Кіріспе

Генрих фон Бельгард, Ломбардия-Венецияның вице-королі (Генрих Иосиф Иоганн, Бельгард графы немесе кейде Генрих фон Бельгард; 29 тамыз 1756 – 22 шілде 1845), асыл савойялық әулеттен шыққан, Саксонияда дүниеге келді, саксон армиясына қосылды, кейін Габсбургтер әскери қызметіне өтті, онда ол Габсбургтердің шекара соғыстарында, Франция революциялық соғыстарында және Наполеон соғыстарында генерал-офицер болып қызмет етті. Ол генерал-фельдмаршал және мемлекеттік қайраткер болды.

Ерте мансап

1756 жылы 29 тамызда Саксония әкімшілігіндегі Дрезден қаласында дүниеге келген, оның әулеті ежелгі савойлықтар руынан тараған. Әкесі – Саксония генералы Иоганн Франц фон Беллегард (1741 жылы граф титулы алған), анасы – Фрау Райхсграфиня Мария Антония фон Хартиг. Беллегард алғашқыда Саксония армиясында қызмет етіп, Борк атқыштар полкінде фенрих (прапорщик) шеніне ие болды, кейіннен Королева полкінде лейтенант болды. 1771 жылы Беллегард Австрия қызметіне ауысып, Бавария мұрагерлігі соғысында Цвайбрюк драгун полкін жетекшілік етіп көзге түсті. 1781 жылы Иосиф II оны Савой драгун полкінің майоры етіп тағайындады, ал төрт жылдан кейін Берлихинген драгун полкінің полковнигі болды. 1788 жылдың 9 қыркүйегінде сағат 09:00-де Батажницада (неміс деректерінде Бексания деп аталады), Белградтың шетіндегі ауылда Беллегард алғашқы әскери ерлігін жасады (Бавария мұрагерлігі соғысында шайқастар болған жоқ): ол полкінің төрт эскадрильясымен Батажница мен Семилин арасында бекінген османдықтарға қарсы шабуылға шықты; шабуылдың ынтасымен Зешвиц курассиерлері дивизиясының эскадрильясын, Иосиф Тоскана драгун полкін, Зелшвиц курассиерлері дивизиясының бір бөлігін және Вурмсер гусарларының эскадрильясын жетектеп, Дунай саласындағы бөгет пен нығайтуларды бақылауға алды. Беллегард Вурмсер гусарларын жер нығайтуларды бақылауға жетектеуде маңызды рөл атқарған шайқастың соңында османдық әскері 300 сарбазды, ал австриялықтар 31 сарбазды жоғалтты, 42 адам жараланды. Келесі жылы Беллегард драгун полкімен бірге кавалерия генералы граф Кинскийдің басқаруына өтті. Жорықтың басым бөлігінде ол полкімен Банатта тұрды, бірақ фельдмаршал Лаудонның күштеріне тартуға болатын күштің бір бөлігі ретінде қалды. 1792 жылдың жаз айының соңында Архиегер Иосиф Тоскана драгун полкі Нидерландыға ауыстырылды.

Бірінші және Екінші коалиция соғыстары

1792 жылдың соңында генерал-майор болып тағайындалғаннан кейін, ол 1793–1794 жылдардағы Нидерландтағы Бірінші коалиция соғысында, Трирдегі бас штабта фельдцейгмейстер принц Хоэнлоге бағынышты болды. Ол Мозель және Саар өзендері арасындағы, Эйфель және Лиеж шекарасындағы қорғаныс жолағына қолбасшылық етті; оның оң жағында фельдмаршал лейтенант Болиу, сол жағында прус генералы Колер тұрды. Ол үш батальон, екі жеңіл рота және екі гусар эскадронына басшылық етті. 12 қыркүйектегі Авенес-ле-Сек шайқасында оның басқаруындағы атқыштар "өте тиімді атқыштар шабуылында" тағы бір француз күштерін жеңіп алды. Фельдмаршал лейтенант шеніне көтерілгеннен кейін, ол Германиядағы шайқастарда эрцгерцог Карлдың штабында қызмет етті. Келесі жылы ол Карлмен бірге Италияға барды. Ол Раштатт конгресінде де жұмыс істеді. 1799 жылы Беллегард Швейцарияның шығысында эрцгерцог Карл мен Александр Суворовтың әскерлерін байланыстырған корпусқа қолбасшылық етті және ақырында солтүстік Италияда соңғысына қосылды. Ол Александрия бекінісін қоршауға басшылық етті және шешуші Нови шайқасына қатысты. Маренго шайқасында австриялықтар жеңілгеннен кейін (онда оның бауыры Фридрих Беллегард бригадаға қолбасшылық етті), Австрия императоры Франциск II Беллегардты генерал-кавалерия шенімен Италиядағы армияға қолбасшылық етуге тағайындады. 25 желтоқсанда француздар Поззоло шайқасында Беллегардты жеңді.

Наполеон соғыстары

1805 жылы, еркiгершi Карл Италияға басшылық ету үшін аттанған кезде, Беллегард соғыс кеңесiнiң уақытша президенті болды. Алайда ол көп ұзамай майданда жұмыс істеді және қанды Кальдиеро шайқасында Австрияның оң жағына қолбасшылық етті. Бесінші коалиция соғысында I армия корпусына басшылық етті. Ол Дунай өзенінің солтүстік жағалауында орналасқан II армия корпусын қадағалады. Экмюль шайқасының нәтижесінде еркiгершi Карлдан үзіліп қалғаннан кейін, ол Богемияға шегінді, бірақ Вена маңындағы маңызды шайқастар алдында бас армияға қайта қосылды. Ол Асперн-Эслинг және Ваграм шайқастарында I корпусты басқарды. 1809 жылғы соғыстан кейін Беллегард фельдмаршал атанды. 1809 жылдан 1813 жылға дейін ол Галицияның генерал-губернаторы болды, бірақ Австрия армиясын қайта ұйымдастыру мәселесі бойынша, әсіресе 1810 жылы, Ауликалық Кеңестің отырыстарын жүргізуге жиі шақырылды. 1813, 1814 және 1815 жылдары Италиядағы Австрия армиясын басқарды. Бұл науқандардағы оның жетістіктері әскери ғана емес, дипломатиялық маңызы да зор болды, және ол 1815 жылы Жоахим Мураттың Неаполь Корольдігін қайтаруға жасаған соңғы әрекетін тоқтатты. 1815 және 1816 жылдар аралығында Ломбардия-Венецияның вице-королі болды. 1816 жылдан 1825 жылға дейін (көзі нашарлағандықтан зейнетке шығуға мәжбүр болғанға дейін) ол түрлі жоғары азаматтық және әскери лауазымдарды атқарды.

Отбасы

1791 жылдың басында Венада Барон Фридрих Август фон Берлихингеннің жесірі, барон Августа фон Берлихингенге және барон Фридрих Александр фон Берлихингеннің қызына үйленді. Олардың екі ұлы болды: Август (29 қазан 1795 ж., † 21 маусым 1873 ж.) Джули фон Гуденусқа (28 қазан 1795 ж., † 11 ақпан 1865 ж.) үйленді, ал Генрих (1798 ж., † 17 маусым 1871 ж.) Паулин фон Волькенштейн-Тростбургке (6 мамыр 1805 ж.) үйленді. Ол 1845 жылдың 22 шілдесінде Венада 88 жасында қайтыс болды.