Алексей Львов: Ресей композиторы және әнұран жасаушысы

Кіріспе

Алексей Фёдорович Львов (5 маусым 1798 [ескі стиль бойынша 25 мамыр 1798] – 28 желтоқсан 1870 [ескі стиль бойынша 16 желтоқсан 1870]) – орыс композиторы. Ол «Боже, царя храни» (Құдай патшаны сақтасын) атты Ресей империясының әнұранын жазғанымен белгілі. 1846 жылы «Ундин» операсын жазды. Ол Литваның Каунас қаласындағы Пажайлис монастырында жерленген.

Өмірбаян

Львов музыкаға үлкен қызығушылық танытқан отбасында дүниеге келді. Ол 1826-1836 жылдары Санкт-Петербургтегі Императорлық капелланың маэстросы болған Федор Петрович Львовтың ұлы (Бортнянскийден кейін осы лауазымға тағайындалған). Львов "Обиход" деп аталатын дәстүрлі орыс шіркеу музыкасының стилін жинақтады, ол әлемдегі көптеген орыс православие шіркеулерінің стандартты репертуары болып табылады. Бұл қарапайым стиль. Бұл мелодияларды кейін Бахметов өңдеп, жетілдірді. Алексей Федорович өте ерте жасында скрипка сабақтарын бастады және үйінде берілетін концерттерде жиі өнер көрсетті: мысалы, 9 жасында Виоттидің скрипка концертінде солист болды. Жастық шағында бірнеше ұстаздан білім алғанмен, 19 жасынан бастап тәуелсіз түрде оқуға кірісті, Коррелли, Тартини, Виотти, Кройцер және Роде сияқты көрнекті скрипкашылардың шығармаларын мұқият зерттеп, жеке стилін дамытуға тырысты. Дегенмен, ол И. Г. Миллердің жетекшілігімен композицияны формалды түрде оқуын жалғастырды (Милер Глинканың ұстаздарының бірі болған). Музыкадан өзге, оның жалпы білімі техникалық салаға бағытталған. 1818 жылы ол Коммуникациялар институтын бітірді және Императорлық армияда азаматтық инженер болып жұмыс істей бастады, соңында генерал шеніне жетті. 1828 жылы ол патша Николай I-нің қасындағы адъютант болып тағайындалды. Львов Санкт-Петербургте струнный квартет құрды және жеке резиденциясында апта сайын концерттер ұйымдастырды, оларға жоғары қоғам өкілдері қатысты. Мұндай концерттерде Ресей астанасына келген белгілі музыканттардың қосымша өнер көрсетулері жиі болып тұратын, олардың ішінде Лист, Роберт және Клара Шуман, сондай-ақ Берлиоз болды. Оның квартеті Еуропаға бірнеше гастрольдік сапарлар жасады, онда Львов көпшілік алдында өнер көрсетті (туған елінде жоғары әлеуметтік мәртебесіне байланысты тек жеке аудиторияға ғана ойнау мүмкіндігі болды). Ол Мендельсон, Мейербер және Спонтиниді де жақын достарының қатарына қосты. 1837 жылы Львов әкесінен кейін Императорлық капелланың маэстросы болып тағайындалды және 1861 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1850 жылы ол Ресейде симфониялық концерттерді дамытуға үлкен үлес қосып, Ресей концерттік қоғамын (Русское концертное общество) құрды. 1867 жылы есту қабілеті нашарлағандықтан, ол музыкалық қызметтен кетуге мәжбүр болды. Композитор ретінде Львовтың стилі эклектикалық болды. Ол орыс музыкалық мәдениетінің дәстүрлерін итальяндық және (әсіресе) неміс ықпалымен үйлестірді. Львов үйленген және оның бір ұлы мен екі қызы болған.

Lvov was born into a family which was keenly interested in music. He was the son of Feodor Petrovich Lvov, who was Maestro of the Imperial Chapel in St Petersburg from 1826 to 1836 (having succeeded Bortnianskij). Lvov codified the traditional Russian liturgical musical style called "Obikhod," which is the standard repertory of most Russian Orthodox churches in the world. It is a simple style. These melodies were later edited and improved by Bakhmetev. Alexei Fyodorovich began violin lessons at a very young age and performed regularly in concerts given at his home: for instance, at 9 he was the soloist in a performance of a violin concerto by Viotti. Although he had a number of teachers in his youth, from the age of 19 onwards he began to study independently, seeking to develop his own personal style through careful attention to the works of such celebrated violinists as Corelli, Tartini, Viotti, Kreutzer and Rode. He nevertheless continued to study composition formally under the supervision of I. G. Miller (who was also one of the teachers of Glinka). Outside the world of music, his general education had a technical emphasis. In 1818, he completed his studies at the Institute of Communications, and embarked on a career as a civil engineer in the Imperial Army, eventually attaining the rank of general. In 1828, he was appointed Aide de camp to Tsar Nicholas I.

Lvov formed a string quartet in St Petersburg, and organised weekly concerts at his private residence, which were attended by members of high society. At these concerts it was quite usual for there to be guest performances by distinguished musicians who were visiting the Russian capital; among these were Liszt, Robert and Clara Schumann, and Berlioz. His quartet undertook a number of tours in Europe, where Lvov was able to perform to public audiences (in his home country he was able to play only to private audiences owing to his elevated social rank). He also counted Mendelssohn, Meyerbeer and Spontini amongst his personal friends. In 1837, Lvov succeeded his father as Maestro of the Imperial Chapel, remaining in the position until 1861. In 1850, he founded the Russian Concert Society (Русское концертное общество), which was among the pioneers of symphonic concerts in Russia. In 1867, with the onset of deafness, he was obliged to withdraw from musical activity. As a composer, Lvov's style was eclectic. He combined the traditions of Russian musical culture with strong Italian and (especially) German influences. Lvov was married, and had a son and two daughters.