Герцог Генрих фон Беллегард: Өмірі мен әскери жолы
Heinrich von Bellegarde
Граф Генрих Беллегард: біография австриялық генерал-фельдмаршалы, саяхатшы және мемлекеттік қайраткер. Өмірі, әскери қызметі, отбасы тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генрих фон Бельгард, Ломбардия-Венецияның вице-королі (Генрих Иосиф Иоганн, Бельгард графы немесе кейде Генрих фон Бельгард; 29 тамыз 1756 – 22 шілде 1845), асыл савойялық әулеттен шыққан, Саксонияда дүниеге келді, саксон армиясына қосылды, кейін Габсбургтер әскери қызметіне өтті, онда ол Габсбургтердің шекара соғыстарында, Франция революциялық соғыстарында және Наполеон соғыстарында генерал-офицер болып қызмет етті. Ол генерал-фельдмаршал және мемлекеттік қайраткер болды.
Count Heinrich von Bellegarde, Viceroy of Lombardy Venetia (Heinrich Joseph Johannes, Graf von Bellegarde or sometimes Heinrich von Bellegarde; 29 August 1756 – 22 July 1845), of a noble Savoyard family, was born in Saxony, joined the Saxon army and later entered Habsburg military service, where he became a general officer serving in the Habsburg border wars, the French Revolutionary Wars and the Napoleonic Wars. He became a Generalfeldmarschall and statesman.
Ерте мансап
1756 жылы 29 тамызда Саксония әкімшілігіндегі Дрезден қаласында дүниеге келген, оның әулеті ежелгі савойлықтар руынан тараған. Әкесі – Саксония генералы Иоганн Франц фон Беллегард (1741 жылы граф титулы алған), анасы – Фрау Райхсграфиня Мария Антония фон Хартиг. Беллегард алғашқыда Саксония армиясында қызмет етіп, Борк атқыштар полкінде фенрих (прапорщик) шеніне ие болды, кейіннен Королева полкінде лейтенант болды. 1771 жылы Беллегард Австрия қызметіне ауысып, Бавария мұрагерлігі соғысында Цвайбрюк драгун полкін жетекшілік етіп көзге түсті. 1781 жылы Иосиф II оны Савой драгун полкінің майоры етіп тағайындады, ал төрт жылдан кейін Берлихинген драгун полкінің полковнигі болды. 1788 жылдың 9 қыркүйегінде сағат 09:00-де Батажницада (неміс деректерінде Бексания деп аталады), Белградтың шетіндегі ауылда Беллегард алғашқы әскери ерлігін жасады (Бавария мұрагерлігі соғысында шайқастар болған жоқ): ол полкінің төрт эскадрильясымен Батажница мен Семилин арасында бекінген османдықтарға қарсы шабуылға шықты; шабуылдың ынтасымен Зешвиц курассиерлері дивизиясының эскадрильясын, Иосиф Тоскана драгун полкін, Зелшвиц курассиерлері дивизиясының бір бөлігін және Вурмсер гусарларының эскадрильясын жетектеп, Дунай саласындағы бөгет пен нығайтуларды бақылауға алды. Беллегард Вурмсер гусарларын жер нығайтуларды бақылауға жетектеуде маңызды рөл атқарған шайқастың соңында османдық әскері 300 сарбазды, ал австриялықтар 31 сарбазды жоғалтты, 42 адам жараланды. Келесі жылы Беллегард драгун полкімен бірге кавалерия генералы граф Кинскийдің басқаруына өтті. Жорықтың басым бөлігінде ол полкімен Банатта тұрды, бірақ фельдмаршал Лаудонның күштеріне тартуға болатын күштің бір бөлігі ретінде қалды. 1792 жылдың жаз айының соңында Архиегер Иосиф Тоскана драгун полкі Нидерландыға ауыстырылды.
Born in Dresden in the Electorate of Saxony on 29 August 1756, his family stemmed from an old line of Savoyards. His father was the Saxon General Johann Franz von Bellegarde (named count in 1741) and his mother was Frau Reichsgräfin Maria Antonia von Hartig. Bellegarde first served in the Saxon army, receiving a commission as a Fähnrich (ensign) in the Infantry Regiment Bork; later as a lieutenant in the Queen's regiment. Transferring his services to Austria in 1771, Bellegarde and distinguished himself leading the dragoon regiment Zweibrück in the War of the Bavarian Succession. In 1781, Joseph II named him major of the Savoy dragoons, and four years later he was colonel of the Dragoon Regiment Berlichingen. At Batajnica (in German sources called Bexania), a village on the outskirts of Belgrade, at 09:00 on 9 September 1788, Bellegarde engaged in his first feat of arms (the War of Bavarian Succession had no battles): with four squadron of his regiment, he led an attack against the Ottomans entrenched in a line between Batajnica and Semlin; and in the enthusiasm of the attack brought with him a squadron of the Division Zeschwitz Cuirassiers, the Joseph Toscana Dragoons, part of a division of Zelschwit cuirassiers and a squadron of Wurmser Hussars, securing control of a dam and earthenworks on a Danube tributary. By the end of fighting, in which Bellegarde played a pivotal role in leading the Wurmser Hussars to secure control of the earth works, the Ottoman force lost 300 men, and the Austrians lost 31, and 42 wounded. In the course of the following year, Bellegarde, with his dragoons, came under the command of General of Cavalry Count Kinsky. The largest part of the campaign, he remained with his regiment in cantonment, in the Banat, but as part of the force upon which Feldmarshal Laudon could draw. In late summer 1792, the Regiment Archduke Joseph Toscana dragoons transferred to the Netherlands.
Бірінші және Екінші коалиция соғыстары
1792 жылдың соңында генерал-майор болып тағайындалғаннан кейін, ол 1793–1794 жылдардағы Нидерландтағы Бірінші коалиция соғысында, Трирдегі бас штабта фельдцейгмейстер принц Хоэнлоге бағынышты болды. Ол Мозель және Саар өзендері арасындағы, Эйфель және Лиеж шекарасындағы қорғаныс жолағына қолбасшылық етті; оның оң жағында фельдмаршал лейтенант Болиу, сол жағында прус генералы Колер тұрды. Ол үш батальон, екі жеңіл рота және екі гусар эскадронына басшылық етті. 12 қыркүйектегі Авенес-ле-Сек шайқасында оның басқаруындағы атқыштар "өте тиімді атқыштар шабуылында" тағы бір француз күштерін жеңіп алды. Фельдмаршал лейтенант шеніне көтерілгеннен кейін, ол Германиядағы шайқастарда эрцгерцог Карлдың штабында қызмет етті. Келесі жылы ол Карлмен бірге Италияға барды. Ол Раштатт конгресінде де жұмыс істеді. 1799 жылы Беллегард Швейцарияның шығысында эрцгерцог Карл мен Александр Суворовтың әскерлерін байланыстырған корпусқа қолбасшылық етті және ақырында солтүстік Италияда соңғысына қосылды. Ол Александрия бекінісін қоршауға басшылық етті және шешуші Нови шайқасына қатысты. Маренго шайқасында австриялықтар жеңілгеннен кейін (онда оның бауыры Фридрих Беллегард бригадаға қолбасшылық етті), Австрия императоры Франциск II Беллегардты генерал-кавалерия шенімен Италиядағы армияға қолбасшылық етуге тағайындады. 25 желтоқсанда француздар Поззоло шайқасында Беллегардты жеңді.
After being appointed a General Major in at the end of 1792, he fought in the War of the First Coalition in the Netherlands campaigns of 1793–1794, attached to the command of Feldzeugmeister Prince Hohenlohe, in the main headquarters of Trier. He commanded a defensive line between the Mosel and the Saar rivers, in the Eifel and at the border of the Liège; on his right stood Feldmarshal Lieutenant Beaulieu, and on his left, the Prussian general Kohler. He commanded three battalions, two light companies and two squadrons of hussars. At the Battle of Avesnes le Sec on 12 September, cavalry under his command overran another French relief force in a "highly effective cavalry action". After winning promotion to Feldmarshal Leutnant, he served on the staff of the Archduke Charles in the fighting in Germany. He accompanied Charles to Italy in the following year. He was also employed in the congress of Rastatt. In 1799, Bellegarde commanded a corps in eastern Switzerland, connecting the armies of Archduke Charles and Aleksandr Suvorov, and finally joined the latter in north Italy. He conducted the siege of the citadel of Alessandria, and was present at the decisive Battle of Novi. After the Austrian defeat at the Battle of Marengo (in which his brother Friedrich Bellegarde commanded a brigade), Emperor Francis II of Austria appointed Bellegarde to command the army in Italy with the rank of General of Cavalry. On 25 December, the French defeated Bellegarde at the Battle of Pozzolo.
Наполеон соғыстары
1805 жылы, еркiгершi Карл Италияға басшылық ету үшін аттанған кезде, Беллегард соғыс кеңесiнiң уақытша президенті болды. Алайда ол көп ұзамай майданда жұмыс істеді және қанды Кальдиеро шайқасында Австрияның оң жағына қолбасшылық етті. Бесінші коалиция соғысында I армия корпусына басшылық етті. Ол Дунай өзенінің солтүстік жағалауында орналасқан II армия корпусын қадағалады. Экмюль шайқасының нәтижесінде еркiгершi Карлдан үзіліп қалғаннан кейін, ол Богемияға шегінді, бірақ Вена маңындағы маңызды шайқастар алдында бас армияға қайта қосылды. Ол Асперн-Эслинг және Ваграм шайқастарында I корпусты басқарды. 1809 жылғы соғыстан кейін Беллегард фельдмаршал атанды. 1809 жылдан 1813 жылға дейін ол Галицияның генерал-губернаторы болды, бірақ Австрия армиясын қайта ұйымдастыру мәселесі бойынша, әсіресе 1810 жылы, Ауликалық Кеңестің отырыстарын жүргізуге жиі шақырылды. 1813, 1814 және 1815 жылдары Италиядағы Австрия армиясын басқарды. Бұл науқандардағы оның жетістіктері әскери ғана емес, дипломатиялық маңызы да зор болды, және ол 1815 жылы Жоахим Мураттың Неаполь Корольдігін қайтаруға жасаған соңғы әрекетін тоқтатты. 1815 және 1816 жылдар аралығында Ломбардия-Венецияның вице-королі болды. 1816 жылдан 1825 жылға дейін (көзі нашарлағандықтан зейнетке шығуға мәжбүр болғанға дейін) ол түрлі жоғары азаматтық және әскери лауазымдарды атқарды.
In 1805, when Archduke Charles left to take command in Italy, Bellegarde became president ad interim of the council of war. He was, however, soon employed in the field, and at the sanguinary Battle of Caldiero he commanded the Austrian right. In the War of the Fifth Coalition he commanded the I Armee Korps. He supervised the II Armee Korps, which was also posted on the north bank of the Danube River. Cut off from Archduke Charles as the result of the Battle of Eckmühl, he retreated into Bohemia, but managed to rejoin the main army before the great battles near Vienna. He led the I Korps in the battles of Aspern Essling and Wagram. After the 1809 war, Bellegarde became a Feldmarschall. From 1809 to 1813 he was governor general of Galicia, but was often called to preside over the meetings of the Aulic Council, especially in 1810 in connection with the reorganization of the Austrian army. In 1813, 1814 and 1815 he led the Austrian armies in Italy. His successes in these campaigns were diplomatic as well as military, and he ended them by crushing the last attempt of Joachim Murat to regain the Kingdom of Naples in 1815. Between 1815 and 1816, he was Viceroy of Lombardy Venetia. From 1816 to 1825, (when he had to retire owing to failing eyesight) he held various distinguished civil and military posts.
Отбасы
1791 жылдың басында Венада Барон Фридрих Август фон Берлихингеннің жесірі, барон Августа фон Берлихингенге және барон Фридрих Александр фон Берлихингеннің қызына үйленді. Олардың екі ұлы болды: Август (29 қазан 1795 ж., † 21 маусым 1873 ж.) Джули фон Гуденусқа (28 қазан 1795 ж., † 11 ақпан 1865 ж.) үйленді, ал Генрих (1798 ж., † 17 маусым 1871 ж.) Паулин фон Волькенштейн-Тростбургке (6 мамыр 1805 ж.) үйленді. Ол 1845 жылдың 22 шілдесінде Венада 88 жасында қайтыс болды.
Early in 1791 in Vienna, he married Baroness Augusta von Berlichingen, the widow of the Baron Friedrich August von Berlichingen, and the daughter of Baron Friedrich Alexander von Berlichingen. They had two sons: August (29. October 1795; † 21. June 1873) married Julie von Gudenus (28. October 1795; † 11. February 1865) and Heinrich (1798; † 17. June 1871) married Pauline von Wolkenstein Trostburg (6. May 1805). He died in Vienna on 22 July 1845, aged 88.