Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон адмиралы Гуничи Микава (三川 軍一) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон императорлық әскери-теңіз күштерінің (IJN) вице-адмиралы. Микава 1942 жылдың 8-9 тамызындағы түні Саво аралы шайқасында АҚШ Әскери-теңіз күштерін және Австралия Корольдік Әскери-теңіз күштерін жеңген ауыр крейсерлер тобының қолбасшысы болды. Бұл шайқаста оның крейсерлер эскадрильясы, бір эсминецпен бірге, үш АҚШ крейсерін және RAN ауыр крейсерін батырды. Микаваның күштері шайқаста шығынға ұшырамады, бірақ ауыр крейсер «Како» (Жапон крейсері) Рабаулға оралған жолда, байқалмаған американдық S 44 теңіз асты қайығының шабуылынан зардап шекті. Бірақ, оның кейінгі карьерасы әр түрлі нәтижелер берді, және Жаңа Гвинеяға бағытталған әскерлік конвойды жоғалтқаннан кейін ол екінші деңгейдегі лауазымдарға ауыстырылды. Соғыстан кейін Микава Жапонияға қайтып келді, онда 1981 жылы 92 жасында қайтыс болды.
Japanese admiral
Gunichi Mikawa (三川 軍一) was a vice admiral in the Imperial Japanese Navy (IJN) during World War II. Mikawa was the commander of a heavy cruiser force that defeated the U. S. Navy and the Royal Australian Navy at the Battle of Savo Island in Ironbottom Sound on the night of 8–9 August 1942. In this battle, his squadron of cruisers, plus one destroyer, sank three USN cruisers, plus the RAN heavy cruiser ; Mikawa's force suffered no losses in the actual battle, although heavy cruiser Japanese cruiser Kako was sunk by the undetected American submarine S 44 on the return to their base near Rabaul in the Bismarck Archipelago. However, his later career was of mixed success, and he was reassigned to lesser posts after the loss of a troop convoy destined for New Guinea. After the war Mikawa retired back to Japan, where he died in 1981 at the age of 92.
Ерте мансап
Микава Хиросима префектурасының тумасы еді. 1910 жылы Жапон Императорлық Әскери-теңіз академиясының 38-шы сыныбын бітірді, 149 курсанттың арасында үшінші орын алды. «Асама» және «Соя» жапон крейсерлерінде, сондай-ақ «Сацума» және «Конго» жапондық линкорларында мичман болып қызметтен кейін, 1913–1914 жылдары Әскери-теңіз торпеда және артиллерия мектептеріне қатысты. 1914 жылдың соңында ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін «Асо» жапон крейсеріне қосылды, оның ішінде Қытайға сапар жасады. Одан кейін «Суги» эсминецінде және «Сейто» көлік кемесінде саяхат жасады, сондай-ақ Жапон Әскери-теңіз колледжінде оқыды. 1919 жылдан 1920 жылға дейін лейтенант Микава Францияда өткен Версаль бейбіт келісімі конференциясына Жапон делегациясының құрамында болды. 1920 жылдары Микава бірнеше кемеде бас навигатор болып қызмет етті, оның ішінде «Харуна» жапон линкоры және «Тацута», «Икома» және «Асо» жапон крейсерлері. Кейіннен ол Әскери-теңіз торпеда мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді және бірнеше маңызды лауазымдарды атқарды. Онжылдықтың соңында командир Микава Лондондық теңіз келісіміне делегация құрамына кірді, ал көп ұзамай Парижде теңіз атташесі болды. 1930 жылдың соңында капитандық шеніне көтеріліп, әкімшілік және оқу жұмыстарын атқару үшін Жапонияға оралды. 1930 жылдардың ортасында «Аоба» және «Чокай» ауыр крейсерлерінің, сондай-ақ «Кирисима» жапон линкорының командирі болды. Микава 1936 жылдың 1 желтоқсанында контр-адмирал шеніне көтерілді. 1936 жылдың 1 желтоқсанынан 1937 жылдың 15 қарашасына дейін IJN 2-ші флотының штаб бастығы болды. Микава 1937–1939 жылдары Жапон Императорлық Әскери-теңіз күштерінің Бас штабында және Императорлық Бас штабында қызмет етті, содан кейін теңізге қайта оралып, крейсерлерде бастап, линкорларда бірнеше эскадрильяларды басқарды. 1940 жылдың 15 қарашасында вице-адмирал болып тағайындалды.
Mikawa was a native of Hiroshima prefecture. He graduated from the 38th class of the Imperial Japanese Naval Academy in 1910, ranked third of his class of 149 cadets. After midshipman service in the cruisers Japanese cruiser Asama and Japanese cruiser Soya, and battleships Japanese battleship Satsuma and Japanese battleship Kongō, he attended Naval Torpedo and Gunnery Schools from 1913–1914. In late 1914, he joined the cruiser Japanese cruiser Aso for World War I duty, including a cruise to China. This was followed by tours in the destroyer Japanese destroyer Sugi and transport Seito and studies at the Japanese Naval War College. From 1919 to 1920, Lieutenant Mikawa was attached to the Japanese delegation to the post war Versailles Peace Treaty Conference in France. During the 1920s, Mikawa served as chief navigator on a number of ships, including the battleship Japanese battleship Haruna and cruisers Japanese cruiser Tatsuta, Japanese cruiser Ikoma, and Aso. He was subsequently an instructor at the Naval Torpedo School and held several other highly visible posts. At the end of the decade, Commander Mikawa was part of the delegation to the London Naval Treaty and shortly thereafter became naval attaché in Paris. Promoted to the rank of captain in late 1930, he returned to Japan to take up administrative and training duties. He was commanding officer of the heavy cruisers Japanese cruiser Aoba and Japanese cruiser Chōkai and the battleship Japanese battleship Kirishima in the mid 1930s. Mikawa was promoted to rear admiral on 1 December 1936. From 1 December 1936 – 15 November 1937, he was chief of staff of the IJN 2nd Fleet. Mikawa had duty with the Imperial Japanese Navy General Staff and Imperial General Headquarters from 1937 to 1939, then went to sea again to command a succession of fleet squadrons, first in cruisers and then in battleships. He was promoted to vice admiral on 15 November 1940.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Перл-Харборға шабуыл кезінде Микава 3-ші шайқас кемелері дивизиясының (BatDiv 3) қолбасшысы болды. Ол өзінің дивизиясының бірінші бөлімін Перл-Харборға шабуыл жасаушы күштің бөлігі ретінде басқарды, ал қалған линкорлар Малайяға жапон әскерлерінің қонуын қамтамасыз ету үшін оңтүстікке жіберілді. Микава Үнді мұхиты шабуылы мен Мидуэй шайқасында да алдыңғы қатарда болды. 1942 жылдың 14 шілдесінен 1943 жылдың 1 сәуіріне дейін Микава Оңтүстік Тынық мұхитында жаңадан құрылған IJN 8-ші флотына басшылық етті, негізінен Жаңа Британия аралындағы Рабаул және Жаңа Ирландиядағы Кавиенг қалаларындағы маңызды базаларда орналасқан. Осы кезеңде ол Гуадалканал және Соломон аралдары жорықтарына қатысқан жапондық теңіз күштеріне жетекшілік етті. 1942 жылдың 8-9 тамызындағы түні Микава Гуадалканал маңындағы Саво аралы шайқасында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің кемелерін, сондай-ақ Австралия Корольдік теңіз күштерінің бір крейсерін күшпен жеңген ауыр крейсерлер күшін, бір эсминецпен бірге басқарды. Бірақ Микава жоғарғы басшылары тарапынан жеңісін тиімді пайдаланбағаны үшін сынға ілікті. Ол оңтүстікке қарай қууға және таң атқанша күтіп, 1942 жылдың 8 тамызында Гуадалканалға келген американдық 1-ші теңіз дивизиясына оқ-дәрілер мен жабдықтарды жеткізуге дайын тұрған қарусыз американдық жүк тасымалдаушылар флотына шабуыл жасауға мүмкіндігі болды. Алайда Микава солтүстікке бұрылып, Рабаулдағы базасына қайтуды жөн көрді. Микаваның суға батқан немесе қираған жалғыз кемесі – япондық крейсер Како, ол Рабаулға қайтып келе жатқанда АҚШ-тың S 44 суасты қайығымен торпедаланып батып кетті. Соғыстан кейін Микава сол кездегі ақпаратқа сүйене отырып, Саво аралынан кету туралы дұрыс шешім қабылдағанын айтты. 1942 жылдың 13-14 қарашасында Микава Гуадалканалдың теңіз шайқасы кезінде Гуадалканалдағы Хендерсон аэродромын бомбалаған крейсерлік күшке жетекшілік етті, бірақ келесі күні сол жерден ұшырылған әуе шабуылында бір ауыр крейсерін жоғалтты. Гуадалканал үшін болған науқан кезінде контр-адмирал Раидзо Танака жиі "Токио экспресі" деп аталған түнгі жүрістерге басшылық етті, бұл жылдам әскери кемелер Гуадалканалдағы жапон армиясына солдаттар мен жабдықтарды жеткізді. Бірақ Микаваның Жаңа Гвинеядағы Лэй базасына жапондық күшейткіштерді тасымалдауға жасаған тырысы жапондықтар үшін апатты аяқталған Бисмарк теңізі шайқасына ұласты, онда жапондық су үстіндегі кемелермен қатар американдық және Австралия Корольдік әуе күштерінің құрлықтағы ұшақтары да қатысты. Микава көп ұзамай Соломон аралдарының көп бөлігін жоғалтуға жауапкершілікті мойнына алуға мәжбүр болды және Филиппин сияқты артқы аймақтарға ауыстырылды. Адмирал Микава IJN Жоғарғы командасына Соломон аралдары үшін американдықтармен күресу жапондық сарбаздарды, теңізшілерді, ұшқыштарды және кемелерді "қара тесікке" салумен тең екенін мәлімдеді. Микаваның бұл сөзі дұрыс болды, бірақ IJN басшылары мен жапон армиясының генералдары оны тыңдаудан бас тартты. Микава 1943 жылдың сәуірінен қыркүйегіне дейін Жапонияда Теңіз штабында және басқа да жағалаудағы қызметтерде болды. 1943 жылдың 3 қыркүйегінен 1944 жылдың 18 маусымына дейін Микава Филиппинде 2-ші Оңтүстік экспедициялық флотына басшылық етті. Кейіннен ол 18 маусымнан 1 қарашаға дейін Филиппинде өте шағын "Оңтүстік-батыс аймақ флоты" мен толыққанды емес "13-ші әуе флоты" басқарды. Осы кезде Жапонияның жеңіліске ұшырауы және соңында берілуге мәжбүр болатыны айқын болды. 1944 жылдың қазан айындағы Лейте шығанағы шайқасынан кейін Жапонияда жағалауға қайта тағайындалған Микава 1945 жылдың мамырында IJN-дегі активтік қызметтен зейнеткерлікке шықты.
At the time of the attack on Pearl Harbor, Mikawa was in command of Battleship Division 3 (BatDiv 3). He personally led the first section of his division as part of the screening force for the Pearl Harbor attack force, while the remaining battleships were sent south to cover the landings of Japanese troops in Malaya. Mikawa likewise led from the front during the Indian Ocean Raid and the Battle of Midway. From 14 July 1942 to 1 April 1943, Mikawa commanded the newly formed IJN 8th Fleet in the South Pacific Ocean, based primarily at the major bases at Rabaul on the island of New Britain and Kavieng on New Ireland. During that time, he led Japanese naval forces involved in the Guadalcanal Campaign and the Solomon Islands Campaign. On the night of 8 to 9 August 1942, Mikawa commanded a force of heavy cruisers, plus one destroyer, that heavily defeated the U. S. Navy warship force, plus one Royal Australian Navy cruiser, in the Battle of Savo Island in Ironbottom Sound off Guadalcanal. However, Mikawa was somewhat criticized by his superiors for his failure to aggressively follow up on his victory. He could have pursued to the south and attacked the fleet of unarmed American cargo transports that were at anchor, waiting until daybreak when they could continue delivering ammunition and supplies to the American 1st Marine Division, which had landed on Guadalcanal on 8 August 1942. Instead, Mikawa decided to turn northward and retire back to the safety of his base at Rabaul. Mikawa's only ship that was sunk or badly damaged was the cruiser Japanese cruiser Kako, which was torpedoed and sunk by the U. S. Navy submarine S 44 on their voyage back to Rabaul. However, after the war Mikawa maintained that based on the information available to him at the time, he did not believe he had made an incorrect decision in withdrawing from Savo Island. On the night of 13 to 14 November 1942, Mikawa led a cruiser force that bombarded the critical American air base of Henderson Field on Guadalcanal during the Naval Battle of Guadalcanal, but the next day lost one retreating heavy cruiser to air attacks originating there. Throughout the campaign for Guadalcanal, Rear Admiral Raizō Tanaka often commanded the nighttime runs of the "Tokyo Express", fast warships that delivered soldiers and supplies to Japanese Army force on Guadalcanal. However, Mikawa's attempt to land Japanese reinforcements to the base of Lae on New Guinea turned into the disastrous (for the Japanese) Battle of the Bismarck Sea, one that involved only Japanese surface ships versus American and Royal Australian Air Force land based airplanes. Mikawa was soon forced to take responsibility for the loss of most of the Solomon Islands, and he was reassigned to rear areas, such as the Philippines. Admiral Mikawa also stated to the High Command of the IJN that fighting the Americans for the Solomon Islands was simply pouring Japanese soldiers, sailors, airmen, and ships into a "black hole". Mikawa was correct about this, but his superiors in the IJN and the generals of the Japanese Army refused to listen to him. Mikawa had Naval General Staff and other shore posts in Japan from April to September 1943. From 3 September 1943 to 18 June 1944, Mikawa commanded the 2nd Southern Expeditionary Fleet in the Philippines. Afterwards, he commanded the very small "Southwest Area Fleet" and the very depleted "13th Air Fleet" from 18 June to 1 November 1944, also in the Philippines. By this time, the writing was on the wall that Japan faced only defeat after defeat until it would be forced to surrender. Reassigned to shore duty in Japan following the Battle of Leyte Gulf in October 1944, Mikawa retired from active duty with the IJN in May 1945.
Акиказе кемесідегі қырғын
1943 жылдың наурыз айында жапондық "Акиказе" эсминеці Каиру аралындағы Рим-католик миссиясының штабынан, сондай-ақ Вейвактен миссионерлер тобынан азаматтарды эвакуациялады. Шамамен 60 азамат, көбінесе неміс миссионерлері, олардың қызметшілері мен тәуелділері (соның ішінде 3 нәресте) 8-ші флот штабынан келген бұйрық бойынша эсминецтің бортында қырғынға ұшырады. Сол кездегі 8-ші флоттың қолбасшысы Микава және оның штаб бастығы вице-адмирал Синдзо Ониши осы соғыс қылмысына қатысты деп саналады. 8-ші флот штабында лейтенант Шигетоку Ками "Акиказе" эсминецінің капитанынан қырғыннан кейін жауап алды, ол жапон куәгерлерінің куәліктерінде есімдері тіркелген жалғыз штаб офицері болды. Австралияның соғыс қылмыстары бөлімі 60-тан астам азаматты өлтіру туралы бұйрықты бір ғана төменгі шенді офицер берген болуы мүмкін емес деп түсінген соң, Микава мен Ониши соғыстан кейін тексерілді. Екі адмирал да Камидің, мүмкін, азаматтық істерге жауапты басқа штаб офицерінің көмегімен тәуелсіз түрде қырғынға бұйрық бергенін айтты. Олар сондай-ақ, оқиғадан кейін ғана бұл туралы білгендерін мәлімдеді. Алайда, тарихшы Юки Танаканың пікірінше, олардың мәлімдемелері соғыс кезіндегі теңіз күштерінің әрекеттерімен салыстырғанда күмәнді көрінеді. 8-ші флоттың байланыс офицерлері Микава мен Онишидің қосымша қолтаңбалары болмаса, Камидің бұйрығын шифрлап, "Акиказе" эсминецінің командиріне жіберуге келіспеуі мүмкін. Сонымен қатар, қырғынға қатысқан кіші офицерлер соғыста қаза тапты және олардың мәлімдемелерін растай алмады. Тергеуге қатысқан капитан Альберт Клестадтың пікірінше, адмиралдар бұйрықтарды тікелей бермесе де, бағыныштылары жасаған соғыс қылмыстарын болдырмауға шамалары келмегені үшін жауапкершілікті қабылдауға тиіс.
In March 1943, the destroyer Japanese destroyer Akikaze evacuated civilians from the Roman Catholic mission headquarters on Kairiru Island and also a group of missionaries from Wewak. The ~60 civilians, mostly German missionaries, their servants and dependents (including 3 infants), were then massacred on board the destroyer under orders that came from 8th Fleet HQ. As commander of the 8th Fleet at the time, Mikawa and his chief of staff Vice Admiral Shinzō Ōnishi are implicated in the war crime. At 8th Fleet HQ a Lieutenant Shigetoku Kami debriefed the captain of Akikaze after the massacre, he was the only staff officer whose name appeared in the testimony of Japanese witnesses. Mikawa and Ōnishi were interrogated after the war as the Australian War Crimes Section realized that the order to murder over 60 civilians could not have been given by a single low ranking officer. Both admirals said that it was Kami, perhaps aided by another staff officer who was in charge of civilian affairs, who ordered the massacre independently. They also claimed that they were not aware of the massacre until after the fact. However, historian Yuki Tanaka writes that their claims are dubious when contrasted with wartime navy procedures in force when issuing orders. It was unlikely that communication officers of the 8th Fleet would agree to encrypt and deliver Kami's order to the commander of Akikaze, if it did not bear the countersignatures of Mikawa and Ōnishi. In addition, the more junior officers involved in the massacre died during the war and could not corroborate their claims. In the opinion of Captain Albert Klestadt, a member of the investigation, even if the admirals did not issue the orders themselves, they had to accept command responsibility for being unable to prevent war crimes committed by subordinates.
Соғыстан кейінгі және соңғы күндер
Соғыстан кейін адмирал Микава Жапонияда ұзақ және көбінесе тыныш өмір сүріп, 1981 жылы 92 жасында қайтыс болды. Микава және "Ұзын найза" торпедасы 1992 жылы Маршалл аралдары Республикасы шығарған естелік пошта маркасымен құрметтелді. Микава кейіпкері 1970 жылғы америкалық-жапондық "Тора! Тора! Тора!" соғыс фильмінде де пайда болды, онда оны жапон актері Фудзио Суга сомдады.
After the war, Admiral Mikawa lived a long and rather quiet life in Japan, dying in 1981 at the age of 92. Mikawa and the Long Lance torpedo were commemorated in 1992 by a commemorative postage stamp issued by the Republic of the Marshall Islands. Mikawa's character also appeared in the 1970 American/Japanese war film Tora! Tora! Tora!, where he was portrayed by the Japanese actor Fujio Suga.