Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Күшті саяхаттауға деген құштарлық – бұл әлемді шарлап, зерттеуге деген ұмтылыс.
Strong desire to travel the world
Wanderlust is a strong desire to wander or travel and explore the world.
Этимология
Ағылшын тілінде бұл термин алғаш рет 1902 жылы қолданылған, ол кезде неміс романтизмі мен неміс шеберлік жүйесінен (саяхатшы) және табиғатпен бірлік іздеген жасөспірімдердің әдетінен туындаған, неміс халқына тән саяхаттауға бейімділік ретінде қарастырылған. Бұл термин неміс тіліндегі "wandern" ("жайлауға шығу") және "Lust" ("күшті қалау") сөздерінен шыққан, сөзбе-сөз аударғанда "жайлауға шығудың қуанышы" деген мағынаны білдіреді, бірақ көбінесе "серуендеудің, аралап-шаруа жазудың немесе саяхаттаудың қуанышы" деп сипатталады. Соңғы жылдары "Wanderlust" сөзі неміс тілінде сирек қолданылады, себебі "саяхаттауға құштарлық" мағынасында "Fernweh" ("алысқа сағыну") сөзімен ысталды, ол "Heimweh" ("үйге сағыну") сөзінің антонимі болып табылады.
The first documented use of the term in English occurred in 1902 as a reflection of what was then seen as a characteristically German predilection for wandering that may be traced back to German Romanticism and the German system of apprenticeship (the journeyman), as well as the custom of adolescent wanderings in search of unity with nature. The term originates from the German words wandern ('to hike') and Lust ('desire'), literally translated as 'enjoyment of hiking', although it is commonly described as 'enjoyment of strolling, roaming about, or wandering'. In recent years, the word Wanderlust is less commonly used in German, having been largely supplanted in the sense of 'desire to travel' by Fernweh ('a longing for far away places'), coined as an antonym to Heimweh, 'homesickness'.
Әлеуметтану
ХХ ғасырдың басында Роберт Э. Парк саяхат құмарлығын мәртебе мен ұйымдасқандық құндылықтарына қарсы деп қарастырды, ал постмодернизм оны керісінше, көңілді күш беруші күш ретінде қарастырды. Ағартушылықтан кейінгі Еуропада жоғарғы сыныпты жігіттер Bildungsreise (шамамен, "мәдени білім алу саяхаты") жасауға ынталандырылды, көбінесе Италияға немесе Францияға көрікті жерлерге саяхаттайтын. Туристер арасында әлеуметтанушылар күнге құштарлықты саяхат құмарлығынан ажыратады – біріншісі негізінен демалыс іздейді, екіншісі түрлі мәдени тәжірибелермен байланысқа ұмтылады.
Robert E. Park in the early twentieth century saw wanderlust as in opposition to the values of status and organisation, while postmodernism would by contrast see it largely as playfully empowering. In post Enlightenment Europe, upper class bachelors were encouraged to embark upon a Bildungsreise (roughly, 'cultural education journey'), often sightseeing trips to Italy or France. Among tourists, sociologists distinguish sunlust from wanderlust as motivating forces – the former primarily seeking relaxation, the latter engagement with different cultural experiences.
Психология
Саяхаттауға құштарлық белгісіздікті бастан өткізу, күтпеген қиындықтарға тап болу, жаңа мәдениеттермен, өмір салтымен және мінез-құлықпен танысу арқылы жеке дамуға күшті ұмтылысты көрсетеді, немесе депрессиялық кінә сезімдерден қашып, оларды артта қалдыру ниетінен туындауы мүмкін. Бұл құбылыс биполярлық бұзылыстың шабуылдарының мерзімділігімен де байланысты. Жасөспірім кезеңінде үйдегі және жергілікті шектеулерге наразылық тудырып, саяхаттауға деген құштарлықты күшейтеді.
Wanderlust may reflect an intense urge for self development by experiencing the unknown, confronting unforeseen challenges, getting to know unfamiliar cultures, ways of life and behaviours or may be driven by the desire to escape and leave behind depressive feelings of guilt, and has been linked to bipolar disorder in the periodicity of the attacks. In adolescence, dissatisfaction with the restrictions of home and locality may also fuel the desire to travel.