Жерар Кичен О’Нилл: Физик, ғалым және кеңістік белсендісі

Кіріспе

Америка физигі, жазушы және өнертапқышы (1927–1992)

Джерард Китчен О'Нилл (6 ақпан 1927 – 27 сәуір 1992) – американдық физик және ғарыш белсендісі. Принстон университетінің профессоры ретінде ол жоғары энергиялық физика эксперименттері үшін бөлшектерді сақтау сақинасын ойлап тапты. 1970 жылдары ол ғарышта адамдарға арналған елді мекендер құру жоспарын жасады, соның ішінде О'Нилл цилиндрі деп аталатын ғарыш мекенінің дизайны да болды. Ол ғарыш зерттеулер институтын құрды, ол ғарышта өндіріс және отарлау саласындағы зерттеулерді қаржыландырумен айналысады. О'Нилл 1954 жылы Принстон университетінде жоғары энергиялық бөлшектер физикасын зерттеуді бастады, Корнелл университетінен докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін. Екі жылдан соң ол бөлшектерді сақтау сақинасының теориясын жариялады. Бұл өнертабыс бұрынғыдан әлдеқайда жоғары энергияда бөлшектерді үдетуге мүмкіндік берді. 1965 жылы Стэнфорд университетінде ол алғашқы соқтығысқан сәулелер физикасы бойынша эксперимент жүргізді. Оның бауырлары мен қарындастары болған жоқ. Оның отбасы әкесінің денсаулығына байланысты уақытша зейнеткерлікке шығуына байланысты Спекулятор, Нью-Йорк қаласына көшті. Әскери-теңіз күштері оны радар техникасы бойынша оқытты, бұл оның ғылымға деген қызығушылығын оятып, дамытты. Бала кезінде ол ата-анасымен ғарышқа адамдардың қатысу мүмкіндіктерін талқылаған, ал колледжде ракета теңдеулерімен жұмыс істеуді ұнатқан. Алайда, ол физикадағы мансапты ғарыш ғылымы ретінде қарастырмады, орнына жоғары энергиялық физиканы таңдады. 1950 жылы ол «Фи Бета Каппа» құрметті дипломмен бітірді. О'Нилл Корнелл университетінде Атом энергиясы комиссиясының стипендиясымен аспирантураны бітірді және 1954 жылы физика ғылымдарының докторы ғылымын қорғады. Олар 1966 жылы ажырасып кеткенге дейін Роджер есімді ұлдары және Джанет пен Элеонора есімді екі қыздары болды. 1973 жылдың сәуір айында өзінің алғашқы ұзақ қашықтықтағы планерлік рейсі кезінде Ренате "Таша" Стеффен оған жерде көмектесті. Ол Ташамен, өзінен 21 жас кіші болған, бұрын YMCA International Club арқылы танысқан. Олар рейстен кейін бір күні үйленді.

Жоғары энергия физикасы зерттеулері

Корнелл университетін бітіргеннен кейін О’Нилл Принстон университетінде оқытушы болып жұмысқа орналасты. Сақталған бөлшектерді басқа бөлшектер шоғымен соқтығыстыру үшін бағыттауға болады. Бұл бұрынғы әдіске қарағанда, сәулені бекітілген нысанаға бағыттағаннан гөрі, бөлшектердің соқтығысу энергиясын арттырады. Оның идеяларын физика қауымдастығы бірден қабылдамады. Осының нәтижесінде Принстон мен Стэнфорд арасындағы соқтығысатын сәуле экспериментін (CBX) құруға бірлескен жұмыс ұйымдастырылды. Кемелік зерттеулер кеңсесінен алған 800 000 АҚШ доллары көлеміндегі гранттың арқасында 1958 жылы Стэнфорд жоғары энергетикалық физика зертханасында алғашқы бөлшектерді сақтау сақиналарының құрылысы басталды. Ол бөлшектерді қалай ұстап тұруға болатынын және ауаны сорып алып вакуум жасау арқылы оларды эксперимент жүргізуге жететіндей ұзақ сақтауға болатынын анықтады. CBX алғашқы сәулесін 1962 жылдың 28 наурызында сақтады. О’Нилл 1965 жылы физика профессоры атанды. О’Лири 6-шы ғарышкерлер тобына іріктелді, ал О’Нилл іріктелмеді. О’Нилл 1969 жылы Принстон университетінде бірінші курс студенттеріне физика сабақтарын оқып жүргенде ғарыш колониясын құру идеясына қызығушылық танытты. Оның студенттері Вьетнам соғысы төңірегіндегі дау-жанжалдардың салдарынан ғылымның адамзатқа тигізер пайдасы туралы күмәндана бастады. Оларға зерттеуге қатысты бір нәрсе беру үшін ол Аполлон бағдарламасының мысалдарын элементар физиканың қолданылуы ретінде пайдалана бастады. Ол оны Scientific American және Science сияқты бірнеше журналдарға ұсынды, бірақ рецензенттер оны қабылдамады. Осы кезеңде О’Нилл Хэмпшир колледжінде, Принстонда және басқа да оқу орындарында ғарыш колониясын құру туралы лекциялар оқыды. Хэмпширдегі лекцияны О’Лири ұйымдастырды, ол сол кезде институтта астрономия және ғылым саясатын бағалау бойынша доцент болып жұмыс істеді; 1976 жылы ол Принстондағы О’Ниллдің зерттеу тобына қосылды. Лекцияларға қатысқан көптеген студенттер мен қызметкерлер ғарышта өмір сүру мүмкіндігіне құлшыныспен қарады. Оның мақаласы ақыры 1974 жылдың қыркүйек айындағы Physics Today журналында жарық көрді. Онда ол ғарыш колонияларын салу бірнеше маңызды мәселелерді шешеді деп мәлімдеді: Ғарыштық колонизациялау техникасының зор күшін түсіну маңызды. Егер біз оны жеткілікті ерте пайдалансақ және ақылмен қолдансақ, қазіргі әлемге қатерлі болып тұрған кемінде бес мәселені, жанжалдасуға түспей шеше аламыз: әрбір адамды қазір тек ең бақыттылар ғана ие болатын өмірлік деңгейге жеткізу; көлік және өнеркәсіптік ластанудан биосфераны қорғау; әр 35 жылда екі есеге өсіп бара жатқан әлем халқы үшін сапалы тұру кеңістігін табу; таза, практикалық энергия көздерін табу; Жердің жылу балансының шамадан тыс жүктемесін болдырмау. Ол ғарыш колониясының ішінде жолсерпектілерді ұшыру мүмкіндігін зерттеді, ал бұл орасан зор көлем атмосфералық термияны қолдауы мүмкін екенін анықтады. Ол адамзат осы жасалған шекарада өз халқынан 20 мың есе көп адам өсіре алатынын есептеп шығарды. Алғашқы колониялар Жер, Ай және Лагранж нүктелерінде салынар еді. және Күн жүйесіндегі тұрақты нүктелер, онда ғарыш кемесі энергия жұмсамастан өз орнын сақтай алады. Бұл мақала жақсы қабылданады, бірақ жобаға кірісетіндердің көпшілігі оның идеясымен тіпті ол жарияланбай тұрып танысқан. Ол өзінің мақаласын жариялауды күтіп тұрған кезде, О’Нилл 1974 жылдың мамыр айында Принстон қаласында екі күндік шағын конференция ұйымдастырды. Оларға Эрик Дрекслер (сол кезде MIT-те бірінші курс студенті), ғалым астронавт Джо Аллен (Астронавт тобының 6 мүшесі), Фримен Дайсон және ғылыми тілші Уолтер Салливан қатысты. Салливанның конференцияға қатысты мақаласы 1974 жылдың 13 мамырында "Нью-Йорк Таймс" газетінің бірінші бетіне жарияланды. Бұқаралық ақпарат құралдарының қамтуы артып, О’Нилл ғарышта өмір сүруге қызығушылық танытқан адамдардан көптеген хаттар алды. Олармен байланыста болу үшін О’Нилл пошталық тізім жасап, өзінің жетістіктері туралы ақпарат жібере бастады. Бірнеше айдан кейін ол NASA Годдард ғарыш ұшу орталығында Питер Глейзердің күн энергиясымен жұмыс істейтін спутниктер туралы баяндамасын естіді. О’Нилл оның ғарыш колониялары бұл спутниктерді құру арқылы құрылыс құнын тез арада өтей алатынын түсінді. О’Ниллдің айтуынша, "бұл ғарышқа жасалған барлық басқа нәрселерден айырмашылығы – бұл жаңа байлықты көп мөлшерде өндіру мүмкіндігі". Бұл конференцияда екі ондағаннан астам спикерлер баяндама жасады, олардың арасында Аризона штатының Тусон қаласынан келген Кит пен Каролин Хенсон да болды. Конференциядан кейін Кэролин Хенсон О’Нилл мен Аризона конгрессмені Мо Удаллдың кездесуін ұйымдастырды, ол 1976 жылы Демократиялық партиядан президенттікке үміткер болатын. Удалл О’Ниллдің жұмысына қолдау білдіретін хат жазды, оны Хенсон жариялауын өтінді. 1975 жылдың маусымында О’Нилл NASA Ames орталығында тұрақты ғарыш мекенжайларын зерттеуге арналған он апталық зерттеуге жетекшілік етті. Зерттеу кезінде ол 23 шілдеде Ғарыш ғылымы және қолданылуы жөніндегі Палата төменгі комитетінде куәлік беру үшін кетіп қалды. 1976 жылдың 19 қаңтарында ол Сенаттың Ғарыш технологиясы және ұлттық қажеттіліктер жөніндегі төменгі комитетінде де сөз сөйледі. "Спутниктерден күн энергиясы" деген тақырыптағы баяндамасында ол ғарышта энергия өндіру станцияларын салуға арналған Аполлон сияқты бағдарламаны ұсынды. Ол 1976 және 1977 жылдары Ames орталығына оралып, ғарышта өндіріс бойынша зерттеулерге жетекшілік етті. Осы зерттеулерде NASA ғарыш колонияларын және күн энергиясымен жұмыс істейтін спутниктерді салу үшін қажетті минералды ресурстарды өндіруге арналған ғарыш костюмдерін киген жұмысшылардың базаларын құруға қатысты егжей-тегжейлі жоспарларды жасады.

After graduating from Cornell, O'Neill accepted a position as an instructor at Princeton University. The stored particles could then be directed to collide with another particle beam. This would increase the energy of the particle collision over the previous method, which directed the beam at a fixed target. His ideas were not immediately accepted by the physics community. This resulted in a collaboration between Princeton and Stanford to build the Colliding Beam Experiment (CBX). With a US$800,000 grant from the Office of Naval Research, construction on the first particle storage rings began in 1958 at the Stanford High Energy Physics Laboratory. He figured out how to capture the particles and, by pumping the air out to produce a vacuum, store them long enough to experiment on them. CBX stored its first beam on March 28, 1962. O'Neill became a full professor of physics in 1965. O'Leary was selected for Astronaut Group 6 but O'Neill was not. O'Neill became interested in the idea of space colonization in 1969 while he was teaching freshman physics at Princeton University. His students were growing cynical about the benefits of science to humanity because of the controversy surrounding the Vietnam War. To give them something relevant to study, he began using examples from the Apollo program as applications of elementary physics. He submitted it to several journals and magazines, including Scientific American and Science, only to have it rejected by the reviewers. During this time O'Neill gave lectures on space colonization at Hampshire College, Princeton, and other schools. The Hampshire lecture was facilitated by O'Leary, by now an assistant professor of astronomy and science policy assessment at the institution; in 1976, he joined O'Neill's research group at Princeton. Many students and staff attending the lectures became enthusiastic about the possibility of living in space. His paper finally appeared in the September 1974 issue of Physics Today. In it, he argued that building space colonies would solve several important problems: It is important to realize the enormous power of the space colonization technique. If we begin to use it soon enough, and if we employ it wisely, at least five of the most serious problems now facing the world can be solved without recourse to repression: bringing every human being up to a living standard now enjoyed only by the most fortunate; protecting the biosphere from damage caused by transportation and industrial pollution; finding high quality living space for a world population that is doubling every 35 years; finding clean, practical energy sources; preventing overload of Earth's heat balance. He explored the possibilities of flying gliders inside a space colony, finding that the enormous volume could support atmospheric thermals. He calculated that humanity could expand on this man made frontier to 20,000 times its population. The initial colonies would be built at the Earth Moon and Lagrange points. and are stable points in the Solar System where a spacecraft can maintain its position without expending energy. The paper was well received, but many who would begin work on the project had already been introduced to his ideas before it was even published. While he was waiting for his paper to be published, O'Neill organized a small two day conference in May 1974 at Princeton to discuss the possibility of colonizing outer space. Among those who attended were Eric Drexler (at the time a freshman at MIT), scientist astronaut Joe Allen (from Astronaut Group 6), Freeman Dyson, and science reporter Walter Sullivan. Sullivan's article on the conference was published on the front page of The New York Times on May 13, 1974. As media coverage grew, O'Neill was inundated with letters from people who were excited about living in space. To stay in touch with them, O'Neill began keeping a mailing list and started sending out updates on his progress. A few months later he heard Peter Glaser speak about solar power satellites at NASA's Goddard Space Flight Center. O'Neill realized that, by building these satellites, his space colonies could quickly recover the cost of their construction. According to O'Neill, "the profound difference between this and everything else done in space is the potential of generating large amounts of new wealth". At this conference more than two dozen speakers presented papers, including Keith and Carolyn Henson from Tucson, Arizona. After the conference Carolyn Henson arranged a meeting between O'Neill and Arizona Congressman Mo Udall, then a leading contender for the 1976 Democratic presidential nomination. Udall wrote a letter of support, which he asked the Hensons to publicize, for O'Neill's work. In June 1975, O'Neill led a ten week study of permanent space habitats at NASA Ames. During the study he was called away to testify on July 23 to the House Subcommittee on Space Science and Applications. On January 19, 1976, he also appeared before the Senate Subcommittee on Aerospace Technology and National Needs. In a presentation titled Solar Power from Satellites, he laid out his case for an Apollo style program for building power plants in space. He returned to Ames in June 1976 and 1977 to lead studies on space manufacturing. In these studies, NASA developed detailed plans to establish bases on the Moon where space suited workers would mine the mineral resources needed to build space colonies and solar power satellites.

Жеке қаржыландыру (1977-1978 жж.)

NASA оның жұмысын жылына 500 000 долларға дейін гранттармен қолдаса да, О’Нилл үкіметтік қаржыландырылатын зерттеулерге тән бюрократия мен саясаттың ашуына ұшырады. SSI жеке донорлардан шамамен 100 000 доллар қаржы алды, ал 1978 жылдың басында ғарыш өндірісі мен қоныстану үшін қажетті технологияларға арналған негізгі зерттеулерді қолдауға кірісті. SSI-дың алғашқы гранттарының бірі 1974 жылы О’Нилл ұсынған массалық драйверді әзірлеуді қаржыландырды. Массалық драйверлер магниттік емес затты жылдамдатуға бейімделген катушкалық конструкцияға негізделген. О’Нилл массалық драйверлерді қолдану үшін ұсынған бір тәсіл – Айдың бетінен қазып алынған бейсбол шамасындағы кенді ғарышқа лақтыру. MIT-те ол, Генри Х. Колм және ерікті студенттер тобы алғашқы массалық драйвердің прототипін жасады. Ол ғарышқа колонизация зерттеулеріне арналған шығындарды бюджеттен табысты алып тастады. 1978 жылы Пол Вербос L 5 бюллетенінде «Конгресс бізді О’Ниллдің кең ауқымды ғарыш мекендері туралы тұжырымдамасына бағындырады деп ешкім күтпейді; NASA-дағы адамдар идеяның қоғамдық қатынастар аспектілеріне қатысты параноикалық болып табылады» деп жазды. Ол үкімет қаржыландыратын отарлау әрекеті саяси тұрғыдан мүмкін емес екені анық болған кезде, О’Ниллдің идеяларына халықтық қолдау жоғала бастады. Оның жоспары сондай-ақ NASA-ның Space Shuttle ұшағының ұшу жылдамдығы мен ұшыру шығындары туралы бағалауларына негізделген болатын, бұл сандар өте оптимистік болып шықты. 1977 жылы шыққан кітабында Space Shuttle ұшыру құны 10 миллион долларға тең екені айтылған, бірақ 1981 жылы коммерциялық тұтынушыларға берілетін субсидиялық баға 38 миллион доллардан басталды. 1985 жылы ұшырудың толық шығындары 1985 жылы есептелген, бұл ұшудың әрқайсысы 180 миллион долларға дейін көтерілді. О’Ниллді 1985 жылы АҚШ президенті Рональд Рейган Ұлттық ғарыш комиссиясына тағайындады. Олардың есебі 1986 жылдың мамыр айында, Challenger ғарыш кемесінің көтерілу кезінде ыдырап кеткенінен төрт ай өткен соң жарияланды. «Жоғары шекара» бес тілге аударылды және 2008 жылы баспада қалды. Кітапта ол «өзгерістің қозғаушы күші» деп атаған технологиялардың алдағы ғасырға әсері қарастырылған. Ол сипаттаған технологиялардың кейбірі – ғарыш колониялары, күн сәулесінен тұратын жер серіктері, қартаюға қарсы дәрі-дәрмектер, сутекпен жүретін көліктер, климатты бақылау және жер асты магниттік пойыздары. Ол 1980 жылдардың әлеуметтік құрылымын өзгертпей қалдырды, адамзаттың Күн жүйесінде кеңейген кезде де өзгермейтінін ұйғарды. 2081 сынағы бойынша пікірлер әртүрлі болды. New York Times сыншысы Джон Нобл Уилфорд кітапты «ақыл-ойына әсер еткен» деп тапты, бірақ Чарльз Никол сипатталған технологиялар тым алыс деп ойлады. Ол АҚШ-қа бәсекеге қабілетті алты саланы дамыту керектігін айтты: микроинженерлік, робототехника, гендік инженерия, магниттік ұшу, отбасылық ұшақтар және ғарыш ғылымдары. Ол сондай-ақ өнеркәсіптік дамуды көрпелі басшылар, өзімшіл кәсіподақтар, жоғары салықтар және американдықтардың білімсіздігі деп санайды. Рецензент Генри Вейлдің айтуынша, О’Ниллдің жаңа технологияларды егжей-тегжейлі түсіндіргені бұл кітапты басқалардан ерекшелендірді. Әуе кемесін бақылау үшін жасалған бұл жүйе радиобелгілі спутниктік қызмет (РДСС) деп аталды. Денсаулығы нашарлаған кезде О’Нилл компанияға аз араласты, сонымен бірге қиындықтарға тап болды. 1991 жылдың ақпан айында Geostar банкротқа ұшырады және оның лицензиясы Motorola компаниясына Iridium спутниктік шоқжұлдызы жобасына сатылды. Бұл жүйе GPS-пен ауыстырылса да, О’Нилл позицияны анықтау саласында елеулі жетістіктерге қол жеткізді. LAWN жүйесі екі компьютерге бір-біріне бірнеше жүз метр қашықтықта хабар алмасуға мүмкіндік берді, бұл үшін әр түйінге шамамен 500 доллар жұмсалды. O’Neill Communications 1993 жылы істен шықты; LAWN технологиясы Omnispread Communications компаниясына сатылды. 2008 жылдан бастап Omnispread O’Neill’s LAWN жүйесінің нұсқасын сатуды жалғастырды. 1991 жылы 18 қарашада О’Нилл вактрейн жүйесіне патент алу үшін өтініш берді. Ол өзінің құрығысы келетін компанияны жылдамдық, тыныштық және тиімділік үшін VSE International деп атады. Оның жанған сүйегінің бір үлгісі ғарышқа көмілген. Оның күлін қамтитын Celestis флаконы басқа Celestis қатысушыларының флакондарымен бірге Pegasus XL зымыранына қосылып, 1997 жылы 21 сәуірде Жер орбитасына ұшырылды. Ол атмосфераға 2002 жылдың мамырында қайтадан енген. О’Нилл өзінің Ғарыш зерттеулер институтына «адамдар ғарыш кеңістігінде өмір сүріп, жұмыс істегенше» өздерінің күш-жігерін жалғастыруды тапсырды. Ол қайтыс болғаннан кейін SSI басқарушылығы оның ұлы Роджерге және әріптесі Фримен Дайсонға берілді. О’Ниллдің жұмысы Джефф Безос құрған Blue Origin компаниясына әсер етті, ол болашақ ғарыш колонизациясы үшін инфрақұрылымды құруды қалайды. Генри Колм 1990 жылдары О’Нилл жазған магниттік көлік технологиясын дамыту үшін Magplane Technology компаниясын құрды. 2007 жылы Magplane Флоридада фосфат кенін тасымалдау үшін жұмыс істейтін магниттік құбыр жүйесін көрсетті. Жүйе О’Нилл көз алдында болған жоғары жылдамдықты пойыздардан әлдеқайда баяу, сағатына 65 км жылдамдықпен жұмыс істеді. Ғарыш шекарасын адамдарға ашуға арналған Space Frontier Foundation ұйымының барлық үш негізшісі О’Ниллдің идеяларын қолдады және Ғарыш зерттеулер институтында онымен әртүрлі жолдармен жұмыс істеді. Олардың бірі, Рик Тумлинсон, үш адамды ғарыш жақтаушылығының үлгілері ретінде сипаттайды: Вернер фон Браун, Жерар К. О’Нилл және Карл Саган. Фон Браун «қарапайым адамдар мақтан тұта алатын, бірақ қатыса алмайтын» жобаларды ілгерілетуге тырысты. Саган ғарысты қашықтықтан зерттеуді қалады. О’Нилл, оның Күн жүйесін қоныстандырудың жоғары жоспарымен, қарапайым адамдарды Жерден «жаппай» көшіруге баса мән берді. 2013 жылдың қараша айына қарай Жерар О’Ниллдің қағаздары мен жұмыстары Смитсония ұлттық ғарыш мұражайының, Стивен Ф. Удвар Хази орталығының архивінде сақталады.

Although NASA was supporting his work with grants of up to $500,000 per year, O'Neill became frustrated by the bureaucracy and politics inherent in government funded research. SSI received initial funding of almost $100,000 from private donors, and in early 1978 began to support basic research into technologies needed for space manufacturing and settlement. One of SSI's first grants funded the development of the mass driver, a device first proposed by O'Neill in 1974. Mass drivers are based on the coilgun design, adapted to accelerate a non magnetic object. One application O'Neill proposed for mass drivers was to throw baseball sized chunks of ore mined from the surface of the Moon into space. At MIT, he, Henry H. Kolm, and a group of student volunteers built their first mass driver prototype. He successfully eliminated spending on space colonization research from the budget. In 1978, Paul Werbos wrote for the L 5 newsletter, "no one expects Congress to commit us to O'Neill's concept of large scale space habitats; people in NASA are almost paranoid about the public relations aspects of the idea". When it became clear that a government funded colonization effort was politically impossible, popular support for O'Neill's ideas started to evaporate. His plan had also been based on NASA's estimates for the flight rate and launch cost of the Space Shuttle, numbers that turned out to have been wildly optimistic. His 1977 book quoted a Space Shuttle launch cost of $10 million, but in 1981 the subsidized price given to commercial customers started at $38 million. A 1985 accounting of the full cost of a launch in 1985 raised this as high as $180 million per flight. O'Neill was appointed by United States President Ronald Reagan to the National Commission on Space in 1985. Their report was released in May 1986, four months after the Space Shuttle Challenger broke up on ascent. The High Frontier has been translated into five languages and remained in print as of 2008. The book explored the effects of technologies he called "drivers of change" on the coming century. Some technologies he described were space colonies, solar power satellites, anti aging drugs, hydrogen propelled cars, climate control, and underground magnetic trains. He left the social structure of the 1980s intact, assuming that humanity would remain unchanged even as it expanded into the Solar System. Reviews of 2081 were mixed. New York Times reviewer John Noble Wilford found the book "imagination stirring", but Charles Nicol thought the technologies described were unacceptably far fetched. He argued that the United States had to develop six industries to compete: microengineering, robotics, genetic engineering, magnetic flight, family aircraft, and space science. He also thought that industrial development was suffering from short sighted executives, self interested unions, high taxes, and poor education of Americans. According to reviewer Henry Weil, O'Neill's detailed explanations of emerging technologies differentiated the book from others on the subject. The system, primarily intended to track aircraft, was called Radio Determination Satellite Service (RDSS). With his health failing, O'Neill became less involved with the company at the same time it started to run into trouble. In February 1991 Geostar filed for bankruptcy and its licenses were sold to Motorola for the Iridium satellite constellation project. Although the system was eventually replaced by GPS, O'Neill made significant advances in the field of position determination. The LAWN system allowed two computers to exchange messages over a range of a couple hundred feet at a cost of about $500 per node. O'Neill Communications went out of business in 1993; the LAWN technology was sold to Omnispread Communications. As of 2008, Omnispread continued to sell a variant of O'Neill's LAWN system. On November 18, 1991, O'Neill filed a patent application for a vactrain system. He called the company he wanted to form VSE International, for velocity, silence, and efficiency. A sample of his incinerated remains was buried in space. The Celestis vial containing his ashes was attached with vials of other Celestis participants to a Pegasus XL rocket and launched into Earth orbit on April 21, 1997. It re entered the atmosphere in May 2002. O'Neill directed his Space Studies Institute to continue their efforts "until people are living and working in space". After his death, management of SSI was passed to his son Roger and colleague Freeman Dyson. O'Neill's work informs the company Blue Origin founded by Jeff Bezos, which wants to build the infrastructure for future space colonization. Henry Kolm went on to start Magplane Technology in the 1990s to develop the magnetic transportation technology that O'Neill had written about. In 2007, Magplane demonstrated a working magnetic pipeline system to transport phosphate ore in Florida. The system ran at a speed of 40 mph (65 km/h), far slower than the high speed trains O'Neill envisioned. All three of the founders of the Space Frontier Foundation, an organization dedicated to opening the space frontier to human settlement, were supporters of O'Neill's ideas and had worked with him in various capacities at the Space Studies Institute. One of them, Rick Tumlinson, describes three men as models for space advocacy: Wernher von Braun, Gerard K. O'Neill, and Carl Sagan. Von Braun pushed for "projects that ordinary people can be proud of but not participate in". Sagan wanted to explore the universe from a distance. O'Neill, with his grand scheme for settlement of the Solar System, emphasized moving ordinary people off the Earth "en masse". As of November, 2013, Gerard O'Neill's papers and work are now located in the archives at the Smithsonian National Air and Space Museum, Steven F. Udvar Hazy Center.