Уильям З. Фостер: Американдық еңбек ұйымдастырушысы және коммунист саясаткері

Уильям З. Фостер (1881-1961) – американдық еңбек ұйымдастырушысы, коммунист саясаткер, АҚШ Коммунистік партиясының бас хатшысы. Еңбек күресі, социализм тарихы.

26 мин оқу

100%

Дереккөз: William Z. Foster — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық еңбек ұйымдастырушысы және коммунистік саясаткер (1881–1961)

Уильям З. Фостер (25 ақпан 1881 – 1 қыркүйек 1961) – американдық радикал еңбек ұйымдастырушысы және коммунистік саясаткер, оның мансабында 1945 жылдан 1957 жылға дейін АҚШ Коммунистік партиясының Бас хатшысы қызметін атқарды. Бұрын Америка Социалистік партиясының және Өнеркәсіптік жұмысшылар әлемінің мүшесі болды, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ет өңдеу өнеркәсібінің жұмысшыларын ұйымдастыруға және 1919 жылғы болат жұмысшыларының ереуіліне жетекшілік етті.

Алғашқы жылдар

Ол 1881 жылдың 24 ақпанында Массачусетс штатының Таунтон қаласында Уильям Эдвард Фостер болып дүниеге келді. Ол Ирландиядағы революциялық Фениан көтерілісінің сәтсіз аяқталуынан және жүздерген адамдарды елден қуған ұсталғандар толқынынан кейін Карлоу округінен қашқан Фениан Джеймс Фостердің ұлы болды. Оның анасы, Элизабет Маклауглин, ағылшын католик тоқыма жұмысшысы еді. Оның шарқыншақ балалық шағында анасы 23 баладан 9-ын тірі қалдырды. Оның отбасы Оңтүстік Филадельфияның Мояменсинг ауданындағы Скиттереннің ирланд аймағына көшті, онда оның әкесі ат тұрақтысы болып жұмыс істеді және ирланд-американдық Фениандар тобының құрамына кірді. Фостер он жасында мектепті тастап, бояу басушының шәкірті болып жұмысқа орналасты. Ол үш жылдан кейін бұл қызметтен кетіп, ақ қорғасын зауытында жұмыс істеді. Келесі он жыл бойы ол Пенсильвания штатының Рединг және Флорида штатының Джексонвилл қалаларындағы тыңайтқыш зауыттарында, Флоридада теміржол құрылысында және пилорамада жұмысшы, Нью-Йоркте трамвай машинисі, Орегон штатының Портленд қаласында ағаш кесу лагерінде және портода жұмыс істеді. Фостер тіпті 1905 жылы Орегон штатында бір жылға қоныс аударды, бірақ ол ферманы тастамас бұрын, сол жылы шахтер, қойшы, пилорама жұмыскері және теміржол қызметкері ретінде түрлі жұмыстар істеді.

Саясаттану және кәсіподақ жұмысына кірісу

Фостер 1901 жылы Америка Социалистік партиясына қосылды және фракциялық тартыс кезінде партиядан кеткенге дейін партияның Вашингтон штатындағы филиалының мүшесі болды. Содан кейін Фостер 1909 жылы Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылар ұйымына (IWW) қосылды, ол Вашингтон штатының Спокан қаласында өткен сөз бостандығы үшін күреске қатысты. Фостер 1911 жылы Будапештте өткен халықаралық еңбек конференциясында оның өкілі болды және ұйымның басылымдарына үлес қосты, осылайша кәсіподақта белгілі бір беделге ие болды. Алайда, Фостердің саяси көзқарастары оны IWW-ден алыстатты. 1910 және 1911 жылдары Еуропаны аралап шыққаннан кейін ол адал синдикалист болды және IWW-ді құрылған кәсіподақтармен немесе кәсіпорында жұмыс істемегені үшін сынады. Ол американдық солшылдарды бәсекелес кәсіподақтар құрудың орнына AFL кәсіподақтарына қосылуға шақырды. Сондай-ақ ол сайлау саясатын революциялық күштердің ынтасын басатын, олардың энергиясын билікке ұмтылуға жұмсайтын, барлық ымыралармен бірге, өлі соққақ деп айыптады. Бірақ Фостер бұл күресте жеңіліп, көп ұзамай IWW-ден шығып, Солтүстік Американың Синдикалистік лигасы (SLNA) деген өз ұйымын құрды. SLNA-ның саясаты – жұмысшылардың қоғамды басқаруға алып келетін, бірақ бюрократиялық құрылымдардың салмағын жоққа шығаратын, кәсіпорындағы тікелей әрекеттер – сол кездегі анархистік ой-пікірге ұқсас болды. Бұл жай ғана кездейсоқтық емес, өйткені Фостер анархистік топтар мен орталықтарда лекция оқыды, Чикаго еңбек қозғалысынан шыққан анархист Джей Фокспен тығыз қарым-қатынас жасады және Вашингтондағы анархистік ұжымға қатысқан Эстер Абрамовицке үйленді. SLNA-ның басқа мүшелерінің арасында Том Муни (1916 жылы Дайындық күні шеруіне бомба лақтырды деген айыппен түрмеге қамалғаннан кейін еңбек ері болды), Канзас-Ситидегі бухгалтер және кәсіподақ белсендісі, ал кейіннен Коммунистік партия төрағалығына таласқан Эрл Браудер және Джеймс П. Кэннон, IWW мүшесі және Фостердің КПУСА ішіндегі ішкі соғыстағы одақтасы, троцкизм үшін партиядан қуылғанға дейін болды. Алайда SLNA тиімді күшке айналмады және 1914 жылы таратылды. Фостер өзінің кеңесін қабылдап, Чикагодағы Америка теміржол вагон құрастырушыларының бауырластығының жергілікті кәсіподақ өкілі болды. Ол өзінің синдикалистік науқанын жалғастырды, бұл жолы Халықаралық кәсіподақтардың білім беру лигасы арқылы, сонымен қатар 1915 жылы AFL-дің бас ұйымдастырушысы лауазымын иеленді. Оның синдикализмі оны консервативті кәсіподақ басшыларын сынаудан бас тартты; оның пікірінше, жұмысшыларды ұйымдастыру капитализмді жоюға жасалған қадам еді. ITUEL мүшелері белсенді болған ұйымдарда билікті алуға емес, оларды прогрестік бағытта бағыттауға тырысты. Фостер осы кезеңде саясатын жұмсартты: ол Юджин В. Дебс, Виктор Бергер және IWW-мен байланысты тұлғалар сияқты, АҚШ-тың соғысқа кіруіне ашық қарсылық білдірмеді, тіпті 1918 жылы соғыс облигацияларын сатуға көмектесті. Фостер үкімет 1918 жылы жүздеген IWW белсенділерін тұтқындап, оларды жаппай соттаған кезде де үндемеді. Бірақ Фостер мүлдем саясаттан қол үзген жоқ. Джон Фицпатрик басқарған Чикагоның Еңбек федерациясы (CFL) бірқатар еңбек мәселелеріне орталық болды: Том Муниді босату науқаны, еңбек партиясын құру жоспарлары және ең бастысы, қаланың еткомбинаттарындағы, болат зауыттарындағы және басқа да жаппай өндіріс салаларындағы мыңдаған білікті емес жұмысшыларды ұйымдастыру бағдарламалары.

Foster joined the Socialist Party of America in 1901 and was a member in the party's Washington state affiliate until he left the party in the midst of a faction fight. Foster then joined the Industrial Workers of the World (IWW) in 1909, when he took part in one of the IWW's free speech fights in Spokane, Washington. Foster became a prominent figure within the union, serving as its representative at an international labor conference in Budapest in 1911 and a contributor to its papers. Foster's politics, however, were moving him away from the IWW. He became a committed syndicalist after touring Europe in 1910 and 1911, and criticized the IWW for not working within established unions or within the workshop in any event. He urged American leftists to enter the AFL unions, rather than establish rival unions, as the IWW had tried to do. He also denounced electoral politics as a dead end that smothered the revolutionary ardor of these groups by channeling their energies into pursuit of office, with all the compromises that entails. Foster lost the battle, however, and soon thereafter left the IWW and formed his own organization, the Syndicalist League of North America (SLNA). The SLNA's policies—direct action at the shopfloor level leading to workers' governance of society, but without the dead weight of bureaucratic structures—bore a strong resemblance to the anarchist thinking of the day. That is not coincidental, since Foster was not only lecturing at anarchist groups and settlements, but became a close working associate with Jay Fox, an anarchist with roots in the Chicago labor movement, and married Ester Abramowitz, who had belonged to an anarchist collective in Washington. Among the other members of the SLNA were Tom Mooney (who became a labor martyr when imprisoned for allegedly throwing a bomb at a Preparedness Day parade in 1916), Earl Browder, an accountant and union activist in Kansas City and Foster's rival for the Presidency of the Communist Party twenty years later, and James P. Cannon, a member of the IWW and one of Foster's allies in the internal warfare within the CPUSA until he was expelled for Trotskyism. The SLNA, however, was never an effective force and folded in 1914. Foster took his own advice and became a union business agent for a local of the Brotherhood of Railway Carmen of America in Chicago. He continued his syndicalist campaign, this time through the International Trade Union Educational League, while obtaining a position as a general organizer for the AFL in 1915. His syndicalism led him to drop any criticism of the more conservative union leaders; in his eyes, organizing workers was a step toward dismantling capitalism. The ITUEL did not so much seek to take power in those organizations in which its members were active, as to steer them in a more progressive direction. Foster also tempered his politics at this time: he not only did not publicly oppose the United States' entry into the war, as Eugene V. Debs, Victor Berger and figures associated with the IWW had done, but helped sell war bonds in 1918. Foster also remained quiet when the government arrested hundreds of IWW activists, convicting them en masse in 1918. Foster did not, on the other hand, become wholly apolitical. The Chicago Federation of Labor (CFL), headed by John Fitzpatrick, was a nest for a number of labor causes: the campaign to free Tom Mooney, plans to launch a labor party, and, most importantly, programs to organize the thousands of unskilled workers in the city's packinghouses, steel mills and other mass production industries.

Қаптамахана жұмыскерлерін ұйымдастыру

Одақтар бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын ондаған жылдар бойы қаптау фабрикаларын ұйымдастыруға тырысты: Еңбекшілердің ордені 1870 және 1880 жылдары осы жұмысшылар арасында ұйымдастыру науқандарын жүргізді, ал Біріккен ет кесушілер мен қасапшылардың жұмысшылары ғасырдың басында индустрияда жұмыс істейтін көптеген этникалық топтар арасында жетістікке жетті. Екі жағдайда да индустрия, қазір бірнеше ірі және қуатты корпорациялардың қолында шоғырланған, одақтарды ығыстырып шығарды. Дегенмен, соғыс жағдайды өзгертті. Соғыс кезінде етке деген сұраныс күрт өсті, ал әскерге шақыру және Еуропадан қосымша жұмысшыларды әкелудің қиындығы еңбек тапшылығына әкелді, бұл ереуіл жағдайында жұмыс істеуге дайын адамдардың санын азайтты. Сонымен қатар, федералды үкімет өндірісті кедергісіз сақтауға және 50 000 қаптау фабрикасы жұмысшысының ереуіліне әкелетін бұзылыстарды болдырмауға мүдделі болды. Бұл жұмысшыларды өндірістік негізде ұйымдастыру үшін өте қолайлы уақыт болды; Фостер айтқандай, «құдайлар шын мәнінде еңбекшілердің жағында соғысып жатқан еді». Бірақ, CFL осы жұмысшыларды ұйымдастырмас бұрын, индустрияның сегменттерін өкілдік ету құқығын талап ететін әртүрлі одақтардың бәсекелестік талаптарын шешуі керек болды. Толыққанды жаңа ұйым құрудың орнына, ол бірден басқа одақтармен күресуге ұмтылатын CFL юрисдикциясы бойынша, Фостер теміржол федерациялары сияқты, барлық мүдделі одақтарды бір ұйымға біріктіретін және индустрияны тұтастай ұйымдастыруға қабілетті Stockyards Labour Council (SLC) құру идеясын ұстанды. Фостер өзінің одағы, Теміржол Кармендерінің қолдауын алды, содан кейін бұл жоспарды ет кесушілердің 87-ші жергілікті бөліміне ұсынды, олар оны ынтамен қолдады және 1917 жылдың 15 шілдесінде CFL-дің мақұлдауын алды. Бір аптадан кейін SLC құрылды, онда барлық мамандықтардың өкілдері - машина жасаушылар, электриктер, ағаш ұсталары, балташылар, кеңсе қызметкерлері, бу монтаждаушылар, инженерлер, теміржол кармендері және от сөндірушілер болды. Бұл орган жұмысшыларды ұйымдастыру мақсатында құрылған коалиция болғандықтан, олар үшін бір топ ретінде сауда-саттық жүргізуге билігі болмас еді, бірақ бұл өндірістік синдикализмге қарай маңызды қадам болды. Фостер SLC-нің хатшысы болды. Тағы бір фактор қаптау фабрикасы жұмысшыларын ұйымдастыруға үлкен кедергі келтірді: SLC-дегі көптеген одақтар афроамерикандықтарды мүшеліктен шығарды, ашық түрде немесе іс жүзінде. Мыңдаған афроамерикандықтар Оңтүстіктен көшіп келді және қаптау фабрикаларында жұмыс істеді, көптегендері өз жұмыс берушілерін оларды мүшелікке қабылдамаған немесе ұйымдастыруға қызығушылық танытпаған одақтардан гөрі олардың әл-ауқатына көбірек қызығушылық танытқан деп қарады. Өз кезегінде, SLC тікелей AFL-ге тиесілі федералды одақтарға мүшелік ұсынды, бірақ бұл ұсыныс «Джим Кроу синдикализмі» ретінде кері қайтарылды. Бұл ұлттық немесе тілдік принцип бойынша ұйымдасқан иммигрант жұмысшылары арасында да болды. Жеке түрде осы жағдайларда ереуіл бастау қателік болады деп сенген және AFL басшылығының бұл мәселеде одан да күшті сезінетінін білген Фостер, алайда, ереуіл жақын арада болатын сияқты ұйымдастыра берді. 1917 жылдың қарашасында қарапайым жұмысшылар басым көпшілік дауыспен дауыс берді және Фитцпатрик пен 87-ші жергілікті бөлімнің басшысы сияқты орташа басшылар бұл ереуіл қаупін федералды үкімет пен жұмыс берушілермен келіссөздер жүргізуде үлкен артықшылыққа ие болды. Вильсон әкімшілігі бұл дауды бейбіт жолмен шешуге тырысты және жұмыс берушілерге жалақы, жұмыс уақыты және одақтарды тану мәселелерін даусыз төрелік етуге келісу үшін үлкен қысым жасады, тіпті қажет болса, соғыс мерзімінде зауыттарды басып алумен қорқытты. Одақтар төрелік туралы өздерінің ескертулерін білдірсе де, олар өздерін ереуілге мәжбүрлеуден гөрі оған келісті. Төрешінің алғашқы шешімінде күніне сегіз сағат жұмыс істеу, қосымша жұмыс уақыты үшін төлем және айлықтың айтарлықтай өсуі бұйрық берілді, бұл жұмысшылар үшін үлкен жеңіс болды. Біріккен ет кесушілердің мүшелері келесі айларда екі есеге өсті. Алайда бұл табыстар ұзаққа созылмады. Төрелік шешімінде жұмыс берушілер одақтарды тануға міндеттелмеді, бұл кейбір жұмысшыларды үкімет, емес SLC олардың жалақысы мен жұмыс уақытының жақсаруына жауапты деп сендірді. Сонымен қатар, Біріккен ет кесушілер барлық мүшелерді өздеріне қабылдауға тырысты, бұл SLC-мен қарым-қатынасты үзді. 1919 жылы Чикагодағы нәсілдік тәртіпсіздіктер қара нәсілді қаптау фабрикасы жұмысшыларының ақ нәсілді басшылыққа деген аз қалған сенімін жойды. 1919 жылы төрелік шешімі мерзімі біткеннен кейін жұмыс берушілер одақ белсенділерін жұмыстан шығарды; 1922 жылға қарай, сәтсіз ереуілден кейін SLC таратылды.

Unions had tried to organize the packinghouses for decades before World War I: the Knights of Labor had led organizing drives among these workers in the 1870s and 1880s, while the Amalgamated Meat Cutters and Butcher Workmen had made gains among the many diverse ethnic groups working in the industry in the first decade of the century. In both cases the industry, now concentrated in the hands of a few large and powerful corporations, drove the unions out. The war, however, changed things. The demand for meat increased tremendously during the war, while the draft and the difficulty of importing more workers from Europe led to labor shortages that reduced the number of persons willing to scab in the event of a strike. In addition, the federal government had an interest in maintaining production unimpeded and avoiding the disruption that a strike of 50,000 packinghouse workers would entail. This was an especially propitious time to organize these workers on an industrial basis; as Foster said, "The gods were indeed fighting on the side of labor". Before the CFL could organize these workers, however, it had to work out the competing claims of all of the various unions that claimed the right to represent segments of the industry. Rather than create a wholly new organization, which would have immediately found itself fighting other unions in the CFL over jurisdiction, Foster hit on the idea of creating a Stockyards Labor Council (SLC) that, like the railroad federations that had recently come into being, would fuse all of the interested unions into a single body with the ability to organize the industry as a whole. Foster obtained the endorsement of his union, the Railway Carmen, for this plan then took the proposal to Local 87 of the Meat Cutters, who supported it enthusiastically and obtained the approval of the CFL on July 15, 1917. The SLC was formed a week later, with representatives from all of the crafts—machinists, electricians, carpenters, coopers, office workers, steamfitters, engineers, railway carmen, and firemen. While this body was only a coalition created for the purpose of organizing workers, and would not have had the authority to bargain for them as a single group, it was an important step toward industrial unionism. Foster was the secretary for the SLC. Another factor posed a serious obstacle to organizing packinghouse workers: many of the unions in the SLC excluded African Americans from membership, either overtly or in practice. Thousands of recent African American migrants from the South had gone to work in the packinghouses and many looked upon their employers as more interested in their welfare than the unions that had either excluded them or shown no interest in organizing them. The SLC, for its part, offered membership in federal unions affiliated directly with the AFL, only to have this offer thrown back at it as "Jim Crow unionism". The same pattern of division prevailed among immigrant workers, who organized along national or linguistic lines. While privately convinced that launching a strike under these conditions would be a mistake, and aware that the AFL leadership felt even more strongly on this subject, Foster nonetheless continued to organize as if a strike was in the offing. The rank and file workers voted overwhelmingly in November, 1917 and more moderate leaders, such as Fitzpatrick and the leader of Local 87, used this strike threat to great advantage in negotiating with the federal government and the employers. The Wilson administration wanted to bring about a peaceful resolution of this dispute and put great pressure on the employers to agree to arbitration of the issues in dispute—wages, hours of work, and union recognition—without a strike, even threatening to seize the plants as a wartime measure if necessary. While the unions had their own reservations about arbitration, they also agreed to it rather than find themselves forced to strike. The arbitrator's initial award, ordering the eight hour day, overtime pay and significant wage increases, was a major victory for the workers. The Amalgamated Meat Cutters' membership doubled in the months that followed. Those gains were short lived, however. The arbitration award had not required the employers to recognize the unions, leading some workers to believe that the government, not the SLC, was responsible for these improvements in their wages and hours. In addition, the Amalgamated Meat Cutters attempted to claim all of the members as its own, breaking off relations with the SLC. Race riots in Chicago in 1919 dissolved what little trust black packinghouse workers had in white led unions. Once the arbitration award expired in 1919 employers fired union activists; by 1922, after a failed strike, the SLC was defunct.

1919 жылғы болат өнімін өндірушілердің ереуілі

Фостер назарын, басхана кампаниясы әлі жүріп жатқанда, тағы бір жобаға бұрды: болат жұмысшыларын ұйымдастыру. Мұндағы мәселелер тіпті күрделірек болды: жеңілген ереуілдердің тарихы мен жұмыс күшіндегі этникалық жіктелуден басқа, болат зауыттары да біліктілік деңгейі бойынша бөлінді, жоғары жалақы алатын туған жергілікті білікті жұмысшылар көбінесе біліктілігі жоқ немесе жартылай білікті иммигрант әріптестеріне қарап, кемсінтті. Фостер ұқсас стратегия ұсынды, бірақ әлдеқайда ірі масштабта: барлық кәсіби одақтардың кәсіподақ кеңесі мен темір, қалайы және болат жұмысшыларының біріккен қауымдастығы басқаратын ұлттық кампания, ол негізгі болаттың барлығын бірден ұйымдастыруға бағытталған болар еді. Фицпатрик жобаға қол қоюға келісті және Фостерді 1918 жылғы AFL конвенциясына CFL делегаты ретінде жоспарды ұсыну үшін жіберді. AFL жауабы жылы болмады: ол болат жұмысшыларын ұйымдастыру үшін комитет құруға арналған арнайы конференцияны мақұлдады, бірақ әр халықаралық одақ тек жүз доллар ғана төледі – комитетке Фостер есептеген 250 000 доллардан кем қалды. Бірақ көптеген одақтар ұйымдастырушылар жіберді, оларды Фостер өзінің базасы ретінде пайдаланды. Ұлттық кампанияны бастауға жеткілікті қаражаты болмағандықтан, Фостер үйіне жақын жерден бастауды шешті, ұйымдастырушыларды Индиана штатының Гари қаласына және Оңтүстік Чикагоға жіберді, онда олар 1918 жылдың тамызында зор қолдауға ие болды. Алайда, Чикаго аймағы болат өнеркәсібінің орталығы болған жоқ; Мононгахела аңғары болды. Бірақ бірнеше айдан кейін Фостер сол аймаққа ұйымдастырушыларды жіберген кезде, тұмау эпидемиясы билікті барлық қоғамдық жиналыстарды тыйым салуға мәжбүр етті; содан кейін қарулы келісім туралы жариялану диірмендерде кең таралған жұмыстан босатуға әкелді. Одақ енді тығыз еңбек нарығына немесе еңбек бейбітшілігін сақтауға мүдделі федералды үкіметке сүйене алмады. Одақ басқа да қиындықтарға тап болды: құрамына кіретін одақтардың жеке мүдделерінен туған бәсекелестік және өнеркәсіптің үлкен күші, ол аңғарды компаниялық қалаға айналдырды. Дегенмен, темір және болат жұмысшыларын ұйымдастыру жөніндегі ұлттық комитет 1919 жылдың басына дейін 100 000-нан астам болат жұмысшысын тіркеуге қол жеткізді. 1919 жылдың тамызында өткен ереуілге қатысу туралы дауыс беруге көбінесе қолдау болды. Болат компаниялары кәсіподақ өкілдерімен кездесуден бас тартқаннан кейін 22 қыркүйекте 250 000 болат жұмысшысы ереуілге шықты. Ұлттық комитеттің ұйымдастыру жұмысы әртүрлі нәтижелер берді: ереуіл кезінде шамамен 350 000 болат жұмысшысы тіркелді, бірақ оның ең үлкен күші иммигрант жұмысшылар арасында болды. Жоғары білікті туған жергілікті жұмысшылар ереуілге жылы қолдау көрсетті, ал Питтсбург аймағындағы қара түсті болат жұмысшылары мүлдем қолдамады, ал басқа жерлерде ынтасы төмен болды. Билік әдеттегі зорлық-зомбылықпен шабуыл жасады: он күн ішінде он төрт адам қаза тапты, олардың барлығы ереуілшілер немесе ереуілге қолдау білдіргендер. Қарулы топтар Фостерді Пенсильвания штатының Джонстаун қаласынан қуғынға түсірді. Фостердің өзі ереуілдің себептерін зерттеу үшін бастама көтерген Конгресс тергеуінің назарына айналды. Осы уақыт аралығында билік ереуілшілердің жиналуына тыйым салды. Фостер уақытының көп бөлігін ақша жинаумен және ереуілшілер мен олардың отбасыларына материалдық көмек ұйымдастырумен өткізді. Осы уақытта генерал Леонард Вуд Гариде әскери жағдай орнатты, ал Пенсильвания билігі ереуіл жиналыстарын тапқан жерінде таратып жіберді. Қараша айында қаражат азайып, ереуіл қарқыны төмендеді. Фостер және комитет мүшелері 1920 жылдың қаңтар айында оны тоқтатуға келісті. Фостер "таза парақтан" жұмысын жалғастыру үшін комитеттен кетіп қалды.

Foster turned his attention, while the packinghouse campaign was still underway, to another project: organizing steel workers. The problems here were even more complex: in addition to the history of defeated strikes and the deep ethnic divisions within the workforce, the steel mills were also divided by differences in skills, with the higher paid native born skilled workers often looking down on their immigrant coworkers, who were often unskilled or semiskilled. Foster proposed a similar strategy, but on a much larger scale: a national campaign, led by a union council of all the craft unions and the Amalgamated Association of Iron, Tin and Steel Workers, that would organize all of basic steel simultaneously. Fitzpatrick agreed to put his name on the project and sent Foster as the CFL's delegate to the AFL's 1918 convention to present the plan. The AFL's reception was tepid: it endorsed a special conference to create a committee to organize steel workers, but each international union contributed only one hundred dollars apiece — leaving the committee with somewhat less than the $250,000 Foster estimated it needed. Many unions did, on the other hand contribute organizers, whom Foster used as his base. Without the funds to launch a truly national campaign, Foster decided to start close to home, sending organizers into Gary, Indiana, and South Chicago, where they received a tumultuous outpouring of support, in August 1918. The Chicago area was not, however, the heart of the steel industry; the Monongahela Valley was. By the time that Foster sent organizers into that area several months later, however, the influenza epidemic had led the authorities to bar all public meetings; the announcement of the armistice soon led to widespread layoffs in the mills. The union no longer could rely on a tight labor market or a federal government interested in labor peace. The union faced other problems: the rivalries spurred by the constituent unions' self interest and the omnipresent power of the industry, which had turned the Valley into a large version of a company town. Even so, the National Committee for Organizing Iron and Steel Workers managed to sign up more than 100,000 steel workers by early 1919. The strike vote, taken in August 1919, was almost unanimous in favor of a strike. When the steel companies refused to meet with union officials, 250,000 steelworkers went out on strike on September 22. The National Committee's organizing efforts had produced mixed results: while it enrolled around 350,000 steelworkers during the course of the strike, its greatest strength was among immigrant workers. Higher skilled native born workers gave the strike only lukewarm support, while black steelworkers gave it almost none at all in the Pittsburgh area and less than enthusiastic support elsewhere. The authorities attacked with their customary violence: within ten days fourteen people had been killed, all of them strikers or strike sympathizers. Vigilantes expelled Foster from Johnstown, Pennsylvania, at gunpoint. Foster himself became the focus of a Congressional inquiry that was originally initiated to study the causes of the strike. In the meantime authorities barred strikers from meeting. Foster spent most of his time raising money and organizing material assistance for strikers and their families. In the meantime General Leonard Wood imposed martial law in Gary while authorities in Pennsylvania broke up strike meetings wherever they could be found. By November, as funds were running low, the strike was losing steam. Foster and the other members of the committee voted to end it in January, 1920. Foster resigned from the committee in order to allow it to continue its work "with a clean slate".

Коммунистік партияға кіру

Болат жұмысшыларының ереуілі жеңілгеннен кейін Ұлттық комитеттен кеткен соң Фостертің амалсыз жағдайы туды. Ол Теміржол Кармендерінің ұйымдастырушысы лауазымынан қанағаттанды, бірақ теміржолдағы басқа жұмыстарға қабылдаудан бас тартты. Ол Джон Фицпатрикпен достығын сақтап, болат жұмысшыларының ереуілін талдаған кітап жазды және Американың Біріккен киім жұмысшыларынан қаржылық қолдау алған Кәсіподақтардың білім беру лигасына негіз салды. Солшыл бағытты ұстанған бұл кәсіподақ болат жұмысшыларына көмек ретінде 100 мың доллар бөлген. Фостер жаңа құрылған Коммунистік партияның бірқатар мүшелерімен байланыста болды, бірақ 1919 жылы Америка Социалистік партиясынан бөлінгеннен кейін оған қосылмады. Шындығында, партия оны ереуіл кезінде оппортунист және таптық ынтымақтас деп айыптады, AFL басшылығымен келісімге дайындығы үшін "Э. З. Фостер" деп атады. Осы кезде КП революцияның жақын уақытта болатынына сенімді болды; болат жұмысшыларының ереуілі кезінде ұсынған ұраны – "Ереуілді жалпыұлттыққа айналдырып, мемлекеттік билікті бағындыру!" болды. Алайда, 1921 жылы Эрл Браудер оны Мәскеуде өткен Профинтерннің (Еңбекшілердің Қызыл Интернационалы) конференциясына шақырғаннан кейін Фостер партияның ықпалына жақындады. Ол онда Профинтерннің АҚШ-тағы өкілі болып тағайындалды; ал 1923 жылы TUEL Профинтерннің құрамына енді. Фостер АҚШ-қа оралғаннан кейін CPUSA-ға қосылды.

Кәсіподақтардың білім беру лигасы

TUEL, ITUEL және SLNA сияқты, құрылған кәсіподақтар ішіндегі солшыл белсенділердің дамуын ынталандыруға, ондағыларды өндірістік кәсіподақшылдық платформасы бойынша біріктіруге және жұмысшылардың құқықтары үшін белсенді күресті қолдауға ұмтылды. Фостердің ТҮЭЛ-і алғашқы жылдары Коминтерн мен Профинтерннің директиваларына сәйкес саясатын келтіруге тырыспады, сондай-ақ КПУСА-дан бағыт алмады. Партия басшылары наразылық білдірген кезде, Профинтерн Фостердің жағын алды. TUEL қос кәсіподақ құру туралы айыптаулардан сақтануға тырысты; Профинтерн TUEL-ді жаппай мүшелік ұйымы ретінде құруды ұсынғанда, Фостер қарсылық танытып, TUEL-ді ресми мүшелігі жоқ белсенділер желісі ретінде сақтап қалды. TUEL Чикагода ең күшті болды, онда Фостер мен Джек Джонстон Фитцпатрикпен және еңбек радикализмінде тәжірибесі бар көптеген кәсіподақшылармен тығыз байланыста болды. TUEL кәсіподақтарды ірі, күшті ұйымдарға біріктіруді насихаттады – бұл IWW-нің «бір үлкен кәсіподақ» және Еңбек партиясын құру туралы идеяларының жалғасы болды, бұл IWW-де қалғандар үшін қабылдауға қиын болды. Оның алғашқы сынағы 1922 жылғы теміржол шеберханаларының ереуілі болды, ол жұмыс берушілердің ереуілшілерге жұмыстан бас тартудан көндіруге тыйым салған сот шешімі арқылы, тіпті ауызша немесе газеттегі сұхбаттар арқылы да, басып тасталды. TUEL пикеттерде үнпарақтар таратты және өнеркәсіптегі жеке кәсіподақтарды біріктіруді талап етті. TUEL сонымен қатар Американың Біріккен кеншілер кәсіподағының ішкі саясатына араласты, онда Александр Ховат Канзас, Иллинойс, Британдық Колумбия және Нова-Скотиядан келген кеншілердің Джон Л. Льюис режиміне қарсы көтерілісін жетекшілік етті. Льюис 1923 жылы бүлікке қатысқандардың барлығын кәсіподақтан шығарумен жауап берді.

Шаруа-еңбек партиясы

Фостер Чикаго Еңбек федерациясының Джон Фицпатрикпен тығыз қарым-қатынаста болды. Бұл қарым-қатынастар партияның Фицпатрик жаңа Фермерлік-Еңбек партиясын құру үшін шақырған съезді «қаптауына» қатысты шешімімен шиеленістің шегіне жетті. Фицпатриктің жобасы Фостерге парадокс тудырды: ол сайлау саясатының жұмысшылардың құқықтарын қорғауда көп мүмкіндік бермейді, ал революциялық мақсаттарға тіпті аз көмектеседі деп ойлады, сондай-ақ Роберт Ла Фоллетт сияқты прогрессивті реформаторларды да жоғары бағаламады. Екінші жағынан, Фицпатрик пен КФЛ-мен қарым-қатынасы үшін партия ішіндегі солшылдар тарапынан сынға ұшырады, олардың бұл қарым-қатынастары тым консервативті деп айыпталды. Дегенмен, Коминтерннің АҚШ-тағы өкілі Джон Пеппер және Чарльз Рутенберг сияқты, бұрын Фостерді Фицпатрикке жақындығы үшін сынағандар енді Фостерге КПАҚ-ты осы жаңа партияның маңызды күшіне айналдыруды тапсырды. Сол кезде партияның газеті, «Жұмысшы» деп белгілі болған, 1923 жылы Фостер туралы мақтау мақала жариялады, онда ол коммунист ретінде танылды – ол осыған дейін мойындаудан қашып жүрген мәселе. Фицпатрик оның Коммунистік партияға мүше екені жұртқа белгілі болғаннан кейін Фостерден алшақтады. Ал Фостер мен КПАҚ-тың КФЛ-дегі ықпалы жеткілікті болды, олар әртүрлі ұйымдардың өкілдерімен құрылтай съезіне басымдық жасауға мүкіндік алды, олардың кейбіреулері тек қағаз бетінде ғана болды. Коммунистік партия осы жаңа партияны басып алғандай болғанда, Фицпатрик одан шығып кетті, КПАҚ-ты тірі тумаған ұйыммен қалдырды. Осыдан кейін Фицпатрик TUEL-ге қарсы науқан жүргізді, ал AFL коммунистерді қатарынан кекпен шығара бастады. Партия сондай-ақ Миннесота Фермерлік-Еңбек партиясын бөліп, Ла Фоллеттпен кез келген бірлескен жұмысты жоққа шығарды. 1924 жылғы сайлаудағы сәтсіз нәтижеден кейін партия өзі құрған Біріккен Фермерлік-Еңбек партиясын таратып жіберді. Фицпатрикпен болған жарылыс еңбек қозғалысындағы оқшаулануға әкелді. Фостер мен КПАҚ Сидни Хиллманмен және Американың Біріккен киім жұмысшыларымен тығыз қарым-қатынаста болғанмен, ACWA ішінде оппозициялық топты ұйымдастыра бастады. Хиллман TUEL құрылымын «екі одақ» деп жариялады және оның басшыларын, соның ішінде Бенджамин Гитлоуды қызметтен шеттетуге алып келді.

Foster had enjoyed a close relationship with John Fitzpatrick of the Chicago Federation of Labor. Those relations were strained to the breaking point by the Party's decision to pack the convention that Fitzpatrick had called to form a new Farmer Labor Party. Fitzpatrick's project presented Foster with a paradox: he did not think that electoral politics had much potential for advancing the rights of workers, much less revolutionary goals, and he had even less regard for progressive reformists such as Robert La Follette, Sr. On the other hand, he was attacked from the left within the party for his relations with Fitzpatrick and the CFL, which were denounced as too conservative. Even so, John Pepper, the Comintern's representative in the U. S., and those, such as Charles Ruthenberg, who had criticized Foster for his closeness to Fitzpatrick now directed Foster to make the CPUSA an important player in this new party. At the same time the Party's newspaper, then known as The Worker, published a flattering article about Foster in 1923 that identified him as a Communist, something he had to that point avoided admitting. Fitzpatrick began to distance himself from Foster when his membership in the Communist Party became public knowledge. Foster and the CP, on the other hand, had enough influence within the CFL to be able to dominate the founding convention with representatives of various organizations, some of them existing only on paper. When the CP appeared to have taken over this new party, Fitzpatrick walked out, leaving the CP with a stillborn organization. From that point forward Fitzpatrick campaigned against TUEL and the AFL began expelling communists from its ranks with a vengeance. The Party likewise split the Minnesota Farmer Labor Party and repudiated any common work with La Follette. After a disastrous showing in the 1924 elections, the Party dismantled the Federated Farmer Labor Party it had created. The split with Fitzpatrick led to the isolation within the labor movement. While Foster and the CP had enjoyed a close relation with Sidney Hillman and the Amalgamated Clothing Workers of America, it began organizing an opposition caucus within the ACWA. Hillman declared the TUEL formation to be a dual union and suspended its leaders, including Benjamin Gitlow.

Қайталаулар мен табыстар

Фостер осы сәтсіздіктен тиімді пайда тапты: ол Коминтернді Пепперді қайта шақыруға көндірді, оның тактикалық мәселелер бойынша дауы бар еді, ал FF LP тарауы Чарльз Рутенберг – Джей Ловстоун фракциясы үшін соққы болды, олар негізінен шетелдік жұмысшылардан құралған және партия мүшелерінің көп бөлігін құрады. Джеймс П. Кэннон басқаратын кішірек фракциямен одақтасып, Фостер 1923 және 1925 жылдары партия басшылығының көп бөлігін бақылай алды. Бірақ екі лагерь арасындағы ішкі тартыс Коминтернді алаңдатты, ол 1925 жылғы партиялық съезді бақылау үшін өкіл жіберді. Коминтерннің телеграммасы партияны, Фостер өзінің қарсыласы Бенджамин Гитловтан шешулі жеңіске жеткен сайлаудан кейін, Рутенбергті партияның бас хатшысы етіп тағайындауға бұйырды. Көрсетілмеген ашумен, Фостер телеграммаға наразылық білдірді, отырыстан шығып кетті және қарсыластарының, тіпті Кэннон фракциясындағы одақтастарының қарсылығына қарамастан, Коминтерннің өзіне шағымдануға тырысты, олар Коминтерн қателесуі мүмкін емес деп санады. Фостер Коминтерннің оны сайлаудан шеттетуіне қарсы тұруға қол жеткізбеді, бірақ кейбір жеңілдіктерге ие болды: оның жақтастарына партия ішіндегі кәсіподақ комитетінің бақылауы берілді және Коминтерн кәсіподақ жұмысын партияның ең маңызды саласы деп мойындады. Фостер ТҮЭЛ үшін тиімді тәуелсіздікке қолдау алғанын ойласа да, ол жаңылысты. Алайда, партияның кәсіподақ жұмысы сол дәуірде бір апаттан екіншісіне ауысты. CPUSA ішіндегі бәсекелестік 1926 жылғы Нью-Йорк тігіншілерінің ереуілінің сәтсіздігіне әкелді, өйткені Фостер немесе Рутенберг фракциясы ереуіл басшылығындағы партия мүшелері ұсынған келісімге келісіп, «сатумен» айыпталудан қашқысы келді. Нәтижесінде, бұрын Дэвид Дубински басқарған Нью-Йорк қаласының барлық ірі әйелдер киімдерін тігушілер одағының жергілікті ұйымдарында жетекші орындарда тұрған партия толығымен жеңіліске ұшырады. Фостер мен Рутенберг фракциялары 1926 жылғы Нью-Джерси штатының Пасаик қаласындағы тоқыма жұмысшыларының ереуілінің сәтсіздігі үшін де бір-бірін кінәлады, онда Рутенберг басшылығы ереуілде партияның ашық рөлін қолдады, бұл жаңа одақ құруға әкелді. Коммунистік бағыт-бағдар келіссөздерге кедергі келтіріп жатқанын байқаған кезде, TUEL ереуілді Біріккен тоқыма жұмысшыларына тапсырды, олар КП басшылығынан гөрі үлкен жетістікке жете алмады. Фостер Американың Біріккен шахта жұмысшыларының Джон Л. Льюис басшылығына қарсы көтерілісте де маңызды рөл атқарды. Джон Брофи, Батыс Пенсильваниядағы UMWA жетекшісі, Льюиске қарсы «Одақты сақтау» ұранымен жарысты. Брофи бюллетеньдер адал саналғанда жеңіске жете алатын еді, бірақ олар олай болған жоқ. Дегенмен, наразылар одақта айтарлықтай беделге ие болды және 1927 жылғы көмір шабуылы кезінде өздерін елден тыс одақ әкімшілігі ретінде орната алды, Льюис әкімшілігі мұны істей алмағанда, ереуілге көмектесуге жеке бағдарламаны жүзеге асырды. Бұл күш-жігерлер бәсекелес одақ құруға бағытталды, бұл Фостер бас тартты, бірақ партия үшін жалғыз мүмкіндік болып көрінді. Коминтерннің сигналдары Үшінші кезеңдегі саясаттың өзгеруін көрсетті, американдық партия AFL ішіндегі жұмысын тоқтатып, жеке революциялық одақтар құруға бағытталды, тіпті Фостердің бұрынғы жақтастары, Эрал Браудер сияқты, кеншілердің екі одағын құруға қарсылығы үшін Фостерді сынады. Ақырында, UMWA ішінде жеке билік орталығын құруға жасаған Фостердің тымырлы әрекеттері осы нәтижеге әкелді, өйткені Ховат, Брофи және оның одақтастары КП басшылығы айқын болған кезде «Одақты сақтау» қозғалысынан шықты. Партия 1928 жылы өзінің Ұлттық кеншілер одағын құрды. 1928 жылы ол Ұлттық тоқыма жұмысшылары одағын да құрды, ол 1929 жылы одақтан бос Солтүстік Каролинада ұйымдасуға тырысты. Гастониядағы Лорей зауытының ереуілі жұмысшылардың ауыр жеңілісімен аяқталды және жергілікті полиция бастығының өлтірілуіне қатысты деп айыпталған жеті NTWU ұйымдастырушысы сотталды. Бас ұйымдастырушы және айыпталушы Фред Бил кейіннен Фостерді «Гастонияның бүкіл шоуын басқарды және Кремльдегілер апта сайынғы есептерді талап етті» деп айыптады. Бил өзінің адал куәгерге берген нұсқауларында және халықаралық науқанды құра алатын шейіттер жасау мақсатында партия қорғаныс стратегиясын әдейі саботаж етті деп санайды.

Foster profited in a way from this debacle: he was able to persuade the Comintern to recall Pepper, with whom he had quarrelled over questions of tactics, and the dissolution of the FF LP was a setback for the Charles Ruthenberg – Jay Lovestone faction, which was largely made up of foreign born workers and represented the vast majority of the party membership. Forming an alliance with a smaller faction led by James P. Cannon, Foster was able to control the majority of the party's leadership in 1923 and again in 1925. The internecine struggles between the two camps was, however, disturbing to the Comintern, which sent a representative to oversee the Party's 1925 convention. A telegram from the Comintern directed the Party, after a vote which Foster had won decisively over his opponent, Benjamin Gitlow, to install Ruthenberg as general secretary of the Party. Displaying uncharacteristically overt anger, Foster challenged the telegram, stormed out of the meeting, and attempted to appeal to the Comintern itself, over the objections of his opponents and even his allies in the Cannon faction, who would not accept the possibility that the Comintern could be wrong. Foster did not succeed in reversing the Comintern's overturning of his election, but did obtain some concessions: his supporters were given control of the Trade Union Committee within the Party and the Comintern recognized trade union work as the most important sphere of activity for the Party. While Foster thought that he had obtained support for effective independence for TUEL, however, he was mistaken. The Party's trade union work in this era, however, went from one disaster to the next. Rivalries within the CPUSA led to the loss of the 1926 New York dressmakers' strike, as neither the Foster or Ruthenberg faction wanted to appear to sell out by accepting a settlement that the Party's members within the strike leadership had recommended. As a result, the Party, which had once held leadership positions within every major New York City local of the International Ladies' Garment Workers' Union other than the cutters local led by David Dubinsky, was wholly routed. The Foster and Ruthenberg factions likewise blamed each other for the defeat of the 1926 strike of textile workers in Passaic, New Jersey, in which the Ruthenberg leadership supported an overt Party role in the strike and what amounted to creation of a dual union. When it appeared that the leadership's communist leanings were an obstacle to negotiations, TUEL handed the strike over to the United Textile Workers, which was unable to make any more progress than the CP leadership had. Foster also played a major role in the revolt against John L. Lewis' leadership in the United Mine Workers of America. John Brophy, a leader of the UMWA in Western Pennsylvania, ran against Lewis under the banner of "Save the Union". Brophy might have won if the ballots had been counted honestly, but they were not. Even so, the dissidents retained substantial prestige within the union and were able to establish themselves as a union administration in exile during the 1927 coal strike, running a separate program of strike relief that allowed the strike to continue when the Lewis Administration proved unable to do so. These efforts were leading in the direction of formation of a rival union, something that Foster rejected but which appeared to be the only possibility left to the Party. As signals from the Comintern indicated the impending change of policy in the Third Period, when the American party was directed to abandon its work within the AFL in order to form separate revolutionary unions, even former supporters of Foster, such as Earl Browder, began criticizing Foster for his reluctance to form a dual union of miners. As it turned out, Foster's halting efforts to establish a separate power center within the UMWA had this effect in any case, as Howat, Brophy and his allies dropped out of the "Save the Union" movement as the CP's leadership in it became apparent. The Party founded its own National Miners Union in 1928. In 1928 it also founded the National Textile Workers Union, which in 1929 attempted to organise in union free North Carolina. The Loray Mill strike in Gastonia ended in a bitter defeat for the workers and the trial and conviction of seven NTWU organizers for conspiracy in the killing of the local police chief. The lead organizer and defendant, Fred Beal later charged that Foster had "directed the whole Gastonia show and that the people in the Kremlin insisted on getting weekly reports". In its instructions to a loyal witness, and with a view to creating martyrs around which an international campaign could be mounted, Beal believed that the party deliberately sabotaged the defense strategy of sticking to the facts of the case and avoiding inflammatory political statements.

Фостердің билікке оралуы

С. Е. Рутенберг 1927 жылдың 2 наурызында қайтыс болды, ал оның көп жылдық фракциялық одақтасы Джей Лавстоун партияның атқарушы хатшысы лауазымын иеленді. Фостер мен Лавстоун топтары арасындағы фракциялық тартыс жалғасты, бірақ енді ол Кеңес Одағындағы Иосиф Сталин мен оның оппозициясы арасындағы күрестің артында қалды. Иосиф Сталиннің адал қолдаушысы болған Фостер 1928 жылы Джеймс П. Кэнноннан бөлініп, бұрынғы одақтасының троцкишілдік іспеттес екендігі үшін қуылғанын қолдады. 1929 жылы Коминтерннің қолдауымен Фостер партияның Бас хатшысы болып тағайындалды, Бухаринге симпатия танытқан және американдық ерекшелік саясатын ұстанған Джей Лавстоунды қызметтен шеттетуге себеп болды, мұндай саясат Сталиннің жаңа «Үшінші кезең» бағытына қарсы болды. «Үшінші кезең» бағыты АФЛ-ден тәуелсіз жаңа, революциялық кәсіподақтар құруды да талап етті. Фостер әрқашан екіұстама кәсіподақтарды сынап келгенімен, Коминтерннің директивасын орындап, Кәсіподақтарды білім беру лигасының атауын Кәсіподақтардың біртұтас лигасы деп өзгертті. Фостер мен партия да осы бағытты ұстанды және социал-демократтарды «әлеуметтік фашистер» деп айыптады.

Күндізгі тұтылу және билікке қайта оралу

Фостер 1930 жылы партияның съезі кезінде тұтқындалуы және кәсіподақ саясаты жөніндегі партиядағы өзгелермен келіспеушіліктерінің жалғасуына байланысты партия ішіндегі ықпалын жоғалта бастады. 1930 жылы ол Нью-Йорк штатының губернаторы лауазымына коммунистік партияның тікелей тізімі бойынша кандидат болды. Фостер 1932 жылы үшінші рет президенттікке кандидат ретінде ұсынылды (алдында 1924 және 1928 жылдары да ұсынылған еді), бірақ сайлау кампаниясы кезінде жүрек талмасына ұшырап, партия басшылығынан Ерл Браудердің пайдасына бас тартуға мәжбүр болды. Емделу үшін КСРО-ға жіберілген Фостердің жағдайы нашарлай берді. Одан кейін Фостер саяси қызметтен шеттетілді. Фостер 1935 жылдың соңында саясатқа қайта оралды, бірақ Браудерден және оның болмаған кезінде билікке жеткендерден қашықтап кетті. Партияның халық фронты кезеңіндегі кәсіподақ саясаты 1920 жылдары Фостер ұсынғандарға жақын болғанымен, партияның күші TUEL кезеңінде белсенді болған салаларда емес – киім, теміржол және кен өндіруде – бірақ кәсіподақ ұйымдастыру тарихы аз жаппай өндіріс салаларында – автомобиль және электр өндірісі, ет өңдеу, батыс жағалаудағы деңізшілер, шығыс жағалаудағы теңіз тасымалы, батыстағы тау-кен және ағаш өңдеу және Нью-Йорк қаласындағы қоғамдық көлікте шоғырланды. Осы уақытта партия Браудердің айналасында шағын масштабтағы жеке тұлғаға табыну культін құруға кірісті және «Жаңа мәміле» мен Рузвельт әкімшілігін, оған Фостер сыншы болып келгенін қолдады. Фостер Браудерге қарсы АҚКП-ның ішіндегі «адал оппозиция» болды, бірақ Сталиннің тұрақты қолдаушысы болды. Браудер 1945 жылы партия ретінде АҚКП-ны таратуға тырысқаны үшін қызметтен алынды. Шындығында, Фостер 1944 жылы Браудердің АҚКП-ны Коммунистік саяси қауымдастық деп қайта атау және Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ереуілге бармау туралы міндеттемені сақтау туралы шешімдеріне ең қарсы болғандардың бірі болды. Осы кезде партия басшылығының барлығы Браудерді қорғады; Коминтерн Фостерді сын-ескертпелерін қайтарып алуға бұйырды. Фостердің Орталық комитетке жазған хаты кейіннен 1945 жылы басталған суық соғыс кезінде жарияланған Дюклос хатының негізі болды, бұл КСРО-ның саясатындағы өзгерісті білдірді. Бір жыл бұрын Фостерді сынап, оның марксизмді түсінуіне және ақыл-есіне күмән келтірген партия мүшелері енді Браудерді сыныптық сатқын деп айыптады. КПА өзін АҚШ Коммунистік партиясы ретінде қайта құрды және Браудерді партиядан шығарды. Фостер номиналды түрде Юджин Деннис пен Джон Уильямсонмен билікті бөліссе де, үштіктің ішіндегі ең беделдісі осы Фостер болды. Фостер басшылығымен партия халықаралық және ішкі саясатта қатал бағыт ұстанды, Браудердің он жылдық басшылығындағы «америкалық» риторикасының көп бөлігінен бас тартты. Фостер Америка тарихының «жаңа тарихын» жариялады, ол Мәскеуде жоғары бағаланды және көптеген тілдерге аударылды. Браудер бұл туралы былай деп жазды: «Бұл ерекше кітап Америка тарихын оның ашылуынан бастап қазіргі уақытқа дейін «қанды қарақшылық» пен империализмнің оргиясы ретінде бейнеледі, ол өзін басқа халықтардың «қызыл қанын ішу» арқылы байытты». Партия 1948 жылы президенттікке Генри А. Уоллестің үміткерлігін белсенді түрде қолдады, бірақ бұл тиімді Прогрессивтік партияны құруға әкелмеді. Кампанияның сәтсіздігі мен суық соғыстың басталуы партиямен байланысты кәсіподақтар мен кәсіподақ басшылары үшін апатты жағдайға әкелді, олардың көпшілігі 1950 жылға қарай партиядан шығарылды. 1948 жылы Фостер Смит заңы бойынша бүлікшіл қызметтерге қатысқандығы үшін партия басшыларының бірі ретінде айыпталды, бірақ денсаулығының нашарлығына байланысты сотқа тартылмады. Ол 1961 жылдың 25 ақпанында 80 жасқа толу мерекесін Мәскеуде атап өтті.

Foster began to lose power within the Party, due to his imprisonment during the Party's convention in 1930 and his continuing differences with others in the Party over trade union policies. In 1930, he ran for Governor of New York on the Communist ticket. Foster was nominated for president for the third time in 1932 (he had been nominated previously in 1924 and 1928), but he suffered a heart attack on the campaign trail and was forced to step down as leader of the party in favor of Earl Browder. Sent to the Soviet Union for treatment, Foster's condition only grew worse. A period followed in which Foster was separated from political activity. Foster returned to politics late in 1935, but was estranged from Browder and those who had risen to power in his absence. While the Party's trade union policies in the Popular Front era was close to what Foster had advocated in the 1920s, the Party's strength was not in the areas in which it had been active during the TUEL era—garment, railroads, and mining—but in the mass production industries with little history of union organization—automobile and electrical manufacturing, meatpacking, longshore on the west coast, maritime on the east coast, hard rock mining and lumber in the west and public transit in New York City. In the meantime the Party began building a small scale personality cult around Browder and became a supporter of the New Deal and, to a lesser extent, the Roosevelt administration both of which Foster was critical. Foster became the "loyal opposition" to Browder within the CPUSA while remaining an unwavering supporter of Stalin. Browder was removed in 1945 due to having attempted to dissolve the CPUSA as a party. Foster had, in fact, been one of the most vocal opponents in 1944 of Browder's decisions to rename the CPUSA as the Communist Political Association and to propose the continuation of the no strike pledge after the end of World War II. The entire leadership of the Party came to Browder's defense then; the Comintern directed Foster to withdraw his criticisms. Foster's letter to the National Committee subsequently formed the basis for the Duclos letter published as the Cold War began in 1945 that signaled the Soviet Union's change in line. The Party members who had denounced Foster and questioned his grasp of Marxism and his mental faculties a year earlier now condemned Browder as a class traitor. The CPA reestablished itself as the Communist Party USA and expelled Browder. While Foster nominally shared power with Eugene Dennis and John Williamson, he had the most prestige of the three. During Foster's leadership the Party took a harder line, both internationally and internally, shedding much of the "Americanist" rhetoric of Browder's dozen years in leadership. Foster published a "new history" of America, which was highly praised in Moscow and was translated into many languages. Of it Browder wrote, "This extraordinary book interpreted the history of America from its discovery to the present, as an orgy of 'bloody banditry' and imperialism, enriching itself by 'drinking the rich red blood' of other peoples. The Party campaigned vigorously for Henry A. Wallace's candidacy for president in 1948—which failed to produce a viable Progressive Party. The failure of the campaign and the onset of the Cold War contributed to a disastrous situation for the unions and union leaders associated with the Party within the CIO, which expelled most of them by 1950. In 1948 Foster was among the party leaders indicted for subversive activity under the Smith Act, but, because of his precarious health, he was not brought to trial. He was in Moscow for his 80th birthday on February 25, 1961.

Өлім және мұра

Фостер 1961 жылғы 1 қыркүйекте Мәскеуде қайтыс болды. Кеңес Одағы оған Қызыл алаңда мемлекеттік жерлеу рәсімі жасады, ал Хрущев жеке өзі құрметті қарауыл отрядына жетекшілік етті. Оның күлі Джон Рид пен Билл Хейвудпен бірге жерленді. Оның "Кеңес Америкасына қарай" атты кітабы американдық коммунистердің арасында ең көп оқылатыны болып саналады және оны оқиға ретінде қабылдаған солшылдар мен антикоммунистердің екеуі де оны үздіксіз қайта басып шығарып келеді. Кітаптың бір басылымында "Коммунистер жоюға тырысқан кітап!" деген қосымша тақырып жазылған. Прогрессивті Еңбек партиясының негізгі құжаттары Фостерді Коммунистік партияның ең жақсы бейнесі ретінде көрсетсе, реформаторлық және ревизионистік бағыттарды Эрл Броудерге байланыстырады. 1970 жылдардағы Жаңа коммунистік қозғалыстың көптеген топтары Фостерді өздерінің иконасы деп құрметтеді және оны жоғары бағалады. Американдық ғалымдар мен тарихшылар Фостердің көптеген өмірбаянын жариялаған. Американың Еңбек партиясы Фостер мен оның хатшысы және көмекшісі Джек Шульманнан тарағанын мәлімдейді.

Кітаптар мен кітапшалар

Көтеріліс: немесе орта таптың экономикалық күші (Хермон Титуспен), Сиэтл, Вашингтон: Trustee Print. Co., 1910. Синдикализм (Эрл Фордпен бірге), Чикаго, Иллинойс: W. Z. Foster, 1913. Кәсіподақшылдық: Азаттыққа апаратын жол, Чикаго, Иллинойс: Халықаралық кәсіподақшылдық білім беру лигасы, 1916. Болат өнеркәсібіндегі ереуілдерге көмек көрсету қоры туралы толық есеп, Питтсбург, Пенсильвания: Темір және болат жұмысшыларын ұйымдастыру жөніндегі ұлттық комитет, 1920. Ұлы болат ереуілі және оның сабақтары, Нью-Йорк: B. W. Huebsch, 1920. Теміржолшылардың келесі қадамы – бірігу, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1922. Ресей революциясы, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1922. 1918-1921 жылдардағы революциялық дағдарыс: Германияда, Англияда, Италияда және Францияда, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1922. Америка еңбек қозғалысының банкроттығы, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1922. Кәсіподақтардың білім беру лигасының қағидалары мен бағдарламасы, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1922. Ресей 1924 жылы, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1924. 1926 жылы орыс жұмысшылары мен шеберханалары, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1926. Ұйымдастырылмағандарды ұйымдастыру, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1926. Ереуіл стратегиясы, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1926 (Еңбек жаршысы кітапханасы #18). Уотсон Паркер заңы, теміржолшылар кәсіподағын әлсіретудің соңғы схемасы, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1927 (Еңбек жаршысы кітапханасы #19). Жұмысшылар банктерін құрту; жұмысшылар банктері мен локомотив инженерлері бауырластығының инвестициялық компанияларының құлдырауы, Чикаго, Иллинойс: Кәсіподақтардың білім беру лигасы, 1927. Кеңес Одағындағы социалистік құрылыстың жеңісі, Нью-Йорк: Кәсіподақтар бірлігі лигасы, 1930. Аштыққа қарсы күрес, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1930. Үлкен еңбек қалжыңдарының кіші ағайындары: 1931 жылдың 10 мамырында Нью-Йорк қаласындағы New Star Casino-да өткен Прогрессивті еңбек әрекеті жөніндегі конференцияға қарсы сөйлеген сөздің есебі, Нью-Йорк: Кәсіподақтар бірлігі лигасы, 1931. Франклин Д. Рузвельттің сөздері мен іс-әрекеттері, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1932. Кеңес Америкасына қарай, Нью-Йорк: Coward McCann, Inc, 1932. Өнеркәсіптік кәсіподақшылдық, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1936. Социалистік партиядағы дағдарыс, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1936. Болат өнеркәсібін кәсіподақ құру, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1936. Болат өнеркәсібіндегі ұйымдастыру әдістері, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1936. Пиатаков-Радек ісі бойынша сұрақтар мен жауаптар, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1937. Болат өндірісіндегі ереуілдің мәні, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1937. Өндірістік кәсіподақшылдық, ұйымдық құрылым және саясат туралы нұсқаулық, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1937. Теміржолшылар алға!, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1937. Брайаннан Сталинге дейін, Нью-Йорк: International Publishers, 1937. Теміржол жұмыстарының жалақысын қысқартуды тоқтату, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1938. Американдық еңбектің революциялық және социалистік дәстүрлері, Миннеаполис, Миннесота штатының мемлекеттік комитеті, АҚШ коммунистік партиясы?, 1938. Теміржолдағы жалақыны қысқартуды және жұмыстан босатуды тоқтату; Солтүстік Америка коммутаторлар одағының президенті Т. С. Кашенге жауап, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1938. Саясат, бейбітшілік, экономика, антисемитизм, нәсілдік алалаушылық, дін, кәсіподақшылдық, американизм, демократия, социализм, коммунизм туралы сұрақтарыңызға жауаптар, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1939 жылғы маусым. "Жұмысшының өмірінен" беттер, Нью-Йорк: International Publishers, 1939. Соғыс дағдарысы: сұрақтар мен жауаптар, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1940 жылғы қаңтар. Капитализм, социализм және соғыс, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1940 жылғы маусым. Соғыс туралы не деуге болады; сұрақтар мен жауаптар, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1940 жылғы шілде. АҚШ пен КСРО, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1940 жылғы желтоқсан. Рузвельт соғысқа аттанады, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1940. Социализм: бейбітшілікке, өркендеуге және бостандыққа апаратын жол, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1941. "Уильям З. Қамқорлықтың" 60 жылдығына арналған. Коммунизм фашизмге қарсы; Кеңес Одағы мен нацистік Германияның әлеуметтік жүйелерін біріктіретіндерге жауап, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1941. Кеңес Одағы: американдықтардың досы және одақтасы, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1941 жылғы қазан. Гитлеристіні талқандау арқылы Американы қорғаңыз, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1941. Дүниежүзілік капитализм және әлемдік социализм, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1941. Теміржолшылар және соғыс, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1941. Еңбек және соғыс, Нью-Йорк, Workers Library Publishers, 1942 жылғы қаңтар. Болат жұмысшылары және соғыс, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1942. Кәсіподақтар және соғыс, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1942. Американдық демократия және соғыс, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1942. Гитлердің көктемгі шабуылын тоқтату, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1942. АҚШ және КСРО, соғыс одақтастары және достар, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1942. Қорғаныстан шабуылға: Біріккен Ұлттар бастама көтеріп, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1942. Халық және Конгресс, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1943 жылғы ақпан. Жеңіске жету үшін: Екінші фронт қазір, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1943 жылғы қазан. Кеңес демократиясы және соғыс, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1943 жылғы желтоқсан. Кеңес кәсіподақтары және одақтас еңбек бірлігі, Нью-Йорк: Workers' Library Publishers, 1943. Ұйымдастырылған еңбек жаңа әлемге бет бұрады, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1945 жылғы наурыз. Ереуіл жағдайы және ұйымдастырылған еңбектің жалақы және жұмыс стратегиясы, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1945 (Хуго Геллерт пен Уильям Гропердің карикатураларымен). Көміршілер, соғыс және бейбітшіліктегі проблемалары, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1945. Ранкиннің әшкерелеуі, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1945. Жаңа әлемдік соғыстың қаупі, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1946. Палестина: мәселе және шешім, Нью-Йорк: Коммунистік партия тарапынан шығарылды, Нью-Йорк штаты, 1946. Елімізге күшті коммунистік партия керек, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1946. Ұйымдастырылған еңбектің бүгінгі күнгі мәселелері, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1946. Американың көміршілеріне хабарлама, Нью-Йорк: АҚШ коммунистік партиясы, 1947. Соғыс тудырушыларды карантинге алу, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1947 жылғы қараша. Жұмысшылар, кәсіподақтарыңызды қорғаңыз!, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1947. Ұйымдастырылған еңбек және фашистік қауіп, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1947. 9 партиялық коммунистік конференцияның мәні, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1947. Жаңа Еуропа, Нью-Йорк: International Publishers, 1947. Американдық кәсіподақшылдық: қағидалар мен ұйымдастыру, стратегия және тактика, Нью-Йорк: International Publishers, 1947. Соғыс қаупінен сақтаныңыз!: тоқтаңыз, қараңыз және тыңдаңыз!, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1948. Уильям З. Қамқорлықтың 1948 жылғы 2 тамызда Мэдисон Сквер Гарденде сөйлеген радио хабары, Нью-Йорк: АҚШ коммунистік партиясы, 1948. Әйелдер арасындағы партия жұмысын жақсарту туралы, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1948. Ұйымдастырылған еңбек үшін алдағы қауіп, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1948. Еңбек және Маршалл жоспары, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1948 жылғы наурыз. Эль Фангуито қылмысы: Пуэрто-Рикодағы президент Трумэнға ашық хат, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1948. N. Y. Herald Tribune-ның коммунистік партия туралы 23 сұрағына Уильям З. Қамқорлықтың жауабы, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1948. Экономикалық дағдарыс және суық соғыс: «Басқарылатын экономика», «Суық соғыс» және дамып келе жатқан экономикалық дағдарыс тақырыбында өткізілген конференцияда ұсынылған есептер, Нью-Йорк: New Century Publishers, 1949...

Insurgency: or, the economic power of the middle class (with Hermon Titus), Seattle, Wash: Trustee Print. Co., 1910. Syndicalism (with Earl Ford), Chicago, IL: W. Z. Foster, 1913. Trade Unionism: The Road to Freedom, Chicago, IL: International Trade Union Educational League, 1916. General Report on Steel Strike Relief Fund, Pittsburgh, PA: National Committee for Organizing Iron and Steel Workers, 1920. The Great Steel Strike and Its Lessons, New York: B. W. Huebsch, 1920. The Railroaders' Next Step — Amalgamation, Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1922. The Russian Revolution, Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1922. The Revolutionary Crisis of 1918 1921: In Germany, England, Italy and France, Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1922. The Bankruptcy of the American Labor Movement, Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1922. The Principles and Program of the Trade Union Educational League, Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1922. Russia in 1924, Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1924. Russian workers and workshops in 1926 Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1926. Organize the Unorganized, Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1926. Strike Strategy, Chicago, Ill.: The Trade Union Educational League 1926 (Labor Herald Library #18) alternate link
Misleaders of Labor, Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1927. The Watson Parker law, the latest scheme to hamstring railroad unionism, Chicago, Ill.: The Trade Union Educational League, 1927 (Labor Herald Library #19). Wrecking the labor banks; the collapse of the labor banks and investment companies of the Brotherhood of locomotive engineers. Chicago, IL: Trade Union Educational League, 1927. Victorious socialist construction in the Soviet Union, New York: Trade Union Unity League, 1930. Fight against hunger, New York: Workers' Library Publishers, 1930. Little brothers of the big labor fakers: report of a speech against the Conference for Progressive Labor Action, made in New Star Casino, New York City on May 10, 1931, New York: Trade Union Unity League, 1931. The words and deeds of Franklin D. Roosevelt, New York: Workers' Library Publishers, 1932. Toward soviet America New York, Coward McCann, Inc, 1932. Industrial unionism, New York: Workers' Library Publishers, 1936. The crisis in the Socialist party, New York: Workers' Library Publishers, 1936. Unionizing steel, New York: Workers' Library Publishers, 1936. Organizing methods in the steel industry, New York: Workers' Library Publishers, 1936. Questions and answers on the Piatakov Radek trial, New York: Workers' Library Publishers, 1937. What means a strike in steel, New York: Workers' Library Publishers, 1937. A manual of industrial unionism, organizational structure and policies, New York: Workers' Library Publishers, 1937. Railroad workers forward!, New York: Workers' Library Publishers, 1937. From Bryan to Stalin, New York: International Publishers, 1937. Halt the railroad wage cut, New York: Workers' Library Publishers, 1938. The revolutionary and socialist traditions of American labor, Minneapolis, Minn.: Minnesota State Committee, Communist Party U. S. A.?, 1938. Stop wage cuts & layoffs on the railroads; a reply to President T. C. Cashen of the Switchmen's Union of North America, New York: Workers' Library Publishers, 1938. Your questions answered on politics, peace, economics anti semitism, race prejudice, religion, trade unionism, Americanism, democracy, socialism, communism, New York: Workers' Library Publishers, June 1939. Pages from a Worker's Life, New York: International Publishers, 1939. The war crisis: questions and answers, New York: Workers' Library Publishers, January 1940. Capitalism, socialism, and the war, New York: Workers' Library Publishers, June 1940. What's what about the war; questions and answers, New York: Workers' Library Publishers, July 1940. The United States and the Soviet union, New York: Workers' Library Publishers, December 1940. Roosevelt heads for war, New York: Workers' Library Publishers, 1940. Socialism: the road to peace, prosperity and freedom New York: Workers' Library Publishers 1941 "Published on the occasion of the sixtieth anniversary celebration of William Z. Foster". Communism versus fascism; a reply to those who lump together the social systems of the Soviet Union and Nazi Germany, New York: Workers' Library Publishers, 1941. The Soviet Union: friend and ally of the American people, New York: Workers' Library Publishers, October 1941. Defend America by smashing Hitlerism, New York: Workers' Library Publishers, 1941. World capitalism and world socialism, New York: Workers' Library Publishers, 1941. The railroad workers and the War, New York: Workers' Library Publishers, 1941. Labor and the war, New York, Workers Library Publishers, January 1942. alternate link
Steel workers and the war, New York: Workers' Library Publishers, 1942. The trade unions and the war, New York: Workers' Library Publishers, 1942. American democracy and the war, New York: Workers' Library Publishers, 1942. Smash Hitler's spring offensive now!, New York: Workers' Library Publishers, 1942. The U. S. A. and the U. S. S. R., war allies and friends, New York: Workers' Library Publishers, 1942. From defense to attack: the United Nations seize the initiative, New York: Workers' Library Publishers, 1942. The people and the Congress, New York: Workers' Library Publishers, February 1943. For speedy victory: The second front now, New York: Workers' Library Publishers, October 1943. Soviet democracy and the war, New York: Workers' Library Publishers, December 1943. The Soviet trade unions and allied labor unity, New York: Workers' Library Publishers, 1943. Organized labor faces the new world, New York: New Century Publishers March 1945. The strike situation, and organized labor's wage and job strategy, New York: New Century Publishers, 1945 (with cartoons by Hugo Gellert and William Gropper). The coal miners, their problems in war and peace, New York: New Century Publishers, 1945. The Rankin witch hunt, New York: New Century Publishers, 1945. Reaction beats its war drums, New York: New Century Publishers, 1946. The menace of a new world war, New York: New Century Publishers, 1946. Palestine: problem and solution, New York: Issued by Communist Party, New York State, 1946. Our country needs a strong Communist Party, New York: New Century Publishers, 1946. Problems of organized labor today, New York: New Century Publishers, 1946. A message to America's coal miners, New York: Communist Party, U. S. A., 1947. Quarantine the warmongers, New York: New Century Publishers, November 1947. Workers, defend your unions!, New York: New Century Publishers, 1947. Organized labor and the Fascist danger, New York: New Century Publishers, 1947. The meaning of the 9 party Communist conference, New York: New Century Publishers, 1947. The New Europe, New York: International Publishers 1947. American Trade Unionism: Principles and Organization, Strategy and Tactics, New York: International Publishers, 1947. Beware of the war danger! : stop, look and listen!, New York: New Century Publishers, 1948. Radio address by William Z. Foster, delivered at Madison Square Garden, August 2, 1948, New York: Communist Party, U. S. A., 1948. On improving the Party's work among women New York: New Century Publishers, 1948. Danger ahead for organized labor, New York: New Century Publishers, 1948. Labor and the Marshall plan, New York: New Century Publishers, March 1948. The crime of El Fanguito: an open letter to President Truman on Puerto Rico, New York: New Century Publishers, 1948. N. Y. Herald Tribune's 23 questions about the Communist Party answered by William Z. Foster, New York: New Century Publishers, 1948. The Economic Crisis and the Cold War: Reports Presented to a Conference on 'Managed Economy,' the 'Cold War,' and the Developing Economic Crisis, New York: New Century Publishers, 1949. In defense of the Communist Party and the indicted leaders, New York: New Century Publishers, 1949. *The Twilight of World Capitalism, International Publishers, 1949. Outline Political History of the Americas, New York: International Publishers 1951. A letter to Congress: defeat the anti labor Smith Bill!, New York: New Century Publishers, 1952. The steel workers and the fight for labor's rights, New York: New Century Publishers, 1952. History of the Communist Party of the United States, New York: International Publishers, 1952. Danger signals for organized labor, New York: New Century Publishers, 1953. The Negro people in American History, New York: International Publishers, 1954. History of the three Internationals; the world socialist and communist movements from 1848 to the present, New York: International Publishers, 1955. Outline History of the World Trade Union Movement, New York: International Publishers, 1956. The Historic Advance of World Socialism New York: International Publishers, 1960. More pages from a worker's life edited, and with an introduction by Arthur Zipser. AIMS Occasional paper #32. New York: American Institute for Marxist Studies, 1979.