Кіріспе
Джозеф Мерсер (9 тамыз 1914 – 9 тамыз 1990) – ағылшын футболшысы және жаттықтырушысы. Мерсер футболшы карьерасында «Эвертон» және «Арсенал» клубтарында қорғаушы ретінде ойнаса, кейін «Астон Вилла» және «Манчестер Сити» клубтарына бас жаттықтырушы болып келді, сондай-ақ Англия ұлттық футбол құрамасының уақытша бас жаттықтырушысы қызметін атқарды. Оның әкесі Ұлы соғыста газ шабуылынан туған денсаулық проблемаларынан кейін қайтыс болды, Мерсер 12 жаста болған кезде. Сол жақ жартылай қорғаушы Мерсер алғаш «Элсмир Порт Таун» клубында ойнады. Ол қарсыласының қимылын жақсы сезінетін, күшті тәсілдемеші еді. 1932 жылы 18 жасында «Эвертонға» қосылып, 1935–1936 маусымында тұрақты түрде бірінші құрамға ілікті. Мерсер «Эвертон» үшін 186 матч өткізіп, екі гол соқты және 1938–1939 маусымында Лига чемпионы атанды. «Эвертон» сапында ойнаған кезінде 1938–1939 жылдары Англия құрамасына 5 рет шақырылды. Өзінің буынындағы көптеген футболшылар сияқты, Мерсер Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жеті маусым футболдан шеттеді. Ол сержант-майор болды және 26 халықаралық соғыс матчында ойнады, олардың көпшілігінде капитандыққа ие болды. «Эвертон» жаттықтырушысы Тео Келли Мерсерді Шотландияға қарсы матчта жақсы ойнамағаны үшін айыптады, бірақ шындығында Мерсер қатты шеміршек жарақатын алған еді. Тіпті ортопед маманымен кеңескеннен кейін де «Эвертон» басшылығы оның сөзіне сенбеді және Мерсер операциялық араласу шығындарын өзі төлеуге мәжбүр болды. Соғыс жылдары Мерсер «Честер Сити» клубында шақырылған ойыншы ретінде ойнады және 1942 жылдың қыркүйек айында «Галифакс Таунға» қарсы өткен матчта 4:1 есебімен жеңіске жетті. 1946 жылдың соңында Мерсер 9 000 фунт стерлингке (2022 жылғы бағамен 471 362 фунт стерлинг) «Арсеналға» ауысты, Ливерпульден қалалық поездемен қатынайтын. Келли Мерсердің басқа ойыншылармен қоштасу үшін «Эвертонға» қайтуына себеп болатын аяқ киімдерін трансфер келіссөздеріне алып келді. «Арсенал» сапындағы алғашқы матчын 1946 жылдың 30 қарашасында «Болтон Уондерерстің» қарсынында өткізді. «Арсеналға» келгеннен кейін Мерсер клуб капитаны болды. Капитан ретінде ол «Арсеналды» 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-шы жылдардың басындағы табысқа жеткізді, команданы турнир кестесінің төменгі жағынан шығарып, 1947–1948 маусымында Лига чемпионы атағын жеңіп алды. Мерсер 1950 жылы ФА кубогының жеңімпазы болды және сол жылы FWA Жыл футболшысы деп танылды. Ол «Арсеналды» 1952 жылы Кубок финалына жеткізді, бірақ «Ньюкасл Юнайтедке» 1:0 есебімен жеңілді. Келесі жылы «Арсенал» Мерсердің үшінші Лига титулын жеңіп алды, 1952–1953 жылғы Лига чемпионатында голдар есебі бойынша жеңіске жетті. Мерсер 1953 жылдың мамырында зейнеткерлікке шығуға шешім қабылдады, бірақ көп ұзамай ойыннан бас тартып, 1953–1954 маусымында «Арсеналға» оралды. 1954 жылдың 10 сәуірінде «Ливерпульге» қарсы матчта командаласы Джо Уэйдпен соқтығысып, екі жерден аяғы сынды, бір жылдан кейін футбол карьерасын аяқтады. Мерсер «Арсенал» сапында барлығы 275 матч өткізіп, екі гол соқты. 1955 жылдың 18 тамызында футболға оралып, маусымның алғашқы матчына дейін екі күн бұрын «Шеффилд Юнайтедтің» жаттықтырушысы болды. Мерсер қайтыс болған жаттықтырушы Рег Фрименнің орнына тағайындалды. Жаттықтырушылық мансабында ол сәттілікке жете алмады және алғашқы маусымы команданың лигадан төмен түсуімен аяқталды. Басқарушылықтың қалған уақытын Екінші дивизионда өткізді және 1958 жылдың желтоқсанында басқа клубқа ауысуды қалап, отставкаға келіп, Бірінші дивизиондағы соңғы орында тұрған «Астон Виллаға» көшті. Ол команданы ФА кубогының жартылай финалына жеткізгенімен, екінші дивизионға қайтадан түсті. «Виллада» талантты жас ойыншыларды қалыптастырды және оның командасы «Мерсер Майнорс» деп аталды. 1961 жылы алғашқы Лига кубогында «Вилланы» жеңіске жеткізді, бірақ 1964 жылы инсульт алды және жазылғаннан кейін «Астон Вилла» басқармасымен жұмыстан шығарылды. Осыған қарамастан, денсаулығы жақсарып, 1965–1971 жылдары «Манчестер Сити» клубының жаттықтырушысы ретінде үлкен жетістіктерге қол жеткізді. «Мейн Роудтағы» алғашқы маусымында клуб 1966 жылы Екінші дивизион титулын жеңіп, жоғары лигаға оралды. Екі маусымнан кейін Мерсер «Манчестер Ситиді» 1967–1968 жылғы Бірінші дивизион чемпионы атанды, содан кейін 1969 жылғы ФА кубогын, 1970 жылғы Лига кубогын және 1970 жылғы Еуропа кубогын жеңіп алды. 1970–1971 маусымында Мерсердің көмекшісі Малкольм Эллисонмен келіспеушіліктер туды, екеуі де «Манчестер Ситиді» сатып алу шайқасына қатысты. Мерсер құрметке ие Альберт Александр аға басқарған қазіргі басқарманы қолдады, ал Эллисон Питер Свелс басқарған қарсы топты қолдады, өйткені оған өз құқығында жаттықтырушы болатыны уәде етілді. Сатып алу сәтті аяқталды және Мерсердің машина тұрақ орны мен кеңсесі алынып тасталғанын білгенде, ол таң қалды. Бұл Мерсердің 1971 жылдың қазан айында «Манчестер Ситидің» бас менеджері болып тағайындалуына және Эллисонның команданы басқаруын қамтамасыз етті. Маусым соңында Мерсер «Манчестер Ситиден» кетіп, «Ковентри Ситидің» жаттықтырушысы болды, ол 1972–1974 жылдары басқарды. Сонымен қатар, Мерсер 1974 жылы сэр Альф Рамси отставкаға кеткеннен кейін Англия ұлттық футбол құрамасының уақытша бас жаттықтырушысы болды. Оның басқаруында Англия 1974 жылғы Британдық үй чемпионатын жеңіп алды, бұл титул Шотландиямен бөлісті. Барлығы Мерсер жеті матч өткізіп, олардың үшеуінде жеңіске жетті, үш ойын тең аяқталды және біреуінде жеңілді. Англия Футбол қауымдастығы осы нәтижелерге риза болды және Мерсердің ұзақ мерзімді қызметке тағайындалу мүмкіндігі туралы сұрақтар туды, оның көмекшісі «Ковентри Ситиден» Гордон Милн болды. Мерсер де келісімге дайын болғандай көрінді, бірақ Англия Футбол қауымдастығы басқа жоспарды жасады, қолда бар ең табысты ағылшын жаттықтырушысы «Лидс Юнайтедтің» Дон Ревиіне ұсыныс жасады.
Joseph Mercer (9 August 1914 – 9 August 1990) was an English footballer and manager. Mercer, who played as a defender for Everton and Arsenal in his footballing career, also went on to manage Aston Villa and Manchester City, and was the caretaker manager of the England national football team. His father died following health problems resulting from a gas attack during the Great War, when Mercer was only 12. Mercer, a left half, first played for Ellesmere Port Town. He was a powerful tackler and good at anticipating an opponent's moves. He joined Everton in September 1932 at the age of 18 and claimed a regular first team place in the 1935–36 season. Mercer made 186 appearances for Everton, scoring two goals and a winning a League championship medal in the 1938–39 season. While playing for Everton, he gained five England caps between 1938 and 1939. Like many players of his generation, Mercer lost out on seven seasons of football due to the Second World War. He became a sergeant major and played in 26 wartime internationals, many of them as captain. The Everton manager Theo Kelly accused Mercer of not trying in an international against Scotland, but in reality, Mercer had sustained a severe cartilage injury. Even after consulting an orthopaedic specialist, the Everton management refused to believe him and Mercer had to pay for the surgery himself. During the war, Mercer guested for Chester City, making his debut in a 4–1 win over Halifax Town in September 1942. Mercer moved in late 1946 for £9,000 (2022: £471,362) to Arsenal, commuting from Liverpool; Kelly brought Mercer's boots to the transfer negotiations to prevent Mercer having a reason to go back to say goodbye to the other players at Everton. He made his Arsenal debut against Bolton Wanderers on 30 November 1946 and soon after joining Arsenal, Mercer became club captain. As captain, he led Arsenal through their period of success in the late 1940s and early 1950s, helping to haul his side from the lower end of the table to win a League championship title in the 1947–48 season. Mercer went on to win an FA Cup winner's medal in 1950 and was voted FWA Footballer of the Year the same year. He led Arsenal to the Cup final in 1952, which they lost 1–0 to Newcastle United. The following year, they bounced back to win his third League title with Arsenal winning the 1952–53 League championship on goal average. Mercer initially decided to retire in May 1953, but soon recanted and returned to Arsenal for the 1953–54 season. On 10 April 1954, he broke his leg in two places after a collision with teammate Joe Wade in a match against Liverpool, and finally called time on his footballing career the year after. Mercer played 275 times for Arsenal in all, scoring two goals. On 18 August 1955, he returned to football, becoming manager of Sheffield United two days before their first game of the season against Newcastle United. Mercer was appointed to replace manager Reg Freeman who had died during the close season. As a manager, he began inauspiciously and his first season ended in relegation. The rest of his time as manager was spent in the Second Division and in December 1958, wanting to move to another club, he resigned and moved to Aston Villa who were bottom of the First Division. Although he led them to the FA Cup semi finals, he was relegated to Second Division once again. He moulded a talented young side at Villa and his team became known as the "Mercer Minors". He led Villa to victory in the inaugural League Cup in 1961, but suffered a stroke in 1964 and was then sacked by the Aston Villa board upon his recovery. Despite this, his health improved and he went on to enjoy great success as a manager with Manchester City between 1965 and 1971. In his first season at Maine Road, the club won the 1966 Second Division title to regain top flight status. Two seasons later, Mercer led Manchester City to the 1967–68 First Division championship, and went on to win the 1969 FA Cup, the 1970 League Cup, and the 1970 European Cup Winners' Cup. In the 1970–71 season, Mercer had a dispute with his assistant Malcolm Allison, after the two men became embroiled in Manchester City's takeover battle. Mercer supported the existing board, led by the respected Albert Alexander Sr., while Allison supported the rival group led by Peter Swales after being promised that he would be manager in his own right. The takeover succeeded, and Mercer was shocked to discover that his car parking space and office were removed. This led to Mercer moving upstairs to become general manager at Manchester City in October 1971, with Allison taking over as team manager. Mercer left Manchester City at the end of the season and became manager of Coventry City, whom he managed from 1972 to 1974. During the same time, Mercer was also caretaker manager of the England national football team for a brief period in 1974 after Sir Alf Ramsey's resignation. During his time in charge, England won the 1974 British Home Championship title which was shared with Scotland. In total, Mercer was in charge for seven games, winning three of them, drawing another three and losing one. The FA was so impressed by these performances that questions arose about the possibility of Mercer taking the job on a longer term basis, with, as an assistant, his Coventry City protege Gordon Milne. Mercer, too, seemed open to persuasion but the FA was working on another plan, putting out feelers to the most successful English club manager available, Leeds United's Don Revie.
Кейінгі өмірі
Ковентри Сити бас жаттықтырушысы лауазымынан кеткеннен кейін, ол 1975 жылдан 1981 жылы зейнетке шыққанға дейін клубтың директоры болып қызмет етті. Ол сондай-ақ, Ривакре ложасы №5805-ке қатысатын белсенді масон болды, ол Эллесмер-Портта орналасқан. 1970 жылы наурыз айында Мерсер «This Is Your Life» телешоуының батыры болды, ол Эмонн Эндрюс тарапынан күтпеген сыйға ие болды. 1976 жылы футболға қосқан үлесі үшін оған Британ империясы орденінің офицері мәртебесі берілді. Өмірінің соңғы жылдары ол Альцгеймер ауруынан зардап шекті және 1990 жылы 76 жасқа толып, сүйікті креслосында отырып қайтыс болды. Оны жесірі Нора сақтап қалды, ол футболға әуес болды және көп жылдар бойы Манчестер Сити командасын қолдау үшін матчтарға қатысты. Ол 2013 жылдың наурызында қайтыс болды, ал оның қоштасу рәсіміне 120-дан астам адам қатысты, олардың ішінде Ситидің легендалары Майк Саммерби, Тони Бук, Колин Белл және Джо Корриган, сондай-ақ Бобби Чарлтон болды. Оның есімі Манчестер Ситидің бұрынғы клубының құрметіне Манчестер стадионындағы Джо Мерсер жолына берілді. Жол бойында белгілі манчестерлік суретші Марк Кеннедидің Мерсердің екі мозаикасы орналасқан: біреуі Лига Чемпионаты кубогын көтеріп тұрған күлімдеген бейнесін, екіншісі – оның Мейн Роуд алаңына қарап, Киппакс трибунасына бұрылған арқасын бейнелейтін танымал суреттің нұсқасы. Оның Ситиге қосқан үлесі Манчестер стадионында «Auld Lang Syne» әуенімен орындалатын Киппакс әнінде мәңгі есте қалды: «Стретфорд Энд дауымен айқайлады: «Аспан Көктерінің соңы келді!» Джо Мерсер келді. Біз ойын ойнадық. Біз «Ротерхэм Юнайтедке» бардық, 1:0 есебімен жеңіске жеттік және Бірінші дивизионға оралдық. Біз Лиганы, Кубокты жеңдік, Еуропада да болдық. Біз тағы да Лигада жеңіске жеткенде, сіздерге осы әнді айтамыз: «Сити, Сити, Сити!» Мейн Роудтағы корпоративтік люкс, Джо Мерсер люксі 1993 жылы оның жесірі Нора тарапынан ресми түрде ашылды. Гудисон стадионында да осындай нысан бар. 1993 жылы Мерсердің ресми өмірбаянын Гари Джеймс жазды. Бұл кітап алты ай ішінде сатылып бітті және 2010 жылдың басында қайта қаралып, қайта басылды. Мерсердің суреті Эмираттар стадионының айналасын безендіретін қабырғалық суретте де бейнеленген. Мерсер 2009 жылдың 4 шілдесінде Престондағы Ұлттық футбол мұражайындағы Англия футбол құрмет залына енгізілді. Ол менеджерлік жетістіктері үшін марапатталды.
Басқарушылық статистика
TeamNatFromToRecordGWDLWin %Шеффилд ЮнайтедТамыз 1955Желтоқсан 195815664355741.0Астон ВиллаЖелтоқсан 1958Шілде 1964282120639942.6Манчестер СитиШілде 1965Қазан 1971292124828642.5Ковентри СитиМаусым 1972Мамыр 19749029223932.2Англия (уақытша)Мамыр 1974Маусым 1974733142.9