Коста-Рикалық халықаралық құқық қорғау судьясы Элизабет Одио Бенито
Elizabeth Odio Benito
Элизабет Одио Бенито – Коста-Рикалық халықаралық құқық қорғаушы, АҚШ-тың Адам құқықтары жөніндегі төрағасы, Халықаралық қылмыстық сот судьясы. Әйелдер құқығы сардары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коста-Риканың халықаралық құқықтар жөніндегі судьясы Элизабет Одио Бенито (15 қыркүйек 1939 жылы туған) – Коста-Риканың заңгері және саясаткері. 2018 жылдан 2020 жылға дейін Америкааралық адам құқықтары сотының төрағасы болды. Ол Халықаралық қылмыстық соттың вице-президенті де болды. Бұрын Югославия бойынша халықаралық қылмыстық трибуналда судья болып қызмет еткен, ал туған елі Коста-Рикада екі рет әділет министрі болып тағайындалып, кейін Республика вице-президенті болды. Оның негізгі қызметі – сот жүйесі және адам құқықтары, әсіресе әйелдер құқықтары саласындағы заңгерлік тәжірибе.
Costa Rican international human rights judge
Elizabeth Odio Benito (born 15 September 1939) is a lawyer and politician from Costa Rica. She served as President in the Inter American Court of Human Rights from 2018 to 2020. She was a Vice President of the International Criminal Court. She previously served as a judge on the International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia, and in her home country of Costa Rica was twice appointed Justice Minister, later becoming Vice President of the Republic. Her background is as an academic lawyer, specialising in the administration of justice and human rights, in particular the rights of women.
Ерте өмір және білім
Пунтаренаста туған, Эмилиано Одио Мадригал мен Эсперанса Бенито Ибанестің тұңғыш баласы болғанымен, оның өмірінің басы Сан-Хоседе өтті, онда ол Colegio Superior de Señoritas мектебіне қатысты. Заң әкесінің отбасында дәстүрлі мамандық болған; Одио Бенитоны оның заңгер ағасы Улисес Одио Сантос осы саланы оқуға ынталандырды. Ол 1964 жылы Коста-Рика университетін магистр дәрежесімен бітірді және көп жыл бойы осы университете академиялық қызмет етті, 1986 жылы толық профессор, ал 1988 жылы академиялық мәселелер жөніндегі вице-президент болып тағайындалды. Осы кезеңде ол гендерлік тақырыптарды зерттеумен айналыса бастады, әсіресе әйелдерге қатысты қылмыстарға ерекше назар бөлді.
Although born in Puntarenas, the first child of Emiliano Odio Madrigal and Esperanza Benito Ibañez, most of her early life was spent in San José, where she attended the Colegio Superior de Señoritas. The law was something of a tradition on her father's side of the family; Odio Benito was particularly encouraged by her lawyer uncle, Ulises Odio Santos, to study that subject. She graduated with a master's degree from the University of Costa Rica in 1964, where she remained for much of her academic career, rising to a full professorship in 1986 and Vice President for Academic Affairs in 1988. During this period, she began to work in the field of gender studies, with an emphasis on crimes committed against women.
1993-1998 жылдары бұрынғы Югославия үшін Халықаралық қылмыстық соттың судьясы
Одио Бенитоның халықаралық әділет саласындағы қызметі оның екінші министрлік мерзімінде, 1993 жылы бұрынғы Югославия бойынша Халықаралық қылмыстық трибуналға судья болып тағайындалуымен басталды. Бұл оның судья қызметін атқарудың алғашқы тәжірибесі болды, және осы фактіге трибунал қатысушыларының кейбіреуі сын айтқан. Осы сот процесінде Одио Бенитоның зорлау және басқа да сексуалдық зорлықтарды азаптау түрі ретінде қарастыруға қол жеткізуі маңызды үлес болды. Оның түсіндірмесі, Челебичи тұтқын лагерінде зорланған екі серб әйелінің жағдайына негізделген, қазір халықаралық құқықтың қабылданған принципі болып табылады. 1998 жылы Одио Бенито вице-президент болып тағайындалғаннан кейін ICTY-ден кетті, бірақ ол осымен байланысты құқық салаларында белсенді қызметін жалғастырды. Атап айтқанда, ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Азаптауларға қарсы конвенцияның Факультативтік протоколын әзірлеген жұмыс тобының төрағасы болды. Бұл қосымша келісім БҰҰ-ның Азаптауларға қарсы конвенциясына қатысушы кез келген мемлекетке ашық, және ол халықаралық және тәуелсіз ұлттық сарапшыларға кез келген түрмеге, қамауда ұстау лагеріне немесе осыған ұқсас мекемеге барып, ондағы ұсталған адамдармен жеке сөйлесуге, сондай-ақ билік органдарына азаптау немесе басқа да зұлымдықтардың алдын алуға бағытталған ұсыныстар жасауға мүмкіндік береді. Факультативтік протокол 2006 жылғы 22 маусымда күшіне енді. 2007 жылғы 31 қаңтарға дейін оған 32 мемлекет-мүше қосылды, ал тағы 31 мемлекет оған қол қойған, бірақ әлі ратификацияламаған.
Odio Benito's involvement in international justice began during her second ministerial term, with her 1993 appointment as a judge on the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia. This was the first time she had sat as a judge, a fact for which she has been criticised by some of the tribunal participants. A major contribution during these proceedings was Odio Benito's successful effort to have rape and other sexual assaults considered as torture. Her interpretation, based on a case of two Serbian women raped in the Čelebići detention camp, is now an accepted principle of international law. In 1998 Odio Benito left ICTY as a consequence of becoming Vice President, but she continued to play an active role in related areas of the law. Most notably, she was president of the United Nations working group that drew up the Optional Protocol to the Convention against Torture. This additional treaty, open to any State that is party to the main UN Convention Against Torture anti torture Convention, allows for international and independent national experts to visit any prison, detention camp, or similar facility, speak in private with people held there, and make recommendations to authorities aimed at preventing torture or other abuse from being practiced there. The Optional Protocol entered into force on 22 June 2006. As of 31 January 2007 it had 32 State Parties with a further 31 States have signed but not yet ratified the Protocol.
Халықаралық қылмыстық соттың судьясы, 2003-2012
Одио Бенитоның Халықаралық қылмыстық сотқа сайлануы даулы болды. Оның кандидатурасын бастапқыда Коста-Рика қолдаған, бірақ президент Абель Пачеко түсіндірместен қолдауын кері тартып алды. Әртүрлі әйелдер ұйымдары оның қайтадан ұсынылуы үшін үгіт жүргізді. Соңында Панама оны қайта ұсынды, ал сол кездегі президенті Мирея Москосо да әйелдер құқықтарын қорғаушы белгілі бір тұлға еді. Одио Бенито өз елінің қолдауымен кандидат болмаған жалғыз адам болды. Дегенмен, ол дауыс берудің отыз үш раундының бірінші раундында сайланды, бұл қатысушы мемлекеттердің күшті қолдауын көрсетті. Халықаралық қылмыстық сот 2003 жылдың 11 наурызында ресми түрде ашылды, ал Елизавета Одио Бенито екінші вице-президент болып тағайындалды. 2012 жылдың шілдесінде Халықаралық қылмыстық сот конголық әскери жетекші Томас Лубанганы 2002 және 2003 жылдары көтерілісшілер армиясында балаларды пайдаланғаны үшін 14 жылға бас бостандығынан айырды – бұл сот тарихындағы алғашқы үкім. Одио Бенито өзінің екі әріптес судьясымен келіспей, қарсы пікір білдірді, ол құрбандар мен олардың отбасыларына, әсіресе UPC-ның балаларына жасалған қатыгез жазалар мен сексуалдық зорлық-зомбылық ескерілгенде, 15 жыл мерзім көбірек болар еді деді.
Odio Benito's election to the International Criminal Court was not without controversy. Her candidacy had initially been sponsored by Costa Rica, but President Abel Pacheco withdrew support without explanation. Various women's groups mobilised to campaign for her readmittance. She was eventually renominated by Panama, whose then president, Mireya Moscoso, is another noted activist for women's rights. Odio Benito was thus the only candidate not to be sponsored by her own nation. Nevertheless, she was elected in the first out of thirty three rounds of voting, indicating strong support from the States Parties. The ICC officially opened on 11 March 2003, with Elizabeth Odio Benito as Second Vice President. When the International Criminal Court sentenced Congolese warlord Thomas Lubanga to 14 years in prison in July 2012 for using child soldiers in his rebel army in 2002 and 2003 – the first sentence imposed by the court in its history –, Odio Benito disagreed with her two fellow judges and in a dissenting opinion said that 15 years would have been more appropriate given the harm done to the victims and their families, particularly due to harsh punishments and sexual violence against the UPC's child soldiers.
Адам құқықтары жөніндегі Америкааралық соттың судьясы
Одио Бенито 2016 жылдан 2020 жылға дейін Американдық адам құқықтары сотының судьясы қызметін атқарды. 2018 жылдан 2020 жылға дейін ол Американдық адам құқықтары сотының төрағасы болды. Ол бұл қызметке тағайындалған екінші әйел.
Odio Benito served as a judge of the Inter American Court of Human Rights from 2016 to 2020. She served as President in the Inter American Court of Human Rights from 2018 to 2020. She was the second woman to hold this position.
Марапаттар
2002 жылы Одио адам құқықтарына қосқан үлесі үшін Коста-Рика әйелдерінің галереясына енгізілді.
Odio was inducted into La Galería de las Mujeres de Costa Rica (The Costa Rican Gallery of Women) in 2002 for her contributions to human rights.