Дьенбьенфудың періштесі: Француз медбикесінің ерлігі
Geneviève de Galard
Женевиев де Галард – Индоқына соғысындағы «Диенбьенфу періштесі» атанған француз медбикесі. 1925 ж. туған, батылдығымен көзге түскен. Тарихы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз медбикесі (1925 жылы туған)
French nurse (born 1925)
Женевье де Галар (13 сәуір 1925 жылы туған) – француз медбикесі. Францияның Индокитайдағы соғысы кезінде Ханойдағы баспасөз оны «Дьен-Бьен-Фу періштесі» деп атады, бірақ лагерьде ол жай ғана Женевье деп танылды.
Geneviève de Galard (born 13 April 1925) is a French nurse who was dubbed l'ange de Dien Bien Phu ("the Angel of Dien Bien Phu") during the French war in Indochina by the press in Hanoi, although in the camp she was known simply as Geneviève.
Ерте өмір
Женевье де Галлард Францияның оңтүстік-батысында, ақсүйек Де Галлард әулетінің мүшесі болып өсті. Екінші дүниежүзілік соғыс оның отбасын Парижден Тулузаға көшіруге мәжбүр етті. Ол медбике болу үшін мемлекеттік емтихан тапсырып, кейін француз әуе күштері үшін ұшқыш медбике болды. Өзінің тілегімен Француз Индокитайына жіберілді және 1953 жылдың мамырында француз күштері мен Вьетминь арасындағы соғыстың қайнаған кезенінде келді. Конвойер немесе ұшқыш медбике ретінде Ханойда орналасып, Плейкудан жаралыларды эвакуациялау рейстерін орындады. 1954 жылдың қаңтарынан бастап Диен-Бьен-Фу шайқасынан жаралыларды эвакуациялау рейстерінде болды. Оның алғашқы науқастары көбінесе ауруға шалдыққан сарбаздар болды, бірақ наурыздың ортасынан кейін көпшілігі жарақат алғандар еді. Кейде Қызыл Крест ұшақтары Вьетминь артиллериясының оқ жауыны астында жерге қонуға мәжбүр болды.
Geneviève de Galard grew up in the southwest of France, a member of the noble De Galard family. The Second World War forced her family to move from Paris to Toulouse. She passed the state exam to become a nurse and eventually became a flight nurse for the French Air Force. She was posted to French Indochina by her own request and arrived there in May 1953, in the middle of the war between French forces and the Vietminh. Serving as a convoyeuse or in flight nurse, she was stationed in Hanoi and flew on casualty evacuation flights from Pleiku. After January 1954, she was on the flights that evacuated casualties from the Battle of Dien Bien Phu. Her first patients were mainly soldiers who suffered from diseases but after mid March most of them were battle casualties. Sometimes, Red Cross planes had to land in the midst of Vietminh artillery barrages.
Диен Бьен Фу
1954 жылы 28 наурызда Галлард Диен-Бьен-Фуде қалды, себебі ол конвоймен келген C-47 тұманға түсіп, май багын зақымдады, соның салдарынан ұшақ қайта ұшу мүмкіншілігінен айырылды. Механиктер ұшақты далада жөндеуге тырысты, бірақ мүмкін болмады, сондықтан ұшақ тоқтап қалды. Таң сәтiнде Вьетминь артиллериясы C-47 ұшағын жойды және ұшу-қону жолағын жөндеуге келмейтіндей етіп зақымдады. Галлард Диен-Бьен-Фудегі ауруханада жұмыс істеуге ерікті болып, жалғыз әйел медбике болды. Оның ерекше статусы оған кішкентай парашют жібегімен қапталған, төсегі мен креслосы бар бөлме берді. Анасы хат арқылы оның қауіпсіздігіне ризашылық білдіріп, енді ұшақтың апатқа ұшырауының қаупі жоқ екенін айтты. Ауруханада ол доктор Пол Граувиннің басшылығында қызмет етті. Медициналық қызметкерлердің еркектері бастапқыда оның қатысуына күдікпен қарады, себебі ол базадағы жалғыз әйел медбике ғана емес, сонымен қатар жалғыз француз әйелi болды. Алжирлік және вьетнамдық проституткалары бар екі «Bordels Mobiles de Campagne» (Қозғалмалы Әскери Бордельдер) болғанымен, ол жалғыз әйел еді. Оның еңбекқорлығы мен ең қиын міндеттерге де дайындығы оларды жеңіп алды, олар оған жағдай жасады. Олар сондай-ақ оған униформаға ұқсас киім дайындады: камуфляжты комбинезон, шалбар, баскетбол буттары және футболка. Галлард өте нашар санитарлық жағдайда жұмыс істеп, өлімге бет қаратқандарды демеп, қазалардың көбеюіне қарамастан, моральдық рухты көтеруге тырысты. Көптеген ер адамдар кейіннен оның күш-жігерін мақтады. Соңында ол ең ауыр жарақат алғандарды орналастыруға арналған қырық төсекке дейін орналасқан бөлмеге жауапкер болып тағайындалды.
Galard found herself stuck in Dien Bien Phu on March 28, 1954, when the C 47 on which she was the convoyeuse landed in fog and damaged an oil tank which prevented its taking off again. The mechanics could not repair the plane in the field, so the plane was stranded. At daylight Vietminh artillery destroyed the C 47 and damaged the runway beyond repair. Volunteering to work in the field hospital, Galard was the only female nurse at Dien Bien Phu. Her special status earned her a small parachute silk lined cell with a cot and chair for a bedroom. In a letter, her mother expressed gratitude for her safety, mentioning that there was no longer a risk of her plane crashing. At the hospital she served under Dr. Paul Grauwin. The men of the medical staff were initially apprehensive about her presence as she was not just the only female nurse on the base, but the sole French woman there, although there were two Bordels Mobiles de Campagne (Mobile Field Brothels) populated with Algerian and Vietnamese prostitutes. Her hard work and willingness to tackle even the most gruesome tasks eventually won them over and they made accommodations for her. They also arranged a semblance of uniform; camouflage overalls, trousers, basketball shoes, and a T shirt. Galard did her best in very unsanitary conditions, comforting those about to die and trying to keep up morale in the face of the mounting casualties. Many of the men later complimented her efforts. Eventually, she was placed in charge of a forty bed room for housing some of the most gravely wounded.
Құрметті легион
1954 жылғы 29 сәуірде Женевье де Галардқа Легион д'онёр (шаһаршы дәрежесінде) және Croix de Guerre TOE (Шетелдік операциялық театрлар үшін Соғыс айқасы) ордендері табысталды. Оны Диен-Бьен-Фудың қолбасшысы генерал де Кастрис тапсырды. Келесі күні, Француз шетел легионының жыл сайынғы «Камерон» күні тойланатын шақта, де Галард 6-шы колониялық парашюттік батальонның командирі, подполковник Марсель Бижармен бірге 1-ші класты құрметті легионер атанды. Тағайындау рәсімінен кейін ол өзінің шетелдік легионер демеушісіне: «Егер біз мұнда тірі шықсақ, қайда болса да кездескенде сізге шампанның бір бөтелкесін сыйлаймын» деді. 1963 жылы күйеуімен бірге Париж қаласында келе жатып, ол сол легионерді көріп, көлігінен түсіп, оны құшақтап, берген уәдесін орындады. 7 мамырда Диен-Бьен-Фудағы француз әскерлері толығымен капитуляциялады. Дегенмен, Вьетминь Галард пен медициналық қызметкерлерге жараланғандарға күтім көрсетуді жалғастыруға рұқсат берді, және ол жеткіліксіз жабдықтарға қарамастан, жараларды таңумен айналысты. Галард кез келген ынтымақтастыққа бас тартты. Кейбір Вьетминьдер өздері үшін медициналық жабдықтарды жинап ала бастағанда, ол олардың бір бөлігін кереуеттің астына жасырып қойды.
On 29 April 1954, Geneviève de Galard was awarded the Légion d´honneur (as a knight) and the Croix de Guerre TOE (Croix de guerre des théâtres d'opérations extérieurs (War Cross for foreign operational theaters)). It was presented to her by the commander of Dien Bien Phu, General de Castries. The following day, during the celebration of the French Foreign Legion's annual "Camerone" Day, de Galard was made an honorary Légionnaire de 1ère classe alongside Lieutenant Colonel Marcel Bigeard, the commander of the 6th Colonial Parachute Battalion. After the induction ceremony she told her Foreign Legionnaire sponsor: "If we ever get out of this alive, I'll pay you a bottle of champagne no matter where we meet." In 1963 while driving with her husband in Paris she saw the Legionnaire, got out of her car, embraced him and made good on her promise. French troops at Dien Bien Phu finally capitulated on 7 May. However, the Vietminh allowed Galard and the medical staff to continue to care for their wounded and she worked changing bandages despite short supplies. Galard still refused any kind of cooperation. When some of the Vietminh began to hoard medical supplies for their own use, she hid some of them under her stretcher bed.
Шығару
24 мамырда Женевье де Гальард француздар бақылауындағы Ханойға, ішінара оның қалауына қарсы, эвакуацияланды. Ол медициналық қызметкерлердің арасынан алғашқы болып кетіп, дереу БАҚ назарына ілікті, сол аптада "Paris Match" журналының мұқабасында пайда болды. Гальард әлі тұтқында болған 19 мамыр күні АҚШ конгрессмені Фрэнсис П. Болтон АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джон Фостер Даллеске француз медбикесін Америка Құрама Штаттарына шақыруға ұсыныс жасады. Шілде айында Нью-Йоркке келгенде, оны ұшақтан қала әкімі Роберт Вагнер және көптеген адамдар күтіп алды. Конгрессмен Болтон оны "еркін әлемдегі батыл әйелдіктің символы" деп таныстырды, ал оның құрметіне Бродвейде өткен Ticker Tape шеруіне шамамен 250 000 адам қатысты. Одан кейін қалалық әкімдікте оған қабылдау ұйымдастырылды. АҚШ Әуе күштерінің ұшағымен Вашингтонға ұшып келген ол, Өкілдер палатасының алдында құрметпен қарсы алынды. 1954 жылғы 29 шілдеде президент Дуайт Д. Эйзенхауэр Ақ үйдің Роза бағында өткен салтанатты шарада оған "Жыл әйелі" деп атап, "Азаттық медалін" табыс етті. Содан кейін ол алты штат бойынша гастрольдік сапарға шықты, онда көрнекті тұлғалармен кездесіп, Кливленд, Чикаго, Нью-Орлеан және Сан-Франциско сияқты қалаларда көпшілік алдында сөз сөйледі. Францияның АҚШ-тағы елшісі оның сапарын "ерекше табысқа жеткен" деп бағалады.
On 24 May, Geneviève de Galard was evacuated to French held Hanoi, partially against her will. She was the first of the medical staff to leave and quickly became a media sensation, appearing on the cover of Paris Match that week. As early as May 19, when Galard was still in captivity, U. S. Congresswoman Frances P. Bolton urged United States Secretary of State John Foster Dulles to invite the French nurse to the United States. When she arrived in New York City in July, she was met at the plane by Mayor Robert Wagner and a large crowd. Congresswoman Bolton introduced her as a "symbol of heroic femininity in the free world" and a Ticker Tape parade down Broadway in her honor was attended by perhaps 250,000 spectators. She was then given a reception at city hall. Having flown to Washington, D. C., on a U. S. Air Force plane, she was recognized before the House of Representatives. On 29 July 1954, President Dwight D. Eisenhower awarded her the Medal of Freedom during a ceremony in the White House Rose Garden, calling her the "woman of the year" She was then sent on a tour of six states where she met with luminaries and appeared before large crowds in cities such as Cleveland, Chicago, New Orleans, and San Francisco. The French ambassador to the United States called her visit "an exceptional success".
Кейінгі өмірі
Женевье де Галард күйеуі, полковник Жан де Хеулм де Бутсокпен бірге Парижде тұрады.
Geneviève de Galard lives in Paris with her husband, Colonel Jean de Heaulme de Boutsocq.