Льюис Намьер: Британ тарихшысының өмірі мен еңбектері
Lewis Namier
Льюис Намьер – британдық тарихшы, саясат тарихы, парламент тарихы, Американ революциясы және еңбектерімен танымал. Өмірі мен шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық тарихшы (1888–1960)
British historian (1888–1960)
Сэр Льюис Бернштейн Намиер (27 маусым 1888 – 19 тамыз 1960) – поляк еврейі тегінен шыққан британдық тарихшы. Оның ең белгілі еңбектері – «Джордж III таққа отырған кездегі саяси құрылым» (1929), «Америка революциясы дәуіріндегі Англия» (1930) және оның өмірінің соңында Джон Брукпен бірге редакциялаған «Парламент тарихы» сериясы (1940 жылы басталған).
Sir Lewis Bernstein Namier ('/n//eɪ//m//i//ər/; 27 June 1888 – 19 August 1960) was a British historian of Polish Jewish background. His best known works were The Structure of Politics at the Accession of George III (1929), England in the Age of the American Revolution (1930) and the History of Parliament series (begun 1940) he edited later in his life with John Brooke.
Жеке өмір
1917 жылы Намиер орыс босқыны Клара София Эдельев Пониатовскаяға үйленді, бірақ 1921 жылы олар ажырасты. Ол бұл кезде әкесінен алыс кеткен еді, сондықтан 1922 жылы әкесі қайтыс болғанда отбасылық мүлік Намиердің әпкесіне қалды. 1940 жылы ол Британияға нацистердің шабуыл жасайтынан қорқып, көптеген қағаздарын өртеп, өз-өзіне қол жұмсауға әрекеттенді. 1945 жылы оның бірінші әйелі қайтыс болды. 1947 жылы ол жазушы Джулия де Бособрге (шұрайлы аты Юлия Михаеловна Казарина) үйленді, ол оның өмірі мен қызметі туралы кітап жазды. Оның әпкесі Теодора Нимировская Анна Курсканың анасы болды.
In 1917, Namier married a Russian refugee, Clara Sophia Edeleff Poniatowska, although they separated in 1921. He was by this time estranged from his father so that when his father died in 1922 the family estate was left to Namier's sister. In 1940 when he feared a Nazi invasion of Britain he burned a large number of his papers and arranged to commit suicide. In 1945, his first wife died. In 1947, he married writer Julia de Beausobre (born Iulia Michaelovna Kazarina), who authored a biography of him after his death. His sister, Teodora Niemirowska, was the mother of Anna Kurska.
Саяси көзқарастар
Намиер Ұлыбритания Парламенті, әсіресе 1760-шы жылдардағы ағылшын саясаты туралы еңбегімен танымал. Оның сол онжылдықтағы басты қорытындысы – британдық парламентаризмді авторитарлық жолмен жою қаупі болмады. Жеке тұлғаларды егжей-тегжейлі зерттеу арқылы бұл зерттеу партиялық жүйеге негізделген тарихи есептерді едәуір қайта қарауға мүмкіндік берді. Намиердің ең танымал еңбектері – «Джордж III патшалық құрудағы саясат құрылымы», «Америка революциясы дәуіріндегі Англия» және кейін өмірінде Джон Брукпен бірге өңдеген «Парламент тарихы» сериясы. Намиер 18 ғасырдың соңында британ Парламентіне қатысқан әрбір Парламент мүшесінің (депутаттың) және пэрдің просопографиясын, яғни ұжымдық өмірбаянын пайдаланып, парламентарийлердің дауыс беруіне ұлттық емес, жергілікті мүдделердің көбінесе әсер ететінін көрсетті. Намиер торилер мен вигтердің тығыз ұйымдасқан топтар емес, керісінше, мәселе бойынша ұстанымдары өзгеріп отыратын, тұрақсыз шағын топтардың жиынтығы екенін дәйекті түрде дәлелдеді. Намиер просопографиялық әдістерді Палата сияқты шағын топтарды талдау үшін ең тиімді деп есептеді, бірақ оны ірі топтарға қолдануға қарсы болды. 1929 жылы жарық көрген «Георг III патшалық құру кезіндегі саясат құрылымы» 18 ғасырды түсінуде тарихи революция жасады. «Намиердің мұқият зерттеулері 1760 жылғы саясаттың негізінен саяси элита ішіндегі адамдардың лауазым мен ықпал үшін күресінен тұратындығын көрсетті», – бұл еркіндік немесе демократия, шетелдік патшалармен бәсекелестік немесе өнеркәсіптік және технологиялық өзгерістердің әлеуметтік салдары сияқты идеялар емес. «Өзі көп жылдар бойы психоанализбен айналысқан [Намиер] жеке тұлғаның "терен жатқан құштарлықтары мен сезімдері" саясатты түсіндіретін нәрсе деп сенді», – деп жазды Ричард Дж. Эванс 2019 жылдың 29 қарашасында Д.У. Хейтонның (Парламент тарихы жобасына қатысушы) жаңа өмірбаяны – «Консервативті революционер: Льюис Намиердің өмірі» (Манчестер университетінің баспасы, 2019) туралы рецензиясында.
Namier is best known for his work on the Parliament of Great Britain, in particular English politics in the 1760s. His principal conclusion of that decade was that there was no risk of an authoritarian disposal of British parliamentarism. By way of its very detailed study of individuals, this course of study caused substantial revision to accounts based on a party system. Namier's best known works were The Structure of Politics at the Accession of George III, England in the Age of the American Revolution and the History of Parliament series he edited later in his life with John Brooke. Namier used prosopography or collective biography of every Member of Parliament (MP) and peer who sat in the British Parliament in the latter 18th century to reveal that local interests, not national ones, often determined how parliamentarians voted. Namier argued very strongly that far from being tightly organised groups, both the Tories and Whigs were collections of ever shifting and fluid small groups whose stances altered on an issue by issue basis. Namier felt that prosopographical methods were the best for analysing small groups like the House of Commons, but he was opposed to the application of prosopography to larger groups. At the time of its publication in 1929, The Structure of Politics at the Accession of George III caused a historiographical revolution in understanding the 18th century. "What Namier's minutely detailed studies revealed was the fact that politics in 1760 consisted mainly in the jockeying for position and influence by individuals within the political elite" rather than ideas such as liberty or democracy, or rivalry with foreign kings, or social effects of industrial and technological change. "Spending many years himself, off and on, in psychoanalysis, [Namier] believed that the "deep seated drives and emotions" of the individual were what explained politics", wrote Richard J. Evans on 29 November 2019, reviewing Conservative Revolutionary: the lives of Lewis Namier (Manchester University Press, 2019), a new biography by D. W. Hayton (a participant in the History of Parliament project).
Дипломатиялық тарихқа қатысты даулар
Зигмунд Фрейдтің бұрынғы науқасы болғандықтан, Намиер психотарихта сенімді болды. Ол сонымен қатар қазіргі Еуропа тарихы, әсіресе дипломатиялық тарих туралы жазды, ал оның кейінгі кітаптары – «Еуропаның құлдырауы», «Нацистік дәуірде» және «Дипломатиялық прелюдия» – үшінші рейхті және бағыныштылық саясатын аяусыз сынады. 1930 жылдары Намиер бағыныштылық саясатына қарсы қозғалыста белсенді қатысты және өзінің шәкірті А. Дж. П. Тейлормен бірге 1938 жылы бірнеше митингіде Мюнхен келісіміне қарсы сөз сөйледі. 1950 жылдардың басында Намиер Times Literary Supplement басылымында бұрынғы француз сыртқы істер министрі Жорж Боннемен пікір алмасты. Талқылаудың мәні – Бонне 1938 жылдың мамыр айында Польшаның сыртқы істер министрі полковник Йозеф Бек жасаған Германия шабуыл жасаса, Польша Чехословакияға көмек көрсетуі туралы ұсынысты қабылдамаған деген Намиердің айыптауы болды. Бонне мұндай ұсыныс жасалғанын жоққа шығарды, бұл Намиерді Боннені тарихи фактілерді бұрмалауға тырысқан деп айыптауға әкелді. Намиердің неміс тарихына арналған жазбалары немісқорлықтың ықпалымен жазылғаны үшін сынға ұшырады. Германияға деген жеккөрушілігі туралы аңыз бар; Намиер 1942 жылы соғыс қызып тұрғанда былай деп жазды: «Маған 1914, 1933 немесе 1939 жылдар немістер туралы шындықты білуім үшін қажет болған жоқ. Соңғы соғыстан бұрын-ақ мен оларды Еуропа мен өркениетке қауіпті жау деп есептедім». Досы сэр Джон Уилер Беннеттің еңбектері сияқты, Намиердің дипломатиялық тарихын қазіргі тарихшылар көбінесе жағымсыз бағалайды, себебі ол бағыныштылық саясатын айыптаумен ғана шектеліп, оның себептерін түсіндіруге тырыспады; сондай-ақ саяси қағидаларды риторикалық әрекеттер деп есептеуге құштар болды.
As a former patient of Sigmund Freud, Namier was a believer in psychohistory. He also wrote on modern European history, especially diplomatic history and his later books Europe in Decay, In the Nazi Era and Diplomatic Prelude unsparingly condemned the Third Reich and appeasement. In the 1930s, Namier had been active in the anti appeasement movement and together with his protégé A. J. P. Taylor spoke out against the Munich Agreement at several rallies in 1938. In the early 1950s, Namier had a celebrated debate on the pages of the Times Literary Supplement with the former French foreign minister Georges Bonnet. At issue was the question whether Bonnet had, as Namier charged, snubbed an offer by the Polish foreign minister Colonel Józef Beck in May 1938 to have Poland come to the aid of Czechoslovakia in the event of a German attack. Bonnet denied that such an offer had been made, which led Namier to accuse Bonnet of seeking to falsify the record. Namier's writings on German history have been criticised for being influenced by Germanophobia. His hatred of Germany was legendary; Namier himself wrote in 1942 as the war raged on: "it did not require either 1914, or 1933, or 1939 to teach me the truth about the Germans. Long before the last war I considered them a deadly menace to Europe and the civilisation." Like the work of his friend Sir John Wheeler Bennett, Namier's diplomatic histories are generally poorly regarded by modern historians because he was content to condemn appeasement without seeking to explain the reasons for it; and eager to dismiss political principles as rhetorical posturing.