Франсес Сарджент Озгуд: Американдық ақын өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Америка ақыны (1811–1850)

Фрэнсис Сарджент Осгуд (туған Локк; 18 маусым 1811 – 12 мамыр 1850) – американдық ақын және өзінің заманындағы ең танымал әйел жазушылардың бірі. "Фэнни" деген есіммен белгілі болған ол Эдгар Аллан Попен алмасылған романтикалық өлеңдерімен де әйгілі.

Ерте өмір

Франсис Сарджент Локк Бостон қаласында, Массачусетс штатында, бай саудагер Джозеф Локк пен оның екінші әйелі Мэри Ингерсолл Фостер отбасында дүниеге келді. Оның әкесінің бірінші әйелі Марта Ингерсолл, Мэридің әпкесі болды. Мэри сонымен қатар Бенджамин Фостердің жесірі еді, одан Уильям Винсент Фостер және Анна Мария Уэллс есімді екі баласы болды. Анна Мария да жарияланған ақын және Франсистің жақын досы болды. Джозеф пен Мэридің жеті баласы болды, олардың ішінде тағы бір жазушы – Эндрю Эйчсон Локк та бар еді. Ол Массачусетс штатының Хингхэм қаласында өсті және жас кезінде беделді Бостон жас қыздар лицейіне қатысты. Оның өлеңдері алғаш рет он төрт жасында редактор Лидия Мария Чайлдтың "Juvenile Miscellany" атты екі айлық балалар поэзиясы журналында жарияланды. Олар үйленгеннен кейін Англияға көшіп кетті. 1836 жылдың 15 шілдесінде олардың тұңғыш қызы Эллен Фрэнсис дүниеге келді. 1838 жылы Англияда жүргенде ол "Жаңа Англия гүлдерінің шоғы" атты өлеңдер жинағын жариялады, оның ішінде бес актілі драмалық өлең "Эльфрида" да бар еді. Содан кейін ол "Тағдыр сандығы" атты тағы бір өлеңдер жинағын шығарды. Әкесінің қайтысынан кейін Осгудтар 1839 жылы Бостонға оралды. 1839 жылдың 21 шілдесінде екінші қызы Мей Винсент дүниеге келгеннен кейін олар Нью-Йорк қаласына көшіп барды. Осгуд Нью-Йорк әдеби қоғамының танымал мүшесі және жемісті жазушы болды. Оның көптеген шығармалары сол кездегі кең таралған әдеби журналдарда жарияланды. Ол кейде "Кейт Кэрол" немесе "Вайолет Вэйн" деген псевдонимдермен жазды. Оның "Гүлдер поэзиясы және поэзия гүлдері" атты кітабы 1841 жылы жарық көрді. Оның басқа да жарияланған шығармалары: "Баршақ, балаларға арналған жаңа жылдық сыйлық" (1842), "Роза, өлеңмен суреттемелер" (1842), "Мысық етік киген" (1842), "Карабас маркізі" (1844) және "Нью-Йорктегі зарлы даусы" (1846). Оның кәсіби өмірі табысты болғанымен, жеке өмірі қиындыққа толы болды. Осгудтардың 1843 жылға қарай ажырасқаны болжанады. Франсис Осгудтың үшінші қызы Фанни Фэй Осгуд 1846 жылдың маусым айында дүниеге келді.

Frances Sargent Locke was born in Boston, Massachusetts to Joseph Locke, a wealthy merchant, and his second wife, Mary Ingersoll Foster. Her father's first wife, Martha Ingersoll, was the sister of Mary, his second wife. Mary was also the widow of Benjamin Foster, by whom she had two children: William Vincent Foster and Anna Maria Wells, who would also become a published poet and close associate of Frances. Joseph and Mary had seven children, including another writer, Andrew Aitchison Locke. She grew up in Hingham, Massachusetts and as a young woman she attended the prestigious Boston Lyceum for Young Ladies. Her poetry was first published when she was fourteen in a bimonthly periodical of children's poetry called Juvenile Miscellany by editor Lydia Maria Child. After their marriage, the couple moved to England. On July 15, 1836, their first daughter, Ellen Frances, was born. In 1838, while in England, she published her collection of poems A Wreath of Flowers from New England which included Elfrida, a dramatic poem in five acts. She then published another volume of poetry, The Casket of Fate. Due to her father's death, the Osgoods returned to Boston in 1839. After the birth of their second daughter, May Vincent, on July 21, 1839, they moved to New York City. Osgood became a popular member of the New York literary society and a prolific writer. Many of her writings were published in the widely popular literary magazines of the time. She sometimes wrote under the pseudonyms "Kate Carol" or "Violet Vane". Her book, The Poetry of Flowers and the Flowers of Poetry was published in 1841. Some of her other published works were The Snowdrop, a New Year Gift for Children (1842), Rose, Sketches in Verse (1842), Puss in Boots (1842), The Marquis of Carabas (1844) and Cries in New York (1846). Although she was successful in her professional life, her personal life suffered. It is speculated that the Osgoods separated by 1843. Frances Osgood's third daughter, Fanny Fay Osgood, was born in June of 1846.

Помен қарым-қатынасы

1845 жылдың ақпан айында По Нью-Йоркте лекция оқыды, онда ол американдық поэзияны, әсіресе Генри Уодсворт Лонгфеллоуды сынады. Бірақ ол Осгудты ерекше атап, оның әдебиетте жарқын болашағы бар екенін айтты. Ол лекцияға қатыспаса да, досына хат жазып, Поның "сол кездегі ең қатал сыншы" деп танылғанын, сондықтан оның мақтауы одан да құндырақ екенін жеткізді. По мен Осгудтың 1845 жылдың наурыз айында Натаниел Паркер Уиллис арқылы танысқаны айтылады. Поның әйелі Вирджиния тірі болғанмен, денсаулығы нашар еді. По Осгудқа қызығушылық танытқан болуы мүмкін, себебі екеуі де Бостонда туған және Вирджинияға ұқсас, нәзік мінезді болған. Ол, Вирджиния сияқты, туберкулездің бастапқы сатысында болуы да мүмкін. 1845 жылы По "Бродвей журналының" үштен бірін иелену арқасында Осгудтың бірнеше өлеңдерін, оның ішінде шумақтыларын жариялады: "Ручейдің арманы" (1845), "Солай болсын. " (1845), "Махаббатқа жауап" (1845), "Көктем" (1845), "Құпия сөз" (1845), "Эхо әні" (1845), "Қолай" (1845), "Кеме апатқа ұшырады" (1845) және "Леди Джеральдинге" (1845). По өзі де жауап ретінде өлеңдер жазды, кейде Эдгар Т. С. Грей деген псевдониммен. Оның ең танымал өлеңдерінің бірі – "Валентин". Бұл өлең, шындығында, Осгудтың атын жасырған жұмбақ. Оның шешімін іздеу үшін, бірінші жолдан бірінші әріп, екінші жолдан екінші әріп, және т.с.с. алу керек. Осы құмарлық алмасуға қарамастан, По мен Осгудтың қарым-қатынасы көбінесе таза достық деп есептеледі. Қызығы, Поның әйелі Вирджиния осы қарым-қатынасты қолдады және Осгудты жиі үйлеріне шақырып тұрды. Вирджиния олардың достығы күйеуіне жақсы әсер етеді деп сенді. Мысалы, По Осгудты әсер ету үшін ішімдіктен бас тартқан. Вирджиния өзінің жақын арада қайтысын сезінген болуы мүмкін және Поға күтім жасайтын адамды іздеген. Осгудтың күйеуі Самуил де наразылық білдірмеді, өйткені әйелінің импульсивті мінезіне үйренген еді, және өзі де адал емес адам ретінде танымал болған. Осгуд өзінің қоғамдық беделін сақтау үшін Маргарет Фуллер мен Энн Линчті Поға оның жеке хаттарын жоюды сұрауға жіберді. 1846 жылдың шілдесінде Осгудтың күйеуі Самуил Эллеттен әйеліне өкінуін талап етті, әйтпесе оны қорлағаны үшін сотқа беретінін мәлімдеді. Эллетт жауап хатында өзінің мәлімдемесінен бас тартып, кінәны По мен оның әйелі Вирджинияға таңды. Осгуд пен По 1847 жылдан кейін бір-бірімен қарым-қатынас жасаған жоқ. По Осгудпен әдеби флиртке түскен жалғыз адам емес еді. Бірнеше ер адам оған деген құмарлықтарын білдірді, соның ішінде Руфус Вилмот Грисуолд, оған Осгуд поэзия кітабын арнады. Ол сондай-ақ өзінің есімін Грисуолдпен біріктірген Валентин өлеңін де жазды. Күйеуі суретші ретінде ақша табуда қиналғандықтан, 1849 жылы оны тастап, Калифорниядағы алтын іздеуге кетті. Ол әйелі қайтыс болғанға дейін оралды. Сол кезде ол сөйлеу қабілетін жоғалтқан еді, оның соңғы сөзі "періште" деп күйеуіне тақтаға жазылды. Ол Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Маунт-Оберн зиратында, ата-анасының қабіріне жерленді. Оның ұялшақ мінезіне қарамастан. Ол балаларына жазған өлеңдері сезімтал емес, бірақ әдебиет тарихшысы Эмили Стайпс Уоттс олардың "әйелдер поэзиясында бұрын толыққанды білдірілмеген ойлар мен эмоцияларды шынайы түрде жеткізуге жасалған адал тырысқандықтарын" көрсетеді, олардың өсіп-жетілуі мен әл-ауқаты туралы шынайы алаңдаушылықты көрсетеді. Грисуолд бірде оның өлеңдерін "әңгімелесудің еркіндігімен" жасайтынын айтқан. По оның шығармаларын қарап, "біздің ойымызша, ол біздің елімізде де, Англияда да теңдесі жоқ" деп жазды. Ол оның поэзия жинағын "Жаңа Англия гүлдерінің шоғы" атты шығармасын 1846 жылғы қыркүйекте "Годидің әйел кітабында" қарап, оның авторы "терең сезім мен тамаша талғамды" көрсетеді және оның жұмысы кеңінен таралғанға лайық екенін айтты.

In February 1845, Poe gave a lecture in New York in which he criticized American poetry, especially that of Henry Wadsworth Longfellow. He made special mention, however, of Osgood, saying she had "a rosy future" in literature. Though she missed the lecture, she wrote to her friend, saying Poe was "called the severest critic of the day", making his compliment that much more impressive. It is believed Poe and Osgood first met in person when introduced by Nathaniel Parker Willis in March 1845 when Osgood had been separated from (but not divorced from) her husband. Poe's wife, Virginia, was still alive, but in ill health. Poe may have been attracted to Osgood because they were both born in Boston and possibly due to her childlike qualities which were similar to Virginia's. She may have already been in an early stage of tuberculosis, just like Virginia. In 1845, Poe used his role as one third owner of the Broadway Journal to print some of Osgood's poems, including some flirtatious ones: "The Rivulet's Dream" (1845), "So Let It Be. To " (1845), "Love's Reply" (1845), "Spring" (1845), "Slander" (1845), "Echo Song" (1845), "To " (1845), "A Shipwreck" (1845) and "To 'The Lady Geraldine" (1845). Poe responded with published poems of his own, occasionally under his pseudonym of Edgar T. S. Grey. Most notable is his poem "A Valentine". The poem is actually a riddle that conceals Osgood's name, found by taking letter 1 from line 1, letter 2 from line 2, and so on. Despite these passionate interchanges, the relationship between Poe and Osgood is often considered purely platonic. Oddly, Poe's wife Virginia approved of the relationship and often invited Osgood to visit their home. Virginia believed their friendship had a "restraining" effect on her husband. Poe had given up alcohol to impress Osgood, for example. Virginia may also have been aware of her own impending death and was looking for someone who would take care of Poe. Osgood's husband, Samuel, also did not object, apparently used to his wife's impetuous behavior; he himself had a reputation as a philanderer. Osgood, in an attempt to protect her public character, sent Margaret Fuller and Anne Lynch to request Poe return her personal letters to him to be destroyed. In July 1846, Osgood's husband, Samuel, demanded Ellet apologize to his wife, lest he sue her for defamation. Ellet responded in a letter, retracted her statements, and put the blame on Poe and his wife, Virginia. Osgood and Poe did not interact after 1847. Poe was not the only man to engage in literary flirtation with Osgood. Several men wrote of their affection for her, including Rufus Wilmot Griswold, to whom Osgood dedicated a book of poetry. She also wrote a Valentine poem that mingled her own name with Griswold's. Her husband, having difficulty making money as a painter, left her again in 1849 to join the California Gold Rush. He returned shortly before her death. By then, she had lost her ability to speak; her last word, "angel", was written on a slate to her husband. She was buried in her parents' lot at Mount Auburn Cemetery in Cambridge, Massachusetts. despite her shy personality. The poems written to her children are not sentimental, but literary historian Emily Stipes Watts wrote that they "are honest attempts to express thoughts and emotions never so fully expressed before by women in poetry" depicting a sincere concern for their development and well being. Griswold once said that she created poems "with almost the fluency of conversation". Poe, in a review of her work, wrote that she was "absolutely without rival, we think, either in our own country or in England". He reviewed her poetry collection A Wreath of Flowers from New England in the September 1846 issue of Godey's Lady's Book, saying that its author exhibits "deep feeling and exquisite taste" and her work deserved wider circulation.