Тимофей Михайлов: Революционер және Александр II қатылысқан қастандық әрекеті
Timofey Mikhailov
Тимофей Михайлов (1860-1881) – «Народная воля» мүшесі, Александр II-ні өлтіруге қатысқан. Жұмысшылардың жағдайын жақсартуды мақсат еткен. Өлім жазасы алды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тимофей Михайлович Михайлов (шамамен 1860 – 15 сәуір 1881) – орыс революциялық ұйымы «Народная Воля» мүшесі. Ол Ресей императоры Александр II-ні өлтіруге қатысқан бомба тастаушы ретінде белгіленген, алайда ол бомба тастаған жоқ. Михайлов, наразы жұмысшы, сотта жұмысшы табының жағдайын жақсарту ниетімен әрекет еткенін айтты. Ол дереу өлім жазасына кесіліп, тағы төрт қастандықшымен бірге дарға асылды.
Timofey Mikhailovich Mikhailov (Тимофе́й Михайлович Миха́йлов; c. 1860 – c. on — 15 April 1881) was a member of the Russian revolutionary organization Narodnaya Volya. He was designated a bomb thrower in the assassination of Tsar Alexander II of Russia, however he did not throw a bomb. Mikhailov, a discontented workman, claimed in his trial that he was motivated by a desire to improve the condition of the working classes. He was promptly condemned to death, and was hanged along with four other conspirators.
Ерте өмір
Михайлов 1860 жылы Смоленск қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы Михаил Нефедов пен Наталья Савельева православие дінін ұстаған шаруалар еді. Оның Маланья мен Матрена, Григорий мен Степан есімді қарындастары мен бауырлары болды. 1875 жылы Михайлов өмір сүру үшін Санкт-Петербургке көшіп барды. Ол қазандық жасаушы болып жұмыс істеді. Бірнеше зауытта жұмыс істегеннен кейін, 1880 жылы жалақының төмендігіне байланысты соңғы жұмысынан кетті. Осы кезде Михайлов революциялық саясатқа қатысып, "Народная воля" жұмысшы бөліміне қосылды. Содан кейін Михайлов Сергей И. Лапин деген жалған атпен өмір сүре бастады.
Mikhailov was born 1860 in Smolensk. His parents Mikhail Nefedov and Natalia Savelyeva were Orthodox peasants. He had sisters Malanya and Matrena, and brothers Grigory and Stepan. In 1875 Mikhailov moved to Saint Petersburg to earn a living. He worked as a boiler maker. Having worked in multiple plants, he left his last job in 1880 due to low wages. At this time, Mikhailov became involved in revolutionary politics and joined the Workers' Section of Narodnaya Volya. Mikhailov then started living under the false name Sergei I. Lapin.
Патшаны өлтіру
Оқиғаға екі апта бұрын Тимофей Михайлов патша Александр II-ді өлтіру үшін бомба тастаушылар тобына ерікті түрде қосылды және Андрей Желябов оны қабылдады. Топ жексембі күндері Михаил Манежінде морской корпус саптамасын қарағаннан кейін патшаның Қысқы сарайға қайта оралатынын байқаған. Оның жолы Садовая көшесі немесе Екатерина каналы арқылы болар еді. Топ Садоваяда сыр сату үшін дүкен сатып алып, оны көше астына динамит орналастыру үшін жамылған қылып пайдаланған. Егер патша канал арқылы өтетін болса, оны өлтіру үшін бомба тастаушыларға сенеуге шешім қабылданды. 13 наурыз күні таңертең [1 наурыз, ескі стиль бойынша] Михайлов және тағы үш бомба тастаушы топтың штаб-пәтерінен құралдарын алды. Түстен кейін қастандықшылар патшаның өзінің туысы, Ұлы герцогиня Екатеринаға қысқа сапар жасап, Екатерина каналы бойындағы жолмен Қысқы сарайға қайтып бара жатқанын білді. Төрт бомба тастаушы канал бойында жаңа орналасқан жерлеріне баруға тиіс еді. Михайлов қорқып, құралын топтың штаб-пәтеріне қайтарып, үйіне кетті. Сондықтан ол императорды өлтірген бомбалық шабуылға қатыспады.
Two weeks prior to the incident, Timofey Mikhailov volunteered to join the bomb thrower unit to assassinate Tsar Alexander II, and was recruited by Andrei Zhelyabov. The group had observed that on Sundays, after the inspection of marine corps at Michael Manege, the Tsar would drive back to the Winter Palace. His route would be either by the Sadovaya Street or the Catherine Canal. The group had purchased a shop in the Sadovaya ostensibly for the sale of cheese, and used that as a cover to place dynamites under the street. If, on the other hand, the Tsar passed by the Canal, it was decided that the bomb throwers were to be relied upon for the assassination. On the morning of 13 March [1 March, Old Style], Mikhailov and the three other bomb throwers collected their missiles from the group's headquarters. In the afternoon, the conspirators found that the Tsar had paid a brief visit to his cousin, the Grand Duchess Catherine, and was heading back to the Winter Palace via the road alongside the Catherine Canal. The four bomb throwers were supposed to take up their new positions along the Canal. Mikhailov lost his nerve, returned his missile to the group's headquarters and went home. He, therefore, did not participate in the subsequent bombing attack that killed the Emperor.
Тұтқындау және сотталу
Қастандықтан екі күн өткен соң Михайлов Хесия Хельфманның тұтқындалуынан кейін топтың Тележная ауданына келді. Полиция оны тексеруге кіріскенде, Михайлов револьверін шығарып, алты оқ атты, үш полицейді жаралады. Ол ұсталды, кейін Николай Рысаков оны таныды. Сотта Михайловтың айтуынша, оның осы әрекеті жұмысшы табының жағдайын жақсарту ниетінен туындаған. Михайлов өзін "Ресейлік әлеуметтік-революциялық партиясы" деп аталатын ұйымның мүшесі екенін мойындады, бірақ императорды өлтіруге қатысқанын мойындамады. 29 наурызда Михайлов және тағы бес айыпталушы кінәлі деп танылды және оларға асылу жазасы берілді. Михайлов жазадан жеңілдік беру туралы өтініш білдірді, бірақ істің ауырлығын ескере келе, оған рұқсат берілмеді.
Two days after the assassination, Mikhailov arrived at the group's Telezhnaya quarters following the arrest of Hesya Helfman. When the police began to frisk him, Mikhailov took out a revolver and fired six shots, wounding three police officers. He was seized and was subsequently identified by Nikolai Rysakov. During his trial, Mikhailov declared that his conduct was caused by a desire to improve the condition of the working classes. Mikhailov admitted membership in what he called The Russian Social Revolutionary Party, but he did not plead guilty to participating in the assassination of the Emperor. On 29 March, Mikhailov and the five other defendants were found guilty, and they were sentenced to be hanged. Mikhailov petitioned for mercy, but it was disallowed since no extenuating circumstances could be found given the severity of the case.
Атқару
Атқарылу 15 сәуір күні таңертең Семеновский полкінің парад алаңында болды. Өлім жазасына кесілудің алдындағы түні Михайлов Смоленск облысындағы ата-анасына хат жазды. Сол күні кешке шіркеу діни қызмет көрсетіп, Михайлов мойындады. Михайлов Семеновский полкіне София Перовская мен Николай Кибалчичпен бірге арбаға мінгізілді. Жолда ол, жазаға кесілгендерге тән болғандай, адамдарға иіліп құрмет көрсетіп тұрды. Ол бірнеше рет дауыстады, бірақ куәгерлердің айтуынша, оның сөздері эскорттағы барабаншылардың шуына көміліп қалды. Хабарлауынша, сот барысында Михайлов нығайып, татулық танытты. Ол Желябовпен бірге Перовскаяға жақындап, оны сүйіп сәлемдесті. Содан кейін барабан мен сыбызғы ойнауға кірісті. Михайлов екінші болып атқыланды. Оның салмағына шыдамай арқан екі рет жыртылды. Бірінші рет, орындық астынан тартылып алынғанда, арқан үзіліп, ол тұмсыққа құлады, қол-аяғы байланған және көзі жоқ. Михайлов бірден аяғына тұрып, өз күшімен келесі арқанның астына жатты. Арқанның күрт тартылуын азайту үшін Михайлов тіреуі тартылмас бұрын аяқтарын көтерді. Ол шамамен 1,5 минут ілініп тұрды, сосын арқан тағы да жыртылды. Есін сақтағанмен, өзі тұра алмады; оны солдаттар қолына көтеріп, содан кейін жаңа арқаннан түсірді. Сол кезде халықтың наразылығы күшейді, кейбіреулері бұл қылмыскерді кешіруге берілген белгі деп айтты. Соңында, оны нығайтылған арқанмен асты. Михайловтың және оның серіктерінің денелері қара ағаш қаптарға салынып, екі арбамен эскортталып әкетілді. Олар қала шетінің шалғай жеріндегі ортақ қабірге жерленді.
The execution took place on the morning of 15 April, in the parade grounds of the Semenovsky Regiment. The night before the execution, Mikhailov wrote a letter to his parents in the Smolensk province. That evening the Church offered its ministrations and Mikhailov made his confession. Mikhailov was transported to the Semenovsky Regiment seated in a cart with Sophia Perovskaya and Nikolai Kibalchich. On the way, he kept bowing to people, as was customary for convicts on their way to the gallows. He shouted something several times, but according to eye witnesses, his exact words were drowned out by the drummers of the escorting convoy. Reportedly, during the proceedings, Mikhailov showed firmness and resignation. He and Zhelyabov approached Perovskaya and said goodbye to her with a kiss. The drums and fifes then began playing. Mikhailov was the second to be executed. Twice the rope broke under his heavy weight. First time, when the stool was pulled from under his feet, the rope broke and he crashed to the floor of the scaffold, bound and blindfolded. Mikhailov rose to his feet almost immediately, and, unaided, placed himself under the next rope. To reduce the sudden strain on the rope, Mikhailov raised his feet before the support was drawn from under him. He hung for approximately 1.5 minutes until the rope broke again. Although conscious, he was unable to rise on his own; he had to be lifted up in the arms of soldiers who would then let him drop from a fresh noose. It was reported that the crowd was at this time buzzing with indignation; some were saying that it was a sign from heaven that the criminal should be pardoned. He was finally hanged using a reinforced rope. The body of Mikhailov and those of his companions were placed in black wooden coffins and were taken away by two carts under an escort of Cossacks. They were buried in a common grave in a remote part of the suburbs of the city.