Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жыртқыш түрлер
Species of carnivore
Бенгал түлкісі (Vulpes bengalensis), сондай-ақ Үнді түлкісі деп те аталады, Һималай тауларының етегі мен Непалдың Терайынан Оңтүстік Үндістанға, Оңтүстік және Шығыс Пәкістаннан Шығыс Үндістанға және Оңтүстік-Шығыс Бангладешке дейін ендемік болған, Үндістан субконтинентіне тән түлкі.
The Bengal fox (Vulpes bengalensis), also known as the Indian fox, is a fox endemic to the Indian subcontinent from the Himalayan foothills and Terai of Nepal through southern India, and from southern and eastern Pakistan to eastern India and southeastern Bangladesh.
Сыртқы келбеті
Vulpes bengalensis – созылған тұмсығы, ұзын, тік құлақтары және ұзын, бұталы құйрығы бар салыстырмалы түрде кішкентай түлкі. Түсі сары қоңырдан күміс сұрға дейін, жалпы ала-құла түсті әсері бар; арқалық түк көбінесе сұр, ал құрсақ жағы ақшыл. Аяқтары қоңыр немесе қызыл қоңыр түсті.
Vulpes bengalensis is a relatively small fox with an elongated muzzle, long, pointed ears, and a long, bushy tail. The pelage ranges in color from buff to silver gray with an overall grizzled effect; the dorsal pelage is mostly grayish and paler ventrally. The legs tend to be brownish or rufous,
Құлақтарының сыртқы жағы қара қоңыр, шеті қара, ал ішкі жағы ақ. Құлақтары мойынның түсімен бірдей немесе қараңғырақ болуы мүмкін, бірақ V. vulpes-тегідей қара дақтары жоқ. Мұрыншасы түксіз, ерні қара. Тұмсығы сүйір, көздерінің алдында тұмсықтың жоғарғы бөлігінде қара дақтың сызығы болуы мүмкін. Түк түсі популяциялар арасында және популяция ішінде маусым бойынша кең ауқымда өзгереді, бірақ әдетте сұрдан ақшыл қоңырға дейін болады. Басы мен денесінің ұзындығы – ұзын құйрығымен. Типик салмағы – .
The backs of the ears are dark brown with a black margin, and white inside. The ears have the same colour as the nape or maybe darker, but not having a dark patch as in V. vulpes. Its rhinarium is naked and the lips are black. The muzzle is pointy, and there may be a dark smudged marking along the upper part of muzzle in front of eyes. Extensive variation in coat colour exists across populations and seasonally within populations, but generally varies from grey to pale brown. The head and body length is , with a long tail. Typical weight is .
Таралуы және мекендейтін ортасы
Бенгал түлкісі Үндістан субконтинентіне тән, Гималай тауларының етегі мен Непалдың Терайынан бастап Үндістан түбегінің оңтүстік бөлігіне дейін (бірақ батыс және шығыс Гаттар қосылмаған), сондай-ақ оңтүстік және шығыс Пәкістаннан шығыс Үндістан мен оңтүстік-шығыс Бангладешке дейін таралған. Непал мен Үндістанның солтүстік-шығысында 1500 метр биіктікке дейін кездеседі. Ауғанстаннан, Ираннан немесе Үндістанның Батыс Гаттарынан оның кездесуі туралы мәліметтер жоқ.
The Bengal Fox is endemic to the Indian subcontinent, ranging from the Himalayan foothills and Terai of Nepal through the South portion of the Indian Peninsula (but the western and east Ghats are not included) and from southern and eastern Pakistan to eastern India and southeastern Bangladesh. In Nepal and northeast India, it occurs up to 1,500 meters long. It was not reported from Afghanistan or Iran or from the Western Ghats, India.
Мінез-құлық және экология
Бенгал түлкілері көбінесе сумерек және түнгі жануарлар; кейбір жекелеген түлкілер салқын күндізгі уақытта белсенді болуы мүмкін, бірақ олар әдетте жылы күндізгі сағаттарды өсімдіктердің арасында немесе жер астындағы қуыстарда өткізеді. Олар үш түрлі қуысты пайдаланады: қысқа демалыс үшін екі тесігі бар қарапайым, ықшам қуыстар, көптеген тесігі бар күрделі қуыстар және тас пен жартастардың астындағы қуыстар. Басқа зерттеулер Бенгал түлкілерінің кейде әлеуметтік екенін көрсетеді. Ана Бенгал түлкілері сүт беру кезінде бірге қуыстарда болады және төрт ересек түлкі бір қуыстан шыққан. Олардың рационы негізінен ортоптералар, термиттер, құмырсқалар, қоңыздар, кенелер, жұмсақ жүнді тышқан (Millardia meltada), кішкентай үнді дала тышқаны (Mus booduga), үнді гербилі (Tatera indica), үнді минасы (Acridotheres tristis), сұр қабылан (Francolinus ponticerianus) және күлді тәжді жаңқа (Eremopterix griseus) құрайды. Сирек кездесетін жемдерге жер бақалары, шығыс тышқан жыланы (Ptyas mucosa), Мадрас кірпісі (Paraechinus nudiventris) және үнді қояны (Lepus nigricollis) жатады. Олар бау (Ziziphus mauritiana), ним (Azadirachta indica), манго (Mangifera indica), джамбу (Syzygium cumini) және баньян (Ficus benghalensis) жемістерін жейді. Бенгал түлкісі сонымен қатар жұмыртқалардың және мүмкін тунақтардың жыртқышы деп есептеледі. Жас балалардың нәжістері олардың негізінен кеміргіштермен қоректенетінін көрсетті.
Bengal foxes are predominantly crepuscular and nocturnal; while individuals may sometimes become active during cool periods of daytime, they typically spend warmer daylight hours under vegetation or in subterranean dens. They use three distinct types of den: basic, compact dens with two openings used for short rest periods, complex dens with multiple openings, and dens under rocks or rock crevices. Other findings indicate that Bengal foxes can sometimes be more social. Female Bengal foxes were reported to share dens during lactation and four adult foxes were seen emerging from the same den. Their diet consists mainly of orthopterans, termites, ants, beetles, spiders, soft furred rat (Millardia meltada), little Indian field mouse (Mus booduga), Indian gerbil (Tatera indica), Indian mynah (Acridotheres tristis), grey partridge (Francolinus ponticerianus) and ashy crowned finch lark (Eremopterix griseus). Less common prey items include ground lizards, oriental rat snake (Ptyas mucosa), Madras hedgehog (Paraechinus nudiventris) and Indian hare (Lepus nigricollis). They feed on fruits of ber (Ziziphus mauritiana), neem (Azadirachta indica), mango (Mangifera indica), jambu (Syzygium cumini) and banyan (Ficus benghalensis). The Bengal fox is also considered to be a predator of eggs and possibly bustard chicks. Scats of young pups indicated that they primarily feed rodents.
Байланыс
Бенгал түлкілері кең ауқымды дыбыстар шығарады. Көбінесе естілетін дыбыс – "шақырған сияқты айғай", ол аумақтық шекараны белгілеуде маңызды рөл атқарады және ескерту сигналы ретінде де қолданылуы мүмкін. Бенгал түлкілерінде кейбір әлеуметтік қанатты жануарларда кездесетін, барлық жекелерінің белгілі бір жерлерде дәрет тастауымен сипатталатын латриналық мінез-құлық байқалмайды.
Bengal foxes make a wide range of vocalizations. A common vocalization is a "chattering cry" that seems to have a significant role in establishing territoriality and may also be used as a warning call. The Bengal fox does not appear to have latrine behaviour, a feature seen in some social canids, in which all members defecate at specific spots.
Қауіптер
Бенгал түлкісі кең таралған болса да, ол әдетте өмір сүру аймағында аз тығыздықпен кездеседі, ал популяциялардың саны олжаның көптігіне және ауруларға (ит ауруы вирусы мен құтыру, Батыс Үндістанда жергілікті популяцияның азаюына себеп болатын) байланысты айтарлықтай өзгеруі мүмкін. Адамның әрекеттеріне төзімділік танытуға болады, бірақ адам санының артуы және ауыл шаруашылығы мен өнеркәсіптік қажеттер үшін шөптесін жерлердің кеңеюі Бенгал түлкісінің мекендеу ортасын үнемі қысқартуда. Жоғарыда аталған факторлардың жиынтығы, аурулармен және/немесе табиғи өліммен бірге, жергілікті түрдің жойылуына әкелуі мүмкін. Оның терісі мен етін аулау, сондай-ақ шөптесін жерлерді ауыл шаруашылығына, өнеркәсіпке және биоотын плантацияларына айналдыру оның санына әсер етеді. Бұған қоса, оның дене мүшелері дәстүрлі медицинада қолданылады және кейбір аймақтарда оны тағам ретінде пайдаланады. Оларды Оңтүстік Үндістанның нарикурува тайпалары аулайды. Карнатака штатында олар Санкранти мерекесінде өткізілетін рәсімдерде қолға түсіріледі. Үндістанның популяциялары CITES-тің III қосымшасына енгізілген. Үндістанның жабайы табиғатты қорғау заңы (1972 жылғы, 2005 жылға түзетілген) барлық жабайы жануарларды аулауға тыйым салады және Үндістан түлкісін II кестеге жатқызады. Бұл заң Непалдың жабайы табиғатты қорғау заңнамасындағы ешқандай нақты санатка қатысты емес. IUCN-ның қауіп төнген түрлердің қызыл тізімінде «Алаңдаушылық тудырмайды» деп тіркелген.
While the Bengal fox is common, it usually occurs at low densities across its range, and populations may experience significant fluctuations due to prey abundance and disease (canine distemper virus and rabies, which have been confirmed to cause local population declines in western India). Any human disruptions can be tolerated, but with the increase of human populations and the increased growth of grasslands for agricultural and industrial use, the habitat of the Bengal fox is continually being reduced. The combination of the above causes, combined with disease and/or natural mortality, could potentially cause localized extirpation. Hunting for its skin and flesh, as well as conversion of its grassland habitat to agriculture, industry, and increasingly bio fuel plantations, have affected its population density. In addition, its body parts are used in traditional medicine, and in some areas it is eaten. They are hunted by the narikuruva tribes of southern India. In Karnataka, they are captured in rituals conducted during Sankranthi. The populations of India are listed in the CITES Appendix III. The Indian Wildlife Conservation Act (1972 as amended to 2005) forbids the hunting of all wildlife and lists the Indian Fox in Schedule II. It does not apply to any particular category in the wildlife protection legislation of Nepal. It is listed as Least Concern in the IUCN Red List of Threatened Species.