Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон қаласындағы тәуелсіз кітапхана
Independent library in London, England
Лондон кітапханасы – 1841 жылы құрылған, Лондон қаласындағы тәуелсіз кітапхана. Ол Британ мұражайы кітапханасының кейбір саясатына наразы болған Томас Карлайлдың бастамасымен құрылған. Кітапхана Вестминстер қаласының 14 St James's Square мекенжайында орналасқан және 1845 жылдан бері осы жерде. Жылдық жарна төлеген кез келген адам мүшелікке қабылдануы мүмкін, сондай-ақ өмірлік және корпоративтік мүшеліктер де қолжетімді. 2021 жылдың желтоқсанына қарай кітапханада 7000-нан астам мүше тіркелген. Кітапхананың ұзақ жылдар бойы президенті болған Т. С. Элиот 1952 жылғы шілдеде мүшелерге арнаған сөзінде: «Қоғамдық өзгерістер қандай болмасын, Лондон кітапханасының жоғалуы – өркениетке зор қайғы әкелер еді» деді.
The London Library is an independent lending library in London, established in 1841. It was founded on the initiative of Thomas Carlyle, who was dissatisfied with some of the policies at the British Museum Library. It is located at 14 St James's Square, in the St James's area of the City of Westminster, which has been its home since 1845. Membership is open to all, on payment of an annual subscription, and life and corporate memberships are also available. As of December 2021 the Library had over 7000 members. T. S. Eliot, a long serving President of the Library, argued in July 1952 in an address to members that, "whatever social changes come about, the disappearance of the London Library would be a disaster to civilisation".
Сенімгерлер мен басқару
Лондон кітапханасы өз қаржысын өзі қамтамасыз ететін, тәуелсіз мекеме. Ол білім беруді, оқу мен білімді дамытуды мақсат тұтатын тіркелген қайырымдылық қоры. Кітапхана 1933 жылғы 13 маусымда Корольдік жарғымен құрылған, ал 1988 жылғы 21 қазанда оған қосымша Корольдік жарғы берілген. 2004 жылғы 6 шілдеде Королева Кітапханаға жаңа Корольдік жарғы тағайындады, ол 1933 және 1968 жылғы жарғыларды күштен шығарды. Кітапхананың өз ішкі қағидалары бар және оның ережелерін жасауға немесе өзгертуге құқығы бар. Оның корольдік демеушісі, сайланған президенті мен вице-президенттері бар, ал басқарушылық қызметін ең көп дегенде 15 сенімді тұлғадан тұратын сайланған кеңес атқарады, оның құрамында төраға мен қазынашы да бар.
The London Library is a self supporting, independent institution. It is a registered charity whose sole aim is the advancement of education, learning, and knowledge. It was incorporated by Royal Charter on 13 June 1933, with a supplemental Royal Charter granted on 21 October 1988. On 6 July 2004, the Queen granted the Library a new Royal Charter, which revoked both the 1933 and 1968 charters. It has its own byelaws and the power to make or amend its rules. It has a royal patron, an elected president and vice presidents, and is administered by an elected board of a maximum of 15 trustees, including the Chairman and the Treasurer.
Тарих
Кітапхананың негізін қалаудың басты себепкері Томас Карлайл болды. Ол Британдық мұражай кітапханасындағы жағдайдан көңілі толмады, себебі ол көбінесе орын табуға қиналды (сатыға отыруға мәжбүр болды), оқырмандарымен тығыз қарым-қатынаста болу оған "бас ауруын" тудырды, кітаптарды қарызға алу мүмкін болмады, сондай-ақ француз төңкерісі мен ағылшын азамат соғысына қатысты кітапхананың памфлеттері мен басқа материалдар жеткілікті түрде тізімделмеген деп шағымданды. Әсіресе, ол баспа кітаптарының сақтаушысы Энтони Паницциге деген қарсылығы күшейді (Паницци оған басқа оқырмандарға берілмеген көптеген жеңілдіктер жасағанына қарамастан) және оны Вестминстер ревьюде жарияланған мақаласындағы түсіндірмеде "сыйлы кіші кітапханашы" деп сынады. Карлайлдың соңғы шешімі, бірқатар ықпалды достарының қолдауымен, кітаптарды қарызға алуға болатын жеке абоненттік кітапхана құру туралы шақыру жасау болды. Кларендон графы кітапхананың алғашқы президенті, Уильям Макепис Такерей – алғашқы аудиторы, ал Уильям Гладстон мен сэр Эдвард Банбери алғашқы комитет құрамына кірді. Бельгиялық азаттық күрескері және бұрынғы Лувен кітапханашысы Сильвен Ван де Вейер 1848 жылдан 1874 жылға дейін вице-президент болды. (Ван де Вейердің қайнағасы Джошуа Бейтс 1852 жылы Бостон қоғамдық кітапханасын құрушылардың бірі болды.) Виктория дәуірінің соңында белсенді және ұзақ қызмет еткен Ричард Монктон Милнес, кейіннен Флоренс Найтингейлдің досы Лорд Хоутон болды. Чарльз Диккенс кітапхананы құруға қатысқан мүшелердің бірі еді. Жақында Кеннет Кларк және Т. С. Элиот кітапхана президенттері болды, ал сэр Гарольд Николсон, сэр Руперт Харт Дэвис және Майкл Астор төрағалық етті. (Сэр) Чарльз Хагберг Райт 1893 жылдан 1940 жылға дейін хатшы және кітапханашы болып қызмет еткендіктен, "қазіргі Лондон кітапханасының нағыз сәулетшісі" ретінде еске алынады. Ол 1890 жылдары кітапхана ғимаратын қайта жаңартуға, өзінің бірегей жіктеу жүйесі бойынша жинақтарын қайта тізімдеуге және реттеуге, 1903 жылы кітапхана каталогын жариялауға, 1913-14 жылдары екінші басылымын және кейінірек қосымшаларын шығарды. 1957 жылы кітапхана Вестминстер қалалық кеңесінен кәсіптік салық талабын алды (салықтан босатылған қайырымдылық ұйымы ретінде тіркелгеніне қарамастан), сонымен қатар мемлекеттік кіріс басқармасы да іске қосылды. Ол кезде көптеген баспагерлер кітаптарының тегін даналарын кітапханаға сыйлады. 1959 жылы апелляциялық сот соңғы шағымды қабылдамады, ал 5 қарашадағы The Times газетінде президент пен төраға (Т. С. Элиот және Руперт Харт Дэвис) қаржы жәрдемі туралы үндеу жасады. Уинстон Черчилльдің жауабында: "Осы құнды мекеменің жабылуы трагедия болар еді" делінген. Қаржылық көмек 17 000 фунт стерлингке жетті, ал 22 маусымда 1960 жылы өткен кітаптар, қолжазбалар мен өнер туындыларының аукционы 25 000 фунттан астам қаржы жинады – 20 000 фунт стерлингтік қарызды және заңдық шығыстарды жабуға жеткілікті болды. Саудада Т. Е. Лоуренстің бауыры сыйлаған кейбір заттары 3 800 фунт стерлингке, Элиоттың "Шөлді жері" 2 800 фунт стерлингке, Лайтон Стречидің "Виктория патшайымы" 1 800 фунт стерлингке сатылды, бірақ Джон Мейсфилдтен алынған 170 жазулы кітапша мен памфлеттер 200 фунт стерлингке ғана бағаланды, бұл Харт Дэвиске "өте ұятты" көрінді. Елизавета II Виктория патшайымының кітапханасынан кітап, ал патшайым ана Шеффилд табақтан жасалған шарап салқындатқышын сыйлады. 1990 жылдары кітапхана Уильям Жакс атты сериялық кітап ұрысының назарына ілікті. Аукционға қойылған бірнеше сирек кітаптың кітапханадан ұрланғаны анықталғаннан кейін полиция Жакстың ізін қуды, оны соттады және айыптады. Содан бері кітапхананың қауіпсіздік шаралары күшейтілді.
The chief instigator in the Library's foundation was Thomas Carlyle. He had become frustrated by the facilities available at the British Museum Library, where he was often unable to find a seat (obliging him to perch on ladders), where he complained that the enforced close confinement with his fellow readers gave him a "museum headache", where the books were unavailable for loan, and where he found the library's collections of pamphlets and other material relating to the French Revolution and English Civil Wars inadequately catalogued. In particular, he developed an antipathy for the Keeper of Printed Books, Anthony Panizzi (despite the fact that Panizzi had allowed him many privileges not granted to other readers), and criticised him, as the "respectable Sub Librarian", in a footnote to an article published in the Westminster Review. Carlyle's eventual solution, with the support of a number of influential friends, was to call for the establishment of a private subscription library from which books could be borrowed. The Earl of Clarendon was the Library's first President, William Makepeace Thackeray its first auditor, and William Gladstone and Sir Edward Bunbury sat on the first committee. The Belgian freedom fighter and former Louvain librarian Sylvain Van de Weyer was a vice president from 1848 to 1874. (Van de Weyer's father in law Joshua Bates was a founder of the Boston Public Library in 1852.) A vigorous and long serving presence in later Victorian times was Richard Monckton Milnes, later Lord Houghton, a friend of Florence Nightingale. Charles Dickens was among the founder members. In more recent times, Kenneth Clark and T. S. Eliot have been among the Library's presidents, and Sir Harold Nicolson, Sir Rupert Hart Davis and the Hon Michael Astor have been Chairmen. (Sir) Charles Hagberg Wright, who served as Secretary and Librarian from 1893 to 1940, is remembered as "the real architect of the London Library as it is today". He oversaw the rebuilding of its premises in the 1890s, the re cataloguing and rearrangement of its collections under its own unique classification system, and the publication of its catalogue in 1903, with a second edition in 1913–14 and later supplements. In 1957 the Library received an unanticipated demand from Westminster City Council for business rates (despite being registered as a tax free charity), and the Inland Revenue also became involved. At that time, most publishers donated free copies of their books to the library. A final appeal was turned down by the Court of Appeal in 1959, and a letter in The Times of 5 November from the President and Chairman (T. S. Eliot and Rupert Hart Davis) appealed for funds. A subsequent letter from Winston Churchill commented that "The closing of this most worthy institution would be a tragedy". Financial donations reached £17,000, and an auction of books, manuscripts and artworks on 22 June 1960 raised over £25,000 – enough to clear debts and legal expenses of £20,000. At the sale some T. E. Lawrence items donated by his brother fetched £3,800, Eliot's The Waste Land fetched £2,800, and Lytton Strachey's Queen Victoria £1,800, though 170 inscribed books and pamphlets from John Masefield fetched only £200, which Hart Davis thought "shamefully little". Queen Elizabeth II donated a book from Queen Victoria's library, and the Queen Mother a Sheffield plate wine cooler. In the 1990s, the Library was one of a number of academic and specialist libraries targeted by serial book thief William Jacques. The identification of several rare books put up for auction as having been stolen from the Library led the police to investigate Jacques and to his eventual prosecution and conviction. Security measures at the Library have since been improved.
Ғимараттар
1841 жылы құрылғаннан кейін кітапхана төрт жыл бойы 49 Палл Моллдың бірінші қабатындағы бөлмелерді пайдаланды. 1845 жылы ол 14 St James Square-ге көшіп, содан бері осы жерде орналасқан. Дегенмен, кітап қоры өскен сайын ғимараттар бірнеше рет өзгертіліп, кеңейтілді. Кітапхана алғаш рет Сент-Джеймс-сквердегі 1676 жылы салынған және кейіннен жаңартылған Beauchamp House үйінде орналасты. 1770 жылдары (ол Лорд Ньюхейвенге тиесілі болған кезде) Роберт Адамның жобасы бойынша оны қайта құру ұсынылды, бірақ бұл жоспар іске аспады. Бірақ, оған жақын уақытта жаңа фасады орнатылды. Алаңның солтүстік-батыс бұрышында орналасқан бұл үйдің көрші үйлерге қарағанда қасбеті кішкентай болды және 1895 жылы А. И. Дасент оны «алаңдағы ең нашар үй» деп сипаттады. Кітапхана 1845 жылдан бастап үйді жалға алды, ал 1879 жылы оны толыққанды сатып алды. Бастапқы жылдары шығындарды өтеу үшін бірнеше бөлмелер Лондонның Статистикалық қоғамына, Филологиялық қоғамына және Актуарийлер институтына жалға берілді. 1896–98 жылдары ғимарат Джеймс Осборн Смит жобасы бойынша толыққанды қайта салынды және осы ғимарат қазіргі кітапхана кешенінің алдыңғы бөлігі болып сақталды. Сент-Джеймс-скверге қарап тұрған қасбеті Портленд тасынан салынған және Лондонның зерттеу қызметі оны «ерекше эклектикалық» деп сипаттаған, кеңінен Якобетан стилінде шешілген. 1932–34 жылдары солтүстікке қарай тағы бір кеңейтім жасалды, нәтижесінде комитет бөлмесі (үлкен демеушінің құрметіне Превост бөлмесі деп аталды; қазір оқу бөлмесі ретінде пайдаланылады), өнер бөлмесі және кітап қоймаларының тағы бес қабаты салынды. Бұл жобаны Mewès & Davis фирмасы жүзеге асырды. 1944 жылдың ақпан айында, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, кітапханаға түскен бомбадан солтүстік кітап қоймалары қирады, 16 000 том, оның ішінде Биография бөлімінің көп бөлігі жойылды. Кітапхана шілдеде қайта ашылса да, ғимараттарды жөндеу 1950 жылдардың басына дейін аяқталмады. Соғыстан кейін кітапхана кеңістік мәселесін шешуге тырысты, бірақ кеңейту мүмкіндігі шектеулі болды. 1970 жылдардың басында Өнер бөлмесіне мезонин қосылды, 1992 жылы оқу бөлмесінің солтүстік бөлігінің үстіне төрт қабатты кітап қоймасы салынды, ал 1995 жылы кітапхананың артқы жағында, тоғыз қабаттан тұратын және негізінен сирек кітаптарды сақтауға арналған Анструтер қанаты (демеушісі Иан Анструтердің атымен аталған) бой көтерді. 2004 жылы кітапхана 1970 жылдарда салынған төрт қабатты кеңсе ғимаратын сатып алды, ол қазіргі ғимараттың солтүстік жағына іргелес орналасқан және жалпы сыйымдылықты 30%-ға арттырды. 2008 жылы ғимарат Т. С. Элиот үйі деп аталды. Бұл мүмкіндікті пайдаланып, кітапхана ғимаратының басым бөлігін күрделі жөндеуден өткізіп, қайта құрылымдау жұмыстары жүргізілді. Қызметкерлердің жұмыс орындары Т. С. Элиот үйіне көшірілді (ескі ғимараттарда кітап сақтау және мүшелерге арналған үй-жайлар үшін орын босады), жаңа оқу залы жарық көзіне орналастырылды, өнер бөлмесі толығымен қайта құрылды және қайта жобаланды, негізгі кітаптарды выдача залы жаңартылды, жаңа айналым жолдары салынды және басқа да өзгерістер енгізілді. Жұмыстың бірінші кезеңі, Т. С. Элиот үйін өзгерту және жаңарту 2007 жылы аяқталды, ал екінші кезеңі 2010 жылы аяқталды. Қайта құрудың сәулетшілері - Haworth Tompkins, ал Price & Myers құрылымдық инженерлерге кеңес берді, ал әжетханалар Тернер сыйлығының иегері Мартин Кридпен бірлесіп жобаланды. Ғимарат 1958 жылдың ақпан айынан бері Англияның Ұлттық мұра тізімінде ІІ дәрежелі ескерткіш ретінде тіркелген.
Following its foundation in 1841, the Library spent four years occupying rooms on the first floor of 49 Pall Mall. In 1845 it moved to 14 St James's Square, and this site has been its home ever since. However, its premises have undergone a considerable number of changes and extensions over the years as the collections have grown. The property in St James's Square first occupied by the Library was a house, Beauchamp House, built in 1676 and renovated at later dates. A proposal in the 1770s (when it was owned by Lord Newhaven) to rebuild it to a design by Robert Adam was abandoned, but it was refronted shortly afterwards. It was located in the north west corner of the square, and had a much smaller frontage than its neighbours, being described by A. I. Dasent in 1895 as "admittedly the worst house in the Square". The Library rented the house from 1845, but in 1879 bought the freehold. In the early years, to defray costs, some of the rooms were let to the Statistical Society of London, the Philological Society, and the Institute of Actuaries. In 1896–98 the premises were completely rebuilt to the designs of James Osborne Smith, and this building survives as the front part of the present library complex. The facade, overlooking St James's Square, is constructed in Portland stone in a broadly Jacobethan style, described by the Survey of London as "curiously eclectic".) In 1932–34 another extension was carried out to the north, incorporating a committee room (named the Prevost Room, after a major benefactor; now converted to use as a reading room), an Art Room, and five more floors of bookstacks: the architects on this occasion were the firm of Mewès & Davis. In February 1944, during the Second World War, the northern bookstacks suffered considerable damage when the Library suffered a direct hit from a bomb: 16,000 volumes were destroyed, including most of the Biography section. Although the library reopened in July, repairs to the buildings were not completed until the early 1950s. Following the war, the Library continued to experience a need for increased space, although the practical possibilities for expansion were limited. A mezzanine was inserted within the Art Room in the early 1970s; four floors of bookstack were constructed above the north bay of the reading room in 1992; and in 1995 the Anstruther Wing (named after its benefactor, Ian Anstruther) was erected at the extreme rear of the site, a nine storey building on a small footprint designed principally to house rare books storage. In 2004, the Library acquired Duchess House, a four storey 1970s office building adjoining the north side of the existing site, which increased overall capacity by 30%. The building was renamed T. S. Eliot House in 2008. The opportunity was taken for a major rationalisation and overhaul of the greater part of the library's premises. Staff activities were concentrated in T. S. Eliot House (freeing up space in the older buildings for book storage and members' facilities); a new reading room was inserted in a lightwell; the Art Room was completely restructured and redesigned; the main Issue Hall remodelled; new circulation routes created; and other alterations made elsewhere. The first phase of work, the modification and refurbishment of T. S. Eliot House, was completed in 2007; and the second phase in 2010. The architects for the redevelopment were Haworth Tompkins with Price & Myers acting as consulting structural engineers; while the toilets were designed in collaboration with Turner Prize winning artist Martin Creed. The building has been listed Grade II on the National Heritage List for England since February 1958.
Жазылу
1903 жылы жылдық мүшелік жарнасы 3 фунт стерлинг болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 3 фунт 3 шиллингке, ал кіру (тіркелу) ақысы 1 фунт 1 шиллингке дейін өсті. 1930 жылдары жарна 4 фунт 4 шиллинг, кіру ақысы 3 фунт 3 шиллинг болды, және жарналар 1950 жылдарға дейін осы деңгейде сақталды. (Шындығында, 1946 жылға қарай тіркелу ақысы 2 фунт 2 шиллингке төмендеді, бірақ 1951 жылға қарай ол 3 фунт 3 шиллингке қайта көтерілді.) 1981 жылдың қараша айында жылдық жарна 60 фунт стерлинг болды. Т.С. Элиот үйін сатып алғаннан кейін, 2008 жылдың қаңтарында ол 210 фунт стерлингтен 375 фунтқа дейін күрт өсті (бастапқы жарнасыз, және белгілі бір жеңілдіктермен). 2022 жылдың қаңтарынан бастап жеке мүшелік үшін жылдық жарна 525 фунт стерлингтен басталады. Жартылай бағамен жеңілдіктерге жас адамдар, жұбайлар/серіктестер және қолдау мүшелігі (толық бағаны төлей алмайтындар үшін жеңілдетілген жарна) кіреді. Қашықтан қолжетімділік және серіктес (кешкі және демалыс күндері) тарифтері 265 фунттан қол жетімді. Жасына байланысты өмір бойы мүшелікке тіркелуге болады, сондай-ақ мектептер, корпоративтік ұйымдар және басқа да мекемелер де мүше бола алады.
In 1903 the annual membership subscription was £3. Around the time of the First World War it was £3 3s, with an entrance (joining) fee of £1 1s. During the 1930s it was £4 4s with an entrance fee of £3 3s, and fees remained at this level into the 1950s. (In fact, by 1946 the joining fee had fallen to £2 2s, although by 1951 it had returned to £3 3s.) In November 1981 the annual subscription was £60. In the wake of the acquisition of T. S. Eliot House, it was raised dramatically in January 2008 from £210 to £375 (with no initial fee, and certain concessionary rates). As of January 2022 the annual fee for Individual membership is from £525. Half price concessionary rates include Young Person's membership, Spouse/Partner membership and Supported membership (a reduced fee for those unable to afford the full rate). Remote Access and Associate (evening and weekend) rates are also available from £265. Life membership is available, on a scale depending on age; and schools, corporate bodies and other institutions may also join.
Қолдау
Кітапхананың корпоративтік демеушілік бағдарламасы бар, ол жеке шаралар үшін кітапхананы эксклюзивті түрде жалға алу мүмкіндігін ұсынады. Құрылтайшылар шеңбері – кітапхананың жұмысын қолдауға арналған топ, ол 1841 жылы кітапхананың негізін қалауға атсалысқан алғашқы 500 мүшесінің құрметіне аталған. Құрылтайшылар шеңберінің мүшелері жыл бойы түрлі эксклюзивті шараларда жиналады.
The Library has a Corporate Patron scheme offering benefits including exclusive hire of the Library for private events. The Founders' Circle is a group dedicated to supporting the running of the Library, named in honour of the first 500 members who set the Library on its feet in 1841, the members of the Founders' Circle meet at a variety of exclusive events through the year.
Сыйлықтар мен байқаулар
2011 жылы кітапхана студенттер арасындағы сыйлықты іске қосты, бұл Ұлыбританиядағы жоғары білім беру мекемелерінің соңғы курсындағы студенттеріне арналған жазу байқауы болды. Тақырыбы – "Британияның болашағы мидың оң жақ бөлігінде", ал 2012 жылдың наурыз айында жеңімпаз деп Оксфорд университетінің Тринити колледжінің студенті Бен Мейсон жарияланды. 2013 жылы бұл сыйлық екінші рет Лондон Корольдік колледжінің студенті Кэтрин Нейвке табысталды, бірақ қазір ол тоқтатылды.
In 2011 the Library launched its Student Prize, a writing competition open to final year undergraduates at higher education institutions in the UK. The theme was "The future of Britain lies with the right hand side of the brain", and the winner was announced in March 2012 as Ben Mason, a student at Trinity College, Oxford. The prize was awarded for a second time in 2013 to Kathryn Nave, a student at King's College London, but has now been discontinued.
175 жылдығы
2016 жылдың мамыр айында кітапхана құрылғанына 175 жыл толуын үш күндік әдеби фестиваль – Сент-Джеймс алаңында өткен «Алаңдағы сөздер» фестивалімен атап өтті. Оны Джеймс Рунси мен Дэвид Кинастон ұйымдастырды, ал спикерлер қатарында жазушылар Себастьян Фолкс, Виктория Хислоп, Ник Хорнби, Филиппа Грегори және Элиф Сафак; тарихшылар Антони Бивор, Саймон Шама және Джерри Уайт; актерлер Саймон Расселл Бил, Элеонора Брон және Саймон Каллоу; сондай-ақ бұрынғы Англия крикет командасының капитандығын атқарған Майкл Атертон мен Майк Брирли болды.
In May 2016 the Library marked the 175th anniversary of its foundation with a three day literary festival, "Words In The Square", held in St James's Square. It was organised by James Runcie and David Kynaston, and speakers included the novelists Sebastian Faulks, Victoria Hislop, Nick Hornby, Philippa Gregory and Elif Safak; historians Antony Beevor, Simon Schama and Jerry White; actors Simon Russell Beale, Eleanor Bron and Simon Callow; and former England cricket captains Michael Atherton and Mike Brearley.
Мәдени сілтемелер
Кітапхана бірнеше әдебиеттік және көркем туындыларда бейнеленген.
The Library has featured in a number of works of literature and fiction.
Кино және теледидар
Дэвид Хейрдің "Үйге қайту" (1991) телефильмінде Джоли Ричардсон сомдаған басты кейіпкерлердің бірі кітапханада жұмыс істейді, және сол жерде түсірілімдер жүргізілді. BBC-нің "Жаңа тәсілдер" сериалының 7-ші маусымының 2-ші эпизоды (2010), "Кітап иісі" атты эпизодта кітапханада адам өлтіріледі.
In David Hare's TV film Heading Home (1991), one of the central characters, played by Joely Richardson, works in the Library, and scenes were filmed there. In the BBC series New Tricks, Series 7, Episode 2 (2010), "It smells of books", there is a murder in the Library.
Қожайындары
Кітапхана құрылғаннан кейін көп ұзамай Альберт ханзада оның қамқоршысы болуға келісті. Содан кейін патшалық қамқорлықты король Эдуард VII, король Георг V, король Георг VI, королева Елизавета, анасы королева, және королева Елизавета II атқарды.
Shortly after the Library's foundation, Prince Albert agreed to serve as its patron. Subsequent royal patrons have been King Edward VII; King George V; King George VI; Queen Elizabeth The Queen Mother; and Queen Elizabeth II.
Каталогтар
(10 томдық жинақ.) Кіріктіреді: Қосымша: 1913–20. 1920 жыл. Қосымша: 1920–28. 1929 жыл. Қосымша: 1928–53. 1953 (2 томдық). Пәндық көрсеткіш: (1-том). 1909 жыл. 2-том: Қосымшалар, 1909–22. 3-том: Қосымшалар, 1923–38. 1938 жыл. 4-том: (Қосымшалар), 1938–53. 1955 жыл.