Шарль Мартель: Франк әскер басшысы, саясаткер (688-741). Франк мемлекетін біріктірген, Галияны қайта жаулап алған тұлға. Тарихқа "Шарль-Бұғау" атымен енген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франк әскери және саяси көшбасшысы (шамамен 688–741)
Франк билеушісі
Frankish military and political leader (c. 688–741)
the Frankish ruler
Карл Мартель (шамамен 688 – 22 қазан 741), Мартель – ескі француз тілінде "Шекек" деген лақап аты, франк саяси және әскери көшбасшысы, герцог және франктардың ханзадасы, сондай-ақ сарай мэрі ретінде 718 жылдан өліміне дейін франктардың де-факто билеушісі болды. Ол франк мемлекет қайраткері Герстальдық Пепин мен Алпайда есімді асыл әйелдің ұлы еді. Карл Франк саясатында тақтың артындағы күш ретінде әкесінен мұрагерлікке алған билік талаптарын сәтті бекітті. Әкесінің жұмысын жалғастырып, дамыта отырып, ол Францияда орталықтандырылған үкіметті қайта орнатты және франктерді бүкіл Галлияның күдіксіз иелері ретінде қайта бекіткен әскери науқандар сериясын бастады. "Liber Historiae Francorum" сияқты дер кезіндегі дереккөз бойынша, Карл "жауынгер, соғыста ерекше тиімді болған" адам еді. Карл Тур шайқасында Аквитанияға жасалған Үмейяд шапқындығына қарсы маңызды жеңіске жетті, сол кезде Үмейяд халифаты Иберия түбегінің көп бөлігін бақылап отырды. Әскери әрекеттерімен қатар, Карл франк феодализмінің дамуындағы ықпалды рөлімен де ерекшеленеді. Өмірінің соңында Карл Францияны ұлдары Карломан мен Пепинге бөлді. Соңғысы Каролингтер әулетінің алғашқы королі атанды. Пепиннің ұлы, Карлдың немересі Шарльман франк мемлекеттерін кеңейтіп, Батыс Рим империясы құлағаннан кейін Батыстағы алғашқы император болды.
Charles Martel (c. 688 – 22 October 741), Martel being a sobriquet in Old French for "The Hammer", was a Frankish political and military leader who, as Duke and Prince of the Franks and Mayor of the Palace, was the de facto ruler of the Franks from 718 until his death. He was a son of the Frankish statesman Pepin of Herstal and a noblewoman named Alpaida. Charles successfully asserted his claims to power as successor to his father as the power behind the throne in Frankish politics. Continuing and building on his father's work, he restored centralized government in Francia and began the series of military campaigns that re established the Franks as the undisputed masters of all Gaul. According to a near contemporary source, the Liber Historiae Francorum, Charles was "a warrior who was uncommonly effective in battle". Charles gained a very consequential victory against an Umayyad invasion of Aquitaine at the Battle of Tours, at a time when the Umayyad Caliphate controlled most of the Iberian Peninsula. Alongside his military endeavours, Charles has been traditionally credited with an influential role in the development of the Frankish system of feudalism. At the end of his reign, Charles divided Francia between his sons, Carloman and Pepin. The latter became the first king of the Carolingian dynasty. Pepin's son Charlemagne, grandson of Charles, extended the Frankish realms and became the first emperor in the West since the Fall of the Western Roman Empire.
Өмірбаян
Кейінгі жылнамаларда "Мартель" ("Шеге") деген лақап атпен белгілі болған Карл, Герстальдық Пепин мен оның сүйіктісі, мүмкін екінші әйелі Альпайданың ұлы еді. Оның Хильдебранд есімді ағасы болды, ол кейіннен Бургундияның франк дуксы (герцогы) атанды. Ескі тарихнамада Карлді "заңсыз туған" деп жиі көрсеткен, бірақ сегізінші ғасырдағы Францияда әйелдер мен қалыңдықтар арасындағы шекара анық болмады. "Заңсыздық" айыбы Пепиннің бірінші әйелі Плектруданың өзінің балаларын Пепиннің билігіне мұрагер етіп көру ниетінен туындаған болуы мүмкін. Карл өмір сүрген кезде Меровингтер билікті сарайдың басқарушыларына (майорлар) өткізді, олар патша қазынасын басқарды, жақсылық жасады және патша атынан жер мен жеңілдіктер берді. Карлдың әкесі Герстальдық Пепин Неустрия мен Бургундияны жаулап алып, франк мемлекетін біріктірді. Пепин алғаш рет франктардың герцогы және князі деп аталып, кейіннен бұл атақ Карлға да берілді.
Charles, nicknamed "Martel" ("the Hammer") in later chronicles, was a son of Pepin of Herstal and his mistress, possible second wife, Alpaida. He had a brother named Childebrand, who later became the Frankish dux (that is, duke) of Burgundy. Older historiography commonly describes Charles as "illegitimate", but the dividing line between wives and concubines was not clear cut in eighth century Francia. It is likely that the accusation of "illegitimacy" derives from the desire of Pepin's first wife Plectrude to see her progeny as heirs to Pepin's power. By Charles's lifetime the Merovingians had ceded power to the Mayors of the Palace, who controlled the royal treasury, dispensed patronage, and granted land and privileges in the name of the figurehead king. Charles's father, Pepin of Herstal, had united the Frankish realm by conquering Neustria and Burgundy. Pepin was the first to call himself Duke and Prince of the Franks, a title later taken up by Charles.
Билік үшін күресу
714 жылдың желтоқсан айында Герстальдық Пепин қайтыс болды. Өліміне бірнеше ай бұрын және ұлы Кіші Гримальд өлтірілгеннен кейін, ол әйелі Плектруданың ықпалымен, қайтыс болған ұлы Гримальдтың немересі Теодоалды бүкіл мемлекеттің мұрагері етіп белгіледі. Бұл шешімге австразиялық ақсүйектер дереу қарсылық білдірді, себебі Теодоалд сегіз жасар бала ғана еді. Карл осы аласапырды өз пайдасына айналдырмау үшін Плектруда оны Кёльн қаласында қамауға алды, ол қала оның болашақ астанасы болуы тиіс еді. Бұл оның атынан Аустразияда көтеріліс ұйымдастырылуына кедері келтірді, бірақ Неустрияда емес.
In December 714, Pepin of Herstal died. A few months before his death and shortly after the murder of his son Grimoald the Younger, he had, at his wife Plectrude's urging, designated Theudoald, his grandson by their late son Grimoald, his heir in the entire realm. This was immediately opposed by the Austrasian nobles because Theudoald was a child of only eight years of age. To prevent Charles using this unrest to his own advantage, Plectrude had him imprisoned in Cologne, the city which was intended to be her capital. This prevented an uprising on his behalf in Austrasia, but not in Neustria.
715-718 жылғы азаматтық соғыс
Пепиннің өлімі оның мұрагерлері мен Австразиялық үстемдіктен саяси тәуелсіздік іздеген Неустриялық дворяндар арасында ашық қақтығыс тудырды. 715 жылы Дагоберт III Раганфридті сарайдың мэрі етіп тағайындады. 715 жылдың 26 қыркүйегінде Раганфридтің Неустриялық әскері Компиень шайқасында жас Теодольдтың әскерлерімен шайқасты. Теодольд жеңіліске ұшырап, Кёльнге қашып кетті. Жыл соңына дейін Карл түрмеден қашып, Австразия дворяндары оны қала әкімі деп жариялады. Кёльн шайқасы – Карл мансабындағы жалғыз жеңілісі.
Pepin's death occasioned open conflict between his heirs and the Neustrian nobles who sought political independence from Austrasian control. In 715, Dagobert III named Raganfrid mayor of the palace. On 26 September 715, Raganfrid's Neustrians met the young Theudoald's forces at the Battle of Compiègne. Theudoald was defeated and fled back to Cologne. Before the end of the year, Charles had escaped from prison and been acclaimed mayor by the nobles of Austrasia. The Battle of Cologne is the only defeat of Charles's career.
Амблев шайқасы
Карл Ефел тауларына шегініп, әскер жинап, оларды жаттықтырды. 716 жылдың сәуір айында ол Неустрияға қайтып келе жатқан жеңісқанатты әскерге Мальмеди маңында шабуыл жасады. Амблев шайқасында Карл жаудың түскі уақытта демалып жатқанда шабуылға көшті. Бір дерек бойынша, ол әскерін бірнеше топқа бөліп, олар жауға көптен-көп бағыттан шабуылдады. Тағы бір дерек болса, ол мұндай ниетте болғанымен, жаудың әзір еместігін ескере отырып, бұл қажет емес деп шешкендігін айтады. Дегенмен, шабуылдың күтпегендігінен жау оларға қарсы әлдеқайда үлкен күш тұрғанын ойлады. Жаудың көп бөлігі қашып кетті, ал Карл әскері лагерьтен олжа жинады. Осының нәтижесінде оның абыройы арта түсті және оның ізіне көптеген жандар қосылды. Тарихшылар бұл шайқасты Карлдың күресіндегі шешуші кезең деп санайды.
Charles retreated to the hills of the Eifel to gather and train men. In April 716, he fell upon the triumphant army near Malmedy as it was returning to Neustria. In the ensuing Battle of Amblève, Charles attacked as the enemy rested at midday. According to one source, he split his forces into several groups which fell at them from many sides. Another suggests that while this was his intention, he then decided, given the enemy's unpreparedness, this was not necessary. In any event, the suddenness of the assault led them to believe they were facing a much larger host. Many of the enemy fled and Charles's troops gathered the spoils of the camp. His reputation increased considerably as a result, and he attracted more followers. This battle is often considered by historians as the turning point in Charles's struggle.
Винси шайқасы
Ричард Гербердингтің айтуынша, осы уақытқа дейін Карлді көбінесе Лиеж маңындағы жерлердегі анасының туыстары қолдаған. Амблевтен кейін ол ықпалды Виллибрордтың қолдауына ие болған секілді, ол Эхтернах аббаттығының негізін қалаушы еді. Аббатхана Плектруданың анасы Ирмина Оэрен бұйырған жерде салынған, бірақ Виллибрордтың миссионерлік жұмысының көп бөлігі Фризияда жүргізілген. Хильперик пен Рагнфридке қосылған Фризиялық Радбод Утрехтті шапты, шіркеулерді өртеп, көптеген миссионерлерді өлтірді. Виллиброрд пен оның монахтары Эхтернахқа қашуға мәжбүр болды. Гербердингтің пікірінше, Виллиброд өзінің өмірлік еңбегін сақтау мүмкіндігі Карл сияқты табысты әскери қолбасшымен, Кёльндегі Плектрудамен қарағанда артық деп шешті. Виллиброд кейін Карлдың ұлы Пепинге дүрбін берді. Гербердинг 716 жылғы Пасха күні болуы мүмкін дегенді айтады. Карл Верден епископы Пеподан да қолдау алды. Карл көбірек адамдарды жинап, дайындыққа уақыт бөлді. Келесі көктемде ол Неустрияны басып алу үшін жеткілікті қолдау тапты. Карл, егер Хильперик Аустразиядағы сарайдың мэрі ретіндегі оның құқықтарын мойындаса, соғысты тоқтатуды ұсынған елші жіберді. Бұл күтпеген нәрсе болмады, бірақ Карлдың әскеріне Неустриялықтардың ақылға сыймас екенін көрсетуге көмектесті. Олар 717 жылдың 21 наурызында Камбрей маңында Винси шайқасында кездесті. Жеңіске жеткен Карл қашқан патша мен қала мэрін Парижге дейін қуды, бірақ қаланы басып алуға дайын болмағандықтан, Плектруда мен Кёльнмен айналысу үшін кері қайтты. Ол қаланы басып алып, оның жақтастарын таратып жіберді. Плектрудаға монастырға кете беруге рұқсат берілді. Теодольд 741 жылға дейін ағасының қорғауында өмір сүрді.
Richard Gerberding points out that up to this time, much of Charles's support was probably from his mother's kindred in the lands around Liege. After Amblève, he seems to have won the backing of the influential Willibrord, founder of the Abbey of Echternach. The abbey had been built on land donated by Plectrude's mother, Irmina of Oeren, but most of Willibrord's missionary work had been carried out in Frisia. In joining Chilperic and Ragqnfrid, Radbod of Frisia sacked Utrecht, burning churches and killing many missionaries. Willibrord and his monks were forced to flee to Echternach. Gerberding suggests that Willibrord had decided that the chances of preserving his life's work were better with a successful field commander like Charles than with Plectrude in Cologne. Willibrord subsequently baptized Charles's son Pepin. Gerberding suggests a likely date of Easter 716. Charles also received support from bishop Pepo of Verdun. Charles took time to rally more men and prepare. By the following spring, he had attracted enough support to invade Neustria. Charles sent an envoy who proposed a cessation of hostilities if Chilperic would recognize his rights as mayor of the palace in Austrasia. The refusal was not unexpected but served to impress upon Charles's forces the unreasonableness of the Neustrians. They met near Cambrai at the Battle of Vincy on 21 March 717. The victorious Charles pursued the fleeing king and mayor to Paris, but as he was not yet prepared to hold the city, he turned back to deal with Plectrude and Cologne. He took the city and dispersed her adherents. Plectrude was allowed to retire to a convent. Theudoald lived to 741 under his uncle's protection.
Билікті біріктіру
Осы жетістігінен кейін Карл Хлотар IV-ті Австразияда патша деп жариялады, Кильперикке қарсы шығып, Реймстің архиепископы Ригобертті қызметтен алып орнына өмір бойы қолдау көрсеткен Милоны тағайындады. 718 жылы Кильперик Карлдің билігі күшейгеніне жауап ретінде 715 жылғы азамат соғысында тәуелсіздік алған, бірақ Сойсон шайқасында Карлдан тағы жеңілген Аквитания герцогы Одо Ұлымен (немесе кейде Эудс деп те аталады) одақ құрды. Кильперик герцогтік одақтасымен бірге Луараның оңтүстігіне қашты, ал Раганфрид Анжеге қашып кетті. Біраз уақыттан соң Хлотар IV қайтыс болды, ал Одо король Кильперикті Карл өзінің герцогтығын мойындағанға дейін берді. Карл Кильперикті франктардың патшасы деп мойындады, ал оның барлық корольдіктердегі мэрлік билігінің заңды расталуын алды.
Upon this success, Charles proclaimed Chlothar IV king in Austrasia in opposition to Chilperic and deposed Rigobert, archbishop of Reims, replacing him with Milo, a lifelong supporter. In 718, Chilperic responded to Charles's new ascendancy by making an alliance with Odo the Great (or Eudes, as he is sometimes known), the duke of Aquitaine, who had become independent during the civil war in 715, but was again defeated, at the Battle of Soissons, by Charles. Chilperic fled with his ducal ally to the land south of the Loire and Raganfrid fled to Angers. Soon Chlotar IV died and Odo surrendered King Chilperic in exchange for Charles recognizing his dukedom. Charles recognized Chilperic as king of the Franks in return for legitimate royal affirmation of his own mayoralty over all the kingdoms.
718-732 жылдардағы соғыс
718 және 732 жылдар аралығында Карл бірнеше жеңістер арқылы билігін нығайтты. Франктерді өзінің туы астына біріктірген Карл, Аустразияға шабуыл жасаған саксондарды жазалауға ниеттенді. Сондықтан 718 жылдың соңында ол олардың жерін Везер, Липпе және Рур өзендерінің жағалауларына дейін қиратты. Бұл жорық немесе шабуыл Одоның Муннуза есімді бүлікші бербер басшысын қолдауына жауап ретінде жасалған болуы мүмкін. Нақты жағдай қандай болғанымен, Абдул Рахман әл Гафики басқаратын әскер солтүстікке бет алып, бірнеше шағын шайқастардан кейін бай Тур қаласына қарай жорық жасады. Британдық ортағасырлық тарихшы Пол Фуракердің сөзіне қарағанда, "олардың жорығын соғыстың басталуы емес, алысқа салынған шабуыл ретінде қарастыру керек". Дегенмен, олар Фредегардың жазбаларында сипатталған Тур шайқасында (Францияда Пуатье шайқасы деп белгілі) Карл әскерінен жеңілді, бұл шайқас Тур және Пуатье қалалары арасында болды. Тарихшы Бернард Бакрахтың айтуынша, көбінесе атты әскерден құралған араб әскері франк жаяу әскерін жеңе алмады. Бұл шайқас туралы хабар тарады және Беддің Шіркеу тарихында (V кітап, 23 тарау) тіркелген болуы мүмкін. Алайда, бұл оқиға араб деректерінде кеңінен жарылған жоқ. Жеңіске қарамастан, Карл Аквитанияны толық бақылауға алмады, ал Одо 735 жылға дейін герцог лауазымында қалды.
Between 718 and 732, Charles secured his power through a series of victories. Having unified the Franks under his banner, Charles was determined to punish the Saxons who had invaded Austrasia. Therefore, late in 718, he laid waste their country to the banks of the Weser, the Lippe, and the Ruhr. It is more likely that this invasion or raid took place in revenge for Odo's support for a rebel Berber leader named Munnuza. Whatever the precise circumstances were, it is clear that an army under the leadership of Abd al Rahman al Ghafiqi headed north, and after some minor engagements marched on the wealthy city of Tours. According to British medieval historian Paul Fouracre, "Their campaign should perhaps be interpreted as a long distance raid rather than the beginning of a war". They were, however, defeated by the army of Charles at the Battle of Tours (known in France as the Battle of Poitiers), at a location between the French cities of Tours and Poitiers, in a victory described by the Continuations of Fredegar. According to the historian Bernard Bachrach, the Arab army, mostly mounted, failed to break through the Frankish infantry. News of this battle spread, and may be recorded in Bede's Ecclesiastical History (Book V, ch. 23). However, it is not given prominence in Arabic sources from the period. Despite his victory, Charles did not gain full control of Aquitaine, and Odo remained duke until 735.
732-737 жылдардағы соғыс
732 және 735 жылдар аралығында Карл Бургундия патшалығын қайта ұйымдастырып, графтар мен герцогтарды өзінің адал қолдаушыларымен ауыстырды, осылайша билігін нығайтты. 734 жылы Фризия герцогы Бубоның қимылдарына байланысты ол тәуелсіз Фризияға қайтадан шабуыл жасауға мәжбүр болды. Сол жылы ол Боарн шайқасында герцогты өлтірді. Карл фризиялықтардың пұтқа табыну орындарын қиратуға бұйрық берді және халықты толығымен бағындырып, аймақты жиырма жылға бейбіттендірді. 735 жылы Аквитания герцогы Одо қайтыс болды. Карл герцогтікті тікелей басқаруға ниеттенгенімен, аристократия Одоның ұлы Хунальд I-ді Аквитания герцогы деп жариялады, содан кейін Карл мен Хунальд өзара бір-бірінің мәртебесін мойындады.
Between his victory of 732 and 735, Charles reorganized the kingdom of Burgundy, replacing the counts and dukes with his loyal supporters, thus strengthening his hold on power. He was forced, by the ventures of Bubo, Duke of the Frisians, to invade independent minded Frisia again in 734. In that year, he slew the duke at the Battle of the Boarn. Charles ordered the Frisian pagan shrines destroyed, and so wholly subjugated the populace that the region was peaceful for twenty years after. In 735, Duke Odo of Aquitaine died. Though Charles wished to rule the duchy directly and went there to elicit the submission of the Aquitanians, the aristocracy proclaimed Odo's son, Hunald I of Aquitaine, as duke, and Charles and Hunald eventually recognised each other's position.
Патшалық аралығы (737741)
737 жылы Прованс және Септиманиядағы жорықтарының соңында Меровингтер патшасы Теодерик IV қайтыс болды. Карл өзін *maior domus* және *princeps et dux Francorum* деп атады, бірақ жаңа патша тағайындамады, ешкім оны жариялап жатқан жоқ. Патшалық Карл қайтыс болғанға дейін бос тұрды. Карлдың өмірінің соңғы төрт жылы салыстырмалы түрде бейбіт болды, алайда 738 жылы ол Вестфалиялық сакстарды бағынуға және салық төлеуге мәжбүр етті, ал 739 жылы Прованстағы көтерілісті басып таратты, онда көтерілісшілердің бір бөлігі Мауронт басшылығымен бірікті. Карл империясының шет аймақтарын франк шіркеуіне интеграциялау үшін осы бейбітшілікті пайдаланды. Ол Баварияда төрт діни округ (Сальцбург, Регенсбург, Фрайзинг және Пассау) құрып, оларға Бонифацийді Рейннен шығысқа қарайғы Германияның архиепископы және митрополиті етіп тағайындады, ол Майнц қаласында орналасқан. Бонифаций 723 жылдан бері оның қорғауында болды. Шындығында, қасиетті адам өзінің ескі досы Винчестерлік Даниэльге, оның қорғауы болмаса, шіркеуін басқара алмайтынын, дін қызметкерлерін қорғай алмайтынын және сенімсіздікке жол бермейтінін түсіндірді. 739 жылы Папа Григорий III Карлдан Лиутпрандқа қарсы көмек сұрады, бірақ Карл бұрынғы одақтасына қарсы соғысуға құштар болмады және өтінішті қабылдамады. Дегенмен, Папаның франктерден қорғау сұрауы Карлдің бір кезде қауымнан шығарылу қаупінде болған кезінен қаншалықты алға жылғанын көрсетті және оның ұлы мен немересіне түбекке өздерін бекітуге жағдай жасады.
In 737, at the tail end of his campaigning in Provence and Septimania, the Merovingian king, Theuderic IV, died. Charles, titling himself maior domus and princeps et dux Francorum, did not appoint a new king and nobody acclaimed one. The throne lay vacant until Charles' death. The interregnum, the final four years of Charles' life, was relatively peaceful although in 738 he compelled the Saxons of Westphalia to submit and pay tribute and in 739 he checked an uprising in Provence where some rebels united under the leadership of Maurontus. Charles used the relative peace to set about integrating the outlying realms of his empire into the Frankish church. He erected four dioceses in Bavaria (Salzburg, Regensburg, Freising, and Passau) and gave them Boniface as archbishop and metropolitan over all Germany east of the Rhine, with his seat at Mainz. Boniface had been under his protection from 723 on. Indeed, the saint himself explained to his old friend, Daniel of Winchester, that without it he could neither administer his church, defend his clergy nor prevent idolatry. In 739, Pope Gregory III begged Charles for his aid against Liutprand, but Charles was loath to fight his onetime ally and ignored the plea. Nonetheless, the pope's request for Frankish protection showed how far Charles had come from the days when he was tottering on excommunication, and set the stage for his son and grandson to assert themselves in the peninsula.
Өлім және билік ауысуы
Карл 741 жылы 22 қазанда Францияның Пикардия аймағындағы қазіргі Эна департаментіне қарасты Квирзи-сюр-Уаз қаласында қайтыс болды. Ол Париждегі Сен-Дени базиликасында жерленген. Оның жерлері бір жыл бұрын ересек ұлдары арасында бөліскен еді: Карломанға ол Аустразия, Алеманния және Тюрингияны берді, ал кіші Пиппинге Неустрия, Бургундия, Прованс, сондай-ақ Мец пен Трирді "Мозель герцогтығында" берді. Грифоға патшалықтың әр жерінен бірнеше жер берілді, бірақ бұл Карл қайтыс болғанға аздан кейін болды.
Charles died on 22 October 741, at Quierzy sur Oise in what is today the Aisne département in the Picardy region of France. He was buried at Saint Denis Basilica in Paris. His territories had been divided among his adult sons a year earlier: to Carloman he gave Austrasia, Alemannia, and Thuringia, and to Pippin the Younger Neustria, Burgundy, Provence, and Metz and Trier in the "Mosel duchy". Grifo was given several lands throughout the kingdom, but at a later date, just before Charles died.
Мұра
Бұрын Карлдің көптеген ішкі қарсыластары болды, сондықтан ол өзінің патшалық тағына талапкер ретінде Хлотар IV-ті тағайындау қажеттігін сезінді. Бірақ кейін Франциядағы билік жүйесі өзгерді, және қасиетті Меровингтерден билеуші қажет болмады. Карл өз мемлекетін ұлдарына қарсылықсыз бөлді (дегенмен, ол кіші ұлы Бернардты назарға алмады). Көптеген тарихшылар үшін Карл 751 жылы ұлы Пепиннің франктер тағына отыруының, ал немересі Шарльдің 800 жылы императорлық мәртебе алуының негізін қалады. Алайда, Пол Фуракрдың пікірінше, Карл Франциядағы ең тиімді әскери қолбасшы болғанымен, оның мансабы "аяқталмаған істермен аяқталды".
Earlier in his life Charles had many internal opponents and felt the need to appoint his own kingly claimant, Chlotar IV. Later, however, the dynamics of rulership in Francia had changed, and no hallowed Merovingian ruler was required. Charles divided his realm among his sons without opposition (though he ignored his young son Bernard). For many historians, Charles laid the foundations for his son Pepin's rise to the Frankish throne in 751, and his grandson Charlemagne's imperial acclamation in 800. However, for Paul Fouracre, while Charles was "the most effective military leader in Francia", his career "finished on a note of unfinished business".
Генетикалық реті
XVII ғасырда Карл Францияда алғашқы тұрақты рыцарлық орденді құрған деген аңыз пайда болды. 1620 жылы Андре Фавин (көздерін көрсетпей) Шарль әскерлері Тур шайқасынан кейін жеңіп алған олжаның ішінде көптеген женеттер (терісі үшін өсірілген) және олардың бірнеше терілері болғанын айтты. Карл бұл терілерді әскерінің жетекшілеріне сыйлады, осылайша алғашқы рыцарлық орден – Генет ордені құрылды. Фэвиннің бұл мәлімдемесі кейіннен ағылшын тіліндегі еңбектерде, мысалы, 1672 жылы Элиас Эшмол және 1725 жылы Джеймс Коутс еңбектерінде қайталанды және кеңейтілді.
In the seventeenth century, a legend emerged that Charles had formed the first regular order of knights in France. In 1620, Andre Favyn stated (without providing a source) that among the spoils Charles's forces captured after the Battle of Tours were many genets (raised for their fur) and several of their pelts. Charles gave these furs to leaders amongst his army, forming the first order of knighthood, the Order of the Genet. Favyn's claim was then repeated and elaborated in later works in English, for instance by Elias Ashmole in 1672, and James Coats in 1725.