Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оңтүстік Африка саясаткері Альфред Бапхетхухоло Нзо (19 маусым 1925 жыл - 13 қаңтар 2000 жыл) – Оңтүстік Африканың саясаткері. Ол Африка Ұлттық Конгресінің ең ұзақ қызмет еткен бас хатшысы болды. Ол 1969 жылдан 1991 жылға дейін (АҰК) осы лауазымды атқарды. Сонымен қатар, ол 1994 жылдан 1999 жылға дейін Оңтүстік Африканың сыртқы істер министрі болды. Ол елдегі алғашқы қара нәсілді денсаулық сақтау инспекторы еді. Қазір "Альфред Нзо" сыйлығы Оңтүстік Африкадағы лайықты денсаулық сақтау қызметкерлеріне табыс етіледі.
South African politician
Alfred Baphethuxolo Nzo (19 June 1925 – 13 January 2000) was a South African politician. He served as the longest standing secretary general of the African National Congress. He occupied this position (ANC) between 1969 and 1991. He was also the South African minister of foreign affairs from 1994 to 1999. He was also the first black health inspector in the country. The Alfred Nzo Award is now awarded to deserving health practitioners in South Africa.
Саяси мансап
Ол Шығыс Кейпке миссионерлік білім алу үшін жіберілді. Matric бітірген соң, 1945 жылы Форт-Хэр университетінде BSc дәрежесіне оқуға түсті. Форт-Хэрде ол Африка Ұлттық Конгресінің (АҰК) жастар лигасына қосылып, студенттік саясатқа белсенді түрде қатысты. Екінші курста университетті тастап, Гермистон қаласындағы Квадукатолде денсаулық сақтау инспекторы болып жұмыс істей бастады. 1951 жылы Александра денсаулық сақтау және қоғамдық орталығына ауыстырылды. Денсаулық инспекторы ретінде Нзо 1950-ші жылдары миллиондаған Оңтүстік Африка халқының өмірін жақсы түсінді. 1952 жылы "Қарсылық" науқанын ұйымдастыруға белсенді қатысты. Сондай-ақ ол адамдардың қандай қоғамда өмір сүруді қалайтыны туралы сұхбат жүргізу науқанына қатысты. Бұл науқан 1955 жылы Халық Конгресінде аяқталып, онда "Азаттық Хартиясы" қабылданды. 1956 жылы Нзо Александриядағы АҰК филиалының төрағасы болып сайланды. 1957 жылы ол Александра автобустарын бойкоттауды ұйымдастырды, онда адамдар қаладан қалаға (Йоханнесбургке) және күн сайын үш ай бойы жол ақысының өсуіне наразылық білдіру үшін тоғыз шақырым жүріп қайтты. Саяси қызметке араласқаны үшін жұмысынан айырылды. Жұмысынан шығарылғандықтан, ол Александрияда тұруға рұқсатын да жоғалтты. Кейін бірнеше рет тұтқындалып, баспана рұқсаты болмағандықтан бес айға бас бостандығынан айырылды. Ол өз жазасын Modderbee түрмесінде өткерді, онда оның әкесі бір кезде жұмыс істеген. 1958 жылы Нзо АҰК-нің аймақтық және ұлттық атқару комитеттеріне сайланды. 1962 жылы ол 24 сағат үй қамауында болды, ал 1963 жылы маусым айында 238 күнге қамауға алынды. Келесі жылы Нзо елден кетіп, Мысыр, Үндістан, Замбия және Танзания сияқты түрлі елдерде қызмет атқарды. 1969 жылы Нзо Танзаниядағы Морогоро конференциясында АҰК Бас хатшысы болып сайланды және 1985 жылы Квабе конференциясында осы лауазымға қайта сайланды. 1979 жылы 30 желтоқсанда ол Оливер Тамбомен бірге Тим Дженкин, Стивен Ли және Алекс Мумбарис, АҰК мүшелері және Претория орталық түрмесінен саяси тұтқындар ретінде қашып шыққан адамдармен кездесті. Олардың қатысуы туралы ресми түрде АҰК қаңтар айының басында жариялады және Тамбо оларды 1980 жылы 2 қаңтарда өткен баспасөз конференциясында таныстырды. 1989 жылы азаттық қозғалыстарына тыйым салынғаннан кейін Нзо Ұлттық партия үкіметімен келіссөздерге қатысқан АҰК делегациясының құрамына кірді. Нзо Бас хатшы лауазымын Сирил Рамафосаға жеңіліп, 1991 жылдың шілдесінде Оңтүстік Африкада алғаш рет азаттық қозғалыстарына тыйым салынғаннан кейін өткен Ұлттық конференцияда тағайындалды. Содан кейін ол АҰК қауіпсіздік бөлімінің бас орынбасары болып сайланды. 1994 жылы алғашқы демократиялық сайлаудан кейін Нзо Нельсон Мандела үкіметінде Сыртқы істер министрі болып тағайындалды. 1999 жылғы ұлттық сайлаудан кейін Нзо саясаттан кетіп, сол жылдың желтоқсан айында инсульттан қайтыс болды. Оның артында 2011 жылдың 27 қыркүйегінде 81 жасында қайтыс болған әйелі Регина Нзо қалды. Ол Йоханнесбургтегі Вестпарк зиратында жерленген.
He was sent off to the Eastern Cape to receive missionary education. After completing his matric, he enrolled for BSc degree at Fort Hare University in 1945. At Fort Hare he joined the African National Congress (ANC) Youth League and became actively involved in students politics. In his second year of study he left university and started work as health inspector at KwaDukathole in Germiston and was later transferred to the Alexandra health and community centre in 1951. As health inspector, Nzo developed much understanding of the lives of millions of South Africans in the 1950s. He got actively involved in the organising of the Defiance Campaign in 1952. He was also involved in the campaign to interview people about the kind of society in which they would like to live. It was this campaign that culminated in the Congress of the People in 1955, at which the Freedom Charter was adopted. In 1956 Nzo was elected the chairperson of ANC branch in Alexandra. In 1957 he organised the Alexandra bus boycotts in which people walked nine miles from the township to the city (Johannesburg) and back every day for three months to protest the increase in fares. His involvement in political activities cost him his job. His expulsion from work meant that he also lost his residential permit to live in Alexandra. He was subsequently arrested several times and finally sentenced to five months' imprisonment for not having a residence permit. He served his sentence at Modderbee Prison, where his father once worked. In 1958, Nzo was elected to the regional and national executive committees of the ANC. In 1962, he was placed under 24 hour house arrest and in June 1963 detained for a period of 238 days. The following year, Nzo went into exile and took up posts in various countries including Egypt, India, Zambia and Tanzania. In 1969, Nzo was elected ANC Secretary General at the Morogoro Conference in Tanzania, and re elected to this position at the Kwabe Conference in 1985. On 30 December 1979 he and Oliver Tambo met Tim Jenkin, Stephen Lee and Alex Moumbaris, ANC members and escapees from incarceration at Pretoria Central Prison as political prisoners. Their presence was officially announced by the ANC in early January and Tambo introduced them at a press conference on 2 January 1980. After the unbanning of the liberation movements in 1989, Nzo formed part of the ANC delegation that entered into deliberations with the National Party government. Nzo lost the position of Secretary General to Cyril Ramaphosa at the ANC July 1991 National Conference held in South Africa for the first time after the unbanning of the liberation movements. He was then elected deputy head of the ANC's security department. After the first democratic elections in 1994, Nzo was appointed Minister of Foreign Affairs in the government of Nelson Mandela. After the 1999 national elections, Nzo retired from politics and in December of the same year he died of a stroke and he was survived by his wife Regina Nzo who died on 27 September 2011 at the ages of 81 years old. He was buried at the Westpark Cemetery in Johannesburg.