Кіріспе
Артюр Кристофер Бенсон (24 сәуір 1862 – 17 маусым 1925) – ағылшын эссешісі, ақыны және ғалымы, Кембридж университетінің Магдалина колледжінің 28-ші магистрі. Ол Эдвард Элгардың «Коронация одасының» мәтінін, соның ішінде «Үміт пен даңқ елі» (1902) патриоттық әнінің сөздерін жазған. Оның әдеби сын-ескертпелері, өлеңдері және эсселер жинақтары жоғары бағаланды. Ол сонымен қатар қорқынышты әңгімелердің авторы ретінде де танымал.
Arthur Christopher Benson, (24 April 1862 – 17 June 1925) was an English essayist, poet and academic, and the 28th Master of Magdalene College, Cambridge. He wrote the lyrics of Edward Elgar’s Coronation Ode, including the words of the patriotic song "Land of Hope and Glory" (1902). His literary criticism, poems, and volumes of essays were highly regarded. He was also noted as an author of ghost stories.
Жас шағы мен отбасы
Бенсон 1862 жылғы 24 сәуірде Беркширдегі Веллингтон колледжінде, колледждің алғашқы директоры Эдвард Уайт Бенсонның (1829–1896) алты баласының бірі ретінде дүниеге келді. Ол кейін 1883 жылдан 1896 жылға дейін Кентербери архиепископы болды. Оның анасы Мэри Сиджвик Бенсон, философ Генри Сиджвиктің әпкесі еді. Бенсонның әдеби отбасының құрамына оның ағалары – «Мапп пен Лючия» романдарымен танымал Эдвард Фредерик Бенсон және Рим католиктігіне өткенге дейін Англия шіркеуінің дін қызметкері болған, көптеген танымал романдар жазған Роберт Хью Бенсон кірді. Олардың қарындасы Маргарет Бенсон суретші, жазушы және египтологиямен әуесқой болған. Бенсон отбасы үлкен жетістіктерге жеткенімен, трагедиялық оқиғаларға да тап болды: бір ұл мен қызы жас кезінде қайтыс болды, ал тағы бір қызы мен Артур өзінің әкесінен мұраланған болуы мүмкін екіполярлық бұзылыс немесе маниакалды-депрессивті психоз сияқты психикалық аурудан зардап шекті. Балаларының ешқайсысы үйленбеді. Дертке қарамастан Артур белгілі ғалым және жемісті жазушы болды. 10 жасынан 21 жасқа дейін ол кафедралық алаңдарда өмір сүрді, алдымен әкесі Линкольн кафедрасының канцлері болған Линкольнде, содан кейін әкесі Труроның алғашқы епископы болған Трурода. Ол шіркеу музыкасын және рәсімдерді ұнататын. 1874 жылы ол Шығыс Шиндегі дайындық мектебі – Темпл Гроув мектебінен Итонға стипендия жеңіп алды. 1881 жылы ол Кембридждегі Король колледжіне оқуға түсті, онда ол стипендиат болды (Король колледжі тек этондықтар ғана алатын стипендиялар ұсынды) және 1884 жылы классикалық трипоста бірінші сыныптық диплом алды.
Мансап
1885 жылдан 1903 жылға дейін Бенсон Итонда сабақ берді, бірақ 1904 жылы Кембриджге Магдалина колледжінің мүшесі ретінде ағылшын әдебиетінен дәріс оқу үшін оралды. Ол 1912 жылы колледждің президенті (магистрдің орынбасары) болды, ал 1915 жылдың желтоқсанынан 1925 жылы қайтыс болғанға дейін Магдалина магистрі (колледж басшысы) қызметін атқарды. 1906 жылдан бастап Грэшем мектебінің мүшесі болды. Магдалинаның қазіргі заманғы дамуына Бенсон үлкен үлес қосты. 1930 жылы жаңа Бенсон алаңы оның құрметіне аталды. Бенсон Лорд Эшермен бірлесіп 1907 жылы жарық көрген Виктория патшайымының хат алмасуын редакциялады. Оның өлеңдері мен эсселері, мысалы, «Колледж терезесінен» және «Аптон хаттары» (хаттар түрінде жазылған эсселер) замандастары арасында кеңінен танымал болды; ол өте ұзақ, шамамен төрт миллион сөзден тұратын күнделік қалдырды. Оның Данте Габриэль Россетти, Эдвард Фицджеральд, Уолтер Патер және Джон Раскин туралы әдеби сын-естемелері ең жақсы туындыларының қатарында саналады. Бенсон 1902 жылы король Эдуард VII мен королева Александраның тәж кию рәсімі үшін Эдвард Эльгардың музыкасына қосылған Корольдік гимнінің мәтінін жазды. Оның финалында Ұлыбританияның ең танымал патриоттық әндерінің бірі – «Үміт пен даңқ елі» («Land of Hope and Glory») орындалады.
Аңыздар
Өзінің ағалары Эдвард Фредерик пен Роберт Хью сияқты Бенсон да әуесқойларға арналған әңгімелердің авторы ретінде танымал болды. Олардың көп бөлігі, екі томдық "Тұңқырлар төбесі және басқа да әңгімелер" (1903) және "Күн батқан аралдар" (1904) кітаптарында, оның шәкірттері үшін моральдық аллегория ретінде жазылған. Артурдың қазасынан кейін Фред Бенсон жарияланбаған әуесқойлар туралы әңгімелер жинағын тапты және екеуін "Басил Нетерби" (1927) кітабына қосты. Бас әңгіме "Трехилдегі үй" деп өзгертілді, ал том "Ең соңғы тиын" деген ұзын шығармамен аяқталды, бірақ қалған әңгімелердің тағдыры белгісіз. "Пол Минстрель және басқа да әңгімелер" (1911, 1977 жылы қайта басылды) "Тұңқырлар төбесі және басқа да әңгімелер" мен "Күн бату аралдары" кітаптарының мазмұнын біріктіреді. Артурдың тоғыз әуесқой оқиғасы Дэвид Стюарт Дэвис (ред.), "Өлім ғибадатханасы: А. С. және Р. Х. Бенсонның әуесқой әңгімелері" (Wordsworth, 2007) кітабында, оның жеті ағасы Р. Х. Бенсонмен бірге, ал Артурдың тоғыз және Роберттің он шығармасы "Үйдегі әуесқойлар" (Ash Tree, 1996) кітабында жарияланды – бірлескен жинақтардың мазмұны ұқсас, бірақ толықтай бірдей емес.
Көзқарастар
"Мектеп мұғалімі" атты еңбегінде Бенсон 18 жылдық Итон тәжірибесінен кейін білім беру жөніндегі көзқарастарын қорытындылады. Ол ағылшын жеке мектептерінде кең таралған, балаларды "жақсы" және "сау" етуге, олардың зиялық дамуына зиян келтіретін үрдісті сынады. Корольдік әдебиет қоғамының мүшесі ретінде ол 1916 жылы "өлең, көркем проза, тарих және көркем әдебиет саласындағы ең лайықты еңбектерді марапаттау үшін" Бенсон медалін іске қосты.
Өлім
А. С. Бенсон Магдалена колледжінде жүрек тоқтауынан қайтыс болды және Кембридж қаласындағы Сент-Джайлс зиратында жерленді.
Сыни қабылдау
Қорқыныш жанрының сыншысы Р. С. Хаджи Бенсонның "Базил Недерби" романын "негізсіз ұмытылған" қорқыныш кітаптарының тізіміне қосты. Сэр Артур Куиллер Коуч Бенсонның "Феникс" өлеңін "Ағылшын поэзиясы антологиясының" (The Oxford Book of English Verse) бірінші және екінші басылымдарына енгізді.