Люк Туймас: Тарих пен жадтың суретшісі

Кіріспе

Бельгиялық суретші

Люк Туйманс (14 маусым 1958 жылы туған) – бельгиялық суретші, ең алдымен өзінің картиналарымен танымал, олар адамдардың тарихпен қарым-қатынасын зерттейді және оны қабылдауға келмейтін нәрсе ретінде қарауға бейімділігімен күреседі. Екінші дүниежүзілік соғыс – оның туындыларында жиі кездесетін тақырып. Ол, көптеген адамдар жаңа цифрлық дәуірдің келуімен осы өнер түрінің маңыздылығын жоғалтқанына сене бастаған кезде, Еуропалық бейнелі суретшілер буынының маңызды өкілі болып табылады. Туйманс еңбектерінің көп бөлігі моральдық күрделілік, әсіресе «жақсылық» пен «жамандық» бірге қатар өмір сүруі мәселелеріне арналған. Оның тақырыптары Холокост сияқты маңызды тарихи оқиғалардан бастап, көзге түспейтін немесе қарапайым нәрселерге дейін: қағаз түспара, Рождестволық әшекейлер немесе күнделікті қолданыстағы заттар. Суретшінің азын-азын түспен боялған бейнелі картиналары, ылғалды бояудың жылдам соққыларынан тұрады. Туйманс медиадан немесе қоғамдық кеңістіктен алынған фотосуреттер мен кинокадрлар, сондай-ақ өзінің суреттері мен эскиздерінен шабыт алады. Олар көбінесе қасақана нашар фокуспен суреттелген. Оның жұмысында формальды және тұжырымдық қарама-қайшылықтар жиі кездеседі, бұл оның «ауру картина жасау процесінде көрінуі керек» деген ойында және сонымен қатар, сурет салу кезінде туындайтын ләззат – «қандыққа тигізу» арқылы көрінеді. Бұл Туйманстың өзінің туындыларының философиялық мазмұнын семантикалық тұрғыдан қалыптастыруын көрсетеді. Көбінесе аллегориялық болатын атаулары, оның жұмысына қосымша бейнелік қабат қосады – көзге көрінетіннен тысқары қабат. «Газ камерасы» (Gaskamer) картинасы, көрерменнің санасында ассоциацияларды ояту үшін атауларды пайдалануын көрсетеді. Оның туындыларындағы мағына ешқашан тоқталмайды, оның картиналары ойға жетелейді. Туйманстың жұмысының тағы бір ерекшелігі – ол көбінесе сериялармен жұмыс істейді, бұл әдіс бір суреттің екіншісін тудыруына мүмкіндік береді, арқылы суреттерді шексіз түрде жасауға және қайта жасауға болады. Суреттер қайта-қайта талданып, тазартылады, ал майлы бояуларға дайындалу үшін көптеген суреттер, фотокөшірмелер мен акварельдер жасалады.

Ерте өмір

Люк Туйманс 1958 жылдың 14 маусымында Антверпен қаласына жақын Морцель қаласында дүниеге келді. Оның әкесі бельгиялық фламанд, ал анасы – голландиялық. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде анасының отбасы голланд қарсыластарына қосылып, қашқындарды жасырды, ал әкесінің отбасының бір бөлігі нацистік идеологияға көңіл білдірген деген қаңтар бар. Бұл факт отбасылық әңгімелерде қайта-қайта айтылып, моральдық сұрақтар мен кінә сезімін тудырды, содан кейін бұл тақырып Туйманс үшін қызығушылық пен үрейдің көзіне айналып, оның келешек суреттерінде маңызды рөл атқарды. Оның өнерге деген қызығушылығы ерте жасында-ақ байқалды, ал қабілеті алғаш рет Зундерттегі жазғы демалысында өткен сурет салу байқауында жеңіске жеткен кезде танылды. Кейін ол осы оқиға өзінің қандай жолмен жүру керектігін түсінуге көмектескенін айтты. Сегіз не тоғыз жасында оның әйелі оны Гаагадағы Gemeentemuseum мұражайына алып барды, онда ол Мондрианның суретін көрді. Кейінірек ол: «Осы абстрактілі суретті қарау – менің алғашқы өнер тәжірибем болды. Мен онда өнердің сиқырын сезіндім, сондай-ақ бұл туындының монументалдығын түсіндім» деді.

Білім

Туйманс 18 жасында Брюссельдегі Sint Lukasinstituut институтында (1976–79) өнерді формалды түрде оқуға кірісті. Осы кезеңде ол Будапештке сапар шегіп, Көркем өнерлер мұражайында Эль Греконың картиналарын көрді. 2020 жылы берген сұхбатында Туйманс осы картиналарды көрудің өте күшті әсер еткенін айтты және Эль Греконың оған бүгінгі күнге дейін қызығушылық тудыратынын атап өтті. Ол Брюссельдегі Ла Камбрдің ұлттық көркем өнер мектебінде (1979–80) оқуын жалғастырды, содан кейін Антверпендегі Корольдік Көркемөнер академиясына (1980–82) түсті, онда ол сурет салуден бас тартып, кино жасауға көшті. Көркем өнердегі білімін аяқтағаннан кейін Туйманс Брюссельдің еркін университетінде өнер тарихы мамандығы бойынша академиялық білім алуға түсті (1982–86).

Алғашқы еңбектері, 1972-1994

Туйманның көркемдік дамуының алғашқы кезеңінде оның сурет салу әдісі қарқынды түрде өркендеді, ал оның алғашқы жеке және топтық көрмелері өтті. Каталогта көрсетілгендей, ол осы кезеңде 200-ге жуық суретті қанаваға немесе қатты картонға түсірді. Оның ең ерте белгілі суреті 1972 жылға, ал алғашқы рет көпшілік назарына ұсынылған суреті 1977 жылға жатады, ол «Өзінің портреті» деп аталды. Ол сол кезде студент болған және оны Бельгиядағы ұлттық суреттер конкурсына ұсынды, онда жеңіске жетті. 1979-1980 жылдары Туйманс Марк Шеперспен бірлесіп «Морген» атты екі жергілікті жобада жұмыс істеді. Суретшілер Антверпеннің бір ауданынан отбасылардан тарихи отбасылық фотосуреттерді сұрады, олар осы аймақ туралы өздерінің құжаттамаларымен толықтырды. Келесі жылы олар жобаны «Тірі халық өнері журналында» (Tijdschrift voor levende Volkskunst) жариялады, бұл журнал тарихи «Халық фотосуреті» журналының (Volksfoto) үлгісі болды. Алты айдан кейін олар екінші фотожобаны ұйымдастырды. Бұл жолы олар Антверпендегі Сент-Андрей шіркеуінің маңындағы жұмысшылар ауданына назар аударды. 1980-1985 жылдары Туйманс сурет салуды тоқтатты және өзін фильм жасау тәжірибелеріне арнады. Басқа фильмдердің қатарында ол «Атқыштар оты» (Feu d’artifice) фильмін жасады және іске аспаған жартылай деректі фильмнің жоспарын жасады. Кейін ол түсірген фильмдердің фрагменттері суреттеріне шабыт берді. 1985 жылы Туйманс сурет салуға қайта оралғанда, ол өзінің техникасын өзгертті және содан бері ешбір суретте бір күннен артық жұмыс істемеді. 1978 жылдан бастап Туйманстың суреттері Еуропаның Екінші дүниежүзілік соғыс туралы естеліктеріне ден қойды, Адорноның Холокосттан кейін өнердің мүмкін еместігі туралы әйгілі сұрағына және Питер Шелдаль сипаттаған «суреттегі тұтас дәстүрдің құлауына» жауап берді. Осы кезеңдегі оның бір туындысы – 1986 жылғы Дахаудағы газ камерасын бейнелейтін «Газ камерасы» (Gaskamer) атты кішкентай суреті. Бұл сурет сол жерде салған аквареліне негізделген. «The Wall Street Journal» газетінде жазылғандай, картина «сурет салу құралдарын жеңілдетіп, перспективаны тегістеп, түс пен композиция бағытын сөндірді. Суретті сақтау үшін ол оны дерлік жоқ қылады». Осы кезеңнен қалған басқа суреттер – 1988 жылғы төрт бөлімнен тұратын «Уақыт» (Die Zeit) картинасы, онда Туйманс нацистік басшы Рейнхард Гейдрихтің портретін екі шпинат таблеткасымен және қала көрінісімен біріктіреді, сондай-ақ 1989 жылғы «Қаралау» (Die Wiedergutmachung) картинасы, онда нацистер эксперимент жасаған цыған балаларының көздері бейнеленген. 1970-ші жылдардың соңынан бастап Туйманс өзінің және қиял суреттерін, аты-жөні белгісіз адамдардың, тарихи және қоғам қайраткерлерінің портреттерін салуды бастады. Көбінесе бұл суреттер дәстүрлі портреттер сияқты көрінеді, бірақ олардың көзқарасы бейжай және психологиялық емес. Оның портреттері жеке тұлғаны жойып, денені қабыққа, ал бет-әлпетті маскаға айналдырады. Оның бейнелі портреттерінің тағы бір мысалы – «Діагностикалық көзқарас» (Der diagnostische Blick), 1992 жылғы он суреттен тұратын серия, ол физикалық аурулар туралы дәрігердің нұсқаулығынан табылған денелер мен дене мүшелерінің клиникалық суреттеріне негізделген. Мейер Герман каталогта жазғандай, суретші алғаш рет өзінің теориялық көзқарасын «Босқауылдықтардың вирусы» (Virus of the Vanities) атты топтық көрмеге арналған іске аспаған ұсынысында түсіндірді. Мұнда ол негізгі терминдерді анықтап, «вирус» пен «босқауыл» арасындағы диалектиканы дамытады, «вирус» «культтың» өкілі, ал «босқауыл» «мәдениеттің» проекциясы ретінде қарастырылады, сонымен қатар «анекдоттық» (портрет немесе натюрморт) пен «символикалық» (уақыт немесе өлім бейнелеуі) арасындағы қарама-қарсылықты көрсетеді. Туйманс өзінің идеяларын қолдау үшін 1978 жылдан 1990 жылға дейінгі тоғыз суретін атады.

During the crucial first phase of Tuymans' artistic development, his painting method evolved rapidly, and his first solo and group exhibitions took place. According to the catalogue raisonné, he created nearly 200 paintings on canvas or hardboard during this period. His first known painting dates from 1972 and the first public exhibited painting was created in 1977, entitled Self Portrait. He was a student at the time, and submitted it to the national painting competition in Belgium, which he won. From 1979 to 1980, Tuymans worked in collaboration with Marc Schepers on two local projects entitled Morguen. The artists asked families from a neighbourhood in Antwerp for historical family photographs, a collection they built on with their own documentation of the area. The following year, they published the project in the Tijdschrift voor levende Volkskunst (Journal of Living Folk Art), as a journal modelled on the historical Volksfoto magazine. Six months later they organized a second photo project. This time, they focused on the workers' district surrounding St. Andrew's Church, Antwerp. Between 1980 and 1985, Tuymans stopped painting, dedicating himself to experimentation with film. Among other film projects, he created Feu d’artifice (Firework) and made plans for an unrealized, semi documentary feature film. Some of the film fragments he made later served as inspiration for paintings. When Tuymans resumed painting in 1985, he changed his technique, and since then he never spent more than a day working on a painting. From 1978 on, Tuymans' paintings centred on European memories of World War II, confronting Adorno's famous question whether art was impossible following the holocaust, and 'the collapse of any coherent tradition in painting' described by Peter Schjeldahl. One of his works from this period is a small painting of the gas chamber in Dachau, entitled Gaskamer (Gas Chamber), 1986. This painting was based on a watercolour he had done on site. As J. S. Marcus from The Wall Street Journal wrote, the painting 'simplified the means of painting flattened the perspective, muted the colour and the direction of the composition To save the painting he almost makes it disappear.' Other paintings that date from this period are the 1988 four part painting Die Zeit (The Time) in which Tuymans combines a portrait of the Nazi frontman Reinhard Heydrich with two spinach tablets and a cityscape, and the 1989 painting Die Wiedergutmachung (The Reparation) that depicts the eyes of gypsy children who had been experimented on by the Nazis. From the late 1970s, Tuymans also began to paint portraits of himself and imaginary portraits, anonymous individuals, and historical and public figures. Superficially, most of these images seem to be traditional portraits; the approach is dispassionate and not psychological. His portraits strip individuality away, leaving the body resembling a shell, the face a mask. Another example of his figurative portrait work is Der diagnostische Blick (The Diagnostic Look), a series of ten paintings from 1992 based on clinical images of bodies and body parts he found in a physician's manual on physical diseases. As Meyer Hermann wrote in the catalogue raisonné, the artist first elucidated his theoretical approach in an unrealized proposal for a group exhibition, entitled Virus of the Vanities. Here, he defines key terms and develops a dialectic between the 'virus' as representative of the 'cult', and 'vanity' as a projection of 'culture', also opposing the 'anecdotal' (as in the portrait or still life) to the 'symbolic' (as in representations of time or death). Tuymans refers to nine of his paintings dating from 1978 to 1990 to support his ideas.

Қағаздан жасалған шығармалар

Сурет салу Тюманның шығармашылық тәжірибесінің басынан бергі ажырамас бөлігі болды. Эскиздер, акварельдер және басқа да кішкентай форматтағы жұмыстар оның туындыларының негізін құрайды, себебі олар үшін ол идеяны ойлап табудың бір жолы болып табылады. Туманның көркемдік көзқарасының маңызды ерекшеліктері, мысалы, сапасы төмен материалдарды қасақана таңдауы және табылған элементтерді қолдануы осы дайындық жұмыстарында кездеседі. Мұндай жұмыстар кейінірек салынатын суреттерге визуальдық дайындық жасаумен қатар, ойлау процесінің сыртқы көрінісі де болып табылады. Туман 1997 жылы Йозеф Хельфенштейнмен сұхбатында былай деді: «Сурет салу өте маңызды, себебі мен жұмысқа және суретке рухани жағынан терең бойлаймын. Мен үшін маңыздысы – сурет салатын кезімде ойлау, әсіресе кішкентай суреттерде. Бәрін бақылауда ұстауға көмектеседі». Сұхбаттың басқа бір бөлігінде Туман көбінесе естеліктерден сурет салатынын, бір нәрсені көргеннен кейін бірден сурет салудың орнына, «фрагментті естеліктер негізінде» сурет салатынын түсіндірді. Бұл 1997 жылғы Хельфенштейнмен сұхбатында одан әрі дамытылды, ол әдетте бір нәрсені көргеннен кейін, «фрагментті естелік негізінде» сурет салуды ұнататынын айтты. Әр сурет – жай ғана визуальдық жазба емес, ол кең ауқымды ой-толғаныс процесінің бір бөлігін құрайды. 1975–1996 жылдарға қатысты Туманның суреттері мен қағазға салған басқа да жұмыстарының тұңғыш толық көрмесі 1997–1998 жылдары Берн қаласындағы Кунстхалле Бернге, Берклидегі өнер мұражайына және Бордодағы заманауи өнер мұражайына шағылысты.

Қабырға кескіндері

Туйманс 1990 жылдардың ортасынан бері 50-ге жуық объектіге арналған қабырға суреттерін жасаған, олардың бесеуі тұрақты, ал қалғаны уақытша. Тұрақты қабырға суреттерінен өзгеше, Туйманс жасаған басқа қабырға суреттері – көрмелер үшін жасалған уақытша шаралар мен инсталляциялар. Қабырғаға сурет салу әдістері акрил бояуы немесе тікелей қабырғаға жағылған фреска болып табылады. Сирек жағдайларда ол суреттерді сканерлеп, механикалық түрде өндірілетін матадан жасалған қабырға суреттерін де жасайды. «S. Croce» (2010) триптих қабырға суреті туралы видеосұхбатында айтқандай, олар әрқашан «жарқын кеңістікпен» байланысты және «қабырға суреттеріндегі маңызды элемент – жақындасу тәсілі», сондай-ақ ол «Егер мен қабырғада жұмыс істесем, кенептегіден гөрі өзімді еркін сезінемін» деп атап өтті. Алғашқы тұрақты қабырға суреті 1995 жылы Антверпендегі «Альберто» кафесінде жасалды. Онда «Шамадан тыс сенім» картинасының үлкен нұсқасы бейнеленген. 2007 жылы Туйманс бұрынғы «Рингтеатрдың» би залының төбесінде «Қан іздері» (1993) негізінде тұрақты қабырға суретін жасады. Сол жылы ғимаратты бельгиялық драматург және суретші Ян Фабр басқаратын «Troubleyn/Laboratorium» театр компаниясы иеленді. 2012 жылдың ақпан айында Туйманс «Ангел» мотивін Брюггедегі концерт залының екінші балконындағы тұрақты қабырға суретінде пайдаланды. 2013 жылы Туйманс Дрездендегі «Staatsschauspiel» театрына ғимараттың басты сатылары үшін екі тұрақты қабырға суретін сыйлады. Бұл екі фреска «Шабдалы» (2012) және «Техниколор» (2012) картиналарының негізінде жасалған. Жұмыс 2009 жылдың қысында басталып, 2010 жылдың жазында аяқталды. Бірінші қабатта «өлген бас сүйек» суретін анықтау қиын, бірақ MAS-қа көтерілген сайын бас сүйек көріне бастайды. Туйманс жасаған екінші мозаика – «Шварцхайде», ол 2019 жылы «Palazzo Grassi» галереясында өткен «La Pelle» көрмесі кезінде жасалған. Бұл туындыны Миландық «Fantini Mosaici» компаниясы жасады және ол 1989 жылғы Туйманстың неміс мәжбүрлі еңбек лагерін бейнелейтін кенептегі майлы бояуына негізделген. Толық суретті «Palazzo Grassi» атриумын қарап тұрған балюстрадалардан ғана көруге болады. 2020 жылдың ақпан айында Венецияны шалқыған су басып, объектіге арналған мозаика бұзылды.

Tuymans has made about 50 site specific murals since the mid 1990s, five permanent and the rest temporary. Unlike the permanent mural paintings, Tuymans other mural paintings are temporary events and installations created for exhibitions. The type of mural techniques used is either acrylic paint or fresco applied directly on the existing wall surfaces. On rare occasions, he also made textile murals, which are based on drawings that are scanned and mechanically produced. As he said in a video interview he gave about the triptych mural painting S. Croce (2010), they are always related to the 'raw space' and 'it is the element of approach which is important with murals', he also mentioned that 'If I work on a wall I feel much more free than on a canvas.' The first permanent mural was created in 1995 in Antwerp at Café Alberto. It features a larger version of the painting Superstition. In 2007 Tuymans executed a permanent mural based on Bloodstains (1993) on the ceiling of the ballroom of the former Ringtheater. This same year, the building was taken over by Troubleyn/Laboratorium, the performance company run by the Belgian playwright and artist Jan Fabre. In February 2012, Tuymans used the motif of Angel for a permanent mural created in the second balcony foyer of the Concertgebouw Brugge. Tuymans gave the Staatsschauspiel Dresden two permanent murals created for the main staircases of the building on Theaterstrasse in 2013. These two murals are based on the paintings Peaches (2012) and Technicolor (2012). The installation began in the winter of 2009 and was finished in the summer of 2010. Dead Skull is hardly distinguishable as an image when you are on the ground floor, but the higher you climb in the MAS, the more clearly the skull becomes visible. The second mosaic Tuymans made was Schwarzheide, made at the time of his exhibition La Pelle at Palazzo Grassi in 2019. This work was produced by Fantini Mosaici in Milan and is based on Tuymans' eponymous oil on canvas dated 1989 representing a German forced labour camp. The full image could only be seen from the balustrades, overlooking the atrium of Palazzo Grassi. Due to the floods that hit Venice in February 2020, the site specific mosaic was dismantled.

Графикалық жұмыстар

Туйманс 1980 жылдардың соңынан бастап графикамен тәжірибе жүргізді, шамамен 90 жұмыстан тұратын графикалық туынды жасады, олар, оның суреттері сияқты, бұқаралық ақпарат құралдарындағы бейнелердің медиациясы мен аудармасына бағытталған. Ол фотокөшірме, сия бүздіру, офсет, монотип, таратқыш баспа, литография, кездіру және күміс желатинді басу сияқты әртүрлі баспа әдістерін зерттеді, сонымен қатар қағаз түбі, қауіпсіздік шынысы және ПВХ сияқты ерекше материалдарды қолданды. Оның баспа суреттері, суреттері сияқты, көбінесе бүркеленген немесе азайтылған түрде көрінеді. Олар көбінесе фотосуреттерге немесе фильм кадрларына негізделген, суретші оларды түпнұсқалық егжей-тегжейлілік жоғалғанша суретке түсіріп, қайта-қайта суретке түсіреді. Мысалы, төрт түсті кездірілген "Изабель, Диорама, Скрэмбл, Twenty Seventeen" (2017) жұмысы Туйманның сурет салғанда түсірген iPhone фотосуреттеріне негізделген. Бұл суреттер жұмыстың бастапқы, аяқталмаған кезеңін көрсетеді. Суретшінің сурет шетіне және кенеп шеттеріне салған бояу соққылары да кездірілген суретке енгізілген. Туйманның көптеген баспалары Антверпендегі шебер баспагер Роджер Вандейле және Edition Copenhagen компаниясымен бірлесіп жасалған.

Құрастыру

Туйманс сонымен қатар куратор. Ол алғаш рет 1999 жылы Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen және NICC – New International Centre-де Trouble Spot: Painting атты көрмеге кураторлық қызмет атқарды. Бұл көрмеге 50-ге жуық суретшінің туындылары қосылды, оның ішінде Герхард Рихтер, Эллсворт Келли, Рауль Де Кейзер, Марлен Дюма және Энди Уорхол. 2002 жылы ол Ruimte Morguen (Антверпен) галереясында «Камерс. Люк Туйманның таңдауы» (Kamers. een keuze van Luc Tuymans / Rooms. A choice by Luc Tuymans) көрмесін ұйымдастырды. 2006 жылдың 5 қазанында өткен келесі шарасында Туйманс Бельгиядағы көптеген музейлер мен мәдени орталықтарды қамтыған Sirene/Alarm іс-шарасын ұйымдастырды. Барлық қатысушы музейлерге сағат 15:00-де дабылдарды қосу тапсырылды. Қызметкерлер, суретшілер, студенттер және басқа да қолдау көрсетушілер 15 минутқа ғимараттарды эвакуациялады. Бұл іс-шара төзімділікке шақыру болды; саяси экстремизмге, расизмге және зорлық-зомбылыққа қарсы тұру туралы мәлімдеме. 2007 жылы Туйманс Брюссельдегі BOZAR – Көркем өнер орталығында «Құйылған империя: Қытай және Фламанд суретшілерінің әлемге деген көзқарастары» (The Forbidden Empire: Visions of the World by Chinese and Flemish Artists) көрмесін ұйымдастырды. Көрмені Ю Хуэймен бірлесіп ұйымдастырды және ол Бейжіңдегі Тыйым салынған қала мұражайына (Palace Museum in the Forbidden City) көшірілді. Одан кейін 2009 жылы Франкфурт-на-Майн қаласындағы Städel мұражайында «Қайта қарастырылған. Люк Туйманс: Städel коллекциясынан таңдамалы туындылар» (Reconsidered. Luc Tuymans: Selected Works from the Städel Collection) көрмесін ұйымдастырды. 2010 жылы «Құйылған империя» (The Forbidden Empire) көрмесінен кейін Туйманс «Жағдай» (The State of Things: Brussels/Beijing) көрмесін ұйымдастырды – Брюссельдегі BOZAR – Көркем өнер орталығында бельгиялық және қытай өнерін біріктірген мәдени көперіш. Бұл көрме содан кейін Бейжіңдегі Қытай ұлттық өнер мұражайына (National Art Museum of China) көшірілді. 2011 жылы Ангел Вергара Туймансты Бельгия павильонында 54-ші Венеция халықаралық биенналесінде (54th International Biennale di Venezia) Ангел Вергара: Feuilleton көрмесін кураторлық етуге шақырды. Сол жылы ол Брюгге Централь үшін «Орталық Еуропаның көрінісі» (A Vision of Central Europe) көрмесін де ұйымдастырды. Phaidon веб-сайтында айтылғандай, Туйманс бұл көрменің бастапқы идеясы ретінде Брюгге мен Варшава қалаларының арасындағы айырмашылықты алды: бірі Екінші дүниежүзілік соғыстан салыстырмалы түрде зардапсыз өтті, ал екіншісі қиратылып, кейін мұқият қайта жаңартылды. Екі жылдан кейін ол Лондонның Parasol Unit Foundation for Contemporary Art заманауи өнер орталығында «Бөлініс: Бельгиядан таңдалған абстрактілі өнер» (The Gap: Selected Abstract Art from Belgium) көрмесін ұйымдастырды, ал 2013 жылы доктор Ульрих Бишоффпен бірлесіп Дрездендегі Альбертинумда (Albertinum) «Констебль, Делакруа, Фридрих, Гойя. Сезімдерге соққы» (Constable, Delacroix, Friedrich, Goya. A Shock to the Senses) көрмесін ұйымдастырды – бұл көрме 1800 жылдан бастап қазіргі уақытқа дейінгі еуропалық сурет өнерінің тарихын көрсетті, еуропалық романтизмнің маңызды туындыларын кейінгі заманауи және қазіргі заманғы өнермен салыстырды. Сонымен қатар, ол Лондонның Корольдік өнер академиясында (Royal Academy of Arts) Люк Туйманстың Джеймс Энсор туындыларына арналған көрмесін ұйымдастырды. Туйманстың соңғы кураторлық жұмысы – 2018 жылы Антверпендегі қазіргі заманғы өнер мұражайында (Museum of Contemporary Art, Antwerp) ашылып, содан кейін Миландағы Fondazione Prada-ға көшірілген «Sanguine/Bloedrood. Люк Туйманс барокко туралы» (Sanguine/Bloedrood. Luc Tuymans on Baroque) көрмесі.

Tuymans is also a curator. The first exhibition he curated was Trouble Spot: Painting in 1999 at the Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen and the NICC – New International Centre in Antwerp. This show included works by about 50 artists, including Gerhard Richter, Ellsworth Kelly, Raoul De Keyser, Marlene Dumas, and Andy Warhol. In 2002, he curated Kamers. een keuze van Luc Tuymans (Rooms. A choice by Luc Tuymans) at Ruimte Morguen in Antwerp. The following curated event took place on 5 October 2006, Tuymans organized Sirene/Alarm, an event that spanned numerous museums and cultural institutions in Belgium. All participating museums were asked to set their alarms to go off at 3 pm. Staff, artists, students, and other supporters evacuated the buildings involved for fifteen minutes. The event was a plea for tolerance; a statement against political extremism, racism, and violence. In 2007 Tuymans curated the exhibition The Forbidden Empire: Visions of the World by Chinese and Flemish Artists at BOZAR – Centre for Fine Arts, Brussels. The exhibition was co curated with Yu Hui and travelled to the Palace Museum in the Forbidden City in Beijing. The following exhibition he curated was Reconsidered. Luc Tuymans: Selected Works from the Städel Collection, an exhibition held at the Städel Museum in Frankfurt am Main in 2009. Following the Chinese/Flemish exhibition The Forbidden Empire, Tuymans curated in 2010, The State of Things: Brussels/Beijing, a cross cultural exhibition that combined Belgian and Chinese art at BOZAR – Centre for Fine Arts, Brussels, which then travelled to the National Art Museum of China in Beijing. In 2011, Angel Vergara invited Tuymans to curate the Angel Vergara: Feuilleton exhibition in the Belgian Pavilion at the 54th International Biennale di Venezia. In 2011, he also organized the exhibition A Vision of Central Europe for Brugge Centraal. As stated on Phaidon's website, Tuymans' starting point for this exhibition was the difference between the cities of Bruges and Warsaw: one survived World War II relatively unscathed, the other was decimated, then carefully reconstructed. Two years later, he curated The Gap: Selected Abstract Art from Belgium at the London Parasol Unit Foundation for Contemporary Art, and in 2013, he collaborated with Dr Ulrich Bischoff on the exhibition Constable, Delacroix, Friedrich, Goya. A Shock to the Senses at the Albertinum in Dresden, an exhibition that traced the history of European painting from 1800 to the present, juxtaposing important works of European Romanticism with later modern and contemporary art. and James Ensor by Luc Tuymans at the Royal Academy of Arts in London. The most recent exhibition Tuymans curated is Sanguine/Bloedrood. Luc Tuymans on Baroque, which opened in 2018 at the Museum of Contemporary Art, Antwerp then travelling to the Fondazione Prada in Milan.

Оқыту және суретшілердің әңгімелері

Туйманс педагогикалық жұмыстармен де айналысты, Нидерландтың Rijksakademie van beeldende kunsten институтында қонақ оқытушы болып жұмыс істеді, онда поляк суретшісі Паулина Оловска және серб текті суретші Иван Грубанов сияқты жас суретшілерге жетекшілік етіп, оларға әсер етті. 2008 жылы Туйманс Макс Бекманн қорының профессоры қызметін атқарды, бұл қызметке дейін Уильям Кентридж ие болған еді. Туйманс Остенд қаласын Джеймс Энсор мен Леон Спиллиарт есімді суретшілердің туған жері болғандықтан таңдады, олар оның көркемдік дамуына зор ықпал еткен және қаламен байланысы оған рухани маңыз сыйлаған еді. Көрмеге ата-анасы мен бірнеше достарынан басқа көшөп келген адам аз болды, бірақ бұл өте маңызды оқиға болды, себебі Туйман алғаш рет өзінің туындыларын студиядан тыс жерде көрді. Туйманның келесі көрмесі 1988 жылы Антверпендегі Ruimte Morguen галереясында өтті. Туйман өзінің мансабының алғашқы кезеңін 1993 жылы Крефельдте өткен ретроспективтік көрмемен аяқтады. 1994 жылы оның туындылары Франкфурт-на-Майндағы Portikus галереясында көрсетілді, содан кейін бұл көрме Нью-Йорктегі Дэвид Цвинер галереясына, суретшінің АҚШ-тағы галереясына жол тартты. Сол жылы Торонтодағы Йорк университетінің өнер галереясында жеке көрмесі өтті, ол Чикаго университетінің Ренессанс қоғамына, Лондондағы ICA Заманауи өнер институтына және Филадельфиядағы Мур өнер және дизайн колледжінің Голди Пейли галереясына көшті. 2001 жылы Туйманс Бельгия атынан Венеция биенналесіне қатысты. 2004 және 2008 жылдар аралығында Туйманға арналған жеке көрмелер әртүрлі орындарда ұйымдастырылды: 2004 жылы Лондондағы Tate Modern-де; Портодағы Museu Serralves-те; 2007–2008 жылдары Будапешттегі Műcsarnok Kunsthalle-де; 2008 жылы Варшавадағы Zachęta Ұлттық өнер галереясында және Мюнхендегі Haus der Kunst-те. Суретшінің АҚШ-тағы алғашқы толық ретроспективасы 2009 жылдың қыркүйек айында Колумбус штатындағы Векснер өнер орталығында ашылды, содан кейін Сан-Францискодағы Заманауи өнер мұражайына, Даллас өнер мұражайына және Чикагодағы Қазіргі заманғы өнер мұражайына барды. Бұл ретроспектива АҚШ-тан тыс Бельгиядағы Брюссельдегі BOZAR Көркем өнер орталығына да жетті. Сондай-ақ 2009 жылы Туйманның сүйікті авторларының бірі Томас Пиншонның «Against the Day» атты туындыларына арналған көрме Брюссельдегі Wiels Contemporary Art Centre-де өтті, кейіннен Мәскеудегі Бейбаков Art Projects және Швециядағы Moderna Museet Malmö галереяларында көрсетілді. 2015 жылы Дохадағы QM галереясында «Intolerance» атты ірі жеке көрмесі өтті, ал 2019 жылы Туйманның «La pelle» атты ірі көрмесі Венециядағы Грасси сарайында ұйымдастырылды. Бұл көрмеге 1986 жылдан 2019 жылға дейінгі 80 картина қойылды.

Tuymans has also engaged in pedagogical work, and was a guest tutor at the Dutch institute Rijksakademie van beeldende kunsten, where he mentored and influenced emerging painters such as the Polish artist Paulina Olowska, and the Serbian born artist Ivan Grubanov. In 2008, Tuymans took on the Max Beckmann Foundation Professorship at the Städelschule, a role previously held by William Kentridge. Tuymans chose Ostend because of James Ensor and Leon Spilliaert, two painters who had a profound influence on his artistic development and whose connection with the city gave it a spiritual significance for him. Besides his parents and a handful of friends, few people saw the exhibition, but it was nonetheless crucial, because it was the first time Tuymans saw his work outside the studio. The next public exhibition of Tuymans' work was held at Ruimte Morguen in Antwerp in 1988 Tuymans concluded this first period of his career with a retrospective exhibition held in Krefeld in 1993 at the Museum Haus Lange, Krefelder Kunstmuseen in the two residential houses turned contemporary art museums Haus Lange and Haus Esters. In 1994, his work was shown at Portikus in Frankfurt am Main, an exhibition that travelled to the David Zwirner Gallery in New York, the artist's U. S. gallery. That same year, he had a solo exhibition at the Art Gallery of York University in Toronto which moved on to The Renaissance Society at The University of Chicago, the ICA Institute of Contemporary Arts in London, and the Goldie Paley Gallery, Moore College of Art and Design in Philadelphia. In 2001, Tuymans represented Belgium at the Venice Biennale. Between 2004 and 2008, solo exhibitions devoted to Tuymans were held in diverse locations: at Tate Modern in London in 2004; at Museu Serralves in Porto; at Museu Serralves in Porto; at Műcsarnok Kunsthalle in Budapest in 2007–8; at Zachęta National Gallery of Art in Warsaw and at Haus der Kunst in Munich in 2008. The artist's first comprehensive U. S. retrospective opened in September 2009 at the Wexner Center for the Arts in Columbus Ohio, then travelling to the San Francisco Museum of Modern Art, the Dallas Museum of Art and the Museum of Contemporary Art, Chicago. This retrospective also travelled beyond the U. S. to BOZAR Centre for Fine Arts, Brussels, in Belgium. Also in 2009, an exhibition of works inspired by one of Tuymans' favourite authors, Thomas Pynchon, called Against the Day, was held at Wiels Contemporary Art Centre, Brussels, subsequently travelling to Baibakov Art Projects, Moscow, and Moderna Museet Malmö, Sweden. A major solo exhibition was put on in 2015 at QM Gallery Al Riwaq, Doha, entitled Intolerance, and in 2019, Tuymans' major exhibition La pelle was staged at Palazzo Grassi in Venice. This show incorporated 80 paintings dating from 1986 to 2019.

Тану

2007 жылы Туйманс Бельгия королі Альберт II-нің Леопольд орденінің командирі болып тағайындалды. 2013 жылы ол Нью-Йорктегі Америка өнер және әдебиет академиясының және Берлиндегі Өнер академиясының (Akademie der Künste) шетелдік құрметті мүшесі аталды. 2019 жылы Португалиядағы Порто қаласында өткен Халықаралық қазіргі заманғы сурет салу конгресінің (ICOCEP) Құрмет медалімен марапатталды. Туйманс бірнеше академиялық наградаға ие, соның ішінде 2015 жылы Корольдік өнер колледжінің жалпы мәдени еңбегі үшін берілген құрметті докторлық дәрежесі, 2014 жылы Познаньдегі Өнер университетінің құрметті докторлық дәрежесі және 2006 жылы Антверпен университетінің жалпы мәдени еңбегі үшін берілген құрметті докторлық дәрежесі. 2008 жылы Туйманс Städelschule-де Макс Бекманн қорының сыйлығын алды. 2000 жылы ол Еуропадағы қазіргі заманғы өнерге арналған Винсент ван Гог биенналь сыйлығының финалисі болды және Цюрихтегі Куттс қазіргі заманғы өнер қорының сыйлығын жеңіп алды. 2013 жылы Туйманс бейнелеу өнері саласындағы Фламанд мәдениет сыйлығымен және 2020 жылы «Жалпы мәдени еңбегі» үшін Ultima сыйлығымен марапатталды. 1998 жылы ол Левен Католиктік университетінен екі жылда бір рет табыс ететін Бланлин Эврарт Мәдениет сыйлығын алды. 2013 жылы ол СПИД-ке қарсы күреске қосқан көркемдік үлесі үшін АМФАР, АИТС зерттеу сыйлығының қорынан үздік сыйлықты иеленді.

Жеке өмір

Туйманс 1958 жылдың 14 маусымында Антверпен қаласына жақын Морцельде дүниеге келді және бүгінге дейін Антверпенде тұрып келеді. Оның әкесі, Антон Туйманс, бельгиялық фламанд, ал анасы, Элизабет Дам, голландиялық.