Луиджи Лонго: Италия Коммунистік партиясының қайраткері
Luigi Longo
Луиджи Лонго (1900-1980) – Италия Коммунистік партиясының бас хатшысы, саясаткер, және Ленин орденімен марапатталған бірінші шетелдік. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия Коммунистік партиясының бұрынғы жетекшісі (1900–1980)
Former leader of the Italian Communist Party (1900–1980)
Луиджи Лонго (15 наурыз 1900 – 16 қазан 1980), сондай-ақ Галло есімімен де белгілі, итальяндық коммунист саясаткер және 1964 жылдан 1972 жылға дейін Италия Коммунистік партиясының бас хатшысы болды. Ол Ленин орденімен марапатталған тұңғыш шетел азаматы еді.
Luigi Longo (15 March 1900 – 16 October 1980), also known as Gallo, was an Italian communist politician and general secretary of the Italian Communist Party from 1964 to 1972. He was also the first foreigner to be awarded an Order of Lenin.
Ерте өмір
Лонго Пьемонт аймағындағы Алессандрия провинциясындағы Фубине қаласында дүниеге келген. Политехникалық университеттің студенті кезінде Италия Социалистік партиясының (ПСИ) жастар қанатында белсенділік танытып, марксистік тұрғысынан саяси үгілмен айналысты. Ол Антонио Грамши негіздеген «L'Ordine Nuovo» газетінің кеңсесіне жиі баратын, соның арқасында Грамши мен Палмиро Тольяттимен танысты. 1921 жылы ПСИ-дың Ливорнодағы съезінде партияның бөлінуіне ықпал еткендердің бірі болды, осы кезде Владимир Лениннің большевиктер бағытындағы жақтастары Италия Коммунистік партиясын (ИКП) құрды. Лонго Тольятти, Грамши және басқалармен бірге жаңа ИКП-ның жетекші тұлғасына айналды. Лонго жанкешті түрде фашизмге қарсы болды, ал 1922 жылы Бенито Муссолини Италияда фашистік режим орнатқанда, ол Францияға эмиграцияға кетіп, ИКП-ның маңызды басшыларының бірі болды. Сол жылы ол Мәскеуде өткен Коминтерн конгресіне делегация құрамында қатысып, Ленинмен кездесті. Ол алдағы жылдары саяси идеология саласындағы ерекше білімімен бірнеше рет Мәскеуге оралды, Иосиф Сталинмен және Кеңес Одағының басқа да басшыларымен жолығысты. 1933 жылы Коминтерннің саяси комиссиясына мүше болды. 1934 жылы ИКП мен ПСИ арасындағы бірлескен әрекеттер туралы келісімге қол қойды.
Longo was born in Fubine, in the province of Alessandria, Piedmont. As a student at the Politecnico di Torino, he became active in the youth wing of the Italian Socialist Party (PSI), and engaged in political propaganda from a Marxist perspective. He was a regular visitor to the offices of L'Ordine Nuovo, the newspaper founded by Antonio Gramsci, and became acquainted with Gramsci and Palmiro Togliatti. In 1921, at the Livorno Congress of the PSI, he was one of the instigators of the split in the party, when supporters of Vladimir Lenin's Bolshevik line left to form the Italian Communist Party (PCI). He became a leading figure in the new PCI along with Togliatti, Gramsci and others. Longo was a fervent anti fascist, and, when Benito Mussolini established his Fascist regime in Italy in 1922, he emigrated to France where he became one of the principal leaders of the PCI. In the same year, he was a member of a delegation to the Comintern Congress in Moscow, where he met Lenin. He would return to Moscow several times in the years to come, with a specific expertise in political ideology, and was to meet Joseph Stalin and other members of the Soviet Union leadership. In 1933 he became a member of the Comintern's political commission. In 1934 he signed a joint action agreement between the PCI and the PSI.
Испаниядағы азаматтық соғыс және қарсылық
Лонго Испания Азамат соғысына Рандольфо Паччарди басшылығымен Халықаралық бригадалардағы республикалық әскерлердің инспекторы ретінде қатысты және "Галло" әскери лақап атын алды. Екінші испан республикасы генерал Франкодан жеңілгеннен кейін ол Францияға оралды. 1940 жылы Францияға жасалған шабуылдан кейін Филипп Петен басшылығымен Вишидегі жалтақтаушы үкімет құрылды. Лонго 1939 жылдан 1941 жылға дейін Вернедегі интернациялық лагерде тұтқындалды. Сол жерде ол Лео Валиани және басқа да солшыл радикалдармен танысты. 1941 жылы ол итальяндық фашистік билікке берілді және Вентотенеде интернацияланды. 1943 жылдың 25 шілдесінде Муссолини биліктен құлаған кезде Лонго босатылды. Муссолини Солтүстік Италияны қайта бақылауға алғаннан кейін (оның басшылығымен Италия Социалдық Республикасы құрылды), Лонго итальяндық партизандық қарсылық қозғалысының коммунистік күштері – Гарибальди бригадаларына басшылық етті. Лонго "Азаттық үшін еріктілер тобы" ("Gruppo volontari per la liberta") командасының орынбасары және Ферруччо Паридің жақын серігі болды; 1945 жылдың сәуірінде Лонго Солтүстік Италиядағы көтерілістің маңызды тұлғаларының бірі болды. 1945 жылдың 28 сәуірінде Комо көлі маңындағы Донго қаласында Муссолини мен оның сүйіктісі Кларэта Петаччи Гарибальди бригадасының партизандарымен бірге атылып өлтірілді; Лонгоның осы өлтіруге қатысқан дәрежесі тарихшылар арасында дау тудырып отыр.
Longo took part in the Spanish Civil War as an inspector of the Republican troops in the International Brigades under the leadership of Randolfo Pacciardi, and took the nom de guerre Gallo. After the defeat of the Second Spanish Republic by General Franco, he returned to France. Following the 1940 invasion of France, the Vichy based collaborationist government was established under Philippe Pétain. Longo was arrested and detained in an internment camp at Vernet from 1939 to 1941. There he made the acquaintance of Leo Valiani, among other left wing radicals. In 1941 he was handed over to the Italian fascist authorities and interned at Ventotene. When Mussolini fell from power on 25 July 1943, Longo was released. After Mussolini regained control of Northern Italy (which he led as the Italian Social Republic), Longo took command of the Garibaldi Brigades, the communist forces in the Italian partisan resistance. Longo became deputy commander of the Gruppo volontari per la liberta ("Group of Volunteers for Freedom"), and a close collaborator of Ferruccio Parri; in April 1945 Longo was one of the leading figures of the uprising in northern Italy. It was at Dongo on Lake Como on 28 April 1945 and whilst being escorted by the Garibaldi Brigade partisans that Mussolini and his mistress Claretta Petacci were executed; the extent to which Longo took part in the killings has been the subject of dispute by historians.
Соғыстан кейінгі
Соғыстан кейін Ұлттық конгресс мүшесі болды және 1946 жылы Конституциялық жиналысқа сайланды. Сондай-ақ 1946 жылы Тереза Маттей Лонгоның өтініші бойынша мимозаны Халықаралық әйелдер күнінің символы ретінде таңдады. Кейіннен ол ПКИ тізімі бойынша Италияның депутаттар палатасына сайланды және бірнеше рет қайта сайланды, сондай-ақ партия басшылығының мүшесі болды. 1964 жылы Палмиро Тольятти қайтыс болғаннан кейін ол ПКИ хатшысы болды, өзін "басшы емес, хатшы" деп жариялады. Осы қызметте ол Тольятти саясатын, "Италияның социализмге жолы" деп белгілі болған саясатты жалғастырды, Италия Коммунистік партиясы мен Кеңес Одағы арасындағы одақты әлсіретті. 1968 жылы пайда болған жаңа солшыл қозғалыстарға жаулықсыз қатысты және ПКИ басшыларының арасында жаңа белсенділермен байланыс орнатуға ең көңілді болғандарының бірі болды, бірақ олардың артық әрекеттерін мақұлдамады. 1968 жылдың соңында Лонго инсульт алды; келесі айларда ішінара жазылғанмен, 1969 жылдың ақпан айынан бастап Энрико Берлингюер көмекші хатшы ретінде көптеген шешімдер қабылдауда оған көмектесті. 1972 жылы Лонго партия хатшысы қызметінен кетіп, оның орнына Берлингюерді тағайындады. Сол жылдан бастап сегіз жылдан кейін Римде қайтыс болғанға дейін ПКИ-нің құрметті президенті болды. Осы қызметте ол ПКИ кейіннен қолдайтын "ұлттық ынтымақ" бағытына қарсылығын білдірді. Лонго жемісті жазушы да болды. Ол Коммунистік партияның танымал журналы "Жаңа жолдар" ("Vie Nuove") басылымын құрды.
After the war, he was a member of the National Congress and in 1946 was elected to the Constituent Assembly. Also in 1946, Teresa Mattei chose the mimosa as the symbol of International Women's Day at the request of Longo. He was subsequently elected, and repeatedly re elected, to the Italian Chamber of Deputies on the PCI list and was a member of the party leadership. In 1964, after the death of Palmiro Togliatti, he became secretary of the PCI, declaring that he was "a secretary, not a boss". In this role, he continued Togliatti's line, known as the "Italian road to Socialism", playing down the alliance between the Italian Communist Party and the Soviet Union. He reacted without hostility to the new left movements that sprang up in 1968 and, among the leaders of the PCI, was one of those most disposed to engage with the new activists, although he did not condone their excesses. In late 1968 Longo suffered a stroke; although he partially recovered in the subsequent months, from February 1969 he was assisted in most decisions by Enrico Berlinguer acting as vice secretary. In 1972 Longo resigned from the position of party secretary, supporting the choice of Berlinguer as his successor. From that year until his death, eight years later in Rome, he was honorary president of the PCI. In that capacity, he expressed his opposition to the "national solidarity" line the PCI was later to espouse. Longo was also a prolific writer. He was the founder of Vie Nuove, a popular magazine of the Communist Party.