Джордж Бенджамин Люкс: Америка суретшісі және «Күл қала» мектебінің өкілі
George Luks
Жорж Люкс (1867-1933) – америкалық суретші, «Ashcan School» мектебінің өкілі. Нью-Йорктің кедей аудандарының суреттерімен танымал, реалистік стильде жұмыс жасаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық карикатурист және суретші (1867–1933)
American cartoonist and painter (1867–1933)
Джордж Бенджамин Люкс (13 тамыз 1867 – 29 қазан 1933) – американдық суретші, американдық суретшіліктің агрессивті реалистік «Ашкан мектебімен» (Ashcan School) байланыстырылған. Еуропаға саяхаттап, оқығаннан кейін Люкс Филадельфияда газет иллюстраторы және карикатурист болып жұмыс істеді, онда ол Роберт Анри басқаратын жақын топтың мүшесі болды. Бұл топ ықпалды Ұлттық дизайн академиясының қатаң талаптарына қарсы тұрды. Оның ең танымал суреттері Манхэттеннің төменгі шығыс бөлігіндегі кедей және ауыр жағдайдағы адамдардың өмірін көрсетеді.
George Benjamin Luks (August 13, 1867 – October 29, 1933) was an American artist, identified with the aggressively realistic Ashcan School of American painting. After travelling and studying in Europe, Luks worked as a newspaper illustrator and cartoonist in Philadelphia, where he became part of a close knit group, led by Robert Henri, that set out to defy the genteel values imposed by the influential National Academy of Design. His best known paintings reflect the life of the poor and hard pressed on Manhattan’s Lower East Side.
Ерте өмір және мансап
Люкс Пенсильвания штатының Уильямспорт қаласында Орталық Еуропадан келген иммигранттардың отбасында дүниеге келген. 1880 жылғы халық санауына сәйкес, оның әкесі Польшада, ал анасы Германияның Бавариясында туған. Әкесі дәрігер және дәріханашы болса, анасы суретші және музыкант болған. Кейіннен Люкс отбасы көмір кендеріне жақын орналасқан Пенсильвания штатының шығыс-орталық бөлігіндегі Поттсвилл қаласына көшіп келді. Осы ортада ол жас кезінде кедейлік пен қайырымдылық туралы білді, өйткені ата-анасы көмір шахтерлерінің отбасыларына көмектесетінін көрді. Люкс еңбек жолын водевильден бастады. Ол және оның кіші інісі 1880-ші жылдардың басында, жасөспірім шақтарында Пенсильвания мен Нью-Джерсидегі водевиль сахналарында өнер көрсетті. Суретші болуды шешкен соң ол сахнаны тастады. Люкс өзінің жастығынан суретші болғысы келгенін білген және Еуропаға сапар шегуден бұрын Пенсильванияның Көркемөнер академиясында қысқа ғана оқыды, содан кейін бірнеше өнер мектептеріне қатысып, ескі шеберлердің туындыларын зерттеді. Ол испан және голланд суретшілерінің, әсіресе Диего Веласкес және Франс Халстың еңбектеріне ғашык болды. Люкске Манедің энергиясы мен техникасы да ұнады. Кейін ол Дюссельдорфқа барып, алыс туысымен бірге тұрып, Дюссельдорф өнер мектебінде сабақ алды. Ақырында Дюссельдорфты тастап, Лондон мен Париждің көбірек шабыттандыратын ортасына көшті.
Luks was born in Williamsport, Pennsylvania, to Central European immigrants. According to the 1880 census, his father was born in Poland and his mother in Bavaria, Germany. His father was a physician and apothecary and his mother was an amateur painter and musician. The Luks family eventually moved to Pottsville, Pennsylvania, in east central Pennsylvania, near the coal fields. In this setting, he learned at a young age about poverty and compassion as he observed his parents helping the coal miners' families. Luks began his working life in vaudeville. He and his younger brother played the Pennsylvania and New Jersey vaudeville circuit in the early 1880s while still in their teens. He left performing when he decided to pursue a career as an artist. Luks knew from a young age that he wanted to be an artist and studied briefly at the Pennsylvania Academy of the Fine Arts before he traveled to Europe, where he attended several art schools and studied the Old Masters. He became an admirer of Spanish and Dutch painting, especially the work of Diego Velázquez and Frans Hals. Manet's energy and technique also appealed to Luks. Later he went to Düsseldorf, where he lived with a distant relative, allegedly a retired lion tamer, and took classes at the Düsseldorf School of Art. He eventually abandoned Düsseldorf for the more stimulating spheres of London and Paris.
Мультфильм түсіруші
1893 жылы Люкс Филадельфияға оралды, ол ақырында Филадельфия баспасында иллюстратор болып жұмыс тапты. Роберт Л. Гэмбоун жазғандай, "Люкстің баспасөз суретшісі ретіндегі тәжірибесі оның мансабы үшін шешуші болды, еңбегі үшін емес, өмір бойы сақтап қалған достары үшін". Сол газетте жұмыс істеп жүріп, ол Джон Слоан, Уильям Глэкенс және Эверетт Шиннмен танысты. Бұл адамдар Роберт Анридің студиясында апта сайын кездесіп, әлеуметтік және интеллектуалды әңгімелер айтысатын, ал Анри олардан бірнеше жас үлкен суретші болатын. Анри жас достарын Уитман, Эмерсон, Зола және Ибсеннің шығармаларын, сондай-ақ Уильям Моррис Ханттың «Өнер туралы әңгімелер» және Джордж Мурдың «Заманауи сурет салу» еңбектерін оқуға шақырды. Әдепті дәстүрдің шектеулерінен шаршап, ол олардың өз заманы мен тәжірибесіне жақын жаңа сурет салу стилінің қажеттілігін қарастыруын қалады. Анри қарапайым өмірді күшпен бейнелеудің жақтаушысы болды; ол американдық суретшілердің әдепті тақырыптардан және академиялық шеберліктен бас тартып, сурет салуды жылдам үйренуі керек деп сенді. Люкс оның жақын тыңдаушысы болды, бірақ ол ешқашан шәкірт рөліне бейімдесе алмады. 1896 жылы Люкс Нью-Йоркке көшіп, Джозеф Пулитцердің «Нью-Йорк әлемі» газетінде суретші болып жұмыс істей бастады, онда оның міндеттерінің бірі танымал «Хоган аллеясы» комикс сериясын (Сары бала бейнеленген) салу болды. Люкс Сары баланы оның авторы Ричард Ф. Аутколт Уильям Рэндольф Херсттің «Нью-Йорк журналына» кеткеннен кейін салуға кірісті. Ол суретші болып жұмыс істеген кезеңде Уильям Глэкенспен бірге тұрды. Эверетт Шинн мен Роберт Анримен бірге Глэкенс Люксті өзінің маңызды суреттеріне көбірек уақыт жұмсауға ынталандырды. Содан кейін өнімді жылдар өтті, сол кезде Люкс «Ашқан өнер» деп аталатын ең күшті туындыларын жасады.
In 1893, Luks returned to Philadelphia, where he eventually found work as an illustrator for the Philadelphia Press. As Robert L. Gambone writes, "Luks's experience as a Press artist reporter proved seminal to his career, not so much for the work he accomplished as for the lifelong friends he acquired." Working at that newspaper, he met John Sloan, William Glackens, and Everett Shinn. These men would gather for weekly meetings, ribaldly social as well as intellectual, at the studio of Robert Henri, a painter several years their senior. Henri encouraged his younger friends to read Whitman, Emerson, Zola, and Ibsen as well as William Morris Hunt's Talks on Art and George Moore's Modern Painting. Chafing under the limitations of the Genteel Tradition, he wanted them to consider the need for a new style of painting that would speak more to their own time and experience. Henri was a persuasive advocate for the vigorous depiction of ordinary life; he believed American painters needed to shun genteel subjects and academic polish and to learn to paint more rapidly. In Luks, he had a ready listener but also a man who was never going to be comfortable in the role of acolyte. In 1896, Luks moved to New York City and began work as an artist for Joseph Pulitzer's New York World, where one of his assignments was to draw the popular Hogan's Alley comic strip series (featuring the Yellow Kid). Luks began drawing the Yellow Kid after its creator, Richard F. Outcault, departed the World for William Randolph Hearst's New York Journal. During his time as an illustrator there, he lived with William Glackens. Along with Everett Shinn and Robert Henri, Glackens encouraged Luks to spend more time on his serious painting. What ensued were several productive years in which Luks painted some of the most vigorous examples of what would be called "Ashcan art."
"Сегізінші"
Олардың көптеген суреттерінің, соның ішінде Люкстің туындыларының, күшті, консервативті Ұлттық дизайн академиясының көрмелерінен қабылдамауы Анридің ізбасарларын өздерінің қысқа ғұмырлы тәуелсіз көрме тобын құруға итермеледі. Роберт Анри, Джордж Люкс, Уильям Глэкенс, Джон Слоан, Эверетт Шинн, Артур Б. Дэвис, Эрнест Лоусон және Морис Прендергасттан тұратын топ 1908 жылдың қаңтарында "Сегіз" атымен танысты. Нью-Йорктегі Макбет галереясындағы олардың көрмесі ХХ ғасырдағы американдық өнерді насихаттаудағы маңызды оқиға болды. "Сегіздің" стильдері бір-бірінен күрт ерекшеленсе де (Дейвис, Лоусон және Прендергаст қалалық реалистер емес еді), топты біріктірген нәрсе – қазылар алқасының жүйесінен тәуелсіз көрме мүмкіндіктерін жақтауы, сондай-ақ Академиямен міндетті түрде бекітілмеген мазмұн мен сурет салу техникаларына сенімдері болды. Нью-Йорктегі көрмеден кейін Джон Слоан ұйымдастырған көшпелі көрме картиналарды Чикагоға, Индианаполиске, Толедоға, Цинциннатиге, Питтсбургке, Бриджпортқа және Ньюаркқа жеткізіп, Ашкан мектебінің жаңа реализмі туралы ұлттық пікірталас тудыруға көмектесті. Люкстің "Шошқаларды тамақтандыру" және "Мамми Груди" туындылары көптеген өнер сүйер қауым қабылдауға дайын емес, жаңа, қарапайым өнер үлгісі ретінде қарастырылды.
The rejection of many of their paintings, including works by Luks, from the exhibitions of the powerful, conservative National Academy of Design motivated Henri's followers to form their own short lived independent exhibiting group. Consisting of Robert Henri, George Luks, William Glackens, John Sloan, Everett Shinn, Arthur B. Davies, Ernest Lawson, and Maurice Prendergast, the group exhibited as "The Eight" in January 1908. Their exhibition at the Macbeth Galleries in New York was a significant event in the promotion of twentieth century American art. Although the styles of "The Eight" differed greatly (Davies, Lawson, and Prendergast were not urban realists), what unified the group was their advocacy of exhibition opportunities free from the jury system as well as their belief in content and painting techniques that were not necessarily sanctioned by the Academy. The traveling exhibition organized by John Sloan that followed the New York show brought the paintings to Chicago, Indianapolis, Toledo, Cincinnati, Pittsburgh, Bridgeport, and Newark and helped to promote a national debate about the new realism that the Ashcan school represented. Luks' Feeding the Pigs and Mammy Groody were seen as examples of this new earthiness many art lovers were not ready to accept.
Ашкан мектебі
Люкс жұмысшы класының тақырыптарын және қалалық өмірдің көріністерін, Ашқан реализмінің айқын белгілерін, зор ықыласпен бейнеледі. Бруклин мұражайының қорындағы "Хестер көшесі" (1905) Люкстің күшті суреттері арқылы еврей иммигранттарының өмірін көрсетеді: саудагерлер, арба сатушылар, кездейсоқ серуендеушілер және ғасыр басындағы Нью-Йоркке тән этникалық алуан түрліліктің қызығушылық танытқан көрермендері. Люкстің туындылары Ашқан мектебінің суретшілері салған өмір шындығын көрсетеді. "Хестер көшесі" Люкстің тығыз композицияларды тиімді басқару және мінез-құлқы мен қимыл-қозғалысты, сондай-ақ астарындағы егжей-тегжейлі мәліметтерді шебер түсіру қабілетін де көрсетеді. Бірақ бұл термин кейіннен ғана Генри тобына ғана емес, сонымен қатар Джордж Беллоус (Генридің тағы бір шәкірті), Джером Майерс, Гиффорд Бил, Глен Коулман, Карл Спринчорн және Мейбл Дуайт сияқты суретшілерге, тіпті Нью-Йорктің жұмысшы табының аудандарын кейде қатыгездікпен шынайы бейнелеген фотографтар Джейкоб Риис пен Льюис Хайнға да қолданылды. 1905 жылы Люкс ең танымал екі туындысын жасайды, Ашқан мектебінің иконалары: "Спильерлер", қазір Американың Аддисон галереясының қорында, және "Күресшілер", қазір Бостонның Көркем өнер мұражайының қорында. Бұл екі картина Люкстің мінез-құлқының екі түрлі жағын көрсетеді. "Спильерлерде" екі жас қыз құлшынып билейді, олардың қуанышты беттері кір қолына керемет контраст жасап тұр. Люкс жұмысшы табының балаларының жағдайларына қарамастан қуаныш сезіну қабілетін көрсетеді. Сентименталды болсын, болмасын, ол шындықты өз көзімен көргендей суреттеді, деп жазған оның досы Эверетт Шинн. Ал "Күресшілер" еркектік батырлыққа куәлік етеді, бір мықты адамды екіншісі төбесімен төңкеріп қойған, алып, әдемі суреттелген туынды. Жеңілген күресшінің беті төңкерілген күйде тікелей бізге қарайды. Позасы қисық, әрбір бұлшық еті ширатылып тұр, ал бояу күрес кезіндегі тер мен күшті көрсетеді. Люкс күшті түс эффекттерін қолдану шебері ретінде танымал болды. Оған сұхбат беру кезінде ол: "Мен сізге барлық құпияны айтайын! Түс – жарық пен көлеңкенің ғана жиынтығы. Көлем болса, сізге қызғылт, сұр немесе көк түс қажет емес. Қызғылт пен көк түс жарыққа немесе уақытқа байланысты өзгереді. Көлемділік мәңгілік", – деді. Өнер сыншысы Садакичи Хартманн оның жанрға қарамастан көркемдік көзқарасының өткір болғанын атап өтті. Кейінгі жылдары ол қоғамдық портреттер (мысалы, "Қоғам қызы") салған. Дегенмен, оның стилі мансабы бойында бірқалыпты болған жоқ. "Франсис кафесі" (1906) төменгі таптағы қалалық өмірдің қараңғы көріністеріне қарағанда көбірек импрессионистік элементтерді қамтиды, ал оның деректілік дәлдікке деген қызығушылығы да өзгеріп отырды. Мысалы, "Сұр бойжеткен" (1908) Люксті алкоголизмнен емдеген Беллвью ауруханасының дәрігерінің ұлын бейнелейді, бірақ Люкс айналадағы ортаны шынайы көрсетуден гөрі, баланың мінез-құлқын көрсетуге көбірек мән бергендігі айтылады. Генри мен Слоан сияқты Люкс та мұғалім болды, алдымен Манхэттеннің Батыс 57-ші көшесіндегі Өнер студенттері лигасынан сабақ берді, кейіннен көшеден өте берген өзі құрған мектепте, ол өмірінің соңына дейін ашық болды. Бір оқушысы, суретші Элси Дриггс оны сыныпта харизматикалық тұлға ретінде еске алады. Ол шәкірттерінің құрметіне бөленді және керемет әңгімеші болды. Ол модернизмнің қағидаларын уағыздауға қызығушылық танытпады; оның міндеті реализм мен тікелей байқауға қатысты болды. Оның туындылары 1932 жылғы жазғы Олимпиададағы сурет сайысындағы сурет салу іс-шарасының бір бөлігі болды.
Luks painted working class subjects and scenes of urban life, the hallmarks of Ashcan realism, with great gusto. "Hester Street" (1905), in the collection of the Brooklyn Museum, captures Jewish immigrant life through Luks's vigorously painted representation of shoppers, pushcart peddlers, casual strollers, and curious onlookers of the ethnic variety that characterized turn of the century New York. Luks's work typifies the real life scenes painted by the Ashcan School artists. Hester Street also demonstrates Luks' ability to effectively manipulate crowded compositions and to capture expressions and gestures as well as gritty background details. but the term was applied later not only to the Henri circle, but also to such painters as George Bellows (another student of Henri), Jerome Myers, Gifford Beal, Glenn Coleman, Carl Sprinchorn, and Mabel Dwight and even to photographers Jacob Riis and Lewis Hine, who portrayed New York's working class neighborhoods in a sometimes brutally realistic fashion. In 1905, Luks painted two of his most famous works, icons of the Ashcan school: The Spielers, now in the collection of the Addison Gallery of American Art, and The Wrestlers, now in the collection of the Museum of Fine Arts in Boston. These two paintings also illustrate radically different aspects of Luks' temperament. In The Spielers, two young girls dance frenetically, their joyous faces forming an appealing contrast to their grimy hands. Luks portrays the ability of working class children to experience pleasure despite their circumstances. Sentimental or otherwise, he painted the truth, as he saw it, as his friend Everett Shinn wrote. The Wrestlers, on the other hand, is a testament to masculine bravado, a massive, sumptuously painted canvas in which one beefy man has been pinned to the mat by another; the face of the defeated wrestler, turned upside down, stares straight at us. The pose is contorted, every muscle bulges, and the paint reflects the sweat and strain of the match. Luks was respected as a master of strong color effects. When interviewed on the topic, he said, "I'll tell you the whole secret! Color is simply light and shade. You don't need pink or grey or blue so long as you have volume. Pink and blue change with light or time. Volume endures." Although Luks is most well known for his depictions of New York City life, he also painted landscapes and portraits and was an accomplished watercolorist. His visual perception was acute, no matter the genre, the art critic Sadakichi Hartmann noted. In later years, he painted society portraits (e. g., Society Girl). His style was not uniform throughout his career, though. The Cafe Francis (1906) contains more impressionist touches than his usual dark scenes of lower class urban life, and his interest in documentary accuracy varied. Sulky Boy (1908), for example, depicts the son of a doctor at Bellevue Hospital who treated Luks for alcoholism, but it has been noted that Luks was more concerned with depicting the boy's demeanor than conveying an authentic representation of the surroundings. Like Henri and Sloan, Luks was also a teacher, first at the Arts Students League on West 57th Street in Manhattan and, later, across the street at a school he established himself, which remained open until the time of his death. One student, the painter Elsie Driggs, remembered him as a charismatic force in the classroom. He enjoyed the adulation of his pupils and was a great raconteur. He was not interested in preaching the tenets of modernism; his commitment was to realism and direct observation. His work was also part of the painting event in the art competition at the 1932 Summer Olympics.
Тұлға
Люкс – тумысынан бүлікші, американдық өнердегі ең ерекше тұлғалардың бірі. «Ол – Пак. Ол – Калибан. Ол – Фалстафф», – деп жазды оның замандасы, өнер сыншысы Джеймс Гиббонс Хунекер. Кейінгі абстрактты экспрессионистердің көптеген өкілдері сияқты, ол өзінің еркектігін көрсетуге ұмтылып, қиындыққа батыл қарсы тұрды. Американдық өнердің «жаман баласы» ретінде танылуын қалайтын, өзін толығымен өзі жасаған адам деп сипаттағанды ұнататын және Роберт Анридің немесе өзімен бір замандас болған суретшілердің өнеріне тигізген әсерін азайтуға тырысқан. Ол гиперболалық мәлімдемелер жасауға бейім болды және көбінесе өмірбаяндық егжей-тегжейлі мәліметтер туралы қасақана тұманды айтты, өзін-өзі мифологизациялаудың құпия аурасын сақтауға ұмтылды. Ол мұражайда немесе галереяда болғанымен, бокс төресінде немесе тавернада да бірдей сезімде болды. Люкс үнемі көп ішетін, оның досы және бір кездегі бөлмедесі Уильям Глэкенс оны мас күйінде төсегінен шығарып, төсекке сүйреп әкеуге жиі мәжбүр болатын. Көптеген деректер осы бейілімді растаса да, оны мейірімді жүректі, өнер туындыларының тақырыбы болған, қиын жағдайдағы адамдармен достық қарым-қатынас құрған адам деп сипаттайды. Мысалдары көп: мысалы, «Жесір МакГи» (1902) немесе «Ескі герцогиня» және «Қалдық жинаушы» (екеуі де 1905 жылғы), онда Люкс көшенің қатал шындығын білетін, мұңайып, жағдайы нашар әйелдерді сезімталдықпен бейнелеген. Уильям Глэкенстің ұлы Айра Глэкенс Люкстің өлімі туралы газетте суретшінің таңғы аспанды суретке түсіруге бара жатып көз жұмғаны туралы айтылғанына қарамастан, шындығында жақын маңдағы барда клиентпен туған жанжалдың салдарынан өлтірілгенін жазды. Оның көпшілік жерлеу рәсіміне отбасы мүшелері, бұрынғы студенттері, сондай-ақ бұрынғы және қазіргі достары қатысты. Ол 18 ғасырлық кестеленген камзолда жерленді, бұл оның ең бағалы мүліктерінің бірі болды.
Luks was a born rebel and one of the most distinctive personalities in American art. "He is Puck. He is Caliban. He is Falstaff," his contemporary, the art critic James Gibbons Huneker, wrote. Like many of the later Abstract Expressionist men, he made a great display of his masculinity and could seldom retreat from a dare. He took pride in being known as the "bad boy" of American art, liked to characterize himself as entirely self created, and downplayed the influence of Robert Henri, or any contemporary, on his artistic development. He was given to hyperbolic statements and was often intentionally vague about autobiographical details, preferring to maintain an aura of self mythologizing mystery. He was equally at home at a prize fight or in a tavern as in a museum or a gallery. Luks was always a heavy drinker, and his friend and one time roommate William Glackens often had to undress him and haul him to bed after a night of drunken debauchery. Although many sources confirm this tendency, they also characterize him as a man with a kind heart who befriended people living on the edge who became subjects for his works of art. Examples of this are numerous: e. g., Widow McGee (1902) or The Old Duchess and The Rag Picker (both of 1905), in which Luks depicted with sensitivity elderly, down and out women who knew the harsh realities of the street. Ira Glackens, the son of William Glackens, wrote about Luks's death that, contrary to the newspaper account stating that the painter had succumbed on his way to paint the dawn sky, he had actually been beaten to death in an altercation with a customer at a nearby bar. His packed funeral was attended by family, former students, and past and present friends. He was buried in an 18th century embroidered waistcoat, one of his most valued possessions.