Грейс Дарлинг: Фаросшы қызының қаһармандығы

Кіріспе

Британдық маякшы қызы (1815–1842)

Грейс Хорсли Дарлинг (24 қараша 1815 – 20 қазан 1842) – ағылшын маякшы қызы. 1838 жылы «Форфаршир» кемесінің құлауынан аман қалғандарды құтқаруға қатысқандығы оған жалпыұлттық даңқ әкелді. Бұл бу кемесі Англияның солтүстік-шығысындағы Нортумберленд жағалауындағы Фарн аралдарына соғылып, құлап кетті; экипаждың тоғыз мүшесі құтқарылды.

Өмірбаян

Грейс Дарлинг 1815 жылдың 24 қарашасында Нортумберлендте әкесінің үйінде дүниеге келді. Ол Уильям мен Томасин Дарлингтің тоғыз баласының (төрт ағасы мен төрт апасы) жетіншісі болды. Бірнеше апта өткен соң, оны Фарн аралдарының бірі – Браунсман аралындағы маякқа іргелес шағын коттеджге көшірді. Оның әкесі Тринити Хаус үшін (1795 жылы салынған) маяқты басқарды, жылына 70 фунт стерлинг жалақы алды (1815 жылғы 70 фунт стерлинг қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең) және қанағаттанарлық қызметі үшін 10 фунт стерлинг сыйлыққа ие болды. Тұрғын үй қарапайым болды, ал маяк кемелерді қауіпсіздікке бағыттауға қолайлы жерде орналаспағандықтан, 1826 жылы отбасы Лонгстоун аралындағы жаңадан салынған маяққа көшіп барды. Лонгстоун маяғында жақсырақ тұрғын үй болды, бірақ аралдың өзі азырақ меймандос болды, сондықтан Уильям бұрынғы бақшасынан көкөніс жинап, малға жем беру үшін Браунсманға қайта баратын. Отбасы уақытының көп бөлігін маяқтың бірінші қабатында өткізді, ол үлкен бөлмеден тұратын, ағаш пешпен жылытылатын. Бөлме олардың қонақ бөлмесі, ас бөлмесі және бірге ас дайындайтын орны болды, сондай-ақ жоғарыдағы үш жатын бөлмесіне және мұнараның үстіндегі шамға апаратын спиральді баспалдақ болды. 1838 жылдың 7 қыркүйегінің таңертеңінде Дарлинг жоғарғы қабаттағы терезеден «Форфаршир» кемесінің құлаған қалдықтарын және аман қалғандарын көрді, олар жақын орналасқан, төменгі, тасты Биг Харкар аралында болды. «Форфаршир» жартастарға шағылысып, екіге бөлінді; бөліктерінің бірі түнде батып кетті. Дарлинг пен оның әкесі Уильям ауа райы Сехаузден (бұрынғы Солтүстік Сандерлендтен) құтқару қайығын шығаруға тым нашар екенін анықтады, сондықтан олар құтқарушыларға 21 футтық (6 метрлік), төрт адамдық Нортумберленд коблын алып, аралдардың желден қорғалған жағымен шамамен 1 миль (2 км) қашықтыққа жүрді. Дарлинг коблды судың үстінде тұрақтандырып тұрды, ал әкесі төрт ер адам мен жалғыз аман қалған әйел Сара Доусонды қайыққа көмектесті. Доусон әйел кеме батқанда аман қалғанымен, түнде екі кішкентай баласынан (7 жасар Джеймс және 5 жасар Матильда) айырылды. Уильям мен құтқарылған үш ер адам содан кейін қайықпен маяққа қайтып келді. Дарлинг маяқта қалды, ал Уильям мен құтқарылған экипаж мүшелерінің үш адамы қайта оралып, тағы төрт аман қалғанды құтқарып алды. Осы уақытта Сехаузден құтқару қайығы шығып, Дарлинг пен оның әкесі құтқару жұмыстарын аяқтағаннан кейін Биг Харкар тауына келді; олар Доусон әйелдің балаларының денелерін және дін қызметкерінің денесін тапты. Солтүстік Сандерлендке қайту тым қауіпті болды, сондықтан олар пана табу үшін маяққа қайтып келді. Дарлингтің ағасы Уильям Брукс Дарлинг құтқару қайығындағы жеті балықшының бірі болды. Ауа райы нашарлағандықтан, барлығы жағаға қайтуға дейін үш күн маяқта болуға мәжбүр болды. «Форфаршир» кемесінде 62 адам болған. Кеме жартасқа соғылғаннан кейін бірден екіге бөлінді. Дарлинг пен оның әкесі құтқарып қалғандар кеменің алдыңғы бөлігінен шыққан, ол батқанға дейін жартастарға жабысып тұрған. Таң атқанда тек кемежайдың жағалауындағы корпусы ғана қалды. Тоғыз жолаушы мен экипаж мүшелері кеменің артқы бөлігінен суға шыға алды, бірақ ол да батқаннан кейін Монтроз шлюпымен түнде құтқарылып, сол түні Оңтүстік Шилдске жеткізілді. Оның құтқарудағы рөлі туралы хабар жұртшылыққа жеткенде, оның батылдығы мен қарапайым ізгілігі оны үлгілі етіп көрсетті және ұлттың батыр қызы ретіндегі жауапкершілікке ие болды. Грейс пен оның әкесі кеме апатынан өмірді сақтау жөніндегі Корольдік ұлттық институттың Батылдық үшін күміс медалімен марапатталды, кейіннен Корольдік ұлттық құтқару қайығы институты (RNLI) деп аталды. Оған 700 фунт стерлингтен астам (шамамен қазіргі күні £...) абоненттік және сый-сыяпат жиналды, оның ішінде Королева Викториядан 50 фунт стерлинг; оннан астам портрет суретшілері оның аралдағы үйіне барып, оның бейнесін түсірді, ал оған жүздеген сыйлықтар, хаттар және тіпті некеге тұру ұсыныстары берілді. Оның күтпеген байлығы мен атақ-даңқы соншалық, Нортумберленд герцогы өзіне қамқоршылық жасап, оған ұсынылған сый-сыяпаттарды басқару үшін сенімділік қорын құрды. Оның отбасына жасаған жеке сыйлықтары – сағат және күміс шай құмырасы. Алғашқы мүсін (бұл мүсін эрозияға ұшырап барады) шіркеуде сақталған. Мүсінді Джеймс Смиттің ұлы Чарльз Реймонд Смит жасаған. Шіркеуде оның есінде боялған шыны терезе де бар. Бамбургте оның жетістіктері мен аймақтың теңізшілерінің өміріне арналған мұражай ашылған. 1990 жылдан 2020 жылға дейін Сехауздағы RNLI Mersey кластық құтқару қайығы «Грейс Дарлинг» деп аталды. Strawbs тобының әнші-әндер авторы Дэйв Казинс «Грейс Дарлинг» (Ghosts альбомында) оған құрмет көрсетіп, махаббат әнін жазды. The Limeliters балалар ән тобы 1962 жылы концертте тікелей жазылған Through Children's Eyes альбомында басқа «Грейс Дарлинг» әнін орындады («Көмектесіңдер, көмектесіңдер, қатты дауыс естілді!» деген рефренмен). 2017 жылы Duke Special Майкл Лонглидің «Грейс Дарлинг» өлеңін музыкаға қойып, Hallow альбомында жазды. Мельбурн, Викториядағы ең көне қонақүйлердің бірі – Grace Darling Hotel 1854 жылы ашылды.

Grace Darling was born on 24 November 1815 at her grandfather's house in Northumberland. She was the seventh of nine children (four brothers and four sisters) born to William and Thomasin Darling, and when only a few weeks old, she was taken to live on Brownsman Island, one of the Farne Islands, in a small cottage attached to the lighthouse. Her father ran the lighthouse (built in 1795) for Trinity House, and earned a salary of £70 per year (70.0 in 1815 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) with a bonus of £10 for satisfactory service. The accommodation was basic, and the lighthouse was not located in a good place to guide shipping to safety, so in 1826, the family moved to the newly constructed lighthouse on Longstone Island. Longstone Lighthouse had better accommodation, but the island itself was slightly less hospitable, so William would row back to Brownsman to gather vegetables from their former garden and to feed the animals. The family spent most of their time on the ground floor of the lighthouse, which consisted of a large room, heated by a wooden stove. The room was their living room, dining room, and kitchen in one, and had a spiral staircase leading to three bedrooms above and the light at the top of the tower. In the early hours of 7 September 1838, Darling, looking from an upstairs window, spotted the wreck and survivors of the Forfarshire on Big Harcar, a nearby low, rocky island. The Forfarshire had foundered on the rocks and broken in half; one of the halves had sunk during the night. Darling and her father, William, determined that the weather was too rough for the lifeboat to put out from Seahouses (then North Sunderland), so they took a rowing boat (a 21 feet (6 m), four man Northumberland coble) across to the survivors, taking a long route that kept to the lee side of the islands, a distance of nearly a mile (about 1 mile (2 km)). Darling kept the coble steady in the water, while her father helped four men and the lone surviving woman, Sarah Dawson, into the boat. Although she survived the sinking, Mrs. Dawson had lost her two young children (James, 7, and Matilda, 5) during the night. William and three of the rescued men then rowed the boat back to the lighthouse. Darling then remained at the lighthouse while William and three of the rescued crew members rowed back and recovered four more survivors. Meanwhile, the lifeboat had set out from Seahouses, but arrived at Big Harcar rock after Darling and her father had completed their rescue operation; all they found were the bodies of Mrs Dawson's children and of a clergyman. Returning to North Sunderland was too dangerous, so they rowed to the lighthouse to take shelter. Darling's brother, William Brooks Darling, was one of the seven fishermen in the lifeboat. The weather deteriorated to the extent that everyone was obliged to remain at the lighthouse for three days before returning to shore. The Forfarshire had been carrying 62 people. The vessel broke in two almost immediately upon hitting the rocks. Those rescued by Darling and her father were from the bow section of the vessel, which had been held by the rocks for some time before sinking. All that remained at daybreak was the portside paddlebox casing. Nine other passengers and crew had managed to float off a lifeboat from the stern section before it, too, sank, and were picked up in the night by a passing Montrose sloop, and brought into South Shields that same night. As news of her role in the rescue reached the public, her combination of bravery and simple virtue set her out as exemplary, and led to an uneasy role as the nation's heroine. Grace and her father were awarded the Silver Medal for Bravery by the Royal National Institution for the Preservation of Life from Shipwreck, later named the Royal National Lifeboat Institution (RNLI). Subscriptions and donations totaling over £700 (equivalent to about £ in ) were raised for her, including £50 from Queen Victoria; more than a dozen portrait painters sailed to her island home to capture her likeness, and hundreds of gifts, letters, and even marriage proposals were delivered to her. Her unexpected wealth and fame were such that the Duke of Northumberland took on a role as her self appointed guardian and founder of a trust, established to look after the donations offered to her. His personal gifts to her family were a timepiece and a silver teapot. The original statue (which was eroding) lies within the church. The statue is by Charles Raymond Smith son of James Smith. The church also has a stained glass window in her memory. At Bamburgh, a museum is dedicated to her achievements and the seafaring life of the area. From 1990 to 2020 an RNLI Mersey class lifeboat at Seahouses bore the name Grace Darling. Singer/songwriter Dave Cousins of Strawbs wrote "Grace Darling" (on the album Ghosts) in tribute and as a love song. The children's singing group The Limeliters sang a different "Grace Darling" (featuring the refrain "Help, help, came a desperate yelp!") in their 1962 album, recorded live in concert, Through Children's Eyes. In 2017, Duke Special set Michael Longley's poem "Grace Darling" to music and recorded it on the album Hallow. The Grace Darling Hotel, one of the oldest extant hotels in Melbourne, Victoria, opened in 1854.