Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританияның көптеген жарық кеме станцияларының тарихы 250 жылдан астам уақытқа, 18 ғасырдың басында Нореде әлемдегі алғашқы жарық кемесі орналастырылған кезге дейін саналады. Жарық кеме станциясы – нақты бір кеме емес, жарық кеме орналасқан белгілі бір орын; жеке кемелер өз қызмет ету кезеңінде әртүрлі станциялар арасында ауыстырылып отырылатын. Станциялардың өзі де кейде өзгертіліп отырылатын, әсіресе соғыс уақытында, кемелердің қажеттілігіне байланысты ғана жарықтар көрсетілетін.
The history of the many lightvessel stations of Great Britain goes back over 250 years to the placement of the world's first lightship at the Nore in the early 18th century. A lightvessel station is a named position at which a lightvessel was placed, rather than a particular ship; individual vessels were often transferred between different stations during their existence. Stations themselves were occasionally changed, especially during wartime, when lights were only displayed in response to specific shipping needs.
Тарих
Әлемдегі ең алғашқы жеңіл кеме Кингс-Линн қаласынан шыққан бұрынғы шаштараз және кеме басқарушы Роберт Хамблин мен инвестор Дэвид Эверидің серіктестігінің нәтижесінде құрылды. 1730 жылы олар Темзаның аузындағы Нореде теңіз кемелеріне бағыт беру үшін, жарқыраған шаммен жабдықталған кемені бекітуге мемлекеттік лицензия алды. Хамблин мен Эвери кемеден пайда табуды жоспарлады, өтетін сауда кемелерінен төлем алу арқылы. Алайда, лицензияға Тринити Хаус қарсылық көрсетті, өйткені олар британдық суларда теңіз кемелеріне бағыт беру құралдарын салу және күтіп ұстау бойынша монополияға ие екенін мәлімдеді. Ұзақ құқықтық тартыстан кейін 1732 жылы лицензия жойылды және Тринити Хаус аталған жарық кемесіне тікелей жауапкершілікті өз мойнына алды; Хамблин мен Эвериге өтеу ретінде шағын жалдау ақысы төленді. "Нор" жеңіл кемесі 1734 жылы жұмысын бастады. 1736 жылы Норфолк жағалауындағы Даджен бекетінде екінші жеңіл кеме орналастырылды, ал одан кейін Оуэрс Банкте (1788) және Гудвин-Сэндсте (1793) тағылары қойылды. Бірақ сынақ сәтсіз аяқталды, себебі кабель үнемі жыртылып жатты. Сэр Эдвард Биркбек көтерген мәселе бойынша "электрлік байланыс" мәселесін зерттеу үшін Корольдік комиссия құрылды және 1892 жылы алғашқы есебін жариялады; 1896 жылы Гульельмо Марконидің радио хабарларын тарату бойынша алғашқы тәжірибелерінің бірінде Шығыс Гудвин жеңіл кемесі пайдаланылды. Әлемдегі алғашқы радиолық дабыл сигналы 1899 жылдың 17 наурызында "East Goodwin" жеңіл кемесінің радио операторы тарапынан жіберілді, себебі "Эльба" сауда кемесі Гудвин аймағында қағылып қалды. Ал сол жылдың 30 сәуірінде "East Goodwin" кемесі өзінің қауіпсіздігі үшін дабыл сигналын жіберді, себебі "SS R. F. Matthews" кемесі тығыз тұман ішінде оған соқтығысты. Қауіпсіздік одан әрі күшті шамдарды жасау арқылы және бұрын тұман сигналдары ретінде қолданылған гонгтарды тұман дабылдарымен алмастыру арқылы жақсартылды.
The world's first lightvessel was the result of a business partnership between Robert Hamblin, a former barber and ship manager from King's Lynn, and David Avery, an investor. In 1730 the pair secured a government licence to moor a ship, with a prominent light affixed to it, to serve as a navigation aid at the Nore in the Thames mouth. Hamblin and Avery intended to profit from the vessel by collecting a fee from passing merchant vessels. The licence was opposed by Trinity House, which considered that it possessed a monopoly on construction and maintenance of navigation aids in British waters. After extensive legal dispute the licence was revoked in 1732 and Trinity House assumed direct responsibility for the proposed lightship; Hamblin and Avery were granted nominal lease revenues in exchange. The Nore lightship commenced operations in 1734. A second lightvessel was placed at the Dudgeon station, off the Norfolk coast, in 1736, with others following at Owers Bank (1788) and the Goodwin Sands (1793). the trial was unsuccessful as the cable repeatedly broke. As a result of a motion brought forward by Sir Edward Birkbeck, a Royal Commission was established to look at the issue of 'electrical communication' and gave its first Report in 1892; the East Goodwin lightvessel was used during one of Guglielmo Marconi's early experiments in radio transmission in 1896. The world's first radio distress signal was transmitted by the East Goodwin lightvessel's radio operator on 17 March 1899, after the merchant vessel Elbe ran aground on the Goodwins, while on 30 April that year, the East Goodwin vessel transmitted a distress signal on its own behalf, when the SS R. F. Matthews rammed it in a dense fog. Safety was further improved by the development of more powerful lamps and through the replacement by foghorns of the gongs previously used as fog signals.
Экипаж
ХХ ғасырдың екінші жартысына дейін Тринити Хаус кемелерінің барлығы үздіксіз экипажмен жұмыс істеді. 1861 жылы Cornhill Magazine журналында жарық кемелерінің қызметкерлеріне ай сайын 55 шиллинг төленетіні, соған қоса аптасына 1 шиллинг пен 6 пенс "3 галлон шараптың орнына" берілетіні жазылған: кемелер ай сайын жабдықталды және экипаждар алмастырылды. Сондай-ақ, "жалпы алғанда, лайықты, тәртіпті және жоғары мінез-құлық" сақталғаны, адамдардың "өте құрметті" екені, "қастық сөздер мен құрметсіздікке" тыйым салынғаны және әрбір адамға Киелі кітаптан бөлек, "әр түрлі және қызықты әдебиеттер жинағы" берілгені айтылған. ХХ ғасырдың басында Тринити Хаус жарық кемелерінің экипажы 11 адамнан тұрды, олардың жетісі (капитан және алты матрос) кез келген уақытта қызметте болады. Бұл өте қиын және қауіпті мамандық еді, ал капитанға дейін өсуге 15-20 жыл қызмет ету қажет болды.
Until the second half of the 20th century, all Trinity House vessels were permanently manned. An 1861 article in the Cornhill Magazine described lightshipmen as being paid 55 shillings a month (in addition to drawing 1 shilling and sixpence a week "in lieu of 3 gallons of small beer"): the vessels were supplied, and the crews relieved, once a month. It was also noted that "a general tone of decent, orderly and superior conduct" was observed, that the men were "very respectable [ ] swearing and profane language are [ ] prohibited" and that every man was supplied with a Bible as well as "a library of varied and entertaining literature". By the start of the 20th century, Trinity House lightvessels had a crew of 11, of whom seven (a master and six ratings) would be on active duty at any one time. It was an extremely demanding and dangerous profession, and it would take 15 to 20 years of service to be promoted to master.
Ауыстыру
Британдық жеңіл кемелердің көпшілігі 1970-1980 жылдары қолданыстан шығарылды және олардың орнына жеңіл жүзу құралдары немесе LANBY буялары қойылды, оларды күтіп ұстау әлдеқайда арзан болды. 1974 жылы Троица үйінің бастапқы жобасы дамытылған кезде, жеңіл кеменің жылдық жұмыс шығындары 30,000 фунт стерлингті құрап, LANBY-ге қарағанда он есе жоғары болды. Қазіргі таңдағы Ұлыбританияның қалған жеңіл кемелері адамсыз режимде жұмыс істейді және көпшілігі күн энергиясын пайдаланады.
The majority of British lightvessels were decommissioned during the 1970s 1980s and replaced with light floats or LANBY buoys, which were vastly cheaper to maintain: in 1974 at the time of Trinity House's original development project, lightship annual running costs at £30,000 were ten times those of the LANBY. The remaining UK lightvessels have now been converted to unmanned operation and most now use solar power.
Кемелер
Америка Құрама Штаттары және әлемнің басқа бөліктеріндегі жарық кемелерінен өзгеше, Троица үйінің жарық кемелері көбінесе өздігінен қозғалмайтын және оларды орнына немесе орнынан сүйреп әкелу қажет болатын. Олар тиімді күн көрсеткіштері ретінде жұмыс істеу үшін қызыл түске боялды, кеме корпусының бүйірінде үлкен ақ әріптермен станцияның аты жазылып, сәйкестендіру үшін мачта басында шарлар мен конустардан тұратын жүйе орнатылды. Бірінші айналмалы жарық 1837 жылы Swin Middle жарық кемесіне орнатылды: ал қалғандары жасыратын немесе жыпылықтайтын жарықтарды пайдаланды. Көріну үшін ақ жарыққа басымдық берілді, бірақ қызыл және сирек жағдайларда жасыл (Мыс жарық кемесі сияқты) жарықтар да қолданылды. Әртүрлі веб-сайттардағы фотосуреттердегі жарық кемелерінің атаулары басқа веб-беттердегі ұқсас жазбалардан құрылымдық тұрғыдан өзгеше болуы мүмкін, себебі нақты кеме суретке түсірілгеннен кейін станциядан алынып, құрғақ докқа, күрделі жөндеуге және мүмкін жаңа станцияға бағытталған, сондықтан бұрынғы жарық кеме алынған кезде аталған станцияда басқа жарық кеме ауыстырылған болуы мүмкін. Бұл әсіресе кемелер өз елінде немесе шетелде басқа портқа жіберіліп, жүзетін мұражайға, жүзетін мейрамханаға, «клубханаға» және т.б. айналған жағдайларда көрінеді. Мысалы, Scarweather LV және Helwick LV өмірінде өз мақсатын өзгертті және олардың әртүрлі жазбалардағы бейнесі айқын түрде өзгеше.
Unlike lightships in the United States and other parts of the world, Trinity House lightvessels were usually unpowered and needed to be towed to or from their position. In order to act as effective daymarks they were painted red, with the station name in large white letters on the side of the hull, and a system of balls and cones at the masthead for identification. The first revolving light was fitted to the Swin Middle lightvessel in 1837: others used occulting or flashing lights. White lights were preferred for visibility though red and very occasionally green (as with the Mouse lightvessel) were also used. It is likely that photographs on various websites showing named lightvessels, may appear to be structurally different to comparable records on other web pages due to the fact that the particular vessel might have been withdrawn from a station after photographing and being towed away for drydocking, overhaul and possible direction to a new station and therefore a different lightvessel would have been substituted at the named station on withdrawal of the previous lightvessel. This has been most evident on those vessels that have been withdrawn and shipped to another port at home or abroad to become a floating museum, floating restaurant, 'clubhouse', etc. Scarweather LV and Helwick LV have for instance changed their rôle in their lifetime and their appearance on various records varies considerably.