штатының Гротон қаласындағы General Dynamics Corporation компаниясының Electric Boat бөлімшесінде салынды. Ол 1958 жылдың 26 мамырында Техас штатының 19-шы округінің өкілі Джордж Х. Махонның әйелі Хелен Махонның қолдауымен суға түсірілді және 1959 жылдың 15 сәуірінде командир В. В. Беренс, Jr. басқаруымен құрамына қабылданды.
Skipjack′s keel was laid down on 29 May 1956 by the Electric Boat Division of the General Dynamics Corporation at Groton, Connecticut. She was launched on 26 May 1958, sponsored by Helen Mahon, wife of Representative George H. Mahon from the 19th District of Texas, and commissioned on 15 April 1959 with Commander W. W. Behrens, Jr., in command.
Су асты кемелерін жасаудағы жетістіктер
"Скипджек" кемесінде жаңа ғылыми білімнің нәтижесінде көптеген конструкциялық өзгерістер жасалды. Су асты кемелерін құрастыру саласы атомдық қуатты пайдалана отырып, "нағыз" су асты кемесін жасауды көздеді. Бұл су астындағы ортада жұмыс істеуге бейімделген конструкцияны қажет етті, тек теориялық тұрғыдан шексіз уақытқа су астында қалуға ғана емес. Ең маңызды өзгеріс – бұл жаңа тамшы тәрізді корпус, бұрын конвенциялық қуатпен жұмыс ілейтін USS Albacore кемесінде қолданылып, су астындағы ең жоғары тиімділікке арналған. Albacore 1966 жылы 34,8 теңіз шақырымы (шамамен 64 км/сағ) су асты жылдамдық рекордын жасады, бұл барлық атомдық су асты кемелерінен жоғары көрсеткіш. Жаңа корпустың сыртқа шығып тұрған жалғыз бөліктері – мұржа және суға түсу қанаттары болды. Акуланың арқа қанатына ұқсайтын 23 футтық мұржа, кеменің тұрақтылығын сақтау үшін корпустың орта тұсында орналасқан. Ұшақтың қанаттарына ұқсас суға түсу қанаттары корпустан мұржаға, перископтар мен антенна тіректерімен бірге көшірілді. Осылайша, олар су асты кемесі табиғи ортасында болғанда ғана тиімді болды, дәл ұшақтың басқару беттері сияқты. Сонымен қатар, Skipjack-ті қозғау үшін рульдің артында орналасқан жалғыз ұңғыма қолданылды, бұл оны маневрлеуге қолайлырақ етті. Конструкция бойынша жасалған басқа да тәжірибелер Skipjack-ке жақсартылған болаттан жасалуына мүмкіндік берді. Басқару бөлмесінен (пневматикалық және теңдестіру жүйелерін басқаруға арналған түймелермен жабдықталған) зәкірге (соқтығысу және ағын шуын азайту үшін оңтайландырылған) дейінгі аймақтар жаңа су асты кемесін дамыту кезінде өзгертілді. Жаңа класс кемелерді қуаттандыру үшін Westinghouse S5W реакторлық станциясы енгізілді, бұл Nautilus іске қосылғаннан бері су асты реакторларының үшінші буыны. Жақсартылған реакторлық өмір кемеге толық қуатпен 90 000 – 100 000 миль (160 934 км) қашықтыққа жүруге мүмкіндік берді. Ядролық қуат Nautilus және одан кейінгі Skate класындағы кемелерде қолданылған, бірақ 15 000 а.к. қуатты станция су асты кемелерінің қабілетін түбегейлі өзгерткен маңызды жетістік болды. Сонымен қатар, S5W реакторы Nautilus-тағы S1W станциясынан отыз пайызға үлкен болса да, Skipjack-тегі реакторлық бөлім кеменің 252 футтық (77 м) жалпы ұзындығының жиырма футын ғана алды. (Бұл реактор өте табысты болды, сондықтан ол Лос-Анджелес класына дейін барлық су асты кемелері үшін "стандартты" реакторлық станцияға айналды.) Соңында, реактордың конструкциясы жаңа стандартқа айналды. Skipjack-тің су астындағы қабілеттері соншалықты жоғары болды, оның траекториясын ұшып бара жатқан ұшаққа теңеуге болады. Джон П. Холланд сияқты ерте кәсіпкерлердің болжағандай, су асты кемесі су астындағы табиғи ортаға ие болып, бұрын-соңды көрілмеген мүмкіндіктерге қол жеткізді.
On the Skipjack, there were many design changes that were products of new scientific insight into submarine design. The submarine industry, now with nuclear power, had wanted to make a "true" submarine. This required a design in its element underwater, not solely one theoretically able to remain submerged indefinitely. The greatest alteration was the new tear drop hull, pioneered by the conventionally powered USS Albacore, and designed for optimum performance underwater. The Albacore was the world underwater speed record holder in 1966 at 34.8 knots, around 40 mph, outpacing all nuclear powered Subs. The new hull's only protrusions were the sail and diving planes. The 23 foot sail, resembling a shark's dorsal fin, rose at a point midway in the hull to keep the ship stable. The diving planes, similar in function to the wings of an airplane, were moved from the hull to this new sail, with the periscopes and antenna masts. Thus, they could be useful only when the submarine is in its natural environment—like the control surfaces on an airplane. Also, a single propeller behind the rudder now propelled Skipjack, making it more maneuverable. Other experiments in design also benefited Skipjack by allowing the vessel to be built with improved steel. Areas from the control room (featuring push button control of pneumatic and trim systems), to the anchor (streamlined to reduce drag and flow noise) were changed in the development of the new submarine. To power the new class, the Westinghouse S5W reactor plant was introduced, the third generation of submarine reactors since the launch of the Nautilus. The improved core life allowed the ship to travel at full power for 90,000 to 100000 mile (160934 km). Nuclear power had already been employed on the Nautilus and the follow on Skate class, but the 15,000 SHP plant was such an advance that it entirely changed a submarine's capability. Furthermore, although the S5W reactor was thirty percent bigger than the S1W plant on Nautilus, the reactor compartment on Skipjack occupied but twenty feet of the ship's 252 feet (77 m) total length. (This reactor proved so successful that it became the "standard" reactor plant for almost all submarines until the Los Angeles class.) Finally, the design of the core was such that it became the new standard of accessibility. Skipjack had such advanced underwater capabilities that her path could be compared to an airplane in flight. As earlier private inventors like John P. Holland had envisioned, the submarine was designed as having its natural environment underwater, and became capable of things never before seen.
1990 жылы пайдаланудан шығару
Skipjack 1990 жылғы 19 сәуірде қызметтен шығарылып, АҚШ Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен өшірілді, ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінде 31 жыл қызмет етті. Ex Skipjack 1996 жылғы 17 наурызда Вашингтон штатының Бремертон қаласындағы ядролық қуатпен жүретін кемелер мен суасты қайықтарын қайта өңдеу бағдарламасына қатысты. Қайта өңдеу 1998 жылғы 1 қыркүйекте аяқталды.
Skipjack was decommissioned and stricken from the Naval Vessel Register on 19 April 1990, having served for 31 years in the US Navy. ex Skipjack entered the Nuclear Powered Ship and Submarine Recycling Program in Bremerton, Washington, on 17 March 1996. Recycling was completed on 1 September 1998.