Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франсиско Рамон де Викунья Ларраин (; 9 қыркүйек 1775 – 13 қаңтар 1849) – чилилік саяси қайраткер. 1829 жылы Чили президенті міндетін атқарушы ретінде екі рет қызмет етті. Франсиско Викунья баск тайпасынан тегін алады.
Francisco Ramón de Vicuña Larraín (; September 9, 1775 – January 13, 1849) was a Chilean political figure. He served twice as acting President of Chile in 1829. Francisco Vicuña was of Basque descent.
Ерте өмір
Ол 1775 жылы Сантьягода Франсиско де Викунья Идальго и Завала мен Мария дель Кармен Ларраин Салас и Викуньяның ұлы болып дүниеге келді. Ол Мариана де Агирреге үйленді және олардың 11 баласы болды. 1810 жылы Викунья Чилидің тәуелсіздік соғысына қатысып, елдегі алғашқы оттық қару өндірісін ұйымдастырды. 1811 жылы Чилиге конституция қабылдауға тиіс конгресте Осорноны өкілдік етті, ал 1814 жылы Чили Сенатына өтті. Содан кейін, Испан тәжіне қарсы құйрық тірлік жасады деген айыппен тұтқындалып, елден қуылды. 1817 жылы Чили Чакабуко шайқасында жеңіске жеткен соң ғана ол туған жеріне орала алды. Бернардо О’Хиггинс оны солтүстік провинцияларға үкімет өкілі етіп тағайындады.
He was born in Santiago on 1775, the son of Francisco de Vicuña Hidalgo y Zavala and of María del Carmen Larraín Salas y Vicuña. He married Mariana de Aguirre, and had 11 children with her. In 1810, Vicuña participated in Chile's war for independence and organized the first firearms production in the country. In 1811, he represented Osorno in the congress, which was to give Chile a constitution, in 1814, he moved to the Senate of Chile. Then, he was arrested for conspiracy against the Spanish crown and banished into exile. Only after Chile's victory at the battle of Chacabuco in 1817, was he able to return to his home land. Bernardo O'Higgins appointed him as a government representative to the northern provinces.
Саяси өмір
1823 жылы ол Сантьяго әкімшілігінің басшысы болды, содан кейін сол жылы конституциялық конвенцияға делегат ретінде қатысты. Ол Хосе Мигель Инфанте и Рохастың қолдаған федералистік ұстанымының негізгі қорғаушыларының бірі еді. 1825 жылы Чилидің Жоғарғы директоры Рамон Фрейре оны өзінің орынбасары етіп тағайындады, сондай-ақ ол сыртқы және ішкі істер министрі болды, ал кейде соғыс, теңіз және қаржы министрінің міндетін атқарды. 1829 жылы Франсиско Антонио Пинто Чили президенті болып сайланғанда, либералды федералист Франсиско Руис Тагле Порталес және консервативті централист Хосе Хоакин Прието Виал екеуі де бірдей дауыс жинады. Бірақ, көпшілігі либералды болған конгресс, сенаттың президенті болған Франсиско Рамонның інісі және үшінші орын алған Хоакин Викунья Ларраинды Чилидің вице-президенті деп жариялады. Орталықшылдар ашуланып, қарулы қарсылық көрсетуге шешім қабылдады, соның салдарынан 1829 жылғы Чили азаматтық соғысы басталды. Консервативті орталықшылдар мен либералды федералистер арасындағы азаматтық соғыста Пинто екі рет президенттік лауазымнан Викуньяға бас тартуға мәжбүр болды. Біріншіден, 14 шілдеден 19 қазанға дейін, Викунья Президенттік өкілдік міндетін атқарғаннан кейін, екіншіден, 2 қарашада ол отставкаға кеткеннен кейін Викунья билікті өз қолына алды. 1829 жылдың 7 желтоқсанында Жозе Хоакин Прието Виал басқаратын консервативті әскерлер Сантьягоға оңтүстіктен жақындады. Викунья басқаратын үкімет солтүстікке қарай Кокимбоға қашты, бірақ жеңімпаз консервативті әскерлер оларды тұтқынға алды. Содан кейін Чили бірнеше апта (7-24 желтоқсан, 1829 ж.) көшбасшысыз қалды, Жозе Томас Овалле басқаратын Үкіметтік хунта ұйымдастырылып, билікті өз қолына алғанға дейін. Хосе Хоакин Прието Виал мен Мануэль Булнестің орталықшыл үкіметтері кезінде либералды Викунья үкіметтік лауазымдарды атқара алмады. Ол 1849 жылдың 13 қаңтарында Сантьягода қайтыс болды.
In 1823 he became the head of the administration of Santiago and then as a delegate to the constitutional convention that year. He was one of the main defenders of the Federalist position championed by José Miguel Infante y Rojas. In 1825 the Supreme Director of Chile Ramón Freire appointed him to be his deputy as well as foreign and interior minister and at times acting war, naval, and finance minister. In 1829, when Francisco Antonio Pinto was elected President of Chile, the runners up were Francisco Ruiz Tagle Portales, a liberal federalist, and José Joaquín Prieto Vial, a conservative centralist, who both received the same number of votes. Nonetheless, congress, the majority of which was liberal, declared Joaquín Vicuña Larraín, a distant third and brother of Francisco Ramón (who was president of the senate) Vice President of Chile. The centralists outraged decided for armed resistance and the Chilean Civil War of 1829 broke out. In the ensuing civil war between the conservative centralists and the liberal federalists, Pinto was forced twice to leave the post of president to Vicuña. First, from July 14 to October 19, when Vicuña assumed as President Delegate, and then finally when he resigned on November 2 and Vicuña assumed power. On December 7, 1829 the conservative troops under José Joaquín Prieto Vial approached Santiago from the South. The government under Vicuña fled northward to Coquimbo, where they were, however, imprisoned by the victorious conservative troops. Then, Chile was without a leader for a few weeks (from December 7 to 24, 1829) until a Government Junta was organized and took control under José Tomás Ovalle. Under the centralist governments of José Joaquín Prieto Vial and Manuel Bulnes, the liberal Vicuña could not hold any governmental positions. He died in Santiago on January 13, 1849.