Кіріспе
Чарльз Л. Ми (Charles L. Mee, 1938 жылы туған) – американдық драматург, тарихшы және жазушы. Ол табылған мәтіндерді радикалды түрде қайта құру арқылы коллаж стилінде пьеса жазумен танымал. Сонымен қатар, ол Колумбия университетінде театр бойынша арнайы лектор.
Charles L. Mee (born September 15, 1938) is an American playwright, historian and author known for his collage like style of playwriting, which makes use of radical reconstructions of found texts. He is also a Special Lecturer of theater at Columbia University.
Ерте өмір және мансап
Ми 1938 жылы Иллинойс штатының Эванстон қаласында дүниеге келді. Ол он төрт жасында полиомиелитке шалдықты. Оның "Шамалы ғана қалыпты өмір" (1999) атты естеліктерінде осы оқиғаның оның өміріне қалай әсер еткені баяндалады. 1960 жылы Гарвард университетін бітірген соң Ми Гринвич Виллиджге көшіп, Бродвейдің екінші сахнасының бір бөлігіне айналды. 1962 және 1964 жылдар аралығында оның пьесалары Ла Ма Ма Э.Т.С., Кафе Сино, Театр Жаратылыс және Онтологиялық Гистерикалық Театр сияқты жерлерде қойылды. 1961 жылы Ми American Heritage баспасында жұмыс істей бастады, кейіннен екі айда шығатын Horizon: A Magazine of the Arts журналының редакторы болды. Сондай-ақ ол 1964 жылға дейін Нью-Йорк университетінен жарық көрген Tulane Drama Review журналының кеңесші редакторы, ал 1964 жылдан 1965 жылға дейін оның орынбасар редакторы болды. (Журнал қазір TDR деп аталады).
Әдеби мансап
Өзін және отбасын асырау үшін 1965 жылы Ми драматургиядан кітап жазуға көшті. Оның көптеген ғылыми-популярлық кітаптарының біріншісі – «Лоренцо Де Медичи және Ренессанс» 1969 жылы HarperCollins Juvenile Books баспасында жарық көрді. Сонымен қатар, ол Вьетнам соғысына қарсы саяси қозғалысқа белсенді қатысып, соғысқа қарсы конгресс үміткерлерін қолдады және соғысқа қарсы poleмикалық мақалалар жазды. Ол 20 жыл бойы театрға оралмады. 1970 жылдары Ричард Никсонды импичментке салуды талап еткен «Президенттік комитет» ұйымын құрды және оның төрағасы болды. Оның саяси белсенділігі нәтижесінде ол жалпы оқырман қауымы үшін саяси тарихтар жаза бастады. 1945 жылғы Потсдам конференциясы туралы «Потсдамдағы кездесу» (1975) кітабы Әдеби гильдияның басты таңдауы болып танылды және Дэвид Саскинд оны фильм мен теледидарға бейімдеді. Ол саммит дипломатиясы, халықаралық билік бөлісі және американдық тарих туралы көптеген кітаптар жазды, соның ішінде «Тәртіптің соңы: Версаль 1919» (1980), «Маршалл жоспары: Pax Americana-ның басталуы» (1987) және 1787 жылғы Конституциялық конвент туралы «Халықтың генийі» (1987). «Құдай ойнау: Әлемді өзгерту үшін тағдырлы кездесулер» (1993) – Мидің тарих саласындағы соңғы жарияланған еңбегі. «Халдеманға сапар және басқа да ойлар» (1976) кітабы Time журналында «автобиографиялық толғаныс, американдық Республикаға арналған ағымдағы хат, мойындау және демократиялық саясат туралы эссе» деп сипатталды. 2002 жылы Грейл Маркус бұл кітапты американдық патриотизм туралы оқыған ең жақсы кітаптардың бірі деп атады. 2017 жылы Дуайт Гарнер New York Times газетінің «Америкалық сұлулар» бағанында бұл еңбекті «Ричард М. Никсонның президенттігі және американдық рухтың тарылуы туралы ең жақсы және ең аз танымал кітаптардың бірі» деп сипаттады.
Жазу стилі мен әдісі
Мее өзінің (қайта)жасау жобасы деп аталатын сайтында: «Түпнұсқа пьеса деген нәрсе жоқ» дейді. Сондай-ақ, оның пьесалары «Макс Эрнсттің Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Fatagaga туындыларын жасаған тәсілмен құрастырылған: мәтіндер көбінесе басқа мәтіндерден алынған немесе олардан шабыттанған». Эрин Б. Мидің Мэймен жасаған жұмысы туралы сұхбаты, манифест және басқа материалдар TDR 46:3 (T175) санында жарияланды.
Интернет қолдану
Мэй 1990-шы жылдардың басында өзінің шығармаларын жазу үшін мәтіндік дереккөз ретінде интернетті пайдалана бастады. Ол алғаш рет 1990-шы жылдардың ортасында Карнеги Меллон университетінің гуманитарлық gopher/ftp/telnet ағылшын серверіне үш пьесасын жариялап, оларды тегін қолжетімді ету арқылы өзінің туындыларын бөлісе бастады. 1996 жылы досы Том Дамрауердің көмегімен (қайта жасау) жобасы – оның толық сценарийлері бар веб-сайт іске қосылды. Онда "олармен қалағаныңызды еркін істеңіз" деген шақыру жазылған еді. 2000 жылы Ұлттық қоғамдық радио Миді "Халыққа тиесілі драматург" деп атап, оның туындыларын тегін қолжетімді ету арқылы "күшті мәдени толқынды" оятқанын айтты. Жазушы Джонатан Летем Миді өзінің "Шешімсіз жобасының" шабыт көзінің бірі деп атады, онда ол өзінің әңгімелерінен таңдаулыларын кинорежиссерлер мен драматургтерге бір доллардан бейімдеуге ұсынды. Қазіргі веб-сайтында (қайта жасау) жобасы туралы түсіндірмеде Ми өзінің пьесалары, егер олар "мазмұны мен мағынасы бойынша оның түпнұсқасына жақын орындалса", авторлық құқықпен қорғалатынын мәлімдейді. Дегенмен ол өзгелерді өзінің туындыларын пайдаланып, жаңа шығармалар жасауға шақыруды жалғастырады, авторлық құқықты көрсету талап етілмейді. 2013 жылы жаңа дизайнмен веб-сайт іске қосылғанда, демекшілік туралы мәтін өткен шаққа өзгертілді: "Чарльз Мидің жұмысы Ричард Б. Фишер мен Жанна Донован Фишердің қолдауы арқасында мүмкін болды". Қазір жобаны тікелей қолдауға болады.
Марапаттар
Басқа наградалардың қатарында Чарльз Ми Америка өнер және әдебиет академиясының драма саласындағы өмірлік жетістіктері үшін сыйлығын, «Вена: Лъстхаус» (1986) және «Үлкен махаббат» (2002) пьесалары үшін екі «Оби» сыйлығын, мансабының орта кезеңіндегі драматургтерге берілетін ПЕН/Лора Пелс театр сыйлығын және Бруклин музыка академиясының Фишер сыйлығын алды.