Форт Матансас – тарихи испандық бекініс, Флориданың солтүстік Атлант аймағында орналасқан. 1742 ж. салынған, Сент-Огастин қаласын қорғаған. Ұлттық ескерткіш.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Форт-Матансас ұлттық ескерткіші (lang es) 1924 жылғы 15 қазанда АҚШ ұлттық ескерткіші деп жарияланды. Бұл ескерткіш 1740 жылғы испандық Форт-Матансас бекінісінен және Флорида штатының солтүстік Атлантикалық жағалауындағы Матансас өзені бойындағы шамамен 100 акр (0,4 км²) тұзды батпақ пен тосқауыл аралдардан тұрады. Оны Ұлттық саябақтар қызметі Сент-Августин қаласындағы Сан-Маркос Кастильо ұлттық ескерткішімен бірлесіп басқарады.
Fort Matanzas National Monument (lang es) was designated a United States National Monument on October 15, 1924. The monument consists of a 1740 Spanish fort called Fort Matanzas, and about 100 acres (0.4 km2) of salt marsh and barrier islands along the Matanzas River on the northern Atlantic coast of Florida. It is operated by the National Park Service in conjunction with the Castillo de San Marcos National Monument in the city of St. Augustine.
Тарих
Матансас форты 1742 жылы испандықтар тарапынан Матансас шығанағын, Матансас өзенінің оңтүстік жағалауын күзету үшін салынды. Бұл шығанақ Сент-Огастин қаласына соқтығу үшін артқы кіреберіс ретінде қолданылуы мүмкін еді. Мұндай тәсіл Сент-Огастин қаласының негізгі қорғаныс жүйесінен, Сан-Маркос бекінісінде орналасқан жүйеден қашып өтуге мүмкіндік берді. 1740 жылы Джорджияның губернаторы Джеймс Оглторп бұл шығанақты пайдаланып Сент-Огастин қаласын блокадалады және 39 күндік қоршауды бастады. Сент-Огастин қоршауға төтеп берді, бірақ бұл оқиға испандықтарды шығанақты қорғау қаланың қауіпсіздігі үшін қажет екеніне көндірді. Губернатор Мануэль де Монтианоның бұйрығымен форттың құрылысы сол жылы басталды және 1742 жылы аяқталды. Сан-Маркос бекінісіне қосымша құрылыстар жасаған инженер Педро Руис де Олано бұл нығайтылған бақылау мұнарасын жобалады. Құрылыс жұмыстары үшін Кубадан әкелінген сотталғандар, құлдар мен әскерлер жұмылдырылды. Нығайтылған құрылым қазіргі Ратлзнейк аралында орналасқан және Матансас шығанағына бақылау жасауға қолайлы жағдайда болды. Испандықтар бұл фортты "Торре де Матансас" (Матансас мұнарасы) деп атады. Форт аймақта кең таралған құрылыс материалы – кокинадан салынған. Батпақты жерді тұрақтандыру үшін қарағайдан жасалған қазықтардан іргетас салынды. Содан кейін әр жағы 15 метр, ал мұнарасы 9 метр биіктіктегі ғимарат орнатылды. Форттың стандартты гарнизонында бір офицер, төрт жаяу әскер және екі артиллерист болды, қажет болған жағдайда одан да көп әскер орналастырылуы мүмкін еді. Форт-Матансастағы барлық сарбаздар Сент-Огастиндегі кезекшілік қызметтен ауысып келді. Фортта бес зеңбірек орналастырылды – төртеуі 6 фунттық, ал біреуі 18 фунттық. Барлық зеңбіректер шығанаққа оқ атуға жететін. Зеңбіректердің атысы барлаушы қайықтарды кері шегіндірді, ал соғыс кемелері фортқа шабуыл жасамай кетті. Бұл қысқа шайқас Форт-Матансас жауға оқ атқан жалғыз жағдай болды. Испания 1763 жылғы Париж шарты бойынша Флориданы жоғалтты, бірақ 1783 жылғы Париж шарты бойынша оны қайта иеленді. Испания империясы құлдыраған кезде Испания бұл фортты күтіп ұстауға көп күш жұмсаған жоқ. 1821 жылы АҚШ Флориданы бақылауға алғанда, форт нашарлап, сарбаздардың ішінде тұруы мүмкін болмайтын халге жетті. АҚШ бұл фортты ешқашан пайдаланбады және ол қираған күйге айналды. Форт Матансас өз атын солтүстік жағалаудағы Жан Рибо және оның француз гугеноттарынан алды. 1565 жылы испандықтар Форт Каролина отаршыларының соңғы өкілдерін осы жерде өлтірген (matanzas – испан тілінде «қырғын»).
Fort Matanzas was built by the Spanish in 1742 to guard Matanzas Inlet, the southern mouth of the Matanzas River, which could be used as a rear entrance to the city of St. Augustine. Such an approach avoided St. Augustine's primary defense system, centered at Castillo de San Marcos. In 1740, Gov. James Oglethorpe of Georgia used the inlet to blockade St. Augustine and launch a thirty nine day siege. St. Augustine endured the siege, but the episode convinced the Spanish that protecting the inlet was necessary to the security of the town. Under Gov. Manuel de Montiano's orders, construction of the fort began that year and was completed in 1742. Engineer Pedro Ruiz de Olano, who had worked on additions to the Castillo de San Marcos, designed the fortified observation tower. Convicts, slaves, and troops from Cuba were used as labor to erect the structure, which was sited on present day Rattlesnake Island and had a commanding position over Matanzas Inlet. The fort, known to the Spanish as Torre de Matanzas (Matanzas Tower), is a masonry structure made of coquina, a common shellstone building material in the area. The marshy terrain was stabilized by a foundation of pine pilings to accommodate a building 50 feet (15 m) long on each side with a 30 feet (9 m) high tower. The standard garrison of the fort was one officer in charge, four infantrymen, and two gunners, though more troops could be stationed if necessary. All soldiers at Fort Matanzas served on rotation from their regular duty in St. Augustine. Five cannon were placed at the fort—four six pounders and one eighteen pounder. All guns could reach the inlet, Cannon fire drove off the scouting boats, and the warships left without engaging the fort. This brief encounter was the only time Fort Matanzas fired on an enemy. Spain lost control of Florida with the 1763 Treaty of Paris, and regained control with the 1783 Treaty of Paris. With the Spanish Empire falling apart, Spain spent little effort maintaining the fort after this time. When the United States took control of Florida in 1821, the fort had deteriorated to the point where soldiers could not live inside. The United States never used the fort and it became a ruin. Fort Matanzas was named for the inlet, which acquired its name after the executions, or matanzas (Spanish: slaughters), on its north shore, of Jean Ribault and his band of Huguenot Frenchmen, the last of the Fort Caroline colonists, by the Spanish in 1565.
Қайта қалпына келтіру және қазіргі заманғы пайдалану
1916 жылы АҚШ Соғыс департаменті қираған фортты кең ауқымды қалпына келтіру жұмыстарын бастады. 1924 жылға қарай қабырғадағы үш тік жарық жөнделіп, нысан тұрақталды; сол жылы Ұлттық ескерткіш мәртебесі жарияланды. Форт Матансас 1933 жылғы 10 тамызда Соғыс департаментінен Ұлттық саябақтар қызметіне (National Park Service) берілді. Саябақтар қызметіне қарасты тарихи аймақ ретінде Ұлттық ескерткіш 1966 жылғы 15 қазанда Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілді.
In 1916, the U. S Department of War began a major restoration of the badly deteriorated fort. By 1924, three vertical fissures in the wall were repaired and the structure was stabilized; in the same year, National Monument status was proclaimed. Fort Matanzas was transferred from the War Department to the National Park Service on August 10, 1933. As a historic area under the Park Service, the National Monument was listed on the National Register of Historic Places on October 15, 1966.
Бас кеңсе және келушілер орталығы
Флорида штатының Сент-Августин қаласынан оңтүстікке қарай 15 миль (24 км) жерде орналасқан Форт-Матанзас ұлттық ескерткішінің штаб-пәтері мен келушілер орталығы 1936 жылы салынған. Анастасия аралында орналасқан, ол бес минуттік қайық сапары арқылы жететін Форт-Матанзас ұлттық ескерткішіне қызмет көрсетеді. Оны Ұлттық саябақтар қызметінің Шығыс бөлімшесі «Ұлттық саябақтар қызметі рустикалық» деп аталатын архитектуралық стильдегі жоспарлар мен дизайн бойынша жобалаған, және мұражайды қамтиды. 2008 жылы ол тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Тізімге екі маңызды ғимарат және бір маңызды нысан кірді.
The Fort Matanzas National Monument Headquarters and Visitor Center, located at 8635 A1A about 15 mile (24 km) south of St. Augustine, Florida, was built in 1936. Located on Anastasia Island, it services the Fort Matanzas National Monument, a five minute boat ride away. It was designed by the National Park Service's Eastern Div. of Plans & Design in what is called National Park Service Rustic architectural style, and includes a museum. It was listed on the National Register of Historic Places in 2008. The listing included two contributing buildings and one contributing site on .