Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей композиторы, пианист және дирижер (1873–1943)
Russian composer, pianist and conductor (1873–1943)
Сергей Васильевич Рахманинов (1 сәуір 1873 [ескі стиль бойынша 20 наурыз 1873] – 28 наурыз 1943) – ресейлік композитор, виртуоз пианист және дирижер. Рахманинов өз заманының ең көрнекті пианистерінің бірі және композитор ретінде орыс классикалық музыкасындағы романтизмнің соңғы ұлы өкілдерінің бірі саналады. Чайковский, Римский-Корсаков және басқа орыс композиторларының ертедегі ықпалы оның әуендік, экспрессивті, тығыз контрапункттік текстуралармен және бай оркестрлік бояулармен ерекшеленетін жеке стильін қалыптастырды. Рахманиновтың шығармашылығында фортепиано басты орын алады, ол орындаушылық шеберлігін аспаптың көркемдік және техникалық мүмкіндіктерін толыққанды зерттеу үшін пайдаланды. Музыкалық отбасында дүниеге келген Рахманинов төрт жасында фортепиано ойнауды бастады. Ол Мәскеу консерваториясында фортепиано және композицияны оқыды, 1892 жылы бітірді, оған дейін бірнеше шығарма жазып үлгерген еді. 1897 жылы оның 1-ші симфониясының сәтсіз премьерасынан кейін Рахманинов төрт жылдық депрессияға түсті және жақсы қабылданатын 2-ші фортепиано концертін 1901 жылы аяқтағанға дейін аз шығарма жазды. Рахманинов 1904–1906 жылдары Большой театрының дирижері болды, ал 1906 жылы Германияның Дрезден қаласына көшті. 1909 жылы ол алғаш рет АҚШ-қа пианист ретінде гастрольдік сапар жасады. Ресей революциясынан кейін Рахманинов отбасымен бірге Ресейден мүшелікті тастап, 1918 жылы Нью-Йоркке қоныстанды. Содан кейін ол көп уақытын АҚШ және Еуропа бойынша пианист ретінде гастрольде өткізді, ал 1932 жылдан бастап жаздарын Швейцариядағы вилласында өткізді. Осы кезеңде Рахманиновтың негізгі қызметі орындаушылық болды, ал композиторлық шығармашылығы айтарлықтай азайып, Ресейден кеткеннен кейін бар болғаны алты шығарма аяқтады. 1942 жылы денсаулығы нашарлағандықтан ол Калифорния штатының Беверли-Хиллз қаласына көшіп, 1943 жылы меланомадан қайтыс болды.
Sergei Vasilyevich Rachmaninoff (1 April 1873 [O. S. 20 March 1873]28 March 1943) was a Russian composer, virtuoso pianist, and conductor. Rachmaninoff is widely considered one of the finest pianists of his day and, as a composer, one of the last great representatives of Romanticism in Russian classical music. Early influences of Tchaikovsky, Rimsky Korsakov, and other Russian composers gave way to a thoroughly personal idiom notable for its song like melodicism, expressiveness, dense contrapuntal textures, and rich orchestral colours. The piano is featured prominently in Rachmaninoff's compositional output and he used his skills as a performer to fully explore the expressive and technical possibilities of the instrument. Born into a musical family, Rachmaninoff began learning the piano at the age of four. He studied piano and composition at the Moscow Conservatory, from which he graduated in 1892, having already written several compositions. In 1897, following the disastrous premiere of his Symphony No. 1, Rachmaninoff entered a four year depression and composed little, until supportive therapy allowed him to complete his well received Piano Concerto No. 2 in 1901. Rachmaninoff went on to become conductor of the Bolshoi Theatre from 1904–1906, and relocated to Dresden, Germany, in 1906. He later embarked upon his first tour of the United States as a pianist in 1909. After the Russian Revolution, Rachmaninoff and his family left Russia permanently, settling in New York in 1918. Following this, he spent most of his time touring as a pianist through the US and Europe, from 1932 onwards spending his summers at his villa in Switzerland. During this time, Rachmaninoff's primary occupation was performing, and his compositional output decreased significantly, completing just six works after leaving Russia. By 1942, his declining health led him to move to Beverly Hills, California, where he died from melanoma in 1943.
Түп ата-бабалары мен алғашқы жылдары: 18731885
Рахманинов 1873 жылдың 1 сәуірінде (ескі стиль бойынша 20 наурыз) Ресей империясындағы орыс аристократиясының отбасында дүниеге келді. Конгресс кітапханасы Рахманиновтың туған күнін 1 сәуір деп тіркесе, Хоровиц оның шығармаларын, әсіресе 3-ші фортепиано концертін жақтады. 1930 жылы Рахманинов итальян композиторы Отторино Респигиге өзінің Études Tableaux, Op. 33 (1911) және Études Tableaux, Op. 39 (1917) шығармаларын оркестрге беруге рұқсат берді, соның арқасында Респиги композициялардың идеяларын білді. 1931 жылдың желтоқсанында оның қызы Борис Конусқа тұрмысқа шықты, ал кейіннен олардың екінші немересі Александр Конус дүниеге келді. 1931 жылы Рахманинов және тағы бірнеше адам «Нью-Йорк Таймс» газетінде Кеңес Одағының мәдени саясатын сынаған мақалаға қол қойды. Бұл оқиғадан кейін Кеңес баспасөзіндегі қарсылықтар нәтижесінде композитордың музыкасы Кеңес Одағында 1933 жылға дейін бойкотталды. 1929 жылдан 1931 жылға дейін Рахманинов жазда Францияда, Рамбуйеге жақын орналасқан Клерфонтейн-ан-Ивелинде болды, онда ол басқа орыс эмигранттарымен және қыздарымен кездесті. 1930 жылы Рахманинов композициялық құштарлығын қайта сезініп, жаңа шығармалар жазу үшін жаңа орын іздеді. Ол Швейцарияның Люцерн көлінің жағасындағы Гертенштейнге жақын жерде жер сатып алып, үй салғызды, оны өзінің және әйелінің есімінің алғашқы әріптерінен (Сенар) және фамилиясынан алынған "r" әрпінен құралған Вилла Сенар деп атады. Рахманинов 1939 жылға дейін жазда Вилла Сенарда тұрды, көбінесе қыздары мен немерелерімен бірге Люцерн көлінде моторлы қайықпен жүзуді ұнататын. 1934 жылы ол Вилла Сенарда «Паганини тақырыбындағы рапсодиясын» және 1936 жылы 3-ші симфониясын аяқтады. 1932 жылдың қазан айында Рахманинов 50 концерттен тұратын концерттік маусымын бастады. Бұл турне оның пианист ретіндегі дебютіне 40 жыл толуын белгіледі, осыған орай Америкада тұратын орыс достары оған мерекелік орама мен гүл шоғын сыйлады. АҚШ-тағы нашар экономикалық жағдай композитордың кіші көлемді залдарда өнер көрсетуіне және инвестицияларында ақша жоғалтуына әкелді. 1933 жылы осы турненің еуропалық бөлігінде Рахманинов музыканттар мен достарымен бірге 60 жылдығын тойлады, содан кейін ол жаз бойы Вилла Сенарға қайтып келді. 1934 жылдың мамыр айында Рахманиновқа кішкентай операция жасалды, ал екі жылдан кейін ол артритті емдеу үшін Францияның Экс-ле-Бен қаласына барды. 1937 жылы Вилла Сенарға жасаған сапары кезінде Рахманинов хореограф Мишель Фокинмен Никколо Паганиниге негізделген балет туралы келіссөздер жүргізді, онда оның рапсодиясы қолданылатын болды. Балет 1939 жылы Лондонда композитордың қыздарының қатысуымен көрсетілді. 1938 жылы Рахманинов Лондондағы Корольдік Альберт залында Генри Вудтың құрметіне арналған қайырымдылық концертінде 2-ші фортепиано концертін орындады. Вуд Рахманиновтің жанкүйері болған және оны шоудың жалғыз солисі еткісі келген. Рахманинов келісті, бірақ радиода көрсетілмеуіне талап қойды, өйткені ол бұл құралға жақтырмас еді. 1939-40 жылдардағы концерттік маусымда Рахманинов әдеттегіден аз концерттерде өнер көрсетті, барлығы 43 өнер көрсетімі болды, олардың көп бөлігі АҚШ-та өтті. Тур Англияда жалғасты, содан кейін Рахманинов Париждегі қызы Татьянаны көріп, Вилла Сенарға оралды. Вилладағы еденде сырғанап, жарақат алғаннан кейін ол біраз уақыт өнер көрсете алмады. 1939 жылдың 11 тамызында ол Люцерн халықаралық музыка фестивалінде өнер көрсетуге жеткілікті күш жинады. Бұл оның Еуропадағы соңғы концерті болды. Екінші дүниежүзілік соғыс жақындағандықтан, ол екі күннен кейін Парижге оралды, онда ол, әйелі және екі қызы композитор 23 тамызда Еуропадан кетер алдында соңғы рет бірге болды. Рахманиновтың қаржылық көмегімен Иван Ильин кепілдікті төлеп, Швейцарияға қоныс аудара алды. Рахманинов 1941 жылдың ортасынан бастап нацистік Германияға қарсы Кеңес Одағының соғыс күшін қолдады, көптеген концерттерінен түскен ақшаны Қызыл Армияға берді. АҚШ-қа оралғаннан кейін Рахманинов 1939 жылдың 26 қарашасы мен 3 желтоқсанында Нью-Йорктегі Филадельфия оркестрімен дирижер Юджин Ормандимен бірге оркестрдің композиторға арналған концерттерінің арнайы сериясының аясында АҚШ-тағы дебютінің 30 жылдығын тойлады. 10 желтоқсанда өткен соңғы концертте Рахманинов өзінің 3-ші симфониясын және «Звоны» шығармасын дирижерлік етті, ол 1917 жылдан бері алғаш рет дирижерлік өнер көрсетті. Концерт маусымы Рахманиновты шаршатып, ол жазды Лонг-Айлендтегі Хантингтон қаласына жақын Орчардс-Пойнт имениесіндегі кішкентай операциядан кейін демалыспен өткізді. Осы кезеңде Рахманинов өзінің соңғы шығармасын, Symphonic Dances, Op. 45 аяқтады, ол 1941 жылдың қаңтарында Орманди мен Филадельфия оркестрінің орындауымен көрсетілді, Рахманинов та қатысты. 1939 жылдың желтоқсанында Рахманинов 1942 жылдың ақпанына дейін созылған үлкен жазбалар кезеңін бастады, онда ол Филадельфия музыка академиясында 1-ші және 3-ші фортепиано концерттерін және 3-ші симфониясын жазды.
Rachmaninoff was born on 1 April 1873 [O. S. 20 March 1873] into a family of Russian aristocracy in the Russian Empire. efn|While the Library of Congress lists Rachmaninoff's birthdate as 1 April, and Horowitz remained a champion of Rachmaninoff's works and in particular his Piano Concerto No. 3. In 1930, in a rare occurrence, Rachmaninoff allowed Italian composer Ottorino Respighi to orchestrate pieces from his Études Tableaux, Op. 33 (1911) and the Études Tableaux, Op. 39 (1917), giving Respighi the inspirations behind the compositions. By December 1931, his daughter was engaged to marry Boris Conus, with a second grandchild Alexander Conus born later to the couple. In 1931, Rachmaninoff and several others signed an article in The New York Times that criticised the cultural policies of the Soviet Union. The composer's music suffered a boycott in the Soviet Union as a result from the backlash in the Soviet press, lasting until 1933. From 1929 to 1931, Rachmaninoff spent his summers in France at Clairefontaine en Yvelines near Rambouillet, meeting with fellow Russian émigrés and his daughters. By 1930, his desire to compose had returned and he sought a new location to write new pieces. He bought a plot of land near Hertenstein on the banks of Lake Lucerne, Switzerland, and oversaw the construction of his home which he named Villa Senar after the first two letters of his and his wife's name, adding the "r" from the family name. Rachmaninoff spent his summers at Villa Senar until 1939, often with his daughters and grandchildren, with whom he would drive his motorboat on Lake Lucerne, one of his favourite activities. In the comfort of his own home, Rachmaninoff completed Rhapsody on a Theme of Paganini in 1934 and the Symphony No. 3 in 1936. In October 1932, Rachmaninoff began a demanding concert season that consisted of 50 performances. The tour marked the fortieth anniversary of his debut as a pianist, for which several of his Russian friends now living in America sent him a scroll and wreath in celebration. The frail economic situation in the US resulted in the composer performing to smaller audiences, and he lost money in his investments and shares. The European leg of this tour in 1933 saw Rachmaninoff celebrate his sixtieth birthday among fellow musicians and friends, after which he retreated to Villa Senar for the summer. In May 1934, Rachmaninoff underwent a minor operation and two years later, he retreated to Aix les Bains in France to improve his arthritis. During a visit to Villa Senar in 1937, Rachmaninoff entered talks with choreographer Michel Fokine about a ballet based on Niccolò Paganini that was to feature his rhapsody. It premiered in London in 1939 with the composer's daughters in attendance. In 1938, Rachmaninoff performed his Piano Concerto No. 2 at a charity jubilee concert at London's Royal Albert Hall to celebrate Henry Wood, founder of the Promenade concerts and an admirer of Rachmaninoff's who wanted him to be the show's only soloist. Rachmaninoff agreed, so long the performance was not broadcast on the radio due to his aversion to the medium. The 1939–40 concert season saw Rachmaninoff perform fewer concerts than usual, totalling 43 appearances that were mostly in the US. The tour continued with dates across England, after which Rachmaninoff visited his daughter Tatyana in Paris followed by a return to Villa Senar. He was unable to perform for a while after slipping on the floor at the villa and injuring himself. He recovered enough to perform at the Lucerne International Music Festival on 11 August 1939. It was to be his final concert in Europe. With World War II imminent, he returned to Paris two days later, where he, his wife, and two daughters were together for the last time before the composer left Europe on 23 August. With financial help from Rachmaninoff, Ivan Ilyin was able to pay the bail and settle in Switzerland. Rachmaninoff would support the Soviet Union's war effort against Nazi Germany from mid 1941 onwards, donating receipts from many of his concerts for the benefit of the Red Army. Upon his return to the US, Rachmaninoff performed with the Philadelphia Orchestra in New York City with conductor Eugene Ormandy on 26 November and 3 December 1939, as part of the orchestra's special series of concerts dedicated to the composer in celebration of the thirtieth anniversary of his US debut. The final concert on 10 December saw Rachmaninoff conduct his Symphony No. 3 and The Bells, marking his first conducting performance since 1917. The concert season left Rachmaninoff tired, and he spent the summer resting from minor surgery at Orchard's Point, an estate near Huntington, New York on Long Island. During this period Rachmaninoff completed his final composition, the Symphonic Dances, Op. 45, which was premiered by Ormandy and the Philadelphia Orchestra in January 1941, with Rachmaninoff in attendance. In December 1939, Rachmaninoff began an extensive recording period which lasted until February 1942 and included his Piano Concerto Nos. 1 and 3 and Symphony No. 3 at the Philadelphia Academy of Music.
Ауру, Калифорнияға көшіп, қайтыс болды: 194243
1942 жылдың басында Рахманиновқа дәрігері склероз, бел ауруы, нейралгия, жоғары қан қысымы және бас ауруларынан зардап шеккендіктен, денсаулығын жақсарту үшін жылы климатқа көшуді кеңес берді. Ақпан айында соңғы студиялық жаздыру сессиясын аяқтағаннан кейін, композитор мен оның әйелі Калифорнияға үлкен қызығушылық танытқандықтан Лонг-Айлендке көшу жоспары күшін жойды және мамыр айында Беверли-Хиллстегі Тауэр-роудтағы жалға алынған үйге қоныстанды. Маусым айында олар Беверли-Хиллстегі 610 Норт-Элм-Драйв мекенжайында үй сатып алды, Горовицке жақын тұрып, ол жиі келіп, Рахманиновпен фортепианода дуэт орындаған. 1942 жылы Рахманинов Игорь Стравинскийді кешкі асқа шақырды, екеуі де соғысқа ұшыраған Ресей және Франциядағы балалары туралы алаңдаушылықтарын бөлісті. 1942 жылдың шілдесінде Голливуд Боулдағы қойылымнан кейін Рахманинов бел ауруы мен шаршаңқылыққа шалдықты. Ол дәрігері Александр Голицынға 1942–43 жылдарғы концерттік маусымның өзінің соңғысы болатынын, өйткені ол уақытын композицияға арнағысы келетінін айтты. Турне 1942 жылдың 12 қазанында басталды және композитор денсаулығының нашарлауына қарамастан сыншылардан көптеген жағымды пікірлер алды. Рахманинов пен оның әйелі Наталья 1943 жылдың 1 ақпанында Нью-Йоркте өткен салтанатта 220 азаматтың қатарында АҚШ азаматтығына қол жеткізді. Сол айдың соңында ол тұрақты жөтел мен арқа ауруларына шалдықты; дәрігер оған плеврит диагнозы қойып, жылы климаттың жазылуына көмектесетінін айтты. Рахманинов турнені жалғастыруды жөн көрді, бірақ Флоридаға саяхат кезінде денсаулығы нашарлағандықтан қалған қойылымдар тоқтатылып, ол пойызбен Калифорнияға оралды, онда жедел жәрдем оны ауруханаға жеткізді. Дәл сол кезде Рахманиновқа агрессивті меланома диагнозы қойылды. Әйелі Рахманиновты үйге алып келді, онда ол қызы Иринамен қайта қосылды. Концерттік солист ретіндегі соңғы өнер көрсетулері 11 және 12 ақпанда Ханс Ланге жетекшілігімен Чикаго симфониялық оркестрімен Бетховеннің бірінші фортепиано концерті мен оның Паганини тақырыбындағы рапсодиясын орындады, ал 17 ақпанда Теннесси штатының Ноксвилл қаласындағы Теннесси университетінде фортепианошы ретіндегі соңғы концертін берді. Рахманиновтың денсаулығы 1943 жылдың наурыз айының соңғы аптасында күрт нашарлады. Ол тамаққа қызығуын жойды, қолы мен қабырғасында тұрақты ауыру сезімдері болды және тыныс алуы қиын болды. 26 наурызда композитор есінен танып, екі күннен кейін Беверли-Хиллстегі үйінде 69 жасында қайтыс болды. Мәскеуден келген бірнеше композиторлардың сәлемдеме хаттары Рахманиновқа оқуға үлкермей кетті. Оның қорымдық рәсімі Сильвер-Лейк қаласындағы Михельторена көшесіндегі Қасиетті Мария орыс православие шіркеуінде өтті. Рахманинов өсиетімен Скрябин, Танеев және Чехов жерленген Новодевичье зиратында жерленгісі келді, бірақ оның америкалық азаматтығы бұл мүмкін емес етті. Оның орнына ол Нью-Йорк штатының Вальхалла қаласындағы Кенсико зиратына жерленді. Рахманиновтың қазасынан кейін ақын Мариетта Шагинян 1912 жылдың ақпанындағы алғашқы танысуынан бастап 1917 жылдың шілдесіндегі соңғы кездесуіне дейінгі аралықтағы он бес хаттарын жариялады. Олардың қарым-қатынасы романтикалық сипатқа ие болғанымен, негізінен интеллектуалдық және эмоционалды болды. Шагинян мен Рахманиновпен бөліскен поэзиясы оның 38-ші операсының ("Алты ән") шабыт көзі ретінде аталады.
In early 1942, Rachmaninoff was advised by his doctor to relocate to a warmer climate to improve his health after suffering from sclerosis, lumbago, neuralgia, high blood pressure, and headaches. After completing his final studio recording sessions during this time in February, a move to Long Island fell through after the composer and his wife expressed a greater interest in California, and initially settled in a leased home on Tower Road in Beverly Hills in May. In June they purchased a home at 610 North Elm Drive in Beverly Hills, living close to Horowitz who would often visit and perform piano duets with Rachmaninoff. Later in 1942, Rachmaninoff invited Igor Stravinsky to dinner, the two sharing their worries of a war torn Russia and their children in France. Shortly after a performance at the Hollywood Bowl in July 1942, Rachmaninoff was suffering from lumbago and fatigue. He informed his doctor, Alexander Golitsyn, that the upcoming 1942–43 concert season would be his last, in order to dedicate his time to composition. The tour began on 12 October 1942 and the composer received many positive reviews from critics despite his deteriorating health. Rachmaninoff and his wife Natalia were among the 220 people who became naturalised American citizens at a ceremony held in New York City on 1 February 1943. Later that month he complained of persistent cough and back pain; a doctor diagnosed him with pleurisy and advised that a warmer climate would aid in his recovery. Rachmaninoff opted to continue with touring, but felt so ill during his travels to Florida that the remaining dates were cancelled and he returned to California by train, where an ambulance took him to hospital. It was then that Rachmaninoff was diagnosed with an aggressive form of melanoma. His wife took Rachmaninoff home where he reunited with his daughter Irina. His last appearances as a concerto soloist, playing Beethoven's First Piano Concerto and his Rhapsody on a Theme of Paganini, were on 11 and 12 February with the Chicago Symphony Orchestra under the baton of Hans Lange, and on 17 February, at the University of Tennessee in Knoxville, Tennessee, he gave his last recital as a pianist. Rachmaninoff's health rapidly declined in the last week of March 1943. He lost his appetite, had constant pain in his arms and sides, and found it increasingly difficult to breathe. On 26 March, the composer lost consciousness and he died two days later at his home in Beverly Hills, at age 69. A message from several Moscow composers with greetings had arrived too late for Rachmaninoff to read it. His funeral took place at the Holy Virgin Mary Russian Orthodox Church on Micheltorena Street in Silver Lake. In his will, Rachmaninoff wished to be buried at Novodevichy Cemetery in Moscow, where Scriabin, Taneyev, and Chekhov were buried, but his American citizenship made that impossible. Instead, he was interred at Kensico Cemetery in Valhalla, New York. After Rachmaninoff's death, poet Marietta Shaginyan published fifteen letters they exchanged from their first contact in February 1912 and their final meeting in July 1917. The nature of their relationship bordered on romantic, but was primarily intellectual and emotional. Shaginyan and the poetry she shared with Rachmaninoff have been cited as the inspiration for his Six Songs, Op. 38.
Әсерлер
Рахманиновқа композитор ретінде Чайковский зор ықпал етті. Бұл әсер Рахманиновтың ерте композицияларында кеңінен көрінеді, мысалы, оның «Жастар симфониясында», ол Чайковскийдің кешкі симфонияларын еске түсіреді, «Принц Ростислав» симфониялық поэмасының бөлімдері «Бораны» мен «Ромео мен Джульеттаға» ұқсас, сондай-ақ оның жастық шағындағы үш ноктюрні, олардың үшіншісі Чайковскийдің бірінші фортепиано концертінің кіріспесіне өте ұқсас аккордтық бөлімді қамтиды. Оның алғашқы операсы «Алеко» Чайковскийдің әсерін гармониясында да, «Евгений Онегинге» жасалған сілтемелер мен тікелей атауларында да көрсетеді. Чайковский Рахманиновтың мелодиялық жазуына да ерекше ықпал етті, бірақ музыкатанушы Стивен Уолш Рахманиновтың мелодияларында Чайковскийдің мелодияларына тән кеңдік пен ұзындық жоқ екенін айтады. Рахманиновтың алғашқы туындыларында Мәскеу консерваториясында бес жыл оқыған Антон Аренскийдің ықпалы байқалады. Мысалы, Аренскийге арналған «Принц Ростислав» симфониялық поэмасында және студенттік жылдарындағы бірқатар композициялары ұстазына жаттығу ретінде жазылған болуы мүмкін. Биограф Барри Мартиннің сөзіне сүйенсек, Аренскийдің музыкасының «орыстық мінезі» және «Чайковский лирикасы» Рахманиновтың композициялық стилінің құрамдас бөліктері болды. Рахманиновтың Мәскеу консерваториясындағы контрапункт сабақтарының мұғалімі Сергей Танеевтің де ерте композицияларына ықпалы болды, ал Рахманинов 1915 жылға дейін, Танеев қайтыс болған жылға дейін, өзінің туындыларын Танеевке мақұлдау үшін әкеліп тұрды. Кейінгі стильінде Рахманиновтың үшінші фортепиано концертінен бастап, композицияларындағы хроматикалық гармониялар мен жұқа оркестрлеуде Римский-Корсаковтың ықпалын көруге болады.
A major influence on Rachmaninoff as a composer was Tchaikovsky. This influence can be seen throughout Rachmaninoff's early compositions, such as in his Youth Symphony, which is reminiscent of Tchaikovsky's late symphonies, sections of his symphonic poem Prince Rostislav, which emulates The Tempest and Romeo and Juliet, and his youthful Three Nocturnes, the third of which contains a chordal section very similar to the opening of Tchaikovsky's First Piano Concerto. His first opera, Aleko shows the influence of Tchaikovsky in both its harmonies, and in its allusions and references to Eugene Onegin. Tchaikovsky was also particularly influential on Rachmaninoff's melodic writing, though musicologist Stephen Walsh describes Rachmaninoff's melodies as lacking the range or length of Tchaikovsky's. The influence of Anton Arensky, who taught Rachmaninoff for five years while he was at the Moscow Conservatory, can be seen in the composer's early compositions. This influence can be seen, for example, in his symphonic poem Prince Rostislav, dedicated to Arensky, and a number of compositions from his student years may have been written as exercises for his teacher. According to biographer Barrie Martyn, the "obviously Russian character" and "Tchaikovskian lyricism" of Arensky's music were elements which were also part of Rachmaninoff's compositional style. Sergei Taneyev, Rachmaninoff's teacher in counterpoint at the Moscow Conservatory, was also an influence on his early compositions, and Rachmaninoff would bring his compositions to Taneyev to gain his approval all the way up to 1915, the year in which Taneyev died. In his later style, the influence of Rimsky Korsakov can be seen in the increasingly chromatic harmonies and thinner orchestration in Rachmaninoff's compositions from his Third Piano Concerto onwards.
Шығармалары
Рахманинов фортепиано мен оркестр үшін бес шығарма жазды: төрт концерт – «Ф» диезінің 1-ші томы, Op. 1 (1891, 1917 жылы қайта қарастырылған), №2 до миноры, Op. 18 (1900–01), №3 ре миноры, Op. 30 (1909) және №4 соль миноры, Op. 40 (1926, 1928 және 1941 жылдары қайта қарастырылған) және Паганинидің тақырыбына рапсодия. Концерттердің ішінде екінші және үшіншісі ең танымал. Рахманинов оркестр үшін де бірнеше шығармалар жазған. Үш симфония: №1 ре миноры, Op. 13 (1895), №2 ми миноры, Op. 27 (1907) және №3 ля миноры, Op. 44 (1935–36). Симфониялар хронологиялық тұрғыдан кең аралықта орналасқан, олар оның шығармашылық дамуының үш ерекше кезеңін көрсетеді. Екінші симфония алғашқы орындалысынан бері үш симфонияның ең танымал болған шығармасы. Рахманиновтың оркестрлік шығармаларының арасында оның Симфониялық билері (Op. 45), оның соңғы ірі шығармасы, және төрт симфониялық поэмасы бар: Принц Ростислав, «Тас» (Op. 7), «Богемдік капризі» (Op. 12) және «Өлілер аралы» (Op. 29). Рахманинов шебер пианист болғандықтан, оның шығармашылығының көп бөлігі жеке фортепианоға арналған шығармалардан тұрады. Олардың ішінде барлық 24 мажорлық және минорлық тондарды қамтитын 24 прелюдия; «Morceaux de fantaisie» (Op. 3) жинағынан до диезі минорындағы прелюдия (Op. 3, № 2); Op. 23-тегі он прелюдия; және Op. 32-дегі он үш прелюдия бар. Ерекше қиын болып табылатын екі жинақ – «Études Tableaux», Op. 33 және 39, олар өте талапты оқу суреттері. Стильдік тұрғыдан алғанда, Op. 33 прелюдияларға оралады, ал Op. 39 Скрябин мен Прокофьевтің ықпалын көрсетеді. Сондай-ақ, «Алты музыкалық сәт» (Op. 16), Шопеннің бір тақырыбы бойынша вариациялар (Op. 22) және Кореллидің бір тақырыбы бойынша вариациялар (Op. 42) бар. Ол екі фортепиано сонатасын жазды, екеуі де үлкен көлемді және техникалық жағынан виртуоздыққа толы. Рахманинов сонымен қатар екі пианиноға, төрт қолға арналған шығармалар жазды, оның ішінде екі сюита (біріншісі «Fantasie Tableaux» деп аталады), Симфониялық билердің (Op. 45) нұсқасы, до диезі минорындағы прелюдияның аранжировкасы, сондай-ақ орыс рапсодиясы және оның бірінші симфониясын (төменде) төрт қолға арналған фортепианоға аранжировкалады. Бұл екі шығарма да автордың қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. Рахманинов екі ірі а капелла хорлық шығарма жазды – Иоанн Златоусттың литургиясы және «Түнгі сергек» (сонымен қатар «Весперлер» деп те аталады). Рахманиновтың өзінің жерлеу рәсімінде орындалуын сұраған – «Түнгі сергек» әнінің бесінші бөлімі. Хорлық шығармалардың арасында хор симфониясы «Қоңыраулар», кантата «Көктем», «Үш орыс әні» және хорға арналған ерте концерт (а капелла) бар. Ол үш операны бір актіде жазды: «Алеко» (1892), «Жайбақты салт атты» (1903) және «Франческа да Римини» (1904). Ол тағы үш жобаны бастады, атап айтқанда Морис Метерлинктың шығармасына негізделген «Монна Ванна»; авторлық құқығы композитор Фебьерге берілді, және бұл шектеу Ресейге қатысты болмаса да, Рахманинов 1908 жылы фортепианолық вокалдың бірінші актісін аяқтағаннан кейін жобаны тастады. «Алеко» үнемі орындалады және кем дегенде сегіз рет толық жазылған және түсірілген. «Жайбақты салт атты» Пушкиннің «кішкентай трагедиясына» сүйенеді. «Франческа да Римини» Риккардо Зандонайдың сол есімді операсының көлеңкесінде қалады. Рахманинов, оның замандас көптеген орыс композиторлары сияқты, камералық музыканы салыстырмалы түрде аз жазды. Оның осы жанрдағы шығармаларына екі фортепиано триосы кіреді, екеуі де «Trio Elégiaque» деп аталады (екіншісі Чайковскийге арналған құрметті), виолончель сонатасы және скрипка мен фортепианоға арналған «Morceaux de salon». Рахманинов дауыс пен фортепианоға арналған 83 ән (орыс тілінде романстар) жазды, олардың барлығы 1917 жылы Ресейден тұрақты түрде кетер алдында жазылған. Оның әндерінің көп бөлігі Александр Пушкин, Михаил Лермонтов, Афанасий Фет, Антон Чехов және Алексей Толстой сияқты орыс романтик жазушылары мен ақындарының мәтіндеріне негізделген. Оның ең танымал әні – сөзсіз «Vocalise», оны ол кейіннен оркестрге аранжировкалады.
Rachmaninoff wrote five works for piano and orchestra: four concertos—No. 1 in F sharp minor, Op. 1 (1891, revised 1917), No. 2 in C minor, Op. 18 (1900–01), No. 3 in D minor, Op. 30 (1909), and No. 4 in G minor, Op. 40 (1926, revised 1928 and 1941)—and the Rhapsody on a Theme of Paganini. Of the concertos, the Second and Third are the most popular. Rachmaninoff also composed a number of works for orchestra alone. The three symphonies: No. 1 in D minor, Op. 13 (1895), No. 2 in E minor, Op. 27 (1907), and No. 3 in A minor, Op. 44 (1935–36). Widely spaced chronologically, the symphonies represent three distinct phases in his compositional development. The Second has been the most popular of the three since its first performance. Among Rachmaninoff's other orchestral works are his Symphonic Dances (Op. 45), his last major composition, and his four symphonic poems: Prince Rostislav, The Rock (Op. 7), Caprice bohémien (Op. 12), and The Isle of the Dead (Op. 29). As Rachmaninoff was a skilled pianist, a large portion of his compositional output consists of works for solo piano. They include 24 Preludes traversing all 24 major and minor keys; Prelude in C sharp minor (Op. 3, No. 2) from Morceaux de fantaisie (Op. 3); ten preludes in Op. 23; and thirteen in Op. 32. Especially difficult are the two sets of Études Tableaux, Op. 33 and 39, which are very demanding study pictures. Stylistically, Op. 33 hearkens back to the preludes, while Op. 39 shows the influences of Scriabin and Prokofiev. There are also the Six moments musicaux (Op. 16), the Variations on a Theme of Chopin (Op. 22), and the Variations on a Theme of Corelli (Op. 42). He wrote two piano sonatas, both of which are large scale and virtuosic in their technical demands. Rachmaninoff also composed works for two pianos, four hands, including two Suites (the first subtitled Fantasie Tableaux), a version of the Symphonic Dances (Op. 45), and an arrangement of the C sharp minor Prelude, as well as a Russian Rhapsody, and he arranged his First Symphony (below) for piano four hands. Both these works were published posthumously. Rachmaninoff wrote two major a cappella choral works—the Liturgy of St. John Chrysostom and the All Night Vigil (also known as the Vespers). It was the fifth movement of All Night Vigil that Rachmaninoff requested to have sung at his funeral. Other choral works include a choral symphony, The Bells; the cantata Spring; the Three Russian Songs; and an early Concerto for Choir (a cappella). He completed three one act operas: Aleko (1892), The Miserly Knight (1903), and Francesca da Rimini (1904). He started three others, notably Monna Vanna, based on the work by Maurice Maeterlinck; copyright in this had been extended to the composer Février, and, though the restriction did not pertain to Russia, Rachmaninoff dropped the project after completing Act I in piano vocal score in 1908. Aleko is regularly performed and has been recorded complete at least eight times, and filmed. The Miserly Knight adheres to Pushkin's "little tragedy". Francesca da Rimini exists somewhat in the shadow of the opera of the same name by Riccardo Zandonai. Rachmaninoff, similarly to many Russian composers of his time, wrote relatively little chamber music. His output in the genre includes two piano trios, both of which are named Trio Elégiaque (the second of which is a memorial tribute to Tchaikovsky), a Cello Sonata, and the Morceaux de salon for violin and piano. Rachmaninoff composed a total of 83 songs (románsy in Russian) for voice and piano, all of which were written before he left Russia permanently in 1917. Most of his songs were set to texts by Russian romantic writers and poets, such as Alexander Pushkin, Mikhail Lermontov, Afanasy Fet, Anton Chekhov and Aleksey Tolstoy, among others. His most popular song is the wordless Vocalise, which he later arranged for orchestra.
Композициялық стилі
Рахманиновтың стиліне бастапқыда Чайковскийдің әсері тиді. Бірақ 1890 жылдардың ортасына қарай оның шығармалары көбірек жеке стильде жазыла бастады. Оның бірінші симфониясында көптеген жаңалықтар бар. Оның күшті, тікелей сезімдерді білдіру әдісі және оның қарсылықсыз күші сол кездегі орыс музыкасында бұрын-соңды болмаған. Икемді ырғақтары, кең лирикасы және тақырыптық материалдың қарапайымдылығы – осы ерекшеліктерін ол кейінгі шығармаларында сақтап, жетілдірді. Симфонияға нашар баға берілгеннен және үш жылдық үзілістен кейін Рахманиновтың жеке стилі айқын дамыды. Ол кең, лирикалық, көбінесе құштар мелодияларға бейімделді. Оның оркестрлеуі нәзік және алуан түрлі болды, текстуралар мұқият салыстырылды. Жалпы, оның жазуы ықшамдалып, қысқарды. Рахманиновтың қоңырау сазындай дыбыстайтын, ерекше кең аралықтағы аккордтарды қолдануы ерекше маңызды: мұндай ерекшелік оның көптеген шығармаларында кездеседі, әсіресе хорлық симфониясы «Қоңыраулар», екінші фортепиано концерті, E-flat мажордағы этюд-суреттер (Op. 33, №7) және b-minor прелюдиясы (Op. 32, №10). «Рахманиновқа Новгород, Санкт-Петербург және Мәскеу шіркеу қоңырауларының әсері тигені және олардың музыкасында маңызды орын алғаны сөзсіз. Бірақ ерекше нәрсе – қоңыраудың әр түрлі дыбыстары мен олардың құрылымдық және басқа да қызметтерінің кеңдігі». Ол сонымен қатар орыс православие әндерін де жақсы көретін. Оларды ең айқын түрде «Веспер» шығармасында қолданды, бірақ оның көптеген мелодиялары осы әндерден бастау алды. Бірінші симфонияның ашылу мелодиясы ән-жырлардан алынған. (Ал үшінші фортепиано концертінің ашылу мелодиясы әндерден алынбаған; Рахманиновтан сұрағанда, ол «өздігінен жазылған» деді.) Рахманиновтың жиі қолданатын мотивтерінің бірі – Dies irae, көбінесе оның алғашқы бөлігінен алынған үзінділер. Рахманинов Танеевпен бірге оқығандықтан контрапункт және фуга жазуын жақсы меңгерген. Екінші симфонияда (1907) Dies irae-нің жоғарыда аталған пайда болуы осының бір мысалы ғана. Оның жазуына тән ерекшелік – хроматикалық контрапункт. Бұл қабілеті үлкен және кішкентай формаларда жазуға деген сенімділігімен үйлеседі. Үшінші фортепиано концерті әсіресе құрылымдық шеберлікті көрсетеді, ал прелюдиялардың әрқайсысы кішкентай мелодиялық немесе ырғақтық фрагменттен шиеленіскен, күшті әсерлі миниатюраға айналады, белгілі бір көңіл-күйді немесе сезімді кристалдайды, сонымен бірге текстураның күрделілігін, ырғақтық икемділікті және өткір хроматикалық гармонияны қолданады. Оның композициялық стилі Қазан төңкерісінен кейін туған жерінен айырылғанға дейін өзгеріп бастады. «Қоңыраулар» шығармасының гармониялық жазуы 1913 жылы жазылған, бірақ 1920 жылға дейін жарияланбады. Мұның себебі Рахманиновтың бас баспашысы Гутейлдің 1914 жылы қайтыс болуы және Гутейлдің каталогын Серж Кусевицкийдің сатып алуы болуы мүмкін. Ол Рахманиновтың Ресейде жазған кез келген шығармасындағыдан дамыған, өйткені оның мелодиялық материалының хроматикалық әшекейлеуден туындайтын гармониялық аспектісі бар. Одан әрі өзгерістер Ресейден кетер алдында аяқтаған бірінші фортепиано концертінде, Op. 38 әндерінде және Op. 39 этюд-суреттерінде де байқалады. Осы екі топта да Рахманинов таза мелодияға емес, бояуға көбірек көңіл бөлді. Оның импрессионистік стилі символистік ақындардың мәтіндеріне өте сәйкес келді. Op. 39 этюд-суреттері – оның кез келген аспапта жазған ең қиын шығармаларының бірі, техникалық жағынан да, орындаушының техникалық қиындықтардан тыс, эмоциялардың кең спектрін көруі және осы аспектілердің барлығын біріктіруі қажеттігі тұрғысынан да. Композитордың досы Владимир Вилшоу бұл композициялық өзгерісті 1930 жылдардың басында байқады, кейде өте экспрессивті Op. 39 этюд-суреттері (композитор бір орындауда фортепианода ішекті жыртып алған) және Кореллидің бір тақырыпқа арналған вариациялары (Op. 42, 1931) арасындағы айырмашылықты атап өтті. Вариациялар Op. 38 әндерімен салыстырғанда текстуралық айқындықты көрсетеді, хроматикалық гармонияны көбірек пайдаланумен және жаңа ырғақтық нақтылықпен үйлеседі. Бұл оның кейінгі барлық шығармаларына тән еді – №4 фортепиано концерті (Op. 40, 1926) көбірек эмоционалды түрде жабық стильде, текстураның айқындығымен жазылған. Дегенмен, оның ең әдемі (ностальгиялық және меланхолиялық) мелодиялары үшінші симфонияда, Паганини тақырыбындағы рапсодияда және симфониялық билерде кездеседі. Музыка теоретигі және музыколог Джозеф Яссер 1951 жылы Рахманиновтың шығармаларындағы прогрессивті тенденцияларды анықтады. Ол Рахманиновтың Рихард Вагнердің интертоналды хроматизмінен ерекше көзге түсетін және Арнольд Шёнберг сияқты радикалды екі жүздік жылдың композиторларының экстратоналды хроматизмінен күрт өзгешеленетін интратоналды хроматизмін қолданғанын анықтады. Яссер Рахманиновтың музыкасында осы интратоналды хроматизмінің айқын, бірақ айқын ерекшелігі бар екенін болжады.
Rachmaninoff's style was initially influenced by Tchaikovsky. By the mid 1890s, however, his compositions began showing a more individual tone. His First Symphony has many original features. Its brutal gestures and uncompromising power of expression were unprecedented in Russian music at the time. Its flexible rhythms, sweeping lyricism, and stringent economy of thematic material were all features he kept and refined in subsequent works. Following the poor reception of the symphony and three years of inactivity, Rachmaninoff's individual style developed significantly. He started leaning towards broadly lyrical, often passionate melodies. His orchestration became subtler and more varied, with textures carefully contrasted. Overall, his writing became more concise. Especially important is Rachmaninoff's use of unusually widely spaced chords for bell like sounds: this occurs in many pieces, most notably in the choral symphony The Bells, the Second Piano Concerto, the E flat major Étude Tableaux (Op. 33, No. 7), and the B minor Prelude (Op. 32, No. 10). "It is not enough to say that the church bells of Novgorod, St Petersburg and Moscow influenced Rachmaninov and feature prominently in his music. This much is self evident. What is extraordinary is the variety of bell sounds and breadth of structural and other functions they fulfill." He was also fond of Russian Orthodox chants. He used them most perceptibly in his Vespers, but many of his melodies found their origins in these chants. The opening melody of the First Symphony is derived from chants. (The opening melody of the Third Piano Concerto, on the other hand, is not derived from chants; when asked, Rachmaninoff said that "it had [written] itself".) Rachmaninoff's frequently used motifs include the Dies irae, often just the fragments of the first phrase. Rachmaninoff had great command of counterpoint and fugal writing, thanks to his studies with Taneyev. The above mentioned occurrence of the Dies irae in the Second Symphony (1907) is but a small example of this. Very characteristic of his writing is chromatic counterpoint. This talent was paired with a confidence in writing in both large and small scale forms. The Third Piano Concerto especially shows a structural ingenuity, while each of the preludes grows from a tiny melodic or rhythmic fragment into a taut, powerfully evocative miniature, crystallizing a particular mood or sentiment while employing a complexity of texture, rhythmic flexibility and a pungent chromatic harmony. His compositional style had already begun changing before the October Revolution deprived him of his homeland. The harmonic writing in The Bells was composed in 1913 but not published until 1920. This may have been due to Rachmaninoff's main publisher, Gutheil, having died in 1914 and Gutheil's catalog being acquired by Serge Koussevitsky. It became as advanced as in any of the works Rachmaninoff would write in Russia, partly because the melodic material has a harmonic aspect which arises from its chromatic ornamentation. Further changes are apparent in the revised First Piano Concerto, which he finished just before leaving Russia, as well as in the Op. 38 songs and Op. 39 Études Tableaux. In both these sets Rachmaninoff was less concerned with pure melody than with coloring. His near Impressionist style perfectly matched the texts by symbolist poets. The Op. 39 Études Tableaux are among the most demanding pieces he wrote for any medium, both technically and in the sense that the player must see beyond any technical challenges to a considerable array of emotions, then unify all these aspects. The composer's friend Vladimir Wilshaw noticed this compositional change continuing in the early 1930s, with a difference between the sometimes very extroverted Op. 39 Études Tableaux (the composer had broken a string on the piano at one performance) and the Variations on a Theme of Corelli (Op. 42, 1931). The variations show an even greater textural clarity than in the Op. 38 songs, combined with a more abrasive use of chromatic harmony and a new rhythmic incisiveness. This would be characteristic of all his later works—the Piano Concerto No. 4 (Op. 40, 1926) is composed in a more emotionally introverted style, with a greater clarity of texture. Nevertheless, some of his most beautiful (nostalgic and melancholy) melodies occur in the Third Symphony, Rhapsody on a Theme of Paganini, and Symphonic Dances. Music theorist and musicologist Joseph Yasser, as early as 1951, uncovered progressive tendencies in Rachmaninoff's compositions. He uncovered Rachmaninoff's use of an intra tonal chromaticism that stands in notable contrast to the inter tonal chromaticism of Richard Wagner and strikingly contrasts the extra tonal chromaticism of the more radical twentieth century composers like Arnold Schoenberg. Yasser postulated that a variable, subtle, but unmistakable characteristic use of this intra tonal chromaticism permeated Rachmaninoff's music.
Атақ-даңқы мен мұрасы
Рахманиновтың композитор ретіндегі беделі оның музыкасы әлемдік деңгейде мойынтанғанға дейін түрлі пікірлерді тудырды. 1954 жылғы «Музыка және музыканттар жөніндегі Grove сөздігі» Рахманиновтың музыкасын «текстурасы біртекті, көбінесе жасанды және құйындайтын мелодиялардан тұрады» деп сынап, оның үлкен сәттілігі ұзаққа соқпайды деген болжам жасады. Бұған жауап ретінде Харольд Шонберг «Ұлы композиторлардың өмірі» атты еңбегінде: «Бұл – объективті анықтама болып саналатын еңбекте кездесетін ең қайтпас, тіпті ақымақтық тұжырымдардың бірі» деді. Париждегі Рахманинов атындағы консерватория, сондай-ақ оның туған жеріне жақын Великий Новгород және Тамбов қалаларындағы көшелер композитордың құрметіне аталды. 1986 жылы Мәскеу консерваториясы өз ғимаратында Рахманиновқа арналған концерт залын ашып, 252 орындық залды Рахманинов залы деп атады. 1999 жылы Мәскеуде «Сергей Рахманиновқа ескерткіш» орнатылды. Рахманиновқа арналған тағы бір ескерткіш 2009 жылдың 14 маусымында оның туған жеріне жақын Великий Новгородта ашылды. 2015 жылы Дейв Маллойдың «Прелюдиялар» мюзиклі Рахманиновтың депрессиямен және жазушылық дағдарыспен күресін бейнелейді. Виктор Бокарев салған «Рахманинов: Соңғы концерт» атты мүсіні Теннесси штатының Ноксвилл қаласындағы Дүниежүзілік көрме паркінде композиторға құрмет көрсету мақсатымен орнатылды. 2019 жылы Вирджиния штатының Александрия қаласында Александрия симфониялық оркестрі орындаған Рахманиновтың концерті үлкен сәттілікке ие болды. Көрермендер концерт алдында Рахманиновтың шөбересі Натали Ванамейкер Хавьердің баяндамасын тыңдады, ал Рахманиновты зерттеуші Фрэнсис Кроциата және Конгресс кітапханасының музыка маманы Кейт Риверс композитор мен оның еңбегі туралы пікір алмасып, талқылауларға қатысты.
Rachmaninoff's reputation as a composer generated a variety of opinions before his music gained steady recognition around the world. The 1954 edition of the Grove Dictionary of Music and Musicians notoriously dismissed Rachmaninoff's music as "monotonous in texture consist[ing] mainly of artificial and gushing tunes" and predicted that his popular success was "not likely to last". To this, Harold C. Schonberg, in his Lives of the Great Composers, responded: "It is one of the most outrageously snobbish and even stupid statements ever to be found in a work that is supposed to be an objective reference." The Conservatoire Rachmaninoff in Paris, as well as streets in Veliky Novgorod (which is close to his birthplace) and Tambov, are named after the composer. In 1986, the Moscow Conservatory dedicated a concert hall on its premises to Rachmaninoff, designating the 252 seat auditorium Rachmaninoff Hall, and in 1999 the "Monument to Sergei Rachmaninoff" was installed in Moscow. A separate monument to Rachmaninoff was unveiled in Veliky Novgorod, near his birthplace, on 14 June 2009. The 2015 musical Preludes by Dave Malloy depicts Rachmaninoff's struggle with depression and writer's block. A statue marked "Rachmaninoff: The Last Concert", designed and sculpted by Victor Bokarev, stands at the World's Fair Park in Knoxville, Tennessee, as a tribute to the composer. In Alexandria, Virginia in 2019, a Rachmaninoff concert performed by the Alexandria Symphony Orchestra played to wide acclaim. Attendees were treated to a talk prior to the performance by Rachmaninoff's great granddaughter, Natalie Wanamaker Javier, who joined Rachmaninoff scholar Francis Crociata and Library of Congress music specialist Kate Rivers on a panel of discussants about the composer and his contributions.
Пианист
Рахманинов өзінің заманының ең көрнекті пианистерінің қатарында болды, Леопольд Годовский, Игнац Фридман, Мориц Розенталь, Йозеф Левинне, Ферруччо Бусони және Йозеф Хофман сияқты музыканттармен бірге. Оның таланты таза және виртуоздық техникасымен ерекшеленді. Оның ойнауының ерекшеліктері – дәлдік, ырғақтық күш, стаккатоны шебер пайдалану және күрделі текстурасы бар шығармаларды орындағанда айқындықты сақтау қабілеті болды. Рахманинов Шопеннің музыкасында, соның ішінде B-bemol минорындағы фортепианолық сонатасында осы қасиеттерін қолданды. Рахманиновтың репертуары, өзінің шығармаларынан басқа, көбінесе 19 ғасырдың стандартты виртуоздық туындыларынан және Бах, Бетховен, Бородин, Дебюсси, Григ, Лист, Мендельсон, Моцарт, Шуберт, Шуман және Чайковскийдің музыкасынан құралды. Антон Рубинштейннің концерттерінен ерекше мақтауға ие болған екі шығарма Рахманиновтың жеке концерттік бағдарламаларының тірегіне айналды. Бұл шығармалар – Бетховеннің «Appassionata» және Шопеннің «Жасық марш сонатасы». Ол Шопен сонатасын интерпретациялауда Рубинштейннің орындауын үлгі еткен болуы мүмкін. Рахманиновтың өмірбаянын жазған Барри Мартин Рубинштейннің орындауы туралы жазбалар мен Рахманиновтың осы туындының аудиожазбасы арасындағы ұқсастықтарды атап көрсетті.
Rachmaninoff ranked among the finest pianists of his time, along with Leopold Godowsky, Ignaz Friedman, Moriz Rosenthal, Josef Lhévinne, Ferruccio Busoni, and Josef Hofmann, and he was famed for possessing a clean and virtuosic technique. His playing was marked by precision, rhythmic drive, notable use of staccato and the ability to maintain clarity when playing works with complex textures. Rachmaninoff applied these qualities in music by Chopin, including the B flat minor Piano Sonata. Rachmaninoff's repertoire, excepting his own works, consisted mainly of standard 19th century virtuoso works plus music by Bach, Beethoven, Borodin, Debussy, Grieg, Liszt, Mendelssohn, Mozart, Schubert, Schumann and Tchaikovsky. The two pieces Rachmaninoff singled out for praise from Anton Rubinstein's concerts became cornerstones for his own recital programs. The compositions were Beethoven's Appassionata and Chopin's Funeral March Sonata. He may have based his interpretation of the Chopin sonata on that of Rubinstein. Rachmaninoff biographer Barrie Martyn points out similarities between written accounts of Rubinstein's interpretation and Rachmaninoff's audio recording of the work.
Техника
Рахманиновтың үлкен қолы болды, оның көмегімен ол ең күрделі аккордтық құралымдарды оңай ойнайтын. Оның сол қолымен ойнау техникасы ерекше күшті еді. Оның ойнауы нақтылықпен ерекшеленді – басқа пианистердің педальді тым көп пайдалануынан немесе саусақ техникасының жетілмегендігінен дыбысы нашарлағанда, Рахманиновтың текстуралары әрқашан айқын және мөлдір болды. Осындай нақтылықты тек Йозеф Хофман мен Йозеф Левінне ғана бөлісті. Үшеуі де осы стильде ойнаудың үлгісі ретінде Антон Рубинштейнді алды – Хофман Рубинштейннің шәкірті болды, ал Рахманинов Зверевпен оқып жүргенде Мәскеудегі оның тарихи концерттерінің атақты сериясын тыңдады, Левінне болса оны тыңдап, оныңмен бірге ойнады.
Rachmaninoff possessed large hands, with which he could easily maneuver through the most complex chordal configurations. His left hand technique was unusually powerful. His playing was marked by definition—where other pianists' playing became blurry sounding from overuse of the pedal or deficiencies in finger technique, Rachmaninoff's textures were always crystal clear. Only Josef Hofmann and Josef Lhévinne shared this kind of clarity with him. All three men had Anton Rubinstein as a model for this kind of playing—Hofmann as a student of Rubinstein's, Rachmaninoff from hearing his famous series of historical recitals in Moscow while studying with Zverev, and Lhévinne from hearing and playing with him.
Түсіндірме
Рахманинов музыкасына қарамастан өнерін әрқашан мұқият жоспарлаған. Ол түсіндірулерін әрбір музыкалық шығарманың «шегіне жеткен нүктесі» болатындығы туралы теорияға негіздеді. Бұл нүкте қайда болса да немесе шығарманың қандай динамикалық диапазонында орналасса да, орындаушы оған есептеп, абсолютті дәлдікпен қалай ұмтылу керектігін білуі керек еді, әйтпесе шығарманың құрылымы құлап, бөлігі бір-бірімен байланыспай қалуы мүмкін еді. Ол осындай тәжірибені адал досы, орыс басы Федор Чалиапиннен үйренген. Қызығы, Рахманинов көбінесе импровизациялағандай естілетін, бірақ шындығында олай емес еді. Оның интерпретациялары ұсақ-түйектердің мозаикасы болды, ал бұл мозаикалар орындауда біріксе, ойналып жатқан шығарманың темпіне қарай, мол жылдамдықпен өтіп, бірден туған ой сезімін беретін. Рахманиновтың осы құрылыс процесінде көптеген замандастарына қарағанда бір артықшылығы – ол ойнаған шығармаларға орындаушы емес, композитор көзқарасымен қарады. Ол «интерпретация шығармашылық инстинкттен бір нәрсені талап етеді. Егер сіз композитор болсаңыз, сіз басқа композиторлармен жақын байланыста боласыз. Сіз олардың қиялын, проблемаларын және идеалдарын біле аласыз. Олардың шығармаларына түс бере аласыз. Мен үшін интерпретацияда ең маңыздысы – түс. Осылай сіз музыканы тірілтесіз. Түссіз ол өлі болады». Дегенмен, Рахманиновтың құрылымды түсінуі Хофман сияқты көптеген замандастарынан немесе бұрынғы буынның көптеген пианистерінен, олардың жазбаларынан байқағанда әлдеқайда жақсы болды. Рахманиновтың тәсілін көрсететін жазба – 1925 жылы жазылған Листтің екінші полянасы. Композитор және Листті зерттеуші Ферруччо Бусонидің ықпалына ұшыраған Перси Грейнгер осы шығарманы бірнеше жыл бұрын жаздырып алған. Рахманиновтың орындауы Грейнгердің орындауына қарағанда әлдеқайда ширақ және шоғырланған. Орыстың жігері мен монументалды көзқарасы австралиялықтың нәзік сезімталдығынан айқын ерекшеленеді. Грейнгердің текстуралары күрделі. Рахманинов филигранды жұмыстың шығарма құрылымы үшін маңызды екенін, жай ғана сәндік емес екенін көрсетеді.
Regardless of the music, Rachmaninoff always planned his performances carefully. He based his interpretations on the theory that each piece of music has a "culminating point". Regardless of where that point was or at which dynamic within that piece, the performer had to know how to approach it with absolute calculation and precision; otherwise, the whole construction of the piece could crumble and the piece could become disjointed. This was a practice he learned from Russian bass Feodor Chaliapin, a staunch friend. Paradoxically, Rachmaninoff often sounded like he was improvising, though he actually was not. While his interpretations were mosaics of tiny details, when those mosaics came together in performance, they might, according to the tempo of the piece being played, fly past at great speed, giving the impression of instant thought. One advantage Rachmaninoff had in this building process over most of his contemporaries was in approaching the pieces he played from the perspective of a composer rather than that of an interpreter. He believed "interpretation demands something of the creative instinct. If you are a composer, you have an affinity with other composers. You can make contact with their imaginations, knowing something of their problems and their ideals. You can give their works color. That is the most important thing for me in my interpretations, color. So you make music live. Without color it is dead." Nevertheless, Rachmaninoff also possessed a far better sense of structure than many of his contemporaries, such as Hofmann, or the majority of pianists from the previous generation, judging from their respective recordings. A recording which showcases Rachmaninoff's approach is the Liszt Second Polonaise, recorded in 1925. Percy Grainger, who had been influenced by the composer and Liszt specialist Ferruccio Busoni, had himself recorded the same piece a few years earlier. Rachmaninoff's performance is far more taut and concentrated than Grainger's. The Russian's drive and monumental conception bear a considerable difference to the Australian's more delicate perceptions. Grainger's textures are elaborate. Rachmaninoff shows the filigree as essential to the work's structure, not simply decorative.
Қол өлшемі және медициналық болжамдар
Рахманинов музыкалық қабілеттерімен қатар, оны пианист ретінде жақсы жағдайға қойған физикалық қабілеттерге ие болды, соның ішінде үлкен қолдары және ерекше саусақтардың созылуы. Сирил Смит Рахманиновтың сол қолымен C, Eb, G, C және G ноталарын, ал оң қолымен C (бас бармақ), E (көрші бармақ), G, C және E ноталарын ойнай алатынын атап өтті.
Along with his musical gifts, Rachmaninoff possessed physical gifts that placed him in good stead as a pianist, including large hands with a gigantic finger stretch. Cyril Smith noted that Rachmaninoff could play a twelfth with the left hand playing C, Eb, G, C and G, and his right hand could play the notes C (index), E (thumb), G, C, and E.
Оның қолының өлшемі, сондай-ақ айқын бойы, нәзік дене бітімі, ұзын мүшелері, тар басы, ірі құлақтары және жұқа мұрны оның Марфан синдромына, байланысты тіннің тұқым қуалайтын ауруына шалдыққан болуы мүмкін деген болжамға әкелді. Бұл синдром оның өмірі бойына көптеген ұсақ-түйек ауруларына себеп болған болуы мүмкін, соның ішінде арқа ауруы, артрит, көз шаршауы және саусақ ұштарының көгалуы. Алайда, Корольдік медицина қоғамы журналында жарияланған мақалада Рахманинов Марфан синдромының көптеген классикалық белгілерін көрсетпегендігі айтылды, және оның акромегалияға шалдыққан болуы мүмкін екендігі ұсынылды. Мақалада бұл, Рахманиновтың қолындағы қатаюға, өмірі бойы басталған қайта-қайта депрессияға және тіпті меланомаға себеп болуы мүмкін екендігі айтылды.
His hand size, in addition to his considerable height, slender frame, long limbs, narrow head, prominent ears, and thin nose has led to the suggestion that he may have had Marfan syndrome, a hereditary disorder of the connective tissue. This syndrome would have accounted for several minor ailments he suffered all his life, including back pain, arthritis, eye strain, and bruising of the fingertips. An article in the Journal of the Royal Society of Medicine, however, pointed out that Rachmaninoff did not show many of the typical signs of Marfan syndrome, and instead suggested that he may have had acromegaly, which, the article speculated, would possibly have accounted for stiffness Rachmaninoff experienced in his hands, and for the repeated periods of depression he experienced throughout his life, and could have possibly even been connected to his melanoma.
Жазбалар
Америкаға келген соң, Рахманиновтың нашар қаржылық жағдайы 1919 жылы оны "Алмас Диск" тасбаларында Эдисон Рекордс үшін фортепиано шығармаларының таңдауын жазуға итермеледі, он жақтық шектеулі келісімшарт бойынша. Рахманинов өзінің орындауының сапасы әртүрлі екенін сезінді және коммерциялық шығарылымға дейін соңғы мақұлдауды сұрады. Эдисон келісті, бірақ бірнеше дубльдерді шығарды, бұл Эдисон Рекордста стандартты болған, бірақ ерекше жағдай еді. Рахманинов пен Эдисон Рекордс шығарылған тасбаларға риза болды және одан көп жазуды қалады, бірақ Эдисон он жақтың жеткілікті екенін айтып бас тартты. Бұл, сонымен қатар, жазбалардағы техникалық мәселелер мен Эдисонның музыкалық талғасының болмауы Рахманиновтың компанияға наразы болуына әкелді, ал келісімшарты аяқталғаннан кейін ол Эдисон Рекордстан кетті. 1920 жылы Рахманинов Виктор Талкинг Машина Компаниясымен (кейін RCA Victor) келісімшартқа қол қойды. Эдисоннан айырмашылығы, компания оның тілектерін орындауға қуанышты болды және Рахманиновты өзінің көрнекті орындаушыларының бірі ретінде мақтан тұтты. Ол 1942 жылға дейін Виктор үшін жазбаларын жалғастырды, ол кезде Америка Музыканттар Федерациясы роялти төлемдеріне байланысты ереуілде мүшелеріне жазба жасауға тыйым салды. Рахманинов 1943 жылдың наурыз айында қайтыс болды, RCA Victor кәсіподақпен келісімге келіп, коммерциялық жазба жасауды қайта бастамас бұрын бір жарым жылдан астам уақыт өткен соң. Рахманинов өзінің шығармаларын жазғанда, ол мінсіздікке ұмтылып, қанағаттанғанша оларды қайта жазатын. Оның Шуманның "Карнавал" және Шопеннің №2 фортепианолық сонатасын орындауы ерекше атақты. Ол өзінің төрт фортепианолық концертін Филадельфия оркестрімен бірге жазды; бірінші, үшінші және төртінші концерттер 1939-1941 жылдары Евгений Ормандимен, ал екінші концерттің екі нұсқасы Леопольд Стоковскиймен 1924 және 1929 жылдары жазылды. Ол сонымен қатар, өзінің үшінші симфониясын, "Өлілер аралы" симфониялық поэмасын және Вокализ оркестрін орындап, Филадельфия оркестрімен дирижер ретінде жасаған үш жазбадан басқа, Стоковскийдің басшылығымен Филадельфиялықтардың алғашқы орындалуынан кейін (1934) Паганинидің тақырыбына рапсодияны жазды. Рахманинов сонымен қатар Америкалық фортепиано компаниясының (Ампико) фортепиано роликтерін жазды, 1919 жылдан 1929 жылға дейін барлығы 35 ролик жасады, оның 12-сі оның өзінің шығармаларынан болды. Ол 1919 жылдың наурыз айында досы Фриц Крайслердің ұсынысы бойынша Ампико үшін роликтерді жазуды бастады және 1929 жылдың ақпан айына дейін, бірақ оның соңғы ролигі, Шопеннің №2 шерцосы, 1933 жылдың қазанында ғана жарық көрді. Ол жасаған роликтердің 29-ы граммофонға да жазылды, бұл Рахманиновтың орындау тұрғысынан тұрақтылығын көрсетеді. Сонымен қатар, екінші фортепиано концертінің екінші бөлімінің жарияланбаған ролігі де сақталған, бұл Рахманиновтың басқа роликтер жасағанын көрсетеді.
Upon arriving in America, Rachmaninoff's poor financial situation prompted him in 1919 to record a selection of piano pieces for Edison Records on their "Diamond Disc" records, in a limited contract for ten released sides. Rachmaninoff felt his performances varied in quality and requested final approval prior to a commercial release. Edison agreed, but still issued multiple takes, an unusual practice which was standard at Edison Records. Rachmaninoff and Edison Records were pleased with the released discs and wished to record more, but Edison refused, saying the ten sides were sufficient. This, in addition to technical issues in the recordings and Edison's lack of musical taste, led to Rachmaninoff's annoyance with the company, and as soon as his contract ended he left Edison Records. In 1920, Rachmaninoff signed a contract with the Victor Talking Machine Company (later RCA Victor). Unlike Edison, the company was pleased to comply with his requests, and proudly advertised Rachmaninoff as one of their prominent recording artists. He continued to record for Victor until 1942, when the American Federation of Musicians imposed a recording ban on their members in a strike over royalty payments. Rachmaninoff died in March 1943, over a year and a half before RCA Victor settled with the union and resumed commercial recording activity. When Rachmaninoff recorded his works, he would seek perfection, often re recording them until he was satisfied. Particularly renowned are his renditions of Schumann's Carnaval and Chopin's Piano Sonata No. 2, along with many shorter pieces. He recorded all four of his piano concertos with the Philadelphia Orchestra; the first, third, and fourth concertos were recorded with Eugene Ormandy in 1939–41, and two versions of the second concerto with Leopold Stokowski in 1924 and 1929. He also made a recording of the Rhapsody on a Theme of Paganini, soon after its first performance (1934) with the Philadelphians under Stokowski, in addition to three recordings he made as conductor with the Philadelphia Orchestra, playing his own Third Symphony, his symphonic poem Isle of the Dead, and his orchestration of Vocalise. Rachmaninoff also recorded a number of piano rolls on the reproducing piano of the American Piano Company (Ampico), producing a total of 35 piano rolls from 1919 to 1929, 12 of which were of his own compositions. He began recording rolls for Ampico in March 1919, upon the suggestion of his friend Fritz Kreisler, and continued doing so, on and off, until around February 1929, though his last roll, of Chopin's Scherzo No. 2, was not published until October 1933. Of the works he produced piano rolls for, 29 he also made gramophone recordings of, and these provide evidence for Rachmaninoff's consistency of interpretation. In addition, there also survives an unpublished piano roll of the second movement of his Second Piano Concerto, and may be indicative of Rachmaninoff having made other rolls.
Кондуктор
Рахманиновтың бірнеше өнер көрсетуінен басқа, оның ішінде 1893 жылы "Алеко" операсының екеуі қойылды, Рахманинов алғаш рет 1897 жылы дирижерлік етуді бастады және 1914 жылға дейін жыл сайын дирижер ретінде өнер көрсетті. 1917 жылы Ресейден мұңайып кеткеннен кейін, Рахманинов дирижерлік емес, пианинода орындауға көбірек мән берді, өмірінің соңына дейін дирижер ретінде тек жеті концерт берді. Рахманинов дирижерлік кезінде тартымдылығымен және оркестрге жасаған "жай және әдемі емес" ишараттарымен ерекшеленді. Александр Голденвайзердің сөзіне сүйенсек, оның дирижерлік өнері пианинодағы өнерінен гөрі әлдеқайда қатаң және ритмдік тұрғыдан шектеулі болған. Николай Медтнердің пікірінше, ол "орыс дирижерлерінің ең ұлысы" болды. Өзінің шығармаларынан өзге, Рахманинов репертуарының көп бөлігін Бородин, Глазунов, Глинка, Лядов, Мусоргский, Римский-Корсаков және Чайковский сияқты орыс композиторларынан, сондай-ақ Григ және Лист сияқты басқа композиторлардан да таңдады. Ресейден тыс жерлерде Рахманинов негізінен тек өзінің шығармаларын ғана дирижерлік етті.
Apart from several performances, including two of his opera Aleko in 1893, Rachmaninoff first began conducting in 1897, and performed as a conductor every year until 1914. After leaving Russia permanently in 1917, Rachmaninoff prioritised performing as a pianist to conducting, giving only seven more recitals as a conductor until the end of his life. Rachmaninoff was noted for his restraint in conducting, and for the "simple and unpolished" manner in which he gestured to the orchestra. According to Alexander Goldenweiser, his performances as a conductor were much stricter and less rhythmically free than his performances on the piano. In Nikolai Medtner's estimation, he was "the greatest Russian conductor". In addition to his own works, Rachmaninoff conducted repertoire primarily from fellow Russian composers, such as Borodin, Glazunov, Glinka, Lyadov, Mussorgsky, Rimsky Korsakov and Tchaikovsky, as well as other composers such as Grieg and Liszt. Outside of Russia, Rachmaninoff conducted almost exclusively his own works.