Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1886–1966)
French painter (1886–1966)
Амеди Озенфант (15 сәуір 1886 – 4 мамыр 1966) – француз кубистік суретшісі және жазушы. Шарль Эдуард Жаннеретпен (кейін Ле Корбюзье атанған) бірге ол пуризм қозғалысын құрды.
Amédée Ozenfant (15 April 1886 – 4 May 1966) was a French cubist painter and writer. Together with Charles Edouard Jeanneret (later known as Le Corbusier) he founded the Purist movement.
Білім
Озенфант Сент-Квентинде буржуазиялық отбасында дүниеге келді және Сент-Себастьендегі доминикан колледждерінде білім алды. Білімін аяқтағаннан кейін ол Сент-Квентинге оралып, акварель және пастельмен сурет салуды бастады. Ол Роджер де Ла Фресне және Андре Дюноер де Сегонзакпен дос болып, олармен бірге оқыды. 1928 жылы Озенфант «Өнер» атты кітабын жариялады, ол кейіннен 1931 жылы ағылшын тілінде «Заманауи өнердің негіздері» деген атпен шықты. Осы кітабында ол пюризм теориясын толыққанды баяндайды, және ол өзінің ерекше және афоризмдерге толы стилімен көзге түседі.
Ozenfant was born into a bourgeois family in Saint Quentin, Aisne and was educated at Dominican colleges in Saint Sébastien. After completing his education he returned to Saint Quentin and began painting in watercolour and pastels. He befriended Roger de La Fresnaye and André Dunoyer de Segonzac, who were his fellow students. and in 1928 Ozenfant published Art, which was subsequently published in English as The Foundations of Modern Art in 1931. In this he fully expounds his theory of Purism, and it is remarkable for its idiosyncratic and aphoristic style.
Англиядағы бояуларға әсері
Кейіннен ол Ле Корбюзье өзі үшін салған резиденция мен студиясында жеке студиясын – l’Académie Ozenfant-ті құрды. 1936 жылы Лондонға көшіп, сол жылдың мамыр айында Озенфант Көркемсурет академиясын ашты, екі жылдан кейін Нью-Йоркке кетіп қалды. Оның Лондондағы шәкірттерінің арасында Леонора Каррингтон, Сари Динес, Стелла Снид және Хамед Саид болды. Нью-Йорктегі шәкірттеріне оның көмекшісі Хайм Коппельман, канадалық Мадлен Лалиберте және ирандық Манучер Ектай кірді. Пуризмнің алғашқы манифесттерінде түс формадан екінші дәрежелі деп есептелді, және бұл 1920 жылдардың ортасында Ле Корбюзье өзінің жұмыстарында дискретті сәулеттік элементтерді күшейту үшін түстерді мұқият орналастыруынан көрінді. Бірақ Англияда болған кезде Озенфант түс туралы ойларын жетілдіріп, олардың көп бөлігін «Архитектуралық шолу» журналында жариялаған алты мақаласында баяндады. Түс енді сәулетшілер жұмыстың барысында қарастыратын нәрсе емес, сәулет өнерінің маңызды бөлігі ретінде қарастырылды. Озенфант түс әрқашан ғимараттың пішінін өзгертеді және оған ерекше назар аудару керек деп сенді. Біз осы мәселеге аздап тәртіп келтіруге тырысуымыз керек, немесе кем дегенде оның көп бөлігіне ақылға қонымдылық әкелуіміз керек. Бірақ тәртіпсіз ақылдың қандай мәні бар? Біз түстің дизайнындағы осы беймәлімдіктен шығуға мүмкіндік беретін қандай да бір тәртіпке жетудің жолын табуға тырысуымыз керек. Озенфанттың түстің маңыздылығы туралы қайта қараған ойларына суретші Пол Сигнак пен оның дивизионизм теорияларының әсері болды. Сигнак неоимпрессионизмнің бояуларды жағу әдісі ең жоғары жарықтық, түс және үйлесімділікті қамтамасыз етеді деп мәлімдеді. Бұрынғы импрессионистер қолданған әдістерден айырмашылығы, түстердің дақтары қашықтан қарағанда араласпай, бөлек күйінде қалады. Мұндай жағдайда түстердің бірігуі болмаса, бұл өзара әрекеттесу «бір мезгілдегі контраст» деп аталады, онда түстер бір-біріне тек жақындығы арқылы ғана әсер етеді. Бұл әдіс түстердің бірігіп кеткенде туындайтын ластану мен қараңғыланудың алдын алады. Озенфант сәулетте «түстің тұтастығына» қол жеткізу үшін осы техниканы кеңейтуді ұсынды, контраст арқылы түстерді визуалды түрде өзгертіп, тұтастық иллюзиясын жасау. «Түстілік» ұғымы қазіргі заманғы құрылыстың сипаты өзгерген сайын, әсіресе жеңіл конструкциялар мен шыны қабырғалармен жұмыс істегенде маңызды мәселеге айналды. 1937 жылы Озенфант: «Егер олардың ерекше талаптарына бейімделген кесте жасалса, архитекторларға, декораторларға, үй бояушыларға және т.б. үлкен қызмет көрсетілген болар еді» деді. Бұл кестеде жүзге жуық түс болуы мүмкін. Озенфанттың түс туралы мақалалары қызығушылықпен оқылды, әсіресе Архитектуралық қауымдастықтың (AA) студенттері, бірақ тіпті AA студенті және кейіннен британдық мектептер үшін түс стандарттарын жасаған Дэвид Мед үшін де Озенфант академиядағы курс туралы сұраған кезде АҚШ-қа кетіпті. Оның сөздерінің әсерін Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Англияда жарық көрген көптеген түс туралы мақалалардан көруге болады. Шындығында, 1956 жылы бізге соғыстан кейінгі алғашқы мектептердің кейбіреулерін безендіруге тікелей әсер еткені айтылады.
He later founded his own atelier, l’Académie Ozenfant, in the residence and studio that Le Corbusier had designed for him. He moved to London in 1936, where he set up the Ozenfant Academy of Fine Arts in May of that year, before moving to New York City some two years later. His students in London included Leonora Carrington, Sari Dienes, Stella Snead and Hamed Saeed. Students in New York included his assistant, Chaim Koppelman, the Canadian Madeleine Laliberté and Iranian Manoucher Yektai. In the early Purist manifestoes, colour was deemed secondary to form, and this could be seen in the careful placing of colour to reinforce discrete architectural elements by Le Corbusier in his work of the mid 1920s. However, by the time he was in England, Ozenfant had refined his ideas about colour and outlined many of these in the six articles on the subject that he wrote for the Architectural Review. Colour was now regarded as an essential element of architecture, rather than something considered by the architect while his work was being erected. Ozenfant believed that colour always modifies the form of the building and should receive more careful attention. We must endeavour to introduce a little order into this business, or at least sense into a great deal of it. But what is sense without order? We must try to find some method of arriving at some sort of order—one that will at least enable us to escape from this vagueness in the design of colour. Ozenfant's revised thoughts on the importance of colour were partly due to the influence of the artist Paul Signac and his theories on Divisionism. Signac maintained that the Neo Impressionist technique of applying brushstrokes obtained the maximum brightness, colour, and harmony. Unlike the techniques used by the earlier Impressionists, patches of colours remained distinct, blending when viewed at a distance. In this instance, when no fusion of the colours takes place, the interaction is called “simultaneous contrast”, a condition in which colours merely influence one another by proximity. This technique prevents the muddiness or darkening that result when patches of colour actually run into each other. It was an extension of this technique that was recommended by Ozenfant for achieving “colour solidity” in architecture, altering colours visually by contrast to create the illusion of solidity. This notion of “solidity” increasingly became an issue as the nature of modern construction changed, especially when dealing with such things as the lightweight partition and the glass curtain wall. In 1937 Ozenfant said: I believe that an immense service would be done to architects, decorators, house painters etc., if a chart especially adapted to their particular requirements were established. This chart might contain about a hundred hues. Ozenfant's articles on colour were read with interest, particularly by: the students at the Architectural Association (AA), for example, but even for David Medd, a student at the AA who later authored the color standards for British schools, Ozenfant had already gone to the United States by the time he inquired about the course at the Academy. The effect of his words can be seen in a number of articles on colour published in England shortly after the Second World War. Indeed, we are told in 1956 that they had a direct influence on the decoration of some of the early post war schools.
Соңғы жылдар
Нью-Йорктегі Озенфант көркемсурет мектебі 1939 жылдан 1955 жылға дейін қызмет етті. Ол 1944 жылы АҚШ азаматы болды. Озенфант 1955 жылға дейін АҚШ-та кеңінен оқытып, дәріс берді, содан кейін Францияға оралды, онда 1953 жылы қайтадан азаматтығын алды. Ол өмірінің соңына дейін сол жерде тұрып, 1966 жылы Канн қаласында қайтыс болды.
The Ozenfant School of Fine Arts in New York was in operation from 1939 until 1955. He became a US citizen in 1944. Ozenfant taught and lectured widely in the United States until 1955, when he returned to France, where he was renaturalized in 1953. He remained there for the rest of his life and died in Cannes in 1966.
Жинақтар
Гуггенхайм мұражайы (Нью-Йорк қаласы), Эрмитаж мұражайы, Гонолулу өнер мұражайы, Базель өнер мұражайы (Швейцария), Лувр, Қазіргі заманғы өнер мұражайы (Нью-Йорк қаласы), Музей Штуки (Лодж, Польша), Австралияның ұлттық галереясы (Канберра), Филадельфия өнер мұражайы, Сан-Франциско заманауи өнер мұражайы, Тейт галереясы (Лондон) және Уолкер өнер орталығы (Миннесота) Амеде Озенфанттың туындыларын сақтайтын көпшілікке ашық коллекциялардың ішінде.
The Guggenheim Museum (New York City), the Hermitage Museum, the Honolulu Museum of Art, Kunstmuseum Basel (Switzerland), the Louvre, the Museum of Modern Art (New York City), Muzeum Sztuki (Lodz, Poland), the National Gallery of Australia (Canberra), the Philadelphia Museum of Art, the San Francisco Museum of Modern Art, the Tate Gallery (London) and the Walker Art Center (Minnesota) are among the public collections holding works by Amédée Ozenfant.